Συνέντευξη στον Αγγελιοφόρο της Κυριακής: Επιβεβλημένη η αλλαγή πολιτικής προς μια προοδευτική, αριστερή κατεύθυνση

Κυριακή, 02 Νοέμβριος 2014 11:42
Εκτύπωση

Η Ασημίνα Ξηροτύρη, σε συνέντευξή της στον Αγγελιοφόρο της Κυριακής, επισημαίνει μεταξύ άλλων ότι η κυβέρνηση υπό την σκιά των αρνητικών δημοσκοπήσεων και υπό την πίεση των κομμάτων της αντιπολίτευσης για εκλογές, προσπαθεί να διαμορφώσει ένα τεχνητό κλίμα αισιοδοξίας, και μάλιστα τελευταία ένα κλίμα τέλους των μνημονίων. Η προσπάθειά της όμως προσκρούει στη σκληρή πραγματικότητα της συντηρητικής της πολιτικής και των μνημονιακών δεσμεύσεων, που ουσιαστικά συντηρούν την ύφεση και διατηρούν το χρέος σε δυσθεώρητο ύψος, λειτουργώντας αποτρεπτικά για την ανάπτυξη και την προσέλκυση επενδύσεων. Θεωρεί γι' αυτό επιβεβλημένη την αλλαγή πολιτικής προς μια προοδευτική, αριστερή κατεύθυνση.

Το πλήρες κείμενο της συνέντευξης έχει ως εξής:

Με βάση το προσχέδιο προϋπολογισμού της κυβέρνησης, πιστεύετε ότι έρχονται καλύτερες ή χειρότερες ημέρες για τους πολίτες το επόμενο χρονικό διάστημα;

Η κυβέρνηση και στον προϋπολογισμό του 2015 εμμένει στην συντηρητική πολιτική της δημοσιονομικής λιτότητας, συντηρώντας ουσιαστικά την ύφεση. Μπορεί για κάποια οικονομικά μεγέθη σχετικά με την σταθεροποίηση, οι επιδόσεις να είναι θετικές, είναι όμως κοινή διαπίστωση η αποσταθεροποίηση των συνθηκών ζωής των πολιτών, η έκρηξη της ανεργίας, η πλήρης στασιμότητα στην αναπτυξιακή διαδικασία και η έλλειψη ρευστότητας.

Η χώρα διέρχεται μία μεγάλη ανθρωπιστική κρίση και από το προσχέδιο δεν διαφαίνεται καμία σοβαρή προσπάθεια ανατροπής της. Δεν προβλέπονται άμεσα μέτρα ανακούφισης των πολιτών, παρά μόνο κάποια ψίχουλα φοροελαφρύνσεων. Βασίζεται σε αντικρουόμενα στοιχεία και σε υπεραισιόδοξες εκτιμήσεις για την εξέλιξη των δεικτών της οικονομίας, ενώ διατηρεί την λογική των υψηλών πλεονασμάτων, με τη μείωση των δημοσίων επενδύσεων και των κοινωνικών δαπανών και την υπερφορολόγηση. Δεν απαντά τελικά μέσω ενός συγκροτημένου σχεδίου στην ανάγκη επανόρθωσης της κοινωνικής συνοχής και στην δημιουργία προϋποθέσεων για επανεκκίνηση της αναπτυξιακής διαδικασίας.

Η υπερφορολόγηση των πολιτών τα τελευταία χρόνια, για να καλυφθούν τα ελλείμματα, πού οδηγεί την οικονομία και τους πολίτες κατά τη γνώμη σας;

Στην Ελλάδα από το 2010 αυξάνεται συνεχώς η φορολογία, όταν την ίδια περίοδο μειώνονται οι μισθοί και οι συντάξεις και η ανεργία εκτοξεύεται. Ο φόρος εισοδήματος για τους μισθωτούς έχει έως και επταπλασιαστεί, ενώ για τους ελεύθερους επαγγελματίες είναι αυξημένος έως και εννέα φορές. Το συνολικό ποσό της εισφοράς για τα ακίνητα επταπλασιάστηκε από το 2009 φτάνοντας τα 4 δισ. Αποκορύφωση ο ΕΝΦΙΑ, ένας φόρος άδικος, χωρίς προοδευτικότητα, χωρίς αφορολόγητο όριο, χωρίς μέριμνα για τις ευπαθείς ομάδες, που επιβαρύνει και πάλι τους μικρούς και τους μεσαίους μεγεθύνοντας τις κοινωνικές ανισότητες. Αυτή η υπερφορολόγηση έχει οδηγήσει σε απόγνωση την συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών και είναι το κρισιμότερο θέμα για το οποίο ζητούν αλλαγή πολιτικής, αλλαγή της κυβέρνησης.

Για ένα χρόνο συμμετείχατε στην τρικομματική κυβέρνηση μετά τις εκλογές. Πιστεύετε ότι δώσατε κάτι θετικό ή ήσασταν το άλλοθι για τη συγκυβέρνηση;

Η συμμετοχή της ΔΗΜΑΡ στην τρικομματική κυβέρνηση ήταν μία επώδυνη επιλογή, που όμως στόχευε στην αποφυγή της χρεοκοπίας της χώρας, στόχος που επιτεύχθηκε μετά από τις μεγάλες θυσίες του ελληνικού λαού. Θυσίες χωρίς ορατή διέξοδο από την κρίση, ανάκαμψη της οικονομίας και ανασυγκρότησης της χώρας. Και έτσι παρά τη μεγάλη προσπάθειά μας να προωθήσουμε βαθιά κοινωνικές και αναπτυξιακές επιλογές και να αποτρέψουμε συντηρητικές προτάσεις, όπως στα εργασιακά, στις απολύσεις στο Δημόσιο, στην υπερφορολόγηση, στις «εκποιήσεις» των ΔΕΚΟ, και να επιμένουμε σε ένα εθνικό πρόγραμμα ανάπτυξης της χώρας συνδεδεμένο με τις διεκδικήσεις της για την αναδιάρθρωση του χρέους, η δημοσιονομική προσαρμογή έτσι όπως επεβλήθη και όπως εφαρμόσθηκε διόγκωνε τις κοινωνικές ανισότητες, ενίσχυε την πολιτική των μεγάλων συμφερόντων, έπνιγε κάθε προσπάθεια ανάπτυξης της χώρας εν τέλει οι προσπάθειες της ΔΗΜΑΡ δεν μπορούσαν να αναστρέψουν την κατάσταση.

Τι πρέπει, κατά τη γνώμη σας, να γίνει για να βγει η χώρα από την κρίση και δεν το κάνει η σημερινή κυβέρνηση;

Η κυβέρνηση υπό την σκιά των αρνητικών δημοσκοπήσεων και υπό την πίεση των κομμάτων της αντιπολίτευσης για εκλογές, προσπαθεί να διαμορφώσει ένα τεχνητό κλίμα αισιοδοξίας, και μάλιστα τελευταία ένα κλίμα τέλους των μνημονίων. Η προσπάθειά της όμως προσκρούει στη σκληρή πραγματικότητα της συντηρητικής της πολιτικής και των μνημονιακών δεσμεύσεων, που ουσιαστικά συντηρούν την ύφεση και διατηρούν το χρέος σε δυσθεώρητο ύψος, λειτουργώντας αποτρεπτικά για την ανάπτυξη και την προσέλκυση επενδύσεων. Λείπουν οι εθνικές προτάσεις, δεν επιδιώχθηκαν συγκλίσεις για ένα στρατηγικό πρόγραμμα ανασυγκρότησης αναφορικά με την πολιτική της επόμενης περιόδου. Ενα σχέδιο που θα συνδέεται άμεσα με τη συνολική λύση διεξόδου από την κρίση, που θα μετασχηματίσει το παραγωγικό μοντέλο της χώρας, με κύριο στόχο την ανάσχεση της ανεργίας με ενίσχυση των δημόσιων πόρων και τη διεκδίκηση γι' αυτό πρόσθετης ευρωπαϊκής στήριξης.

Μπορεί η κυβέρνηση να διαπραγματευτεί για τη μείωση του χρέους και δεν το κάνει και ποιος άραγε μπορεί να το κάνει καλύτερα;

Ο πρωθυπουργός πρόσφατα ισχυρίσθηκε ότι βγαίνουμε άμεσα από το μνημόνιο και ότι το χρέος είναι βιώσιμο. Πώς άραγε; Οταν αποδέχθηκε τo πιο βίαιο πρόγραμμα δημοσιονομικής προσαρμογής, που επιδείνωσε αντί να λύσει το πρόβλημα του χρέους. Οταν καθυστερεί με δραματικές συνέπειες σε μία γενναία διαπραγμάτευση με τους εταίρους για αναθεώρησή του, όταν οι ίδιοι έχουν διαπιστώσει τη μη βιωσιμότητά του;

Δυστυχώς η κυβέρνηση εξακολουθεί να κινείται με επιπολαιότητα και όχι με συγκεκριμένο σχέδιο. Προχωρά σε απίθανες απλουστεύσεις, που αντί να πείσουν τους εταίρους ότι η αναγκαιότητα της χώρας, μετά τις τεράστιες θυσίες των πολιτών, είναι η αναδιάρθρωση του χρέους, μπορεί να οδηγηθούμε είτε στην αδυσώπητη πίεση των αγορών, είτε σε μία διαρκή επιτήρηση, με νέου τύπου μνημόνιο.

Το πρόγραμμα ανασυγκρότησης της χώρας, συνδεδεμένο με τις διεκδικήσεις για την αναδιάρθρωση του δημόσιου χρέους αποτελεί για μας υπόθεση «εθνικού χαρακτήρα» και οπωσδήποτε μία άλλη κυβέρνηση με προοδευτικό και συγκροτημένο πρόγραμμα διεξόδου από την κρίση θα λύσει το πρόβλημα.

H κοινοβουλευτική ομάδα εν μέσω συνεδρίου ζήτησε από τον Φώτη Κουβέλη να μην ξαναθέσει υποψηφιότητα για την ηγεσία της ΔΗΜΑΡ, ο ιδρυτής όμως επέμεινε και επανεξελέγη. Ποιες είναι οι σχέσεις σας σήμερα;

Στην δημοκρατία ως γνωστόν δεν υπάρχουν αδιέξοδα. Η ΚΟ θεώρησε ότι το καλύτερο και λογικότερο για την επόμενη ημέρα της ΔΗΜΑΡ, μετά το απογοητευτικό αποτέλεσμα των ευρωεκλογών και όταν ο πρόεδρος είχε υποβάλει την παραίτησή του, θα ήταν να εμμείνει σε αυτή και να πάμε σε μία ομαλή αλλαγή ηγεσίας. Να παραμείνει δηλαδή ο Φ. Κουβέλης πρόεδρος της ΚΟ και να αναλάβει τα ηνία του κόμματος ένα νέο πρόσωπο. Παρ' όλα ταύτα η πρόταση δεν έγινε αποδεκτή και το συνέδριο πήρε τις αποφάσεις του, οι οποίες προφανώς είναι σεβαστές απ' όλους και οι σχέσεις μας πιο σφυρηλατημένες.

Η ΔΗΜΑΡ οδεύει προς το ΣΥΡΙΖΑ ή όχι;

Eχω επαναλάβει πολλές φορές ότι η όποια συνεργασία με το ΣΥΡΙΖΑ θα πρέπει να γίνει βάσει προγραμματικών συγκλίσεων για τον κοινό στόχο μίας προοδευτικής διακυβέρνησης. Μεγάλο μέρος των πρόσφατων προγραμματικών αξόνων και προτάσεων του ΣΥΡΙΖΑ, η ΔΗΜΑΡ μέσα από συνεχείς επεξεργασίες της τις έχει διατυπώσει και επιμένει για τη βιωσιμότητά τους. Ο τρόπος διεκδίκησης και η εξειδίκευση μπορεί να έχουν διαφορές. Επομένως, θεωρώ ότι βάσει αυτών των προγραμματικών συγκλίσεων είμαστε πιο κοντά με τον ΣΥΡΙΖΑ παρά με οποιονδήποτε άλλο πολιτικό χώρο.

Ποια θα είναι η δική σας θέση για την εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας και τι σκοπεύετε να κάνετε στις επόμενες εθνικές εκλογές;

Eχω δηλώσει επανειλημμένα ότι θεωρώ επιβεβλημένη την αλλαγή πολιτικής προς μια προοδευτική, αριστερή κατεύθυνση και στην παρούσα συγκυρία αυτό μπορεί να επιτευχθεί μόνο με την προκήρυξη εκλογών. Η προσωπική μου στάση στις επόμενες εθνικές εκλογές θα εξαρτηθεί εν πολλοίς από την προοπτική μιας προοδευτικής και αποτελεσματικής διακυβέρνησης της χώρας. Γιατί το ζητούμενο για τη χώρα και τους πολίτες είναι να πιστέψουν ότι πράγματι υπάρχει ελπίδα να αλλάξει η σημερινή πολιτική και ότι υπάρχουν πολιτικές δυνάμεις και πρόσωπα που θα καταφέρουν στην πράξη να δώσουν λύση στα καθημερινά προβλήματά τους, όπως και στην ανασυγκρότηση και την εξυγίανση της πολιτικής ζωής της χώρας. Αυτές είναι και οι δικές μου προτεραιότητες, που θα καθορίσουν και τη συμμετοχή μου στις επόμενες εκλογές.