Home Πολιτική Δραστηριότητα Άρθρα - Συνεντεύξεις
Άρθρα - Συνεντεύξεις

ʼρθρο της Βουλευτού ΑΣΗΜΙΝΑΣ ΞΗΡΟΤΥΡΗ -ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΑΡΗ, «Σκέψεις και προβληματισμοί για τις επιπτώσεις της παγκοσμιοποίησης στη γυναίκα και την οικογένεια» στην Εφημερίδα «Αγγελιοφόρος

E-mail Εκτύπωση PDF
‘Εντονοι προβληματισμοί για τις επιπτώσεις της παγκοσμιοποίησης στη γυναίκα και την οικογένεια απασχολούν αυτήν την περίοδο το γυναικείο κίνημα, με πρώτο κύριο ερώτημα αν με τον τρόπο που προωθείται η παγκοσμιοποίηση, η ισότητα των φύλων προάγεται στην πράξη. Δυστυχώς, η παγκοσμιοποίηση του κεφαλαίου και του εμπορίου δεν συνοδεύεται από την παγκοσμιοποίηση των δικαιωμάτων. Όσο περισσότερο η οικονομία μιας χώρας συνδέεται με τη διεθνή αγορά, τόσο παρατηρείται μείωση των κρατικών οικονομικών παροχών και των δαπανών του κοινωνικού τομέα, που είναι άρρηκτα δεμένος με την ισότητα. Τα παραπάνω αποτελούν εκτίμηση του ΟΗΕ κατά τη διαδικασία του «Πεκίνο ‘95». Η περικοπή των κοινωνικών δαπανών έχει αντίκτυπο στην υποδομή για τη φύλαξη και διαπαιδαγώγηση των παιδιών, των ατόμων τρίτης ηλικίας, καθώς και στα οικογενειακά επιδόματα και τις άδειες. Η ιδιωτικοποίηση που προωθείται άκριτα στους κρίσιμους για το φύλο τομείς υγείας, παιδείας και κοινωνικής ασφάλισης, θέτει εμπόδια στην ουσιαστική ισότητα. Η απορρύθμιση των εργασιακών σχέσεων και της αγοράς εργασίας αναστατώνει τη ζωή των νοικοκυριών, εισάγει την ανασφάλεια στη ζωή των ζευγαριών. Οι κατακτήσεις και οι απολαβές των εργαζομένων στηρίζονταν στο μοντέλο της σταθερής, εξαρτημένης, αορίστου χρόνου εργασίας. Η εισαγωγή της μερικής απασχόλησης και άλλων ελαστικών μορφών, που τείνουν να γενικευθούν, υπονομεύει τη βάση στην οποία στηριζόταν όλο το πλέγμα των απολαβών των εργαζομένων. Γίνεται, λοιπόν, αισθητή μια τραγική αντίφαση: από τη μια γίνονται συνείδηση τα ανθρώπινα δικαιώματα των γυναικών –και αυτό είναι θετικό- αλλά από την άλλη επιδεινώνονται οι κοινωνικο-οικονομικοί όροι πραγματοποίησης της ισότητας και εφαρμογής των δικαιωμάτων τους. Η απελευθέρωση των αγορών παγκόσμια ανέδειξε την ιδεολογία της αγοράς, που γίνεται σήμερα συνώνυμη με τον άκρατο ανταγωνισμό και πολλές φορές με το «όποιος επιζήσει, επέζησε». Δε νομίζουμε πως αυτό το μοντέλο του οικονομισμού έχει σχέση με την ισότητα των φύλων. Το περιβάλλον που είναι φιλικό στην ισότητα έχει να κάνει με την κοινωνική αλληλεγγύη και με τον πολιτικό έλεγχο στο φαινόμενο του «φονταμενταλισμού των αγορών». Έχει να κάνει με την εμβάθυνση της δημοκρατίας, που εξακολουθεί να εμφανίζει έλλειμμα φύλου, δηλαδή υποαντιπροσώπευση των γυναικών στα κέντρα λήψης των αποφάσεων. Χρειαζόμαστε, με άλλα λόγια, διακυβέρνηση της παγκοσμιοποίησης με όρους δικαιωμάτων του ανθρώπου και του πολίτη. Και εμείς οι γυναίκες, ως κοινωνικό φύλο, πρέπει να επιλέξουμε το πεδίο των δικαιωμάτων, γιατί η ισότητα είναι θεμελιώδες ανθρώπινο δικαίωμα. Τα σημαντικά ζητήματα που αναδεικνύουν και τον χαρακτήρα της προωθούμενης παγκοσμιοποίησης είναι: Πρώτον, η φτώχεια των γυναικών, που αποτελεί ειδική πλευρά της γενικής φτώχειας. Είναι τραγικό, ότι η παγκόσμια φτώχεια (πέντε χρόνια μετά την πολύ σημαντική Διάσκεψη της Κοπεγχάγης για την κοινωνική ανάπτυξη) αυξήθηκε, αντί να μειωθεί. Η δε φτώχεια των γυναικών, παραμένει στο 70% (όλων των φτωχών του κόσμου), όπως και πριν πέντε χρόνια. Οι γυναίκες είναι φτωχότερες ως προς την απόλαυση των αγαθών και την ικανοποίηση βασικών αναγκών τους, αλλά εξίσου ως προς τις ευκαιρίες και τις επιλογές. Το ίδιο το κοινωνικό φύλο, ως φορέας διακρίσεων, γίνεται παράγων φτώχειας. Η εξασφάλιση επομένως ίσης πρόσβασης των γυναικών στην παιδεία, ειδίκευση, εργασία, αλλά και στις νέες τεχνολογίες είναι όρος απαραίτητος για την αντιμετώπιση της φτώχειας. Τούτο σημαίνει ότι χρειαζόμαστε στόχους στην πολιτική μας, πράγμα που η παγκοσμιοποιημένη αγορά από μόνη της δεν κάνει. Γιαυτό, δεύτερο σημαντικό στοιχείο είναι το γεγονός ότι πολλά από τα επαγγέλματα στα οποία παραδοσιακά οι γυναίκες κατέχουν πολλές και σημαντικές θέσεις απασχόλησης παρουσιάζουν ύφεση ή μείωση των θέσεων εργασίας. Και αυτό γιατί η παγκοσμιοποιημένη αγορά μέσω της χρήσης των νέων τεχνολογιών και ιδιαίτερα της πληροφορικής κατήργησε πολλές από αυτές, χωρίς μέριμνα και μηχανισμούς δημιουργίας νέων μορφών απασχόλησης, αφού τα μέχρι σήμερα χαρακτηριστικά της είναι η συσώρευση καφαλαίου και από τη μείωση ή την απορρύθμιση των σχέσεων εργασίας. Το τρίτο σημείο που πρέπει να σταθούμε έχει να κάνει με τη βία και την εμπορία των γυναικών. Η εμπορία προσέλαβε μαζικές διαστάσεις, ακριβώς λόγω της παγκοσμιοποίησης (απελευθέρωση αγορών, διαδίκτυο, οργάνωση του διεθνούς εγκλήματος). Πρόκειται για καλά οργανωμένη εστία του διεθνούς εγκλήματος. Η ανάγκη αναμόρφωσης των νομικών εργαλείων, εθνικών και διεθνών, είναι προφανής, όπως και η διεθνής συνεργασία. Πριν από όλα όμως, οι προσπάθειες πρέπει να εστιασθούν στην εξάλειψη της φτώχειας και της ανεργίας, καθώς και των διακρίσεων λόγω φύλου στις χώρες προέλευσης, που αποτελούν τα κύρια αίτια. Πρέπει να εργαστούμε για μια δημοκρατική και δίκαιη παγκόσμια τάξη πραγμάτων, που σήμερα δεν υπάρχει. Γιαυτό ας παγκοσμιοποιήσουμε τους αγώνες για την ισότητα και την αξιοπρέπεια του φύλου μας! Ας παγκοσμιοποιήσουμε την ισότητα!
 

'Αρθορ της Βουλευτού ΑΣΗΜΙΝΑΣ ΞΗΡΟΤΥΡΗ – ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΑΡΗ για την κρίση στο χρηματιστήριο [ Αυτός, αυτοί…. και τα «μυστήρια ] στην Εφημερίδα «Αγγελιοφόρος»

E-mail Εκτύπωση PDF
Όσο κυλά ο χρόνος και συνεχίζεται η πτώση του δείκτη του Χρηματιστηρίου, τόσο περισσότερο ξετυλίγεται το κουβάρι των αρνητικών συνεπειών και των απρόβλεπτων διαστάσεων που είχε η «φούσκα» του Χρηματιστηρίου. Τόσο περισσότερο αναδεικνύονται και καταλογίζονται από την κοινή γνώμη οι ευθύνες των υπεύθυνων κυβερνητικών στελεχών αλλά και παραγόντων της οικονομίας. Αυτών, που μέσα από τις φρούδες ελπίδες που καλλιέργησαν, κυρίως την προεκλογική περίοδο, παρότρυναν τις ελληνικές οικογένειες να διαθέσουν και τις ελάχιστες οικονομίες τους, προσβλέποντας σε γρήγορο και εύκολο κέρδος, με αποτέλεσμα εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες να παραμένουν σήμερα «εγκλωβισμένοι», έχοντας χάσει ακόμη και πάνω από το 60% των χρημάτων που διέθεσαν. Και επειδή οι οικονομίες των μισθωτών και των μικροεισοδηματιών δεν ήσαν αρκετές για να ανέβει ο δείκτης στις 7000 μονάδες, όπως «προέβλεπαν», επιστράτευσαν το πιστωτικό σύστημα, το οποίο, μετά από σχετική απόφαση της Τράπεζας της Ελλάδος παρείχε δάνεια σε φυσικά πρόσωπα μέχρι του ποσού των 15 εκατ. δρχ. με ενέχυρο μετοχές διπλάσιας ονομαστικής αξίας. Επιπλέον, με σχετικό νόμο που ψήφισε η κυβέρνηση το καλοκαίρι στη Βουλή νομιμοποίησε τον λεγόμενο «αέρα», παρέχοντας τη δυνατότητα και στις χρηματιστηριακές εταιρείες να δανειοδοτούν τους πελάτες τους με ενέχυρο μετοχές. Το γρήγορο κέρδος βέβαια επιτεύχθηκε από τους λίγους, οι οποίοι συσσώρευσαν ανέλπιστους πακτωλούς κεφαλαίων, για τα οποία όπως είναι γνωστό δεν υπάρχουν συστηματικοί και ενδελεχείς έλεγχοι, για να εξακριβωθεί εάν πράγματι έχουν οδηγηθεί σε παραγωγικές επενδύσεις και κατά συνέπεια ανάπτυξη της οικονομίας ή έχουν γίνει καταθέσεις στο εξωτερικό και «επενδύσεις» σε βίλλες, και στο σημείο αυτό εντοπίζονται οι τεράστιες ευθύνες της κυβέρνησης. Σήμερα, μετά από έντονη πτώση, που συνεχίζεται πάνω από ένα χρόνο, γίνονται εμφανείς με τον πιο τραγικό τρόπο οι αρνητικές επιπτώσεις όλου αυτού του κατευθυνόμενου τζόγου: πολίτες που έχουν χάσεις τις περιουσίες τους, υπάλληλοι Τραπεζών και χρηματιστές που διολίσθησαν σε απάτες προκειμένου να κερδίσουν πέρα από τα νόμιμα, αυτοκτονίες, δάνεια ύψους δισεκατομμυρίων που θα δυσχεράνουν σημαντικά ακόμη και τη θέση των Τραπεζών, αφού δύσκολα θα εισπραχθούν κτλ. Αρκετοί μιλούν σήμερα για δημιουργία «δεύτερης γενιάς» προβληματικών εταιρειών, οι μετοχές των οποίων θα περιέλθουν στα χαρτοφυλάκια των Τραπεζών, επηρεάζοντας έτσι το σύνολο της οικονομικής δραστηριότητας. Σημαντικότατα όμως είναι σήμερα τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν για την κάλυψη των υποχρεώσεών τους που ανέλαβαν μέσω μετοχοδανείων οι ιδιώτες, οι οποίοι δέσμευσαν τα χαρτοφυλάκιά τους έναντι δανείων. Η πτώση της Σοφοκλέους έχει οδηγήσει πολλούς από αυτούς σε απόγνωση, αφού αναγκάζονται να ρευστοποιούν μετοχές σε πολύ χαμηλές πλέον τιμές, για να καλύψουν τις τρέχουσες δόσεις των δανείων που συνήψαν, γιατί αδυνατούν να τις εξοφλήσουν από δικά τους διαθέσιμα, αφού τα προσδοκόμενα κέρδη ποτέ δεν ήρθαν. Ο ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ ήταν από τα λίγα κόμματα, που με δηλώσεις του Προέδρου και στελεχών του, αλλά και μέσα από σχετικές ημερίδες που είχε διοργανώσει, κατ΄επανάληψη εφιστούσε την προσοχή στους πολίτες να μην παρασύρονται στον κατευθυνόμενο τζόγο, ζητούσε να μπουν έγκαιρια αυστηροί κανόνες στη λειτουργία του χρηματιστηρίου και έλεγχοι στο αν αξιοποιούνται για παραγωγικούς σκοπούς τα αποκτώμενα από τις επιχειρήσεις χρήματα, να σταματήσουν οι παρεμβάσεις της κυβέρνησης κτλ. Σήμερα, κανείς από το ΣΥΝ δεν αισθάνεται ικανοποιημένος φυσικά, επειδή δικαιώθηκε η θέση του κόμματός του, πολύ δε περισσότερο, δεν λέει αυτό, που χωρίς το παραμικρό αίσθημα αυτοκριτικής και ανάληψης ευθυνών ξεστόμισε πρόσφατα ο κυβερνητικός εκπρόσωπος: «ας πρόσεχαν». Ούτε βέβαια θεωρεί «μυστήριο» τη σημερινή εξέλιξη στο χρηματιστήριο, όπως πρόσφατα δήλωσε σε συνέντευξή του ο καθ΄ύλην αρμόδιος Υπουργός Εθνικής Οικονομίας, εισάγοντας τη μεταφυσική παράμετρο στην ερμηνεία των οικονομικών φαινομένων, ως μοναδικό ίσως τρόπο για να αποποιηθεί των ευθυνών του. Αντίθετα, ζητάμε από την κυβέρνηση, και με κατάθεση ερωτήσεων στη Βουλή, να αναλάβει τις ευθύνες της, να δώσει στοιχεία για το συνολικό ύψος των δανείων στο πιστωτικό σύστημα με ενέχυρο μετοχές, καθώς και για το «άνοιγμα» που υπάρχει σήμερα σε σχέση με το χαρτοφυλάκιο που ενεχυριάσθηκε σε εξασφάλισή τους. Να δώσει στοιχεία σχετικά με το πώς και εάν αξιοποιήθηκαν τα χρήματα που αποκόμισαν οι επιχειρήσεις μέσω του χρηματιστηρίου στους σκοπούς για τους οποίους είχαν αρχικά δηλώσει. Να μας πει πώς προτίθεται να αντιμετωπίσει το σημαντικό κοινωνικό πρόβλημα των μικροεισοδηματιών, των οποίων η συντριπτική πλειοψηφία είχε άγνοια σχετικά με τη λειτουργία του χρηματιστηρίου, και ουσιαστικά παρακινήθηκαν από την κυβέρνηση για να «επενδύσουν» ακόμη και δανειζόμενοι σ΄αυτό, και σήμερα βρίσκονται σε ιδιαίτερα δυσχερή θέση εξαιτίας της αδυναμίας εξυπηρέτησης των δανείων τους, λόγω της συνεχούς πτώσης του χρηματιστηρίου. Κανείς από αυτούς που ύφαιναν όλο αυτό τον ιστό, που έπιασε στα δίχτυα του ανυποψίαστους πολίτες, δε δικαιούται σήμερα να «ποιεί την νήσσα». Η πρόταση μομφής για τον Υπουργό Εθνικής Οικονομίας Γ. Παπαντωνίου, που κατατέθηκε χθες από τη Ν.Δ., δίνει μια δυνατότητα συζήτησης για το μεγάλο αυτό κοινωνικό και πολιτικό πρόβλημα, δεν αποτελεί όμως σε καμία περίπτωση πρόταση διαρθρωτικών αλλαγών στην οικονομία, αλλά παρέμβαση για μια καλύτερη διαχείριση του φιλελεύθερου μοντέλου, που τελικά εφαρμόζουν και τα δύο μεγάλα κόμματα. Ο ΣΥΝ επισήμανε πολλές φορές τις μεγάλες ευθύνες των δύο κομμάτων και σήμερα τοποθετείται υπέρ της πρότασης δυσπιστίας, όχι βέβαια προσωποποιώντας το πρόβλημα, δηλαδή περιορίζοντας τη μομφή στον Υπουργό Γ. Παπαντωνίου, αλλά για να εκφράσει την πλήρη αντίθεσή του προς το σύνολο της κυβερνητικής πολιτικής στην οικονομία, όπως και στους χειρισμούς των θεμάτων του χρηματιστηρίου. Να εκφράσει την αντίθεσή του στη συμπόρευση των δύο μεγάλων κομμάτων για την ενίσχυση του τζόγου στην ελληνική κοινωνία, με πρώτο θύμα τις επιχειρήσεις του Δημόσιου τομέα, που μετοχοποιούνται σκανδαλωδώς, δηλαδή στην ουσία εκποιούνται.
 

'Αρθρο της Βουλευτού ΑΣΗΜΙΝΑΣ ΞΗΡΟΤΥΡΗ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΑΡΗ για την ΄΄Αναθεώρηση του Συντάγματος και οι συντηρητικές της εκφάνσεις΄΄ στην Εφημερίδα ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ

E-mail Εκτύπωση PDF
«Παραπέμπονται σε νόμο η προστασία του Δάσους και της Διαφάνειας….» Η αναθεώρηση του Συντάγματος είναι μια υπόθεση βαθύτατα πολιτική, που αφορά το σύνολο της ελληνικής κοινωνίας, αφού αποτελεί την κορυφαία δυνατότητα και ευκαιρία για τη διαμόρφωση νέων θεσμών που θα ανταποκρίνονται στις εκάστοτε ανάγκες της κοινωνίας και των πολιτών της. Η προτεινόμενη από το ΠΑΣΟΚ και τη Νέα Δημοκρατία αναθεώρηση είναι περιορισμένη και άτολμη, ενώ σε κυρίαρχα θέματα, όπως η προστασία των δασών και του περιβάλλοντος κατά τον χωροταξικό σχεδιασμό, της αποκέντρωσης και της θωράκισης του δημόσιου συμφέροντος με θεσμούς διαφάνειας, είναι υποκριτική και στην ουσία οπισθοδρομική. Η αναθεώρηση του Συντάγματος θα έπρεπε να αφέρεται σε δύο κύριους άξονες και να εξασφαλίζει: -Τη διεύρυνση των ατομικών και κοινωνικών δικαιωμάτων και την κατοχύρωση των ήδη αναγνωρισμένων από το ισχύον Σύνταγμα, και -Τον εκδημοκρατισμό του πολιτικού συστήματος διακυβέρνησης, με ενίσχυση της λαϊκής κυριαρχίας, μεταβίβαση εξουσιών σε αντιπροσωπευτικά όργανα της Πολιτείας, ενίσχυση των αρμοδιοτήτων της Τοπικής Αυτοδιοίκησης και τη διαμόρφωση ισχυρών θεσμών διαφάνειας. Έτσι όμως όπως διαμορφώνεται δεν εξυπηρετεί τους παραπάνω στόχους, γιατί είναι προϊόν μιας συναίνεσης που αφορά τα δύο μεγάλα κόμματα, και την αγωνία τους για περαιτέρω ενίσχυση του πολιτικού στερεότυπου του δικομματισμού. Με το σημείωμά μου αυτό θέλω ειδικότερα να αναδείξω δύο πολύ σημαντικές αδυναμίες της Αναθεώρησης: Από όλα τα κόμματα ζητήθηκε - επειδή το σύστημα νοσεί βαθύτατα και ο λαός το απαιτεί- να υπάρξει πρόβλεψη για υποχρεωτική τήρηση εγγυήσεων διαφάνειας, πολυφωνίας, και ορισμένου, συγκεκριμένου ιδιοκτησιακοού καθεστώτος στα μέσα μαζικής ενημέρωσης, έτσι ώστε να αποφεύγεται η συγκέντρωση των Μέσων Ενημέρωσης στα χέρια των ολίγων. Όπως και των ισχυρών, που συγχρόνως έχουν ποικιλώνυμα συμφέροντα, που σχετίζονται με την παροχή υπηρεσιών στον ευρύτερο δημόσιο τομέα, στην εκτέλεση μεγάλων έργων και στην ανάληψη δημόσιων προμηθειών. Δηλαδή, με σαφήνεια να μην επιτρέπεται σε μέτοχο μέσων μαζικής ενημέρωσης να συμβάλλεται με το Ελληνικό Δημόσιο. Η κυβέρνηση αμφιταλαντεύεται συνεχώς και τελικά εισηγείται την κατοχύρωση της έννοιας του «βασικού μετόχου» αντί του «μετόχου» ως προς το ασυμβίβαστο, και παραπέμπει σε νόμο για τα ποσοστά που θα καθορίζουν την έννοια του «βασικού μετόχου». Με τον τρόπο αυτό, κάποιος που είναι «βασικός μέτοχος» Μ.Μ.Ε. και παράλληλα «μέτοχος» σε εταιρεία που συναλλάσσεται με το Δημόσιο δεν θα έχει το ασυμβίβαστο μέχρις ένα ορισμένο ποσοστό συμμετοχής. Όμως οι νόμοι αλλάζουν κάτω από τις πιέσεις των διαπλεκομένων συμφερόντων και είναι αναξιόπιστο και έωλο, ότι ο κάθε φορά Υπουργός και η κάθε φορά πλειοψηφία στη Βουλή θα μπορούν αλλάζοντας με νόμο τα ποσοστά αυτά να αλλοιώνουν ή και να ακυρώνουν το περιεχόμενο και το σκοπό του άρθρου αυτού του Συντάγματος. Επιπλέον, ο έλεγχος θα πρέπει να επεκτείνεται μέχρι τελευταίου φυσικού προσώπου. Η προτεινόμενη από την κυβέρνηση και στηριζόμενη από τη Ν.Δ. αναθεώρηση του άρθρου 24 του ισχύοντος Συντάγματος, η αποκαλούμενη από την κοινή γνώμη ως «δασοκτόνος», αποτελεί πλέον συνείδηση ότι θα μειώσει σε ακόμη πιο επικίνδυνο βαθμό την προστασία των δασών μας με αυτονόητες τις δυσμενέστατες συνέπειες στο οικοσύστημά μας και στην υγεία των πολιτών. Έρχεται να προστεθεί ως ένα δασοκτόνο μέτρο, τη χρονιά που στη χώρα μας τραγικά προστίθενται άλλα 2.000.000 στρέμματα καμένων δασών και δασικών εκτάσεων από τις καταστροφικές πυρκαγιές, οι οποίες σε μεγάλο βαθμό οφείλονται στην έλλειψη επαρκούς πολιτικής προστασίας. Έρχεται να προστεθεί σε μια περίοδο που η Ευρώπη διαπιστώνει τον αφανισμό των τελευταίων πνευμόνων της και η ανθρωπότητα εκπέμπει «SOS» για τον πλανήτη μας και τη γη του που υπερθερμαίνεται. Το ισχύον άρθρο 24 αποτέλεσε μια συνταγματική διάταξη προωθημένη για την εποχή της και διεθνώς δοκιμασμένη. Αποτέλεσε, με την επί 25 χρόνια νομολογιακή του θωράκιση, τον πολύτιμο σύμμαχο όλων όσων αγωνίζονται για τη διάσωση του φυσικού, οικιστικού και πολιτιστικού περιβάλλοντος της χώρας μας. Γιαυτό, αντί να το υποβαθμίζει η επικείμενη αναθεώρηση, έπρεπε να το θωρακίζει ακόμη περισσότερο, προστατεύοντας το δάσος, που αποτελεί εργαλείο ζωής για όλο τον πλανήτη μας. Οι έννοιες δάσος και δασική έκταση έχουν σαφές και συγκεκριμένο περιεχόμενο, διεθνώς αποδεκτό, ώστε να μην επιδέχονται παρερμηνείες και αμφισβητήσεις, και πολύ περισσότερο να μην παραπέμπονται σε νόμους και αποτελούν έτσι μέσο διαπραγμάτευσης της εκάστοτε κυβέρνησης ή Υπουργού με τον υποκριτικό λόγο του δημόσιου συμφέροντος. Ελιγμοί της κυβέρνησης, όπως οι διατυπώσεις για «θετικό συνολικό ισοζύγιο», «δικαίωμα στην κατοικία», «τεχνικές κρίσεις και σταθμίσεις» κλπ. κλείνουν το δρόμο στη βιώσιμη και ορθολογική οργάνωση του ελληνικού χώρου με σταθερά και αντικειμενικά κριτήρια, και στην προτεραιότητα στην προστασία του περιβάλλοντος, και ανοίγουν το δρόμο στην αλόγιστη οικοδομική εκμετάλλευση και στην εξυπηρέτηση μεγάλων οικονομικών συμφερόντων. Γι αυτό η «κραυγή» αγωνίας για τα δάση μας εκπέμπεται από παντού και με πολλούς τρόπους, και έχει αναπτυχθεί ένα μεγάλο κίνημα των πολιτών, των κοινωνικών και επιστημονικών φορέων, των περιβαλλοντικών οργανώσεων, ένα από τα μεγαλύτερα των τελευταίων ετών στη χώρα μας, ενάντια στην αναθεώρηση του άρθρου 24.
 

ʼρθρο της Βουλευτού ΑΣΗΜΙΝΑΣ ΞΗΡΟΤΥΡΗ - ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΑΡΗ ΄΄ΚΑΘΟΡΙΣΤΙΚΟΣ Ο ΡΟΛΟΣ ΤΟΥ ΛΑΟΥ ΣΤΗΝ ΑΛΛΑΓΗ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΣΚΗΝΙΚΟΥ΄΄ στην εφημερίδα ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ

E-mail Εκτύπωση PDF
Γιατί ο λαός έχει επωμισθεί μέχρι σήμερα τα βάρη και τις θυσίες της «ανάπτυξης» και της ονομαστικής σύγκλισης με την Ευρωπαϊκή Ένωση, χωρίς ακόμη θετικό αντίκρυσμα στο κοινωνικό και εργασιακό του επίπεδο, πολύ δε περισσότερο στο εισόδημά του. Αυτός πρέπει να επιβάλει τελικά, στη νέα χρονιά που έρχεται, την εφαρμογή της κοινωνικής πολιτικής, του κοινωνικού κράτους, της ισόρροπης ανάπτυξης, διαμορφώνοντας το νέο πολιτικό σκηνικό. Οι κυβερνητικές επιλογές, τα βασικά νομοσχέδια για το εργασιακό και την υγεία, αλλά και ο ίδιος ο προϋπολογισμός, μας προσγειώνουν και πάλι στην πραγματικότητα, ότι δηλαδή τα ψευδεπίγραφα σοσιαλδημοκρατικά σχήματα βρέθηκαν σε πλήρη αδυναμία ακόμη και για τις πιο ήπιες μεταρρυθμίσεις, για τις πιο απλές διαμεσολαβήσεις μεταξύ του κεφαλαίου και της εργασίας. Τα τεχνητά πλεονάσματα, η ατεκμηρίωτη υπεραισιοδοξία δε μπορούν να κρύψουν τα πραγματικά κοινωνικά ελλείμματα, τη λογική των μονόπλευρων θυσιών, την έλλειψη των αναγκαίων διαρθρωτικών αλλαγών για τη φορολογική μεταρρύθμιση με δικαιοσύνη, την αναδιανομή του πλούτου και των εισοδημάτων, για τη διεύρυνση της κοινωνικής προστασίας, αλλά και για αποδοτική λειτουργία του κράτους στην αντιμετώπιση των καθημερινών προβλημάτων. Αυτή η απόσταση του ΠΑΣΟΚ από τις πραγματικές ανάγκες της σημερινής κοινωνίας, είναι και η βασική αιτία των συνεχών και πολύμορφων διαφωνιών κορυφαίων, αλλά και λαϊκών στελεχών του. Η εφαρμογή από το ΠΑΣΟΚ μιας πολιτικής που πλησιάζει περισσότερο τις προγραμματικές διακηρύξεις της Ν.Δ. έχει φέρει σε σύγχιση την αξιωματική αντιπολίτευση, και αποτελεί κύριο στοιχείο των εσωκομματικών της προβλημάτων και της εικόνας σύγχισης. Σ΄αυτό το πολιτικό σκηνικό, με πολύ θόρυβο από τα ΜΜΕ, προστέθηκε και το υπό ίδρυση νέο κόμμα του κ. Αβραμόπουλου, με πολλές τυμπανοκρουσίες για το ρόλο που θα παίξει στο δικομματικό σκηνικό, χωρίς όμως αποσαφήνιση του ιδεολογικού του στίγματος και του τρόπου παρέμβασης στην επίλυση των κοινωνικών προβλημάτων. Το ζητούμενο όμως για την ελληνική κοινωνία δεν είναι η συντήρηση αυτής της πολιτικής ή η ίδρυση κομμάτων που «φτιάχνονται» από τα Μ.Μ.Ε, αλλά η ενεργοποίηση του λαού και η συσπείρωσή του στις προοδευτικές- αριστερές δυνάμεις του τόπου, αυτές που θα επαναφέρουν την ουσία της πολιτικής, θα εκφράσουν τα πραγματικά του συμφέροντα, και θα δώσουν αξιόπιστες λύσεις στα κοινωνικά και αναπτυξιακά προβλήματα του τόπου. Ο ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ, ως ένα αυτόνομο κόμμα της σύγχρονης Δημοκρατικής Αριστεράς, θα εντείνει τον αγώνα του στη Βουλή και στην κοινωνία, για να επικρατήσουν αυτές οι δυνάμεις και αυτή η πολιτική στο υπό διαμόρφωση νέο πολιτικό σκηνικό. Γιατί το 2001 υπάρχουν σημαντικές προϋποθέσεις για τη χώρα μας και πρέπει, ο καθένας από τη θέση που έχει, και το μερίδιο της ευθύνης που του αναλογεί, να συμβάλλει τα μέγιστα ώστε να καλυφθούν τα μεγάλα κοινωνικά και αναπτυξιακά μας ελλείμματα.
 
Περισσότερα Άρθρα...


Σελίδα 60 από 66