Home Ομιλίες Ομιλία επί του σχεδίου νόμου του Υπουργείου Γεωργίας "Ρύθμιση θεμάτων αγροτικής γης, επίλυση ζητημάτων αποκατασταθέντων και αποκαθισταμένων κτηνοτρόφων και άλλες διατάξεις"

Ομιλία επί του σχεδίου νόμου του Υπουργείου Γεωργίας "Ρύθμιση θεμάτων αγροτικής γης, επίλυση ζητημάτων αποκατασταθέντων και αποκαθισταμένων κτηνοτρόφων και άλλες διατάξεις"

E-mail Εκτύπωση PDF
Αγαπητοί συνάδελφοι, συζητάμε σήμερα ένα νομοσχέδιο με πρώτο κύριο θέμα τη ρύθμιση ζητημάτων αγροτικής γης. Ο καθένας μας θα μπορούσε να συμπεράνει ότι αφορά σε ζητήματα προστασίας και οργάνωσης αυτής. Τα πράγματα, όμως, δεν είναι έτσι. Πριν ακόμα κοπάσει ο θόρυβος από τις τροπολογίες σε προηγούμενο νομοσχέδιο του ΥΠΕΧΩΔΕ, που αφορούσε το κτηματολόγιο, έρχεται και τούτο το νομοσχέδιο να προεκτείνει τις ρυθμίσεις αλλαγής χρήσεων γης, απώλειες του τεκμηρίου κυριότητας του δημοσίου και κυρίως νομιμοποίησης των αυθαιρέτων και καταπατητών και σε αγροτικές και σε δασικές εκτάσεις. Ετοιμάζει το έδαφος στο νομοσχέδιο για τα δάση, ένα νομοσχέδιο που επί σειρά ετών κατατίθεται και αποσύρεται και πολύ φοβάμαι ότι, όταν έρθει, θα ρυθμίσει περαιτέρω αποχαρακτηρισμούς και νομιμοποιήσεις παρανομιών στα δάση και στις δασικές εκτάσεις και πολλές αλλαγές χρήσεων γης. Με αυτά τα δεδομένα και σε σχέση με το χρόνο που έχει επιλεγεί για την κατάθεση του, τη βιασύνη κατάθεσης, αφού δεν προηγήθηκε ενημέρωση, είναι προφανές ότι δεν μπορεί να ισχύσει ο ισχυρισμός που προβάλλεται στην αρχή της αιτιολογικής έκθεσης, ότι δηλαδή το νομοσχέδιο έρχεται να επιλύσει χρόνια προβλήματα της αγροτικής νομοθεσίας, αφού δεν φαίνεται από πουθενά με ποιο τρόπο συμβάλλει στην επίλυση της έγγειας ιδιοκτησίας, που επιτυγχάνεται η βιώσιμη γεωργική εκμετάλλευση και από πού προκύπτει ότι αξιοποιούνται οι διαθέσιμες εκτάσεις. Επί της ουσίας δεν υπάρχει ενδιαφέρον για τέτοιου είδους εγγειοδιαρθρωτικές αλλαγές στο πλαίσιο των στόχων της κοινής πολιτικής. Απλά, εφευρίσκονται προσχήματα, για να περάσει πιο εύκολα η παράδοση των δημοσίων κτημάτων σε καταπατητές, γιατί πολύ λίγες είναι σήμερα οι δημόσιες για αγροτική χρήση εκτάσεις. Τα στοιχεία που διαθέτουμε, γιατί στην αιτιολογική έκθεση δεν υπάρχουν στοιχεία, λένε ότι τα καταγεγραμμένα δημόσια κτήματα ανέρχονται στα τρεισήμισι εκατομμύρια στρέμματα, από τα οποία τα 1,8 εκατομμύρια, δηλαδή περίπου το ένα στα δύο, είναι καταπατημένα. Από αυτά τα κτήματα ποια και πόσα εξυπηρετούν τους λόγους για τις διαρθρωτικές αλλαγές που προβάλλει το νομοσχέδιο; Για να θυμίσουμε την ιστορία, λέμε ότι η υπηρεσία εποικισμού που συστάθηκε για την εξεύρεση αγροτικής γης στους πρόσφυγες, διένειμε αυτές τις εκτάσεις, αφού είχε κάνει μια πλήρη αποτύπωση αυτών των εκτάσεων. Στη συνέχεια οι δημόσιες εποικιστικές εκτάσεις, οι οποίες απέμειναν με την ίδια διαδικασία διανεμήθηκαν ως γεωργικές εκτάσεις στους ακτήμονες καλλιεργητές, προκειμένου να αυξηθεί ο γεωργικός κλήρος, ενώ παρόμοιες εκτάσεις διένειμε και η δασική υπηρεσία προκειμένου, να αποφύγει την πίεση η οποία γινόταν στα δάση και να χρησιμοποιηθούν αυτές για γεωργική εκμετάλλευση. Ορισμένες από τις δημόσιες εποικιστικές εκτάσεις που δεν παραχωρήθηκαν, παρέμειναν κοινόχρηστες ή διαθέσιμες. Αυτές οι εκτάσεις στις πιο πολλές περιπτώσεις μεταγενέστερα κηρύχθηκαν νόμιμα δασικές ή αναδασωτέες, λόγω της δασικής τους φύσης. Αυτές ακριβώς τις εκτάσεις έρχεται σήμερα το κράτος με αυτό το νομοσχέδιο που κυριολεκτικά τις χαρίζει σε καταπατητές και μη δικαιούχους. Η Κυβέρνηση είναι σαφές ότι αποφάσισε να απαλλαγεί από τη δημόσια περιουσία, καθώς μπαίνουμε σταδιακά σε προεκλογική περίοδο. Ευνοεί ένα κλίμα παροχολογίας, αναλαμβάνει το ρόλο του διαμεσολαβητή και εγκλωβίζει πολιτικά πλέον της διετίας ήδη χιλιάδες διεκδικητές, ξεκινώντας από ακτήμονες αγρότες ή και μεμονωμένες περιπτώσεις που όντως χρήζουν να ρυθμιστούν μέχρι τους παράνομους καταπατητές δημοσίων, δασικών και κατά κανόνα αναδασωτέων εκτάσεων. Κατανοούμε ότι υπάρχουν υποθέσεις που ταλαιπωρούν τους πολίτες και το κράτος και πρέπει με νομοθετική ρύθμιση να τερματιστούν. Όμως, δεν μπορεί να γενικεύονται ρυθμίσεις που προσκρούουν στις διατάξεις του Συντάγματος, όπως αυτές της παραργάφου 6, του άρθρου 1, καθώς και των άρθρων 5, 11 και 12 ή που ακυρώνουν την ισονομία των πολιτών και καλύπτουν νομικά τη συμπεριφορά δικαίων και αδίκων έναντι του ελληνικού κράτους και αυτό γίνεται στο πρώτο μέρος αυτού του νομοσχεδίου. Και μάλιστα, θέλω να τονίσω, σε μία χώρα που δεν έχει υλοποιήσει ακόμη το χωροταξικό της σχεδιασμό, σε μία περίοδο που ο πολεοδομικός σχεδιασμός, η καταγραφή των χρήσεων γης, ο καθορισμός των ζωνών οικιστικού ελέγχου είναι εξαιρετική ανάγκη να διαμορφωθούν και το σημαντικότερο, σε μία χώρα που βρίσκεται ακόμη στη αρχική φάση της κατάρτισης του Κτηματολογίου. Είναι, λοιπόν, απαράδεκτο να προηγούνται ρυθμίσεις της καταγραφής από το Κτηματολόγιο, της δημόσιας γης του χαρακτήρα των εκτάσεων, των δασικών και χορτολιβαδικών εκτάσεων, των χρήσεων γης που παράγουν οι ανάγκες του πολεοδομικού σχεδιασμού και της προστασίας του περιβάλλοντος, όπως αυτές του νομοσχεδίου, ρυθμίσεις για τη δημόσια γη, τις δασικές εκτάσεις, τη δέσμευση ή τον αποχαρακτηρισμό κοινοχρήστων χώρων και να δημιουργούνται τετελεσμένα αδιέξοδα. Προχωρήστε, κύριοι της Κυβέρνησης στο χωροταξικό σχεδιασμό, ολοκληρώστε άμεσα το Δασικό Κτηματολόγιο και τους δασικούς χάρτες, προχωρήστε στο Εθνικό Κτηματολόγιο και μετά ελάτε να κάνετε τις όποιες απαραίτητες ρυθμίσεις και όχι βέβαια να μετατρέπετε το Υπουργείο Γεωργίας με τις παραχωρήσεις που κάνει σε ένα άτυπο Υπουργείο Χωροταξίας και Περιβάλλοντος. Με τη ρύθμιση της παραγράφου 5, του άρθρου 1, έχει φθάσει να νομοθετεί το Υπουργείο Γεωργίας για τους όρους δόμησης, εκτός των περιοχών που είναι εκτός σχεδίου δόμησης. Και είναι πολύ σημαντική η έκθεση της Διεύθυνσης Επιστημονικών Μελετών της Βουλής και ιδιαίτερα οι επισημάνσεις της για την παράγραφο 6 του άρθρου 1, όπου για τον χαρακτηρισμό της έκτασης ως δασικής προβλέπεται πλέον το 25% κάλυψη και όχι το 15% που ίσχυε μέχρι σήμερα. Επισημαίνεται, λοιπόν, στην έκθεση ότι, σύμφωνα με το άρθρο 24 του Συντάγματος καμία μεταβολή του προορισμού των δασών και των δασικών εκτάσεων δεν μπορεί να γίνει, παρά μόνο για το υπέρτατο δημόσιο συμφέρον και μάλιστα με αιτιολογημένο χαρακτηρισμό, όταν πρόκειται για προέχουσας σημασίας αγροτική εκμετάλλευση για την εθνική οικονομία. Αυτό το πράγμα δεν γίνεται με το νομοσχέδιο, αφού τελικά αυτές οι εκτάσεις παραδίδονται, ακόμη και για οικιστική χρήση, αν συνδέσει κανείς αυτό το άρθρο με το άρθρο 5, κοκ. Η εν λόγω έκθεση επισημαίνει και τα προβλήματα του άρθρου 5 για την παραχώρηση κατεχόμενων εκτάσεων που είχαμε επισημάνει και εμείς στη Βουλή με ένταση και επισημαίνουμε και τώρα. Η συμπλήρωση που έκανε ο Υπουργός δεν αρκεί, γιατί αφορά μόνο δασικές εκτάσεις και παρέλειψε να γράψει «και αναδασωτέες εκτάσεις». Το δεύτερο, όμως το οποίο επισημαίνουμε εμείς και η έκθεση είναι ότι τελικά εδώ παραμένει το σκεπτικό ότι ο καθένας που αυθαιρετεί δύο και τρεις φορές από αυτό το νομοσχέδιο έχει μία πληρέστατη κατοχύρωση της καταπάτησης που έχει κάνει. Εάν δηλαδή έχει κτίσει και αυθαίρετο, εάν έχει φυτεύσει δένδρα ακόμα και ενός έτους κατοχυρώνει καλύτερα την καταπατημένη γη. Εξίσου είναι σημαντικά τα θέματα της παραχώρησης των δημοσίων χορτολιβαδικών εκτάσεων για ευρύτερη χρήση, σύμφωνα με την αγροτική νομοθεσία, άρθρο 12 παράγραφος 3 και όχι περιορισμένη όπως προβλεπόταν μέχρι σήμερα, όπως και η απώλεια του τεκμηρίου κυριότητας του δημοσίου σε αυτές τις εκτάσεις που γίνεται μέσα από την παράγραφο 4 του άρθρου 12. Τα μεγάλα προβλήματα των κτηνοτρόφων, το πρόβλημα του γεωργικού και αγροτικού ισοζυγίου της χώρας μας, δεν επιλύονται βέβαια μέσα από τις διατάξεις αυτού του νομοσχεδίου και φοβάμαι ότι δεν έχουν αγγίξει ακόμα, παρ’ όλο που είναι ήδη πάρα πολύ αργά, την Κυβέρνηση για να τα επιλύσει. Τι κάνει μέσα από το άρθρο 13 για την «ΑΓΡΟΓΗ»; Είχαμε επισημάνει κατά τη συζήτηση της ίδρυσης της «ΑΓΡΟΓΗΣ ΑΕ» τις επιφυλάξεις που είχαμε γι’ αυτήν. Σήμερα έρχεται να τις επιβεβαιώσει με ακόμα χειρότερο τρόπο. Μετατρέπεται σε μία ανώνυμη εταιρεία η οποία πλέον θα διαχειρίζεται τα δημόσια κτήματα, εν δυνάμει δηλαδή το σύνολο των δασών και δασικών εκτάσεων της χώρας, δημόσιες γεωργικές εκτάσεις, κοινόχρηστες, χορτολιβαδικές ή χορτολιβαδικού χαρακτήρα εκτάσεις, βάσει του άρθρου 74 του ν.798, καθώς και τα ακίνητα του Υπουργείου Γεωργίας και των νομικών προσώπων. Όλα αυτά η «ΑΓΡΟΓΗ ΑΕ» μπορεί να τα εκποιεί, να τα εκμισθώνει κατά βούληση, να τα μεταβιβάζει σε τρίτους. Κύριοι συνάδελφοι, φοβόμαστε ότι το επόμενο βήμα θα είναι η είσοδος της «ΑΓΡΟΓΗΣ» στο χρηματιστήριο και ο έλεγχός της από ιδιώτες επενδυτές και ποιος ξέρει και κάποιους άλλους, κατά το πρότυπο της ΕΤΑ ΑΕ. Κλείνοντας αυτό το κεφάλαιο, κύριοι συνάδελφοι, θέλω να συμφωνήσουμε σε μία βασική αρχή: Τα δάση, οι δασικές εκτάσεις, οι δημόσιες εκτάσεις, οι ελάχιστες κοινόχρηστες εκτάσεις που απέμειναν στις συμφορημένες οικιστικές περιοχές, στις τουριστικές και παραλιακές ζώνες δεν είναι χωράφι κανενός, αλλά συλλογικά αγαθά και περιουσία του ελληνικού λαού. Όσον αφορά το δεύτερο κεφάλαιο το οποίο αναφέρεται σε οργανωτικά θέματα, θα θέλαμε να τονίσουμε τις ρυθμίσεις του άρθρου 18 που αφορούν τις αγροτικές συνεταιριστικές οργανώσεις. Έγινε αρκετή συζήτηση με τους φορείς στην επιτροπή και ιδιαίτερα με την καθ’ ύλην αρμόδια, την ΠΑΣΕΓΕΣ, που κατέθεσε και μία σειρά τροποποιητικών προτάσεων. Πρόκειται για λεπτομέρειες βέβαια, αλλά η ουσία είναι μία, ότι τελικά είναι απαραίτητες οι συνεταιριστικές οργανώσεις, αλλά σήμερα δεν βρίσκονται σε καλή φάση. Εάν δούμε δε τη δύσκολη περίοδο που ξεκινάει με την ενδιάμεση αναθεώρηση της κοινής αγροτικής πολιτικής, όπου δεν μπορούμε να αποφύγουμε σημαντικά πράγματα, ενώ θα μπορούσαμε να ισοφαρίσουμε κάποιες απώλειες με την ποιοτική ανάδειξη των προϊόντων μας από παρόμοιες δράσεις οι οποίες όντως χρειάζονται ισχυρές συνεταιριστικές οργανώσεις για να προβάλλουν την ποιότητα των προϊόντων μας, για να προχωρήσουν στην στήριξη αναδιαρθρώσεων και στην στήριξη επιλογών μαζί με το Υπουργείο Γεωργίας, που θα μπορέσουν να δημιουργήσουν ένα καλύτερο κλίμα για την περίοδο της αναθεώρησης της κοινής αγροτικής πολιτικής, αλλά και της διευρυμένης Ευρωπαϊκής Ένωσης που έρχεται και είναι πάρα πολύ δύσκολο, θα καταλάβουμε πόσο απαραίτητες είναι οι συνεταιριστικές οργανώσεις. Όμως, αυτά δεν μπορούν αυτήν τη στιγμή να τα αντιμετωπίσουν οι συνεταιριστικές οργανώσεις, στην κατάσταση που βρίσκονται. Όσον αφορά στο θέμα των αγροτικών συνεταιριστικών οργανώσεων, για το άρθρο 20 και ειδικότερα για τις ρυθμίσεις που έρχονται για τις ενώσεις των νέων αγροτών, έχουμε επισημάνει ότι το συνδικαλιστικό δικαίωμα είναι σοβαρό. Αν αυτή η ρύθμιση έρχεται να κατοχυρώσει καλύτερα για τους νέους αγρότες αυτό το δικαίωμα, εμείς δεν έχουμε αντίρρηση. Αλλά, για να αποκτήσουν επιπλέον δικαιώματα και να επιλύσουν τα προβλήματά τους, χρειάζονται και νέοι αγρότες!! Αυτήν τη στιγμή βρισκόμαστε σε μία δύσκολη φάση. Κατ’ αρχήν, το πρόβλημα της ανάπτυξης της υπαίθρου και του αγροτικού μας τομέα είναι η ανανέωση του πληθυσμού, η οποία δεν υπάρχει. Ο στόχος που έχει θέσει η Κυβέρνηση για δεκατέσσερις χιλιάδες αγρότες μέχρι το 2006 για μας θεωρείται μικρός. Τα προγράμματα, οι προϋποθέσεις και οι όροι που βάζουν τα προγράμματα που αφορούν τους νέους αγρότες είναι δύσκολα, δεν τους παρακινούν και δεν τους διευκολύνουν στο να συμμετάσχουν σ’ αυτά. Επιπλέον, παρουσιάζουν σημαντικές καθυστερήσεις. Από την άλλη πλευρά, το συνδικαλιστικό κίνημα των αγροτών είναι πολυδιασπασμένο. Ακούσαμε τις δύο παρατάξεις των αγροτών. Υπάρχει και μία τρίτη και τώρα αυτές φοβούνται να μην υπάρξει και μία τέταρτη, δηλαδή οι νέοι αγρότες. Εμείς λέμε ότι πρέπει να γίνει ενιαίο το αγροτικό κίνημα και να συμπεριλάβει και τους νέους αγρότες. Όμως, σ’ αυτήν τη φάση που βρίσκεται, νομίζω ότι θα πρέπει να αφήσουμε και τους νέους αγρότες να διεκδικήσουν αυτό που θέλουν. Το θέμα είναι ότι η Κυβέρνηση θα πρέπει να στρέψει την προσοχή της στα ουσιαστικότερα ζητήματα που τίθενται πράγματι για τα θέματα της ανανέωσης του αγροτικού πληθυσμού της χώρας. Κύριε Πρόεδρε, θα τελειώσω με το άρθρο 22 και θα συνεχίσω στη δευτερολογία μου για τα άλλα άρθρα. Μετά από καθυστέρηση πλέον των δέκα ετών, το Υπουργείο σκέφτηκε να συστήσει διεύθυνση Βιολογικής Γεωργίας. Θέλουμε να επισημάνουμε ότι για να ανταποκριθεί αυτή η Διεύθυνση σ’ αυτά, θα πρέπει και τα τμήματά της να καθοριστούν και επιπλέον, άλλες διευθύνσεις να γίνουν, διότι τα θέματα της βιολογικής γεωργίας, των ειδικών προϊόντων, των προϊόντων ονομασίας προέλευσης, γεωγραφικών ενδείξεων, των ιδιότυπων προϊόντων, των προϊόντων των ορεινών μας περιοχών, των προϊόντων της έκτακτης γεωργίας είναι πάρα πολλά. Ανοίγονται πάρα πολλά μέτωπα αυτήν τη στιγμή στη χώρα μας σ’ αυτό το Υπουργείο Γεωργίας και οι υπηρεσίες του είναι εντελώς απροετοίμαστες. Ας μην πω αυτήν τη στιγμή ότι βρίσκεται σε μία αναδιάρθρωση μετά από μία διάλυση του διοικητικού του ιστού που υπήρχε μέχρι τώρα. (ακολουθεί η δευτερολογία) Κύριε Πρόεδρε, πραγματικά εδώ ακούστηκε πάρα πολλές φορές ότι είναι ένα νομοσχέδιο, στο οποίο έχει επιτευχθεί συναίνεση κι έχουν γίνει αποδεκτά πολλά θέματα. Εγώ θα πω ότι κάποιες λεπτομέρειες έχουν γίνει αποδεκτές. Τα πολύ βασικά θέματα αυτού του νομοσχεδίου και ιδιαίτερα τα πρώτα άρθρα είναι άρθρα, τα οποία ανοίγουν όχι παράθυρα αλλά πόρτες στα θέματα της περαιτέρω νομιμοποίησης καταπατητών και ανοίγουν την όρεξη και στο επόμενο νομοσχέδιο για τα δάση, για να προχωρήσετε σε περαιτέρω αποχαρακτηρισμούς, σε περαιτέρω αλλαγές των χρήσεων γης. Όπως είπα στην πρωτολογία μου και στην επιτροπή πολλές φορές, θεωρώ παράλογο σε μια χώρα που πραγματικά και το ίδιο το ΥΠΕΧΩΔΕ το παραδέχεται και τα υπόλοιπα Υπουργεία -αλλά το ΥΠΕΧΩΔΕ κατεξοχήν υπεύθυνο- ότι δεν έχει ολοκληρώσει το χωροταξικό σχεδιασμό, ότι δεν μπόρεσε να προστατεύσει τη δημόσια γη, να μιλάει συνεχώς για την προστασία του περιβάλλοντος και για την αειφόρο ανάπτυξη και έχοντας περάσει τη διαδικασία του άρθρου 24, γιατί έστω και με αυτήν τη μικρή παρέκκλιση, η οποία έχει γίνει, παραμένουν οι επιταγές του Συντάγματος να είναι πολύ σοβαρές για τα δάση. Εδώ τελικά παρ’ όλο που στο άρθρο 5 –και σε αυτό θέλω να ευχαριστήσω τον κύριο Υπουργό- έγινε η προσθήκη ότι οι δασικές και αναδασωτέες εκτάσεις εξαιρούνται όμως, θα έπρεπε οπωσδήποτε ακολουθώντας και αυτό το οποίο επισημαίνει η έκθεση του Επιστημονικού Συμβουλίου να παραλείψουμε και την παράγραφο 6 του άρθρου 1. Διότι πραγματικά, κύριε Υπουργέ, δεν μπορείτε το 15% να το κάνετε 25%. Εδώ όλη αυτή η ρύθμιση κινείται αντισυνταγματικά, διότι το Σύνταγμα λέει ότι εξαίρεση θα μπορεί να υπάρξει στη μείωση ή στην οποιαδήποτε αλλαγή δασικής έκτασης μόνο όταν υπάρχει υπέρτατο συμφέρον ή μόνο όταν τεκμηριώνονται οι λόγοι για χρήση αυτής της γης για αγροτική εκμετάλλευση υπέρ της εθνικής οικονομίας. Όμως, εδώ δεν προκύπτει τέτοιο πράγμα. Δεν τεκμηριώνεται ούτε εθνικό συμφέρον ούτε θέματα εθνικής οικονομίας κ.ο.κ., απλώς τακτοποιούνται κάποια πράγματα και κάποιοι. Εάν δε συνδέσει κάποιος αυτή την παράγραφο με τις χαλαρές παραγράφους που υπάρχουν στα επόμενα άρθρα, θα μπορεί να υποθέσει ότι εδώ θα ξεκινήσει και ένα ποσοστό από αυτήν τη γη να μπορεί να φθάσει και μέχρι να γίνει οικιστική γη. Διότι στην ίδια παράγραφο λέτε ότι για την υπόλοιπη ή για ολόκληρη την έκταση, αν δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις του εδαφίου τάδε, εφαρμόζονται οι διατάξεις της αγροτικής νομοθεσίας. Και παρακάτω πολλές τέτοιες διατάξεις της αγροτικής νομοθεσίας τις παραπέμπετε σε άλλες διατάξεις, όπως για τις χορτολιβαδικές εκτάσεις κλπ.. Υπάρχει εδώ μία σύνδεση σιγά-σιγά ένα μέρος των δασικών αυτών εκτάσεων να καταλήξει για οικιστική χρήση. Εγώ έτσι το καταλαβαίνω. Στο άρθρο 4 σας είχα πει και στην επιτροπή ότι θα μπορούσατε τον όρο «κοινωφελή» να τον αναλύσετε. Να γίνει πιο αυστηρός ο όρος αυτός τη στιγμή που παραχωρείτε διάφορα ακίνητα του δημοσίου ακόμα και σε νομικά πρόσωπα ιδιωτικού δικαίου. Όσον αφορά το άρθρο 5, υπάρχει σοβαρή διαφωνία σε αυτό. Διορθώθηκε μεν ως προς το πρώτο σκέλος, αλλά ως προς το δεύτερο και το Επιστημονικό Συμβούλιο το επισημαίνει: Το ότι δηλαδή τελικά νομιμοποιούνται οι καταπατητές, οι οποίοι δύο φορές και τρεις αυθαιρετούν. Αυτό είναι το κορυφαίο άρθρο του νομοσχεδίου αυτού και πραγματικά τινάζει όλην την άλλη υπόθεση στον αέρα. Ακόμα και αυτούς τους ανθρώπους οι οποίοι τόσα χρόνια αδικήθηκαν, περίμεναν να βρουν το δίκιο τους και τους έχετε προσεγγίσει ακόμα και με την τροπολογία που κάνατε για τις περιπτώσεις γηγενών, που τελικά ξαναδιεκδικούν την περιουσία, την οποία είχαν κλπ. Αδικείτε αυτούς τους ανθρώπους και ευνοείτε υπέρμετρα καταπατητές σε εκτάσεις που το δημόσιο δεν είχε δείξει ενδιαφέρον, να τις διαφυλάξει. Εγώ δεν μπορώ να συμφωνήσω με τη λογική ότι κάτι που δεν μπορούμε να το προστατεύσουμε, το ξεπουλάμε. Αποκτάμε μεν ένα έσοδο, αλλά από την άλλη πλευρά τι κάνουμε; Αφήνουμε αυτήν τη στιγμή τη χώρα μας χωρίς εκτάσεις για να μπορέσει να υλοποιήσει επιτέλους ένα πολεοδομικό σχεδιασμό, ο οποίος να έχει στοιχειώδη προστασία απέναντι στο περιβάλλον και στην ποιότητα ζωής. Μπορούσατε εδώ να είσαστε αυστηρότεροι και να παραμείνετε μόνο στα υπόλοιπα, τα οποία ρυθμίζετε. Βασικές είναι οι διαφωνίες μας. Έπρεπε εδώ να αποδεχθείτε το να μη συμπεριλάβετε τις χορτολιβαδικές εκτάσεις κατά γενικότερη ρύθμιση, πράγμα το οποίο κάνετε με τις παραγράφους 3 και 4 του άρθρου 12 όπου ρυθμίζετε ότι αυτές οι εκτάσεις πλέον να μην θεωρούνται ότι αποτελούν τεκμήριο κυριότητας για το δημόσιο. Και επειδή πραγματικά συμπίπτουν οι παρατηρήσεις μου και με τις παρατηρήσεις του Κοινοβουλευτικού Εκπροσώπου όσον αφορά τη Διεύθυνση Βιολογικής Γεωργίας. Καθυστέρησε που καθυστέρησε. Αυτήν τη στιγμή η ευρωπαϊκή εμπειρία, τα καινούργια πράγματα τα οποία μας έρχονται από την αναθεώρηση της Κοινής Αγροτικής Πολιτικής θέλουν περισσότερες από μία διεύθυνση ή μία γενική διεύθυνση. Θέλουν να ορίσουμε από τώρα τις επιμέρους διευθύνσεις ή τα τμήματα, στα οποία να συμπεριληφθούν και οι άλλες περιπτώσεις των προϊόντων ποιότητος, των ειδικών προϊόντων των ορεινών περιοχών κλπ. Αυτά τα έχω πει πάρα πολλές φορές και νομίζω, κύριε Υπουργέ, αν δεν προλαβαίνετε να το κάνετε τώρα, ότι με μία άλλη ρύθμιση θα πρέπει να το κάνετε.