Home Άρθρα - Συνεντεύξεις Το Δημόσιο πρέπει να διατηρήσει το στρατηγικό του ρόλο και έλεγχο και την κυριότητα στα δίκτυα των ΔΕΚΟ που διαχειρίζονται φυσικούς πόρους και δημόσια αγαθά

Το Δημόσιο πρέπει να διατηρήσει το στρατηγικό του ρόλο και έλεγχο και την κυριότητα στα δίκτυα των ΔΕΚΟ που διαχειρίζονται φυσικούς πόρους και δημόσια αγαθά

E-mail

Σε άρθρο της στον Αγγελιοφόρο της Κυριακής, η Ασημίνα Ξηροτύρη τονίζει ότι η κυβέρνηση έχει θέσει ως μείζονα προτεραιότητα την ιδιωτικοποίηση των ΔΕΚΟ ακόμη και αυτών που διαχειρίζονται φυσικούς πόρους και δημόσια αγαθά, για τις οποίες ΔΕΚΟ εμείς επιμένουμε ότι το Δημόσιο πρέπει να διατηρήσει το στρατηγικό του ρόλο και έλεγχο, όπως και την κυριότητα στα δίκτυα. Πολιτική που επιστρέφει στην Ευρώπη μετά τις ατυχέστατες ιδιωτικοποιήσεις δημόσιων αγαθών και τα συντριπτικά δημοψηφίσματα των πολιτών. Το Σύνταγμά μας επιβάλει τη μέριμνα του κράτους για την υγεία των πολιτώνΣ' αυτό το πλαίσιο οι ιδιωτικοποιήσεις, που εκποιούν δημόσια αγαθά, όπως η ενέργεια και το νερό,και οι οποίες δεν εντάσσονται στους στόχους μίας βιώσιμης διαχείρισης των υδάτινων πόρων, όπως και ενεργειακής στρατηγικής της χώρας, αποτελούν σε αυτή την κρίσιμη περίοδο, κυρίως για τις ευπαθείς ομάδες (το μισό του πληθυσμού), πράξη που αντιστρατεύεται το δημόσιο συμφέρον και επιτίθεται στην κοινωνία.

Αυτά τα αρνητικά χαρακτηρίζουν τις ιδιωτικοποιήσεις για το νερό, την ενέργεια, όπως και την εκχώρηση του αιγιαλού, που επιχειρεί η Κυβέρνηση. Το πλήρες κείμενο του άρθρου έχει ως εξής:

 

Η κυβέρνηση έχει θέσει ως μείζονα προτεραιότητα την ιδιωτικοποίηση των ΔΕΚΟ ακόμη και αυτών που διαχειρίζονται φυσικούς πόρους και δημόσια αγαθά, για τις οποίες ΔΕΚΟ εμείς επιμένουμε ότι το Δημόσιο πρέπει να διατηρήσει το στρατηγικό του ρόλο και έλεγχο, όπως και την κυριότητα στα δίκτυα.Πολιτική που επιστρέφει στην Ευρώπη μετά τις ατυχέστατες ιδιωτικοποιήσεις δημόσιων αγαθών και τα συντριπτικά δημοψηφίσματα των πολιτών. Το Σύνταγμά μας επιβάλει τη μέριμνα του κράτους για την υγεία των πολιτών.

Σ' αυτό το πλαίσιο οι ιδιωτικοποιήσεις, που εκποιούν δημόσια αγαθά, όπως η ενέργεια και το νερό,και οι οποίες δεν εντάσσονται στους στόχους μίας βιώσιμης διαχείρισης των υδάτινων πόρων, όπως και ενεργειακής στρατηγικής  της χώρας, αποτελούν σε αυτή την κρίσιμη περίοδο, κυρίως για τις ευπαθείς ομάδες (το μισό του πληθυσμού), πράξη που αντιστρατεύεται το δημόσιο συμφέρον και επιτίθεται στην κοινωνία. 

Αυτά τα αρνητικά χαρακτηρίζουν τις ιδιωτικοποιήσεις για το νερό, την ενέργεια, όπως και την εκχώρηση του αιγιαλού, που επιχειρεί η Κυβέρνηση.

Η διαδικασία ιδιωτικοποίησης δημοσίων αγαθών ξεκίνησε με την πώληση της ΕΥΑΘ και της ΕΥΔΑΠ, δηλαδή του νερού, του πολυτιμότερου κοινωνικού αγαθού. Σήμερα μετά τις κινητοποιήσεις μας και το συντριπτικό ΟΧΙ στο Δημοψήφισμα που διοργάνωσε η τοπική αυτοδιοίκηση, έχοντας ως συμμάχους την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και εκατομμύρια πολίτες της ΕΕ, αλλά και το Συμβούλιο της Επικρατείας που μας υποδεικνύει τη συμμόρφωση με τα άρ. 5 και 21 του Συντάγματος, η Κυβέρνηση αναγκάσθηκε να υποχωρήσει.

Δυστυχώς δεν συνέβη το ίδιο και με τη ΔΕΗ, αφού η κυβέρνηση ψήφισε με οριακή πλειοψηφία και παρά τη σφοδρή αντίδραση σύσσωμης της αντιπολίτευσης τον διαμελισμό της με τη δημιουργία της προς πώληση . Μία πράξη που δεν εξυπηρετεί το δημόσιο συμφέρον, αφού πωλείται το ένα τρίτο των υποδομών - ανεκτίμητης αξίας και απόδοσης - του παραγωγικού δυναμικού και της πελατειακής βάσης της ΔΕΗ, ούτε τον ανταγωνισμό προς όφελος των καταναλωτών, αντίθετα σύμφωνα με την υπάρχουσα εμπειρία, τα κοστολόγια του ρεύματος αυξήθηκαν με τέτοιες πρακτικές και το βασικότερο βάζει σε τεράστιο κίνδυνο τη βιωσιμότητα της ΔΕΗ, η οποία είναι η μόνη που μπορεί να προστατεύει το δημόσιο συμφέρον και τον καταναλωτή και να εγγυηθεί την επάρκεια του ενεργειακού εφοδιασμού.

Η Κυβέρνηση παραβλέπει τις αλλαγές που λαμβάνουν χώρα στη αναθεώρηση της ενεργειακής στρατηγικής στην Ευρώπη και, κυρίως την δυσμενέστατη οικονομική συγκυρία και τις ιδιαιτερότητες του ελληνικού χώρου, όπως: Τις μεγάλες ευπαθείς κοινωνικές ομάδες που χρήζουν ειδικής στήριξης στην περίοδο της κρίσης, την μεγάλη εξάρτηση της παραγωγής ΗΕ από το πολύτιμο κοίτασμα του λιγνίτη. Κυρίως όμως παραβλέπει τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της χώρας: πολλά νησιά, μικρό μέγεθος βιομηχανικής δραστηριότητας που δεν επιτρέπουν τη σύγκριση με τις μεγάλες ενεργειακές αγορές της ΕΕ. Τα παραπάνω μπορεί να καταστήσουν την επιλογή αυτή "μοιραία" για την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας και το προσιτό κόστος ενέργειας για τα νοικοκυριά και τις ΜμΕ, ιδιαίτερα σε μια οικονομία και κοινωνία που έχει εξαντλήσει τις αντοχές της.

Μήπως αυτό είναι ένα παιχνίδι συγκεκριμένων συμφερόντων που περιμένουν να αποκομίσουν οφέλη στο όνομα μίας υποτιθέμενης απελευθέρωσης;

Τέλος, η κυβέρνηση με διατάξεις σε διάφορους νόμους απορρυθμίζει το καθεστώς που ίσχυε για τον αιγιαλό και παραλία, του μεγαλύτερου ίσως φυσικού πλούτου της χώραςμε αποκορύφωμα το σχέδιο για διαβούλευση "Οριοθέτηση, διαχείριση και προστασία αιγιαλού και παραλίας", που ξεσήκωσε θύελλα αντιδράσεων .

Πριν δεκατρία χρόνια ο ν. 2971/2001 παρά  τα προβλήματα και τις (ηθελημένες) ασάφειες του, είχε καλύψει βασικά θέματα για τους όρους και τις προϋποθέσεις «αξιοποίησης» της παραλίας και των ακτών,  ώστε να αποφευχθεί, οριακά, η Συνταγματική αταξία και να διασφαλίζεται το δημόσιο συμφέρον και οι αρχές προστασίας του περιβάλλοντος. Κατέστη έτσι δυνατό να αποτραπεί η εφαρμογή στη χώρα μας του Ισπανικού μοντέλου, εκεί όπου λόγω της χαλαρότητας των νόμων και της ταυτόχρονης καταπάτησής τους οδηγήθηκαν στην τσιμεντοποίηση και πλήρη υποβάθμιση της ισπανικής ακτογραμμής.

Σήμερα ένα αναρμόδιο Υπουργείο, το Οικονομικών αναλαμβάνει να προσδιορίσει νομικά ένα φυσικό στοιχείο όπως είναι ο αιγιαλός και οι παρόχθιες ζώνες και τα διαχειρίζεται ως ακίνητα προς εκμετάλλευση και όχι προς προστασία. Υποκύπτει στα προκλητικά της Τρόικας, αγνοώντας και το Ευρωπαϊκό δίκαιο.

Αίρειόλους τους περιορισμούς στην παραχώρηση της αποκλειστικής χρήσης αιγιαλού και παραλίας. Διευκολύνει τη δημιουργία μόνιμων κατασκευών, τη νομιμοποίηση αυθαίρετων στον αιγιαλό και τις ακτές και επιτρέπει την επιχωμάτωση θαλάσσιου χώρου, όταν πρόκειται για επιχειρηματικούς σκοπούς και

Όσον αφορά την προστασία του παράκτιου περιβάλλοντος της χώρας μήκους 16.000 χλμ, που αν πολλαπλασιασθεί με 5 χλμ, που επηρεάζονται άμεσα από τη χρήση, φτάνει στο 50% της έκτασης της χώρας, αυτό το μεγάλο «γωνιακό οικόπεδο» που μας έδωσε η φύση παραδίδεται στην στρεβλή χρήση, στη μη βιώσιμη και μη ισόρροπη ανάπτυξη.