Home Δελτία Τύπου Ημέρα της Γυναίκας

Ημέρα της Γυναίκας

E-mail Εκτύπωση PDF
Για την ημέρα της γυναίκας, η ΑΣΗΜΙΝΑ ΞΗΡΟΤΥΡΗ – ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΑΡΗ, Βουλευτής του Συνασπισμού Ριζοσπαστικής Αριστεράς Α΄ Θεσ/νίκης, επικεντρώνει το ενδιαφέρον της στα τρία πιο σημαντικά γυναικεία ζητήματα : Τον αγώνα για την ισότητα στην εποχή της παγκοσμιοποίησης, την ισότιμη και εναλλακτική συμμετοχή των γυναικών στα κέντρα λήψης των αποφάσεων και τα προβλήματα της ανεργίας, της απασχόλησης και των συνθηκών δουλειάς των γυναικών. Και για το καθένα επισημαίνει τα εξής : Το γυναικείο κίνημα στη σημερινή εποχή της παγκοσμιοποίησης δεν διεκδικεί απλώς κατανόηση και ευαισθησία, επιζητεί να αλλάξει τις δομές και τις ποιότητες στο δημόσιο βίο. Ο αγώνας για την κοινωνική απελευθέρωση των γυναικών είναι αναπόσπαστο τμήμα των δημοκρατικών αγώνων για την κοινωνική αλλαγή, για έναν άλλο κόσμο που πιστεύω ότι είναι εφικτός. Οι σοβαρές φεμινιστικές επεξεργασίες που έχουν γίνει για τα θέματα της ισότητας, τα θέματα της συμμετοχής των γυναικών στους θεσμούς, για τα κοινωνικά δικαιώματα, για την εξάλειψη της φτώχειας, την εξάλειψη της κοινωνικής περιθωριοποίησης, όπως και οι σημαντικές κατακτήσεις - αφού ο 20ος αιώνας χαρακτηρίσθηκε ως ο αιώνας της ισότητας των φύλων και η ισότητα αναγνωρίσθηκε ως συνταγματική αρχή - είναι το μεγάλο υπόβαθρο για τους νέους αγώνες. Ο τρόπος όμως που προωθείται σήμερα η «παγκοσμιοποίηση», η τάση για άρση κάθε καθεστώτος προστασίας, ο σκληρός και ανελέητος ανταγωνισμός, η επικράτηση της ιδεολογίας της αγοράς επάνω στην κοινωνία και τους θεσμούς πολιτικής ρύθμισης, στους κρίσιμους για το φύλο τομείς υγείας, παιδείας και κοινωνικής ασφάλισης, θέτει εμπόδια στην ουσιαστική ισότητα και καθιστά τον αγώνα των γυναικών για την ισότιμη και ουσιαστική συμμετοχή τους στην πολιτική και στα κέντρα λήψης των αποφάσεων, εξίσου δύσκολο με αυτόν για την θεσμική κατοχύρωση της ισότητας . Τα τελευταία χρόνια έχουμε μιλήσει αρκετά για την ανάγκη ίσης συμμετοχής γυναικών ανδρών στα κέντρα λήψεως αποφάσεων. Έχουμε χαρακτηρίσει την υποαντιπροσώπευση των γυναικών στους θεσμούς και στα όργανα της δημοκρατίας, ως ιδιόμορφο δημοκρατικό έλλειμμα , ως δυσμορφία της πολιτικής , της δημόσιας ζωής. Γιαυτό και σήμερα στην αρχή του 21ου η συμμετοχή των γυναικών στα κέντρα των αποφάσεων θεωρείται βασικός δείκτης για τη θέση των γυναικών στην κοινωνία. Πενήντα χρόνια μετά την κατάκτηση του δικαιώματος του εκλέγειν, η κατοχύρωση στην πράξη του δικαιώματος του εκλέγεσθαι δηλαδή η εκπροσώπηση των γυναικών στο Ελληνικό Κοινοβούλιο, στην Αυτοδιοίκηση και γενικά στα κέντρα λήψης των αποφάσεων είναι ακόμη περιορισμένη. Οι Ελληνίδες αγωνίζονται ακόμη για το δικαίωμα στη συμμετοχή τους σε όλους τους τομείς και τις βαθμίδες της δημόσιας ζωής. Δουλειά και αξιοπρεπείς συνθήκες διαβίωσης για όλους και για όλες! Είναι και τα σημαντικότερα ζητήματα που απασχολούν το γυναικείο κίνημα, αλλά και την κοινωνία σήμερα. Πολύ περισσότερο όταν στη χώρα μας ο εργασιακός χώρος για το γυναικείο πληθυσμό γίνεται όλο και πιο δυσπρόσιτος, πιο στενός και ο κοινωνικός πιο δυσμενής σε σχέση με τους πολλούς και αντιφατικούς της ρόλους της γυναίκας , εργαζόμενη μέχρι και 12 ώρες την ημέρα, μητέρα και σύζυγος 24 ώρες, πολλές και δύσκολες εργασίες για τις οποίες δεν πληρώνεται. Όταν με θλίψη και αγανάκτηση διαπιστώνουμε λοιπόν ότι η ανεργία χτυπά τους νέους και τις γυναίκες περισσότερο από κάθε άλλη κοινωνική ομάδα στη χώρα μας, και μάλιστα χωρίς την ελάχιστη ουσιαστική στήριξη από την πολιτεία. Η Ελληνίδα σήμερα πέραν της ανισότιμης αντιμετώπισή της από την πολιτεία πλήττεται και από την ψήφιση αντεργατικών νόμων, που μετα τις Κυβερνητικές ματαρρυθμίσεις : Πλήττουν το σταθερό ημερήσιο χρόνο εργασίας, εφαρμόζουν και επεκτείνουν το μοντέλο της μερικής απασχόλησης, αυξάνουν το όριο της συνταξιοδότησης και μειώνουν την ασφαλιστική εισφορά των εργοδοτών. Έχουμε απελευθέρωση του ωραρίου των καταστημάτων, έχουμε απελευθέρωση των υπερωριών και των ωρών υπερεργασίας, όταν έχουμε το διευθυντικό δικαίωμα, με το οποίο μπορεί το οποιοδήποτε διευθυντικό στέλεχος ή εργοδότης να καθορίζει το πότε, ποιες μέρες, ποιους μήνες, πόσες ώρες θα δουλέψει η γυναίκα, αλλά και ο άντρας, μέσα στο εργοστάσιο και πότε θα είναι στο σπίτι. Ουσιαστικά, έχουμε μια υπονόμευση της εργατικής οικογένειας. Σε αυτήν την επίθεση πρέπει να αντισταθούμε.