Ομιλία κατά τη συζήτηση επερώτησης του ΠΑΣΟΚ σχετικά με την τευτλοπαραγωγή και την Ελληνική Βιομηχανία Ζάχαρης

Δευτέρα, 06 Φεβρουάριος 2006 02:00 Ομιλίες
Εκτύπωση
Κύριοι συνάδελφοι, πάρα πολλά χρόνια τώρα λέμε ότι ο αγροτικός τομέας βρίσκεται σε αδιέξοδο. Κύρια χαρακτηριστικά είναι το χαμηλό γεωργικό εισόδημα, το 50% του μέσου κοινοτικού όρου και οι πολλαπλές δυσκολίες προσαρμογής του. Συνέπεια αυτού είναι η σταδιακή εγκατάλειψη της γεωργικής παραγωγής και υποστηρίζουμε ότι δεν είναι δικαιολογημένη η αναπόφευκτη αυτή εξέλιξη. Χρειάζεται να παρέμβουμε, να αποτρέψουμε τη βίαιη μείωση του ενεργού αγροτικού πληθυσμού, την ερήμωση της υπαίθρου, την ανισόρροπη ανάπτυξη υπέρ των μεγάλων αστικών κέντρων, την περιβαλλοντική ανάπτυξη, την καταδίκη των φτωχών περιοχών, των ορεινών και προβληματικών περιοχών της χώρας. Με αυτήν λοιπόν την επερώτηση στην ουσία τίθεται το ερώτημα και προς την Κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας αλλά και προς τους ίδιους τους επερωτώντες του ΠΑ.ΣΟ.Κ. των προηγουμένων κυβερνήσεων, το ερώτημα αν κατά πόσον έχει διαμορφωθεί μια εθνική αγροτική πολιτική ώστε η ελληνική γεωργία να γίνει βιώσιμη και να έχει μέλλον. Αυτήν την τελευταία ανάγκη της βιώσιμης και με μέλλον ελληνικής γεωργίας έρχεται δυστυχώς να θέσει σε δοκιμασία η νέα Κ.Α.Π. η οποία εφαρμόζεται ήδη και ειδικά η πλευρά της αποσύνθεσης της παραγωγής από την ενίσχυση. Είναι βέβαιο ότι η νέα αυτή πολιτική θα επιφέρει ριζικές αλλαγές στον αγροτικό τομέα. Η πληθώρα των μικρών και μεσαίων αγροτικών εκμεταλλεύσεων δεν θα μπορέσει να αντέξει στην πίεση του ανταγωνισμού της αγοράς και των μεγάλων συμφερόντων. Ο συνολικός όγκος της παραγωγής των αγροτικών προϊόντων και ο αριθμός των ελλήνων αγροτών θα μειωθούν σημαντικά. Η νέα ΚΑΠ δυστυχώς τίθεται σε εφαρμογή σε μια περίοδο που το συνεταιριστικό κίνημα και το συνδικαλιστικό αγροτικό κίνημα στη χώρα μας βρίσκεται σε κρίση. Και σε μια περίοδο που πράγματι μια επί πολλά έτη απορύθμιση, σχεδόν διάλυση, ορισμένων υπηρεσιών και οργανισμών του Υπουργείου Γεωργίας καθιστά αυτές τις υπηρεσίες, τις υπηρεσίες της νομαρχιακής αυτοδιοίκησης, ανίσχυρες αυτή τη στιγμή να υλοποιήσουν ή να αξιοποιήσουν έστω κάποια θετικά απ’ αυτή τη νέα ΚΑΠ για τα ποιοτικά προϊόντα για την αξιοποίηση άλλων πρακτικών κοκ. Χαρακτηριστικό παράδειγμα λοιπόν αυτής της νέας πολιτικής: η τευτλοκαλλιέργεια. Και απορώ γιατί το ΠΑΣΟΚ δεν το συνδέει με την άλλη του απόφαση και την τεράστια πίεση που είχε ασκήσει ούτως ώστε σε όλα τα επίπεδα να υπάρξει πλήρης αποδέσμευση της ενίσχυσης από την παραγωγή. Γιατί πράγματι η εξέλιξη και οι προοπτικές της τευτλοκαλλιέργειας στην Ελλάδα αποτελεί ένα αντιπροσωπευτικό δείγμα της εφαρμοζόμενης ΚΑΠ. Παρά το γεγονός ότι τα ζαχαρότευτλα δεν επιδοτούνται με το γνωστό τρόπο αλλά η εισροή πόρων από την Ευρωπαϊκή Ένωση αφορά κυρίως την επιστροφή εξαγωγών ζάχαρης μέσα σε μεταποιημένα προϊόντα, εντούτοις θα υποστούν τις συνέπειες μιας αγροτικής πολιτικής που αποβλέπει στη συρρίκνωση της αγροτικής παραγωγής εν γένει και τη σταδιακή εγκατάλειψη της γεωργίας. Η αποδέσμευση της ενίσχυσης από την παραγωγή ήταν και για την τευτλοκαλλιέργεια το ουσιαστικό και αποφασιστικό βήμα. Ο κ. Υφυπουργός, ο κ. Κοντός, σε ερώτησή μου για τον κίνδυνο που διέτρεχε η ελληνική τευτλοκαλλιέργεια από την πρόταση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής δήλωνε τότε ικανοποιημένος από την απόφαση του Συμβουλίου για αναβολή θεωρώντας ότι θα ληφθεί η οριστική απόφαση το Σεπτέμβρη και στο μεταξύ θα υπάρχει επαρκής χρόνος για να ισχύσει η αναστέλλουσα μειοψηφία των Κάτω Χωρών που συμμετείχαν σ’ αυτή. Μένει λοιπόν αναπάντητο το ερώτημα γιατί οι επιδιώξεις όπως να διασφαλίσει το εισόδημα των παραγωγών, να διατηρηθεί η παραγωγή ζάχαρης σε όλες τις περιοχές της Ευρωπαϊκής Ένωσης, να μην κατακλυστεί η ευρωπαϊκή αγορά μετά το 2009 από εισαγωγές, να ληφθούν οι αποφάσεις μετά την ολοκλήρωση των διαπραγματεύσεων στον παγκόσμιο οργανισμό εμπορίου, δεν επετεύχθησαν. Επομένως, υπάρχουν ευθύνες, κύριοι Υπουργοί, για τη διαδικασία και το αποτέλεσμα της διαπραγμάτευσης. Πέραν τούτου όμως και επειδή η επιχειρηματολογία της Ευρωπαϊκής Ένωσης ήταν το κόστος της παραγωγής της ζάχαρης σε σχέση με αυτό των άλλων χωρών θα πρέπει να υπενθυμίσουμε ότι το 1981 με την είσοδο της χώρας μας στην τότε ΕΟΚ, η χώρα μας παρήγαγε την φθηνότερη ζάχαρη της Ευρώπης. Πώς λοιπόν, σήμερα η εξέλιξη αυτού του προϊόντος είναι τόσο δυσμενής; Για την εξέλιξη αυτή ευθύνονται και οι προηγούμενες Κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ με την αγροτική πολιτική που εφάρμοσαν και την έλλειψη διαρθρωτικών μέτρων και αλλαγών που θα μπορούσαν εγκαίρως να διασφαλίσουν παραγωγή ζάχαρης με μικρότερο κόστος. Αυτό που εύκολα διαπιστώνει κανείς είναι η μείωση του ενδιαφέροντος των παραγωγών αφού μειώνεται σταδιακά ο ρυθμός τους. Το 2000 ήταν 22.000. Το 2003 ήταν 16000 περίπου. Βασική αιτία είναι τα πενιχρά οικονομικά αποτελέσματα σε σχέση με άλλες ανταγωνιστικές καλλιέργειες. Γι αυτό και παρατηρείται το 2003 η παραγωγή να έχει πέσει στους 200.000 τόνους. Παρόλα αυτά υπάρχει ένας αριθμός παραγωγών που έχουν επενδύσει είτε σε γνώση είτε σε εξοπλισμό και θέλουν -και πρέπει- να συνεχίσει η καλλιέργεια. Παρόμοια εκτιμάται ότι είναι και η στάση της ελληνικής βιομηχανίας ζάχαρης που θα εξακολουθήσει να δραστηριοποιείται στο χώρο παρά τις όποιες απαιτούμενες προσαρμογές. Μ’ αυτά λοιπόν τα δεδομένα και με την ανάγκη να διατηρηθεί η τευτλοκαλλιέργεια η οποία απασχολεί και 2.000 εργαζόμενους στη βιομηχανία θα πρέπει να ληφθούν άμεσα συγκεκριμένα μέτρα προκειμένου να αμβλυνθούν οι επιπτώσεις της αναθεώρησης στις μη ανταγωνιστικές περιοχές. Πρέπει να εξετασθεί η δυνατότητα αναβολής της εφαρμογής της μεταρρύθμισης κατά ένα έτος για να δοθεί η δυνατότητα προετοιμασίας και προσαρμογής της ΚΟΑ ζάχαρης, ώστε να διασωθεί το αγροτικό εισόδημα ιδιαίτερα των μικρών και μεσαίων παραγωγών αλλά και να συνεχίσουν τη λειτουργία τους τα πέντε εργοστάσια. Οι περιοχές που βρίσκονται τα εργοστάσια βιώνουν σήμερα την εγκατάλειψη, βιώνουν την ανεργία και δεν έχουν κύριοι συνάδελφοι κανένα άλλο περιθώριο. Δεν υπάρχει περιθώριο σε αυτές τις περιοχές που η μονοκαλλιέργεια είναι το βασικό στοιχείο όπως του καπνού στην Ξάνθη και άλλων προϊόντων σε άλλες περιοχές. Και εδώ δεν μπορώ να καταλάβω και σεις κύριοι επερωτώντες του ΠΑ.ΣΟ.Κ. αλλά και σεις της κυβέρνησης με αυτό τον διάλογο που κάνετε από ποιον ζητάτε τις ευθύνες. Εσείς φέρατε τη χώρα σε αυτή την κατάσταση. Δεν υπάρχει καμία εναλλακτική λύση παρά να ερημώσουν και άλλο οι ορεινές περιοχές, να αυξηθεί και άλλο η ανεργία. Καμία προσαρμογή, καμία αναδιάρθρωση, καμία αξιοποίηση σε πράγματα τα οποία εσείς πιστεύατε και σεις θα θέλατε στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Θα πρέπει λοιπόν να δοθεί ο αγώνας για την επιβίωση της ζαχαροβιομηχανίας στη χώρα μας και παράλληλα να προωθηθούν σχέδια ενίσχυσης των επενδύσεων με συμπληρωματικές σύγχρονες δραστηριότητες όπως στον τομέα της παραγωγής βιοαιθανόλης, βιοντίζελ, κ.λπ. Τα συζητήσαμε και στο νομοσχέδιο για τα βιοκαύσιμα. Κανένας προγραμματισμός και από την προηγούμενη κυβέρνηση αλλά και από τη νέα κυβέρνηση και το Υπουργείου Ανάπτυξης. Καμία συνεργασία με το Υπουργείο Γεωργίας προκειμένου να μας δώσει κάποια στοιχεία για τη βιωσιμότητα αυτών των δραστηριοτήτων. Τελειώνοντας, σημειώνω ότι φοβάμαι ότι το εργοστάσιο στην Ξάνθη μετά την αναστολή του κλεισίματός του που είναι μια θετική εξέλιξη, μπαίνει και αυτό σε μια περιπέτεια όπως και τα άλλα και είναι πρόσκαιρη αυτή η λύση. Να φροντίσουμε όλοι να μην είναι πρόσκαιρη, αλλά να μείνει σταθερή. Ακόμη να φροντίσουμε όλοι και έχετε και σεις κύριοι Υπουργοί του Υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων υποχρέωση όπως η βιομηχανία φωσφορικών λιπασμάτων της Θεσσαλονίκης να μην κλείσει. Δεν θα πρέπει και αυτή η βιομηχανία η οποία ήταν παλαιότερα κόσμημα σε όλα τα Βαλκάνια να έχει μια αποβιομηχάνιση και μετά να γυρεύετε λεφτά για το πώς θα αποξηλώσετε το εργοστάσιο. Ευχαριστώ.