'Αρθρο της Βουλευτού ΑΣΗΜΙΝΑΣ ΞΗΡΟΤΥΡΗ-ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΑΡΗ για θέματα υδροδότησης προς την εφημερίδα "ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ"

Παρασκευή, 25 Αύγουστος 2000 02:00
Εκτύπωση
Αντιμέτωπη με το μέγιστο πρόβλημα εξασφάλισης επαρκούς και καλής ποιότητας πόσιμου νερού βρίσκεται συνεχώς η Θεσσαλονίκη, είτε αφορά το πολεοδομικό συγκρότημα είτε πολύ περισσότερο, τους περιφερειακούς οικισμούς της . Οι Θεσσαλονικείς πρέπει να γνωρίσουν την αλήθεια για το νερό. Δηλαδή, πως είτε μένουν στο κέντρο, είτε στους μαστιζόμενους και φέτος από λειψυδρία οικισμούς Πολίχνης, Ασβεστοχωρίου, Εξοχής, Πεύκων, Ωραιοκάστρου, Πανοράματος, Χορτιάτη, Πυλαίας, Θέρμης, το πρόβλημα δεν είναι προσωρινό. Η δυσάρεστη αλήθεια είναι ότι - ακόμη και με τις πιο ευοίωνες προοπτικές- η Θεσσαλονίκη δεν πρόκειται να ξεδιψάσει πριν περάσει μία τριετία τουλάχιστον! Γιατί, και επί του θέματος αυτού τίθενται πολλά άλλα ερωτηματικά και σοβαρότατες καθυστερήσεις. Υπάρχουν τεράστιες ευθύνες, τις οποίες η πολιτική ηγεσία του αρμόδιου υπουργείου ΠΕΧΩΔΕ οφείλει να αναλάβει. Στην κατεύθυνση ενημέρωσης των κατοίκων της συμπρωτεύουσας για τα πραγματικά δεδομένα της συνεχιζόμενης λειψυδρίας, την ανάληψη ευθυνών, και κυρίως την επίσπευση των διαδικασιών και τη λήψη πρόσθετων μέτρων με τη διαδικασία του κατεπείγοντος, αποσκοπεί η παρουσίαση αυτή, όπως και η σχετική ερώτηση που κατέθεσα στις 22/6/2000 στη Βουλή. Τα ζητήματα που είχαν τεθεί με τη συγκεκριμένη ερώτηση και τα περισσότερα δεν απαντήθηκαν, είναι: - Η μεγάλη καθυστέρηση των έργων υδροδότησης από τον Αλιάκμονα. Τα σχετικά έργα άρχισαν να κατασκευάζονται την περασμένη δεκαετία και δεν αναμένεται να περατωθούν σε μια τριετία τουλάχιστον, σύμφωνα με τα στοιχεία προόδου του έργου σήμερα, με ορατό τον κίνδυνο τα χαθούν πόροι από το Β΄Κ.Π.Σ. Πέραν αυτού, χρόνια τώρα εκφράζονται από τους αρμόδιους φορείς ανησυχίες για την επάρκεια, τη διαχείριση και την ποιότητα του νερού από τον Αλιάκμονα. Τη δραματική ελάττωση της υδατοπαροχής για τον Αλιάκμονα επισήμανε πρόσφατα το ΙΓΜΕ καταθέτοντας προτάσεις για το συνολικό σχεδιασμό στο θέμα του νερού, τις οποίες η πολιτεία οφείλει να λάβει σοβαρά υπόψιν. - Η υπερβολική καθυστέρηση στην προσπάθεια ελάττωσης των μεγάλων ποσοτήτων νερού που χάνονται στο πεπαλαιωμένο δίκτυο ύδρευσης της ΕΥΑΘ. Σημαντικότατα ποσά, ύψους 2,5 δις. διατέθηκαν προ πολλού ( Β΄ΚΠΣ ) από την Ε.Ε για την κατασκευή και τοποθέτηση των συστημάτων ανίχνευσης των διαρροών. Πέρασαν χρόνια και παρά τις επανηλειμμένες εγγράφως διατυπωθείσες οχλήσεις των υπηρεσιών της Ε.Ε δε χρησιμοποιήθηκαν, αφού η διαδικασία κινήθηκε στο τέλος του 1999 και μόλις πρόσφατα εγκαταστάθηκε η ανάδοχος εταιρία για τις εργασίες αυτές - Εξαιτίας των απωλειών του νερού σε όλο το δίκτυο, η ποιότητα του νερού που φτάνει στους καταναλωτές διαρκώς υποβαθμίζεται. Από τις θέσεις διαρροών το νερό του δικτύου μολύνεται από το γύρω από τους αγωγούς περιβάλλον. Γι' αυτό η ΕΥΑΘ χρησιμοποιεί πολύ μεγαλύτερες ποσότητες χλωρίου για την απολύμανσή του. Και ενώ υπάρχουν ενστάσεις ακόμη και για τη χρήση του χλωρίου στο νερό, στη συγκεκριμένη περίπτωση έχουμε και την πρόσθετη επιβάρυνση από την δημιουργία βλαβερών ενώσεων του χλωρίου με τις οργανικές ενώσεις της ρύπανσης.΄Ο,τι χειρότερο δηλαδή! Η απάντηση που έλαβα από τον Υπουργό ΠΕΧΩΔΕ στην ερώτησή μου ως βουλευτού αφορούσε μόνο το ένα σκέλος των ερωτημάτων, δηλαδή το χρόνο περάτωσης των έργων υδροδότησης από τον Αλιάκμονα. Ως χρόνος περάτωσης αναφέρεται στην απάντηση το 2001, όπως και στις πρόσφατες διαβεβαιώσεις του Υπουργού, χωρίς όμως να τεκμηριώνεται πώς θα επιτευχθεί αυτό, όταν μάλιστα τα έργα καρκινοβατούν πλέον της δεκαετίας και τα σημερινά στοιχεία προόδου του έργου δε δημιουργούν καμιά αισιοδοξία για περάτωση αυτού πριν το τέλος του 2002, δημιουργώντας ανησυχία για την απώλεια από το Β΄Κ.Π.Σ. των υπαρχόντων κονδυλίων. Δε γίνεται καμία αναφορά, όπως δε δίνεται και καμία απάντηση στα λοιπά ερωτήματα που αφορούν τα χρόνια προβλήματα του πεπαλαιωμένου (με διαρροές) και ανεπαρκούς εσωτερικού δικτύου διανομής του νερού, την επιβάρυνσή του από τη χλωρίωση, τη σχετική μελέτη του έργου, το χρόνο περάτωσής του και την εξασφάλιση της χρηματοδότησής του. Θα μπορούσε να φανταστεί κανείς, να φθάσουμε στην οξύμωρη κατάσταση να ολοκληρωθεί το έργο υδροδότησης από τον Αλιάκμονα στο χρόνο που υπόσχεται η Κυβέρνηση και να μη μπορεί να "φθάσει" το νερό στους Θεσσαλονικείς, και κυρίως στους μαστιζόμενους ήδη από λειψυδρία οικισμούς, εξαιτίας του προβληματικού εσωτερικού δικτύου και των αγωγών μεταφοράς; Πέραν των παραπάνω, επανέρχονται και πάλι οι διαπιστώσεις, όπως του ΙΓΜΕ, για τη μεγάλη μείωση της υδατοπαροχής από τον Αλιάκμονα και εν τέλει της επάρκειας της ποσότητας του νερού, όπως και οι σχετικές προτάσεις του για το συνολικό σχεδιασμό στο θέμα του νερού, τις οποίες η κυβέρνηση οφείλει να λάβει σοβαρά υπόψιν.