Home Άλλοι Τομείς Ομιλία επί του Σχεδίου Νόμου «Ίδρυση και οργάνωση Συμβουλίου Εθνικής Πολιτικής για την Παιδεία και άλλες διατάξεις»

Ομιλία επί του Σχεδίου Νόμου «Ίδρυση και οργάνωση Συμβουλίου Εθνικής Πολιτικής για την Παιδεία και άλλες διατάξεις»

E-mail Εκτύπωση PDF

Επί τη ευκαιρία έστω αυτού του νομοσχεδίου που τακτοποιεί ορισμένα θέματα και προβλήματα στην εκπαίδευση, πρέπει να επαναλάβουμε σε αυτή την αίθουσα ότι είναι κοινός τόπος ότι η εκπαίδευση -η πρωτοβάθμια, η δευτεροβάθμια, η τριτοβάθμια- είναι ο βασικότερος παράγοντας, εκτός από την πνευματική ανέλιξη του ανθρώπου, για την κοινωνική ευημερία, την προάσπιση των αρχών της ισότητας και της αλληλεγγύης, αλλά και για τη σωστή ανάπτυξη κάθε χώρας.

Δυστυχώς, όλοι συμφωνούμε και σε κάτι άλλο· ότι στην Ελλάδα, τη χώρα μας, δεν έχουμε επιλύσει ακόμη βασικά προβλήματα της εκπαίδευσης. Και κάθε φορά οι λεγόμενες μεταρρυθμίσεις θα έλεγε κανείς ότι προσπαθούν να αλλάξουν το πλαίσιο της προηγούμενης Κυβέρνησης με ρυθμίσεις, οι οποίες κι αυτές με τη σειρά τους είναι ανεδαφικές και τελικά ο βασικός κορμός της εκπαίδευσης και τα βασικά προβλήματα δεν επιλύονται.

Στο νομοσχέδιο αυτό ο Υπουργός κάνει μία προσπάθεια γι’ αυτό το γενικότερο θέμα, με τα τρία πρώτα άρθρα, να δημιουργήσει ένα άλλο εθνικό όργανο - συμβούλιο για τη συζήτηση πάνω στο μεγάλο θέμα της αναβάθμισης της εκπαίδευσης στη χώρα μας.

Νομίζω, κύριε Υπουργέ, ότι αυτό το συμβούλιο δεν ήταν ανάγκη να υπάρχει με μία νομοθετική ρύθμιση, όταν ακριβώς, όπως σας είπε πριν και η κυρία Ρεπούση, υπάρχει το Εθνικό Συμβούλιο Παιδείας, το οποίο βέβαια τα τελευταία τρία χρόνια δεν έχει λειτουργήσει.

Από την άλλη πλευρά, ο κάθε Υπουργός έχει τη δυνατότητα να συζητάει με τους προηγούμενους Υπουργούς και το πολύ βασικό είναι αυτός και το επιτελείο του να μπορούν να γνωρίζουν πολύ καλά τα θέματα, να γνωρίζουν τι έχει γίνει μέχρι τώρα στη χώρα και κυρίως ποια είναι τα λάθη τα οποία πρέπει να διορθώσουν. Δηλαδή, δεν είναι ένα Συμβούλιο που θα βοηθήσει τον εκάστοτε Υπουργό Παιδείας μόνο. Είναι ότι οι δομές του Υπουργείου Παιδείας πρέπει να είναι έτσι ούτως ώστε να έχουν μία συνέχεια. Η συνέχεια δεν έχει σχέση με τη συνέχεια της ασκούμενης πολιτικής, της πολιτικής που ασκήθηκε μέχρι τώρα. Η συνέχεια έχει σχέση με το να ξέρεις και να διορθώσεις τα προβλήματα και να συμπληρώσεις αποτελεσματικά τη νομοθεσία.

Θεωρούμε, λοιπόν, ότι μπορεί και να υπάρξει αυτό το Συμβούλιο, αλλά εκείνο το οποίο πρέπει να συμπληρωθεί είναι να το οργανώσετε όπως νομίζετε, να συμπληρώσετε τις αρμοδιότητές σας, να έχετε εσείς την κύρια ευθύνη ως Υπουργός, ως Υπουργείο για τη λειτουργία του Εθνικού Συμβουλίου Παιδείας.

Νομίζω ότι με τα υπόλοιπα άρθρα θεσπίζονται θέματα τα οποία δημιουργήθηκαν κυρίως από την πολιτική των τελευταίων δύο ετών στα θέματα της παιδείας. Κυρίως προσπαθούν να ρυθμίσουν θέματα της τεχνικής επαγγελματικής εκπαίδευσης. Είχαν προβλήματα αυτές οι σχολές, αλλά εσείς τις καταργήσατε εντελώς. Δηλαδή, η μεταρρύθμιση ήταν στην κατάργησή τους αντί να αναβαθμιστούν και να τακτοποιηθούν ορισμένα άλλα θέματα γι’ αυτές τις σχολές. Τώρα βεβαίως βρίσκετε μπροστά σας τα προβλήματα. Είναι παιδιά τα οποία μένουν χωρίς να ολοκληρώσουν τις σπουδές τους, καθηγητές οι οποίοι είναι άνεργοι, χιλιάδες καθηγητές που δεν έχουν πού να πάνε και επίκεινται οι απολύσεις τους κ.ο.κ.

Εμείς συμφωνούμε ότι πρέπει να ρυθμιστούν, αλλά δεν γίνεται έτσι. Πίσω-μπρος, πίσω-μπρος, δεν γίνονται έτσι οι παρεμβάσεις στην εκπαίδευση! Αυτά τα πράγματα πρέπει να ρυθμίζονται στην ώρα τους και θα πρέπει από εκεί και πέρα να προχωράμε μπροστά. Διότι αν στη χώρα μας δεν προχωρήσουμε μπροστά -τώρα και με την κρίση- στα θέματα της παιδείας, δεν πρόκειται να επιλύσουμε ποτέ τα μεγάλα προβλήματα της χώρας. Η εκπαίδευση των πολιτών της είναι το άλφα και το ωμέγα.

Νομίζω ότι ως προς τα θέματα τα οποία, όπως σας είπα πριν, επεξεργάζεστε με τα υπόλοιπα άρθρα, οι ρυθμίσεις που κάνετε είναι σε σωστή κατεύθυνση. Για τους εκπαιδευτικούς, μόνιμους και αναπληρωτές, στις απομακρυσμένες περιοχές, αλλά και στις περιοχές που έχουν πολύ μεγάλο κόστος διαβίωσης, τις τουριστικές περιοχές, κάνετε μία ρύθμιση με τη μοριοδότηση, αλλά δεν φτάνει μόνο αυτό, διότι αυτοί με τον μισθό που έχουν πραγματικά δεν μπορούν, αν δεν τους δώσετε και άλλα κίνητρα, να ανταπεξέλθουν σε αυτό το μεγάλο έργο το οποίο αναλαμβάνουν. Ιδιαίτερα αυτές οι περιοχές έχουν πολύ μεγαλύτερη ανάγκη από εκπαιδευτικούς, οι οποίοι θα πρέπει να έχουν λύσει το θέμα της επιβίωσης για να ασχοληθούν πράγματι και να αφοσιωθούν στην εκπαίδευση.

Επειδή προέρχομαι από οικογένεια εκπαιδευτικών που πραγματικά είχαν αφιερώσει τη ζωή τους στην εκπαίδευση, έχω ένα υψηλό αίσθημα εκτίμησης απέναντι σε αυτό τον κλάδο των εκπαιδευτικών και ξέρω πόσα τράβηξε όλα αυτά τα χρόνια για να μπορέσει να ανταποκριθεί στα καθήκοντά του. Η πολιτεία δεν μπόρεσε να βοηθήσει αυτούς και το σύστημα, ούτως ώστε πράγματι να επιλύσουν τα μεγάλα προβλήματα και να προάγουν την εκπαίδευση στη χώρα μας.

Νομίζω ότι οι τροπολογίες που έχετε καταθέσει είναι σε σωστή κατεύθυνση. Παράλληλα, υπάρχουν και κάποια προβλήματα σε αυτά, τα οποία και η κυρία Ρεπούση ανέφερε και μπορούν να συμπληρωθούν.

Ήθελα να τονίσω την αποκατάσταση, πράγματι, του θέματος της εκπαίδευσης -το έζησα και στο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης τελευταία- των φοιτητών με αναπηρία, τυφλοί κλ.π. Υπήρχε αυτή η ρύθμιση να μη μπορούν ορισμένοι φοιτητές που, επειδή δεν καλύπτονται από τη σχολή τους, οι υποδομές και οι συνθήκες της ασφαλούς εκπαίδευσης, να συνεχίζουν τις σπουδές τους. Είναι όντως πολύ ουσιαστικό ότι το παίρνετε πίσω.

Εδώ θα ήθελα, πράγματι, να επισημάνω την πάρα πολύ σωστή τροπολογία, την οποία έχει καταθέσει το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας για την Ειδική Αγωγή, αλλά και για όλα τα μέσα και τα εργαλεία που πρέπει να παρέχονται σ’ αυτούς τους φοιτητές. Δεν είναι μόνο το δικαίωμα που υπήρχε για λόγους ισότητας και αλληλεγγύης –εξυπακούεται ότι έπρεπε να δίδεται σε όλους τους ανάπηρους- αλλά από εκεί και πέρα είναι και τα πρόσθετα εργαλεία που θα τους δώσουμε για να μπορέσουν πράγματι να ολοκληρώσουν τις σπουδές τους.

Το θέμα της τροπολογίας για τους αιώνιους φοιτητές είναι σημαντικό. Από εκεί και πέρα, όμως, πρέπει να μπει μία σειρά. Πρέπει να κάνει κανείς ένα είδος συμφώνου συμβίωσης. Πρέπει και αυτοί να αποφασίσουν το χρονικό διάστημα που τους χρειάζεται για να ολοκληρώσουν τις σπουδές τους και το πανεπιστήμιο και η πολιτεία να βρουν τους πόρους και τα μέσα, ώστε αυτό το θέμα κάποια στιγμή να έχει ένα χρονοδιάγραμμα και να λήγει, προκειμένου να μπορούν πραγματικά να υπάρχουν πόροι και θέσεις για τους κανονικούς φοιτητές που πρέπει να έχουν όλες τις συνθήκες της εκπαίδευσης.

Έτσι δεν θα υπάρχει ποτέ το ζήτημα αν έχουμε ή όχι μεγάλο αριθμό διδασκόντων ή διοικητικών υπαλλήλων, κλπ. Δεν έχουμε. Η παιδεία μας έχει ελλείψεις. Δεν έχει ούτε πολύ προσωπικό ούτε πόρους βέβαια.

Θα ήθελα, επίσης, να σας πω ότι στο τελευταίο Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα οι δαπάνες για την παιδεία δεν ξεπερνούν το 2,5%, όταν εμείς από τότε αγωνιζόμασταν για το 5% στην παιδεία. Δυστυχώς, αυτή είναι η κατάσταση.