Ασημινα Ξηροτυρη - Αικατεριναρη

Η ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΗ   ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΣΗ  ΜΕ  ΑΠΟΚΕΝΤΡΩΣΗ ΑΡΜΟΔΙΟΤΗΤΩΝ ΚΑΙ ΠΟΡΩΝ  ΕΙΝΑΙ ΜΟΧΛΟΣ  ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ

Αποτελεί διαρκές  αίτημα της Αριστεράς η ενίσχυση των αυτοδιοικητικών θεσμών, με τη  μεταφορά αρμοδιοτήτων και πόρων   και  σε Περιφερειακό επίπεδο. Σε   μία ισχυρή δηλαδή Περιφερειακή Αυτοδιοίκηση, που  θα προγραμματίζει δημοκρατικά και θα υπηρετεί   μαζί με την Τοπική Αυτοδιοίκηση  μία ολοκληρωμένη και βιώσιμη αναπτυξιακή διαδικασία. Για  μία  Διοικητική Μεταρρύθμιση που θα συνοδεύεται από ουσιαστική ανακατανομή των δημόσιων πόρων και δαπανών και   θα βρίσκεται σε πλήρη αντιστοιχία προς την αναγκαία ανακατανομή ρόλων, έργων  και αρμοδιοτήτων μεταξύ κράτους και Αυτοδιοίκησης.

Τα  όποια θετικά βήματα έγιναν τα τελευταία 30 χρόνια για  την ενίσχυση Αυτοδιοίκησης, ήταν λίγα και οι διαδικασίες αποκέντρωσης ανεπαρκείς,  με αποτέλεσμα  η χώρα να παραμένει ένα συγκεντρωτικό και αναποτελεσματικό κράτος.

Σήμερα εν όψει της διοικητικής μεταρρύθμισης και τα μεγάλα λόγια της Κυβέρνησης, είναι ανάγκη να επισημάνουμε τις  βασικές προϋποθέσεις, ώστε να υπάρξει ουσιαστική πρόοδος  και να επιτύχει το εγχείρημα, έναντι των βασικών αδυναμιών που έχει το προτεινόμενο σχέδιο:

-  Η καθιέρωση της  απλής αναλογικής. Είναι το μόνο σύστημα που ενθαρρύνει τους πολίτες να συμμετέχουν στις τοπικές αποφάσεις,  ενδυναμώνοντας έτσι και την αποτελεσματικότητα. Δυστυχώς, επαναφέρεται το πλειοψηφικό 50%+1 του δεύτερου γύρου, έναντι του χειρότερου  42% της ΝΔ, και παραμένει   έτσι μια κακή, αντιδημοκρατική κατάσταση, στη λογική  μεταξύ δύο κακών το μη χείρον βέλτιστο!

Η ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΗ   ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΣΗ  ΜΟΧΛΟΣ  ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ ΜΕ ΒΑΣΙΚΑ ΕΡΓΑΛΕΙΑ ΤΗΝ   ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ  ΚΑΙ  ΤΗΝ ΑΠΟΚΕΝΤΡΩΣΗ ΑΡΜΟΔΙΟΤΗΤΩΝ ΚΑΙ ΠΟΡΩΝ

Συμβολή Α. ΞΗΡΟΤΥΡΗ στη σχετική συζήτηση στο τμήμα «Περιφερειακής Ανάπτυξης, Χωροταξίας και Δημοσίων Έργων» και στις συζητήσεις με τα συναρμόδια τμήματα του ΣΥΝ «Δημόσιας Διοίκησης» και «Αυτοδιοίκησης»          

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Η Περιφερειακή Πολιτική πρέπει να αποτελεί ένα μέσο-εργαλείο εδαφικής και  κοινωνικής συνοχής και οικονομικής αλληλεγγύης, με στόχο να μειώνει τη διαφορά εισοδήματος και πλούτου μεταξύ των  Περιφερειών και να εξασφαλίζει στους πολίτες τις απαραίτητες υποδομές και τον κοινωνικό εξοπλισμό για την αναβάθμιση της ποιότητας της ζωής τους.  Γιαυτό είναι  αναγκαία η ενίσχυση των αυτοδιοικητικών θεσμών και η μεταφορά αρμοδιοτήτων και πόρων και σε Περιφερειακό επίπεδο. Σε μία ισχυρή δηλαδή Περιφερειακή Αυτοδιοίκηση, που  θα προγραμματίζει δημοκρατικά και θα υπηρετεί   μαζί με την Τοπική Αυτοδιοίκηση  μία ολοκληρωμένη και βιώσιμη αναπτυξιακή διαδικασία. Δυστυχώς, η Ελλάδα ολοκληρώνει την πρώτη δεκαετία του 21ου αιώνα με ένα πλήρως αποτυχημένο μοντέλο ανάπτυξης και διοίκησης.  Εξακολουθεί να παραμένει το πιο συγκεντρωτικό κράτος, και εκτός των συνεχών κρουσμάτων διαφθοράς και διαπλοκής,  οι ανάγκες και τα προβλήματα της καθημερινότητας συσσωρεύονται, ενώ λείπει η στρατηγική για την ανάπτυξη και   οι διαδικασίες   του δημοκρατικού προγραμματισμού για τη διαμόρφωση των  κατευθύνσεων  και των  αναπτυξιακών επιλογών.  Κοινή είναι η διαπίστωση ότι :

- Το έλλειμμα του περιφερειακού προγραμματισμού και υλοποίησης έργων ανάπτυξης διογκώνεται, όπως και της ορθολογικής  διαχείρισης των πόρων, με αποτέλεσμα την πλήρη εξάρτηση  της περιφέρειας από το κέντρο.

- Οι περιφερειακές ανισότητες, παρά τις θυσίες του ελληνικού λαού,  δεν έχουν αρθεί . Στις Περιφέρειες της χώρας  η  παραγωγική τους βάση  έχει σχεδόν διαλυθεί και η ανεργία διευρύνεται.

- Η  εγκατάλειψη της υπαίθρου συνεχίζεται και  τα εισοδήματα των αγροτώμειώνονται δραματικά  .  

 -   Χρόνια και δυστυχώς επιδεινούμενα  είναι προβλήματα και  στο πεδίο του σχεδιασμού των πόλεων και της περιφέρειας – υπαίθρου.

Έτσι   η Ελλάδα  εξακολουθεί να  παραμείνει ως μία Περιφέρεια, αφού η ουσιαστική αποκέντρωση   δεν  υπάρχει και οι αποφάσεις  λαμβάνονται από την Κεντρική Κυβέρνηση-Διοίκηση.