Home Άρθρα - Συνεντεύξεις Άρθρο στον Αγγελιοφόρο: Η ΔΗΜΑΡ πρέπει να αναδείξει τον στόχο της για την ώθηση των πολιτικών εξελίξεων προς μία άλλη προοδευτική κατεύθυνση Ανασυγκρότησης και Διακυβέρνησης της χώρας

Άρθρο στον Αγγελιοφόρο: Η ΔΗΜΑΡ πρέπει να αναδείξει τον στόχο της για την ώθηση των πολιτικών εξελίξεων προς μία άλλη προοδευτική κατεύθυνση Ανασυγκρότησης και Διακυβέρνησης της χώρας

E-mail

Η διεξαγωγή του Συνεδρίου συνιστά πρόκληση στην οποία πρέπει να ανταποκριθούμε με υψηλό αίσθημα ευθύνης. Πιστεύω ότι ο κρίσιμος διάλογος που ήδη άνοιξε θα είναι ουσιαστικός και σε βάθος, για το πως θα συνεχίσει την πορεία της η ΔΗΜΑΡ στην πολιτική σκηνή ως μία υπεύθυνη, αριστερή, μεταρρυθμιστική και σοσιαλιστική δύναμη με προσφορά στην προοδευτική ανασυγκρότηση και διακυβέρνηση της χώρας.

Πως θα διαμορφώσουμε μία σαφή πρόταση για την ώθηση των πολιτικών εξελίξεων προς μία άλλη προοδευτική κατεύθυνση, να απεγκλωβιστούμε από την υπάρχουσα κατάσταση και τα ευχολόγια περί αλλαγών στις ασκούμενες πολιτικές από τη σημερινή κεντροδεξιά συντηρητική διακυβέρνηση και να επιδιώξουμε προοδευτικές και αριστερές συμμαχίες. 

Η χρονική στιγμή των προσυνεδριακών διαδικασιών συμβαδίζει, άλλωστε, με εξελίξεις πυκνές και κρίσιμες. Συμπίπτουν με την προσπάθεια της κυβέρνησης ΝΔ–ΠΑΣΟΚ να ωραιοποιήσει -και μέσω της δημιουργίας του νέου κυβερνητικού σχήματος– πολιτικές που βυθίζουν την κοινωνία και εγκλωβίζουν την οικονομία στο υφεσιακό τέλμα.

Παρόλο που όλοι οι εταίροι αναγνώρισαν τις τεράστιες θυσίες του ελληνικού λαού και στο αξιέξοδο που τον οδήγησαν με το πιο βίαιο πρόγραμμα δημοσιονομικής προσαρμογής, συνεχίζουν να τον εξωθούν στην απόγνωση με νέα προαπαιτούμενα και να μην ανοίγουν ούτε καν χαραμάδα μίας αλληλέγγυας πολιτικής και στήριξης για την ανάκαμψη της χώρας.  Η κατάσταση αυτή πρέπει να αλλάξει! Το πλήρες κείμενο του άρθρου έχει ως εξής:

Η μεγάλη υποχώρηση της ΔΗΜΑΡ στις ευρωεκλογές αποτέλεσε ένα οδυνηρό σοκ όχι μόνο για τα μέλη της αλλά και για ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας, και το αίσθημα αυτό της κοινωνίας είναι μία χαραμάδα ελπίδας για όλους, που μας ενθαρρύνει για να ανασυνταχθούμε και να συνεχίσουμε. Στο πλαίσιο αυτό η διεξαγωγή του Συνεδρίου συνιστά πρόκληση στην οποία πρέπει να ανταποκριθούμε με υψηλό αίσθημα ευθύνης.

 

Πιστεύω ότι ο κρίσιμος διάλογος που ήδη άνοιξε θα είναι ουσιαστικός και σε βάθος, για το πως θα συνεχίσει την πορεία της η ΔΗΜΑΡ στην πολιτική σκηνή ως μία υπεύθυνη, αριστερή, μεταρρυθμιστική και σοσιαλιστική δύναμη με προσφορά στην προοδευτική ανασυγκρότηση και διακυβέρνηση της χώρας, την διέξοδο από τις μνημονιακές πολιτικές και την εξυγίανση της πολιτικής ζωής.

 

Ήδη η ανάλυση των αιτιών και των παραλείψεων που μας έφεραν μέχρι εδώέχει προχωρήσει σημαντικά. Κυριαρχούν οι δύο κρίσιμες αποφάσεις  της ΔΗΜΑΡ:

 

Η συμμετοχή της στην τρικομματική Κυβέρνηση. Μία καθόλου ανώδυνη επιλογή, η οποία  στόχευε στην αποφυγή της χρεωκοπίας της χώρας, στόχος που έχει επιτευχθεί, μετά βέβαια από τις μεγάλες θυσίες του ελληνικού λαού και

 

Η δικαιολογημένη πολιτικά απόφαση της ΔΗΜΑΡ ένα χρόνο μετά, να αποχωρήσει από την Κυβέρνηση. Απόφαση που δεν αιτιολογήθηκε συγκροτημένα και προγραμματικά στην κοινωνία, δεν παρουσιάσθηκαν τα βαθιά αίτια της ρήξης με τις δυνάμεις του δικομματισμού, που ήταν υπόλογες και για την κρίση. Δεν διατυπώθηκε με παρρησία από την πρώτη στιγμή της αποχώρησης ότι η δημοσιονομική προσαρμογή έτσι όπως επεβλήθη αλλά και όπως εφαρμόσθηκε μεγάλωνε τις κοινωνικές ανισότητες και ενίσχυε τη πολιτική των μεγάλων συμφερόντων, έπνιγε την ανάπτυξη και κάθε προσπάθεια παραγωγικής ανασυγκρότησης της χώρας και εξυγίανσης της πολιτικής ζωής και ότι εν τέλει οι προσπάθειες της ΔΗΜΑΡ δεν μπορούσαν να αναστρέψουν ή έστω να βελτιώσουν την κατάσταση. Αυτό το δεύτερο βήμα της εξόδου δημιούργησε μία παρατεταμένη αντιπαράθεση στο κόμμα και ο διάλογος εγκλωβίσθηκε στην υπάρχουσα κατάσταση και  στις διεργασίες της νυν Κεντροαριστεράς. Υποχώρησε ο διάλογος και η επαφή με την κοινωνία για τις προτάσεις διεξόδου από την κρίση, ενώ δεν άνοιξε ένας ουσιαστικός διάλογος προς την άλλη πλευρά, τις δυνάμεις της ανανεωτικής Αριστεράς,  της Οικολογίας και κυρίως του ΣΥΡΙΖΑ, για την διερεύνηση προγραμματικών συγκλίσεων, ώστε να δημιουργηθούν προοπτικές για την αλλαγή της ασκούμενης πολιτικής και την ώθηση  των πολιτικών εξελίξεων προς μία άλλη προοδευτική κατεύθυνση.  

 

Στην εβδομάδα που πέρασε φαίνεται να γίνονται τα πρώτα θετικά βήματα διαλόγου και από τις δύο πλευρές -τον ΣΥΡΙΖΑ και τη ΔΗΜΑΡ- για την αναζήτηση προγραμματικών συγκλίσεων ικανών να χωρέσουν την προοδευτική, μη κυβερνητική Κεντροαριστερά και την Αριστερά για τη συγκρότηση ενός προοδευτικού μετώπου για την αλλαγή της διακυβέρνησης της χώρας.

 

Μετά από αυτά στην πορεία προς το Συνέδριο φαίνεται να συμφωνούμε οι περισσότεροι για την πολιτική και οργανωτική ανασυγκρότηση της  ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ, για τον αυτόνομό ρόλο της και τη διατήρηση των βασικών ιδρυτικών της αρχών, προοδευτικών  και αριστερών. Την ανάγκη να διαμορφώσουμε μία σαφή πρόταση για την ώθηση των πολιτικών εξελίξεων προς μία άλλη προοδευτική κατεύθυνση, να απεγκλωβιστούμε από την υπάρχουσα κατάσταση και τα ευχολόγια περί αλλαγών στις ασκούμενες πολιτικές από τη σημερινή κεντροδεξιά συντηρητική διακυβέρνηση και να επιδιώξουμε προοδευτικές και αριστερές συμμαχίες.

 

Η χρονική στιγμή των προσυνεδριακών διαδικασιών συμβαδίζει, άλλωστε, με εξελίξεις πυκνές και κρίσιμες. Συμπίπτουν με την προσπάθεια της κυβέρνησης ΝΔ–ΠΑΣΟΚ να ωραιοποιήσει -και μέσω της δημιουργίας του νέου κυβερνητικού σχήματος– πολιτικές που βυθίζουν την κοινωνία και εγκλωβίζουν την οικονομία στο υφεσιακό τέλμα.

 

Η πρόσφατη έκθεση του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου πιστοποιεί ότι τα χειρότερα είναι μπροστά μας: εισαγωγή του λοκ- άουτ, απελευθέρωση ομαδικών απολύσεων, πάγωμα τριετών, νέο ασφαλιστικό, είναι μερικά μόνο απ’ όσα περιέχει η νεοφιλελεύθερη «εργαλειοθήκη». Ενώ καθυστερεί δραματικά κάθε συζήτηση και διαπραγματευτική προσπάθεια για την αναθεώρηση του χρέους, όπως και την υποστήριξη της χώρας με ένα πρόσθετο αναπτυξιακό πρόγραμμα για να βγει από την ύφεση και την καλπάζουσα ανεργία. Παρόλο που όλοι οι εταίροι αναγνώρισαν τις τεράστιες θυσίες του ελληνικού λαού και στο αξιέξοδο που τον οδήγησαν με το πιο βίαιο πρόγραμμα δημοσιονομικής προσαρμογής, συνεχίζουν να τον εξωθούν στην απόγνωση με νέα προαπαιτούμενα και να μην ανοίγουν ούτε καν χαραμάδα μίας αλληλέγγυας πολιτικής και στήριξης για την ανάκαμψη της χώρας.  Η κατάσταση αυτή πρέπει να αλλάξει!