Home Δελτία Τύπου Συγχωνεύσεις των Κατασκευαστικών

Συγχωνεύσεις των Κατασκευαστικών

E-mail Εκτύπωση PDF
Με τις συγχωνεύσεις των κατασκευαστικών επιχειρήσεων η Κυβέρνηση επιφέρει, με το πρόσχημα της ανασυγκρότησής τους, σημαντική ανατροπή και αποδυνάμωση του δημόσιου και αποκεντρωμένου χαρακτήρα της διαχείρισης και ανάθεσης των δημόσιων έργων. Δεν επιχειρείται καμμία ουσιαστική και αποτελεσματική αντιμετώπιση των πανθομολογούμενων προβλημάτων για την αποκεντρωμένη και χρηστή διαχείριση των δημοσίων έργων, ενώ αντίθετα φαίνεται να υποχωρούν κυρίαρχοι στόχοι του βασικού ν. 1418/84, όπως: Η εξυγίανση του συστήματος μέσω της ενιαιοποίησης των διαδικασιών και της οργανωμένης λειτουργίας και ενίσχυσης των Τεχνικών Υπηρεσιών του Δημόσιου Τομέα σε Κεντρικό-Περιφερειακό και Τοπικό επίπεδο και η σωστή καταγραφή, αξιολόγηση και έλεγχος των κατασκευαστικών επιχειρήσεων μέσω των μητρώων ΜΕΕΠ και ΜΕΚ. Στόχοι, που εδώ και αρκετά χρόνια χάνουν έδαφος. Σήμερα ιδιαίτερα, επιχειρείται ένας νέου τύπου επανασυγκεντρωτισμός, με την επιλογή των μεγάλων πακέτων έργων και τη σύσταση ανώνυμων εταιρειών του Δημοσίου και λοιπών σχημάτων που θα τα διαχειρισθούν, τα οποία διασπούν την ενιαιοποίηση του παλιού νόμου και αποδυναμώνουν τους Περιφερειακούς και Τοπικούς Φορείς, Υπηρεσίες και δυναμικό, ακόμη και με τη μορφή των Ειδικών Υπηρεσιών Δ.Ε. Αυτά, με το πρόσχημα των οδηγιών της Ε.Ε., των επιτακτικών αναγκών απορρόφησης των κονδυλίων των Κ.Π.Σ., και ενώ συνεχίζεται ο φαύλος κύκλος των καθυστερήσεων και των ποικιλώνυμων παρεμβάσεων. Με τις νέες διατάξεις, «ιδιωτικοποιείται» το ΥΠΕΧΩΔΕ, αφού επανασυγκεντρώνεται και εγκαταλείπει πλέον βασικά του εργαλεία. Φαίνεται ότι αποφάσισε να παραδώσει τη σκυτάλη της ανάθεσης σημαντικού τμήματος των έργων, και ιδιαίτερα των μικρομεσαίων της Περιφέρειας, στους μεγάλους και ολιγάριθμους κατασκευαστικούς ομίλους, που μέσα από τη θεσμοθέτηση του συστήματος των υπεργολαβιών , θα επιλέγουν σε ποιους θα αναθέσουν τα έργα που τους ανατέθηκαν από το Δημόσιο. Υποκαθίστανται έτσι, με έμμεσο τρόπο, πολλές βασικές αρμοδιότητες και λειτουργίες των Τεχνικών Υπηρεσιών του Δημόσιου Τομέα από τον ιδιωτικό, ιδιαίτερα αυτών της Περιφέρειας. Με τις διατάξεις για την επανάκριση των εργοληπτικών επιχειρήσεων θα παρατηρηθεί το φαινόμενο υγιείς μικρομεσαίες κατασκευαστικές επιχειρήσεις, που σχεδίασαν το μεσοπρόθεσμο πρόγραμμά τους σύμφωνα με την ισχύουσα νομοθεσία και με βάση την πρόσφατη επανάκρισή τους, να υποχρεώνονται να μειώσουν τον κύκλο εργασιών τους και να οδηγηθούν σε αναγκαστικές συγχωνεύσεις, που θα είναι στην ουσία εξαγορές. Εξυπηρετεί αυτός ο καταναγκασμός το Δημόσιο συμφέρον, την ορθολογική διάρθρωση και κατανομή των κατασκευαστικών επιχειρήσεων κατά γεωγραφικό χώρο και εξειδικευμένο αντικείμενο ή αντίθετα δημιουργεί, όπως εκτιμά ο ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ, ολιγοπωλιακές καταστάσεις, συγκεντρώνοντας το ενδιαφέρον και τελικά το όποιο απότελεσμα στα μεγάλα συγχρηματοδοτούμενα έργα του Λεκανοπεδίου και αυτά της Ολυμπιάδας 2004 και όχι στο σύνολο των μικρών και μεγάλων έργων σε όλη την επικράτεια για την περίφημη ισόρροπη ανάπτυξη; Πρόβλημα επίσης εντοπίζεται με τα κριτήρια βάσει των οποίων δημιουργούνται τα νέα σχήματα, κριτήρια της τελευταίας τριετίας, η οποία, μεταξύ των άλλων, χαρακτηρίσθηκε και από τις πλασματικές αυξήσεις κεφαλαίου στη δίνη του Χρηματιστηρίου, χωρίς ουσιαστικές επενδύσεις των επιχειρήσεων, ιδιαίτερα σε Τεχνολογικό εξοπλισμό. Με όλα αυτά, υποχωρεί ο κατασκευαστικός χαρακτήρας των επιχειρήσεων και αναδεικνύεται ως κυρίαρχος ο χρηματοπιστωτικός . Τα προβλήματα είναι πάρα πολλά, και το ΥΠΕΧΩΔΕ πρέπει να προχωρήσει : -Στην οργάνωση και αναβάθμιση των τεχνικών υπηρεσιών του δημοσίου. -Στην βελτίωση του συστήματος των μελετών, και αυτού της διασφάλισης της ποιότητας των έργων. -Στην ανασύνταξη και διόρθωση των αναχρονιστικών και ελλειπών «αναλυτικών τιμολογίων» -Στη χρηστή εφαρμογή του αμιγούς συστήματος της ανοικτής δημοπρασίας ανάθεσης των έργων στο μειοδότη, που εναρμονίζεται με το διαμορφωμένο θεσμικό πλαίσιο στην Ελλάδα, με συστηματική εφαρμογή και έλεγχο του συστήματος ελέγχου και αξιολόγησης των κατασκευαστικών επιχειρήσεων. Κανείς δεν είναι αντίθετος στη δημιουργία και ισχυρών κατασκευαστικών επιχειρήσεων, μέσα όμως από μια διαδικασία διαφάνειας και ελεύθερης βούλησης, που θα υποστηρίζει ισόρροπα και δίκαια το δυναμικό των μικρομεσαίων κατασκευαστικών επιχειρήσεων, αντί να τις θυσιάζει σ΄ένα αβέβαιο αποτέλεσμα. Τίποτε από τα παραπάνω δεν γίνεται αν δεν απαλλαγούν επιτέλους από τις έντονα κομματικές και άλλες παρεμβάσεις οι φάσεις και οι διαδικασίες που αφορούν στην εκτέλεση των έργων, όπως και η δημόσια διοίκηση γενικότερα. Τα έργα του Γ΄ΚΠΣ και της Ολυμπιάδας είναι όχι στο παραπέντε, αλλά στο και πενήντα. Είναι καταστροφικό και πολιτικά επιλήψιμο να ανατρέπεται αυτήν την περίοδο το σύστημα ανάθεσης και διαχείρισης των έργων.