Home Ομιλίες Ομιλία κατά τη συζήτηση επί της αρχής και του συνόλου του νσχ: «Κύρωση Σύμβασης Παραχώρησης του Έργου της Μελέτης, Κατασκευής, Χρηματοδότησης, Λειτουργίας, Συντήρησης και Εκμετάλλευσης του Αυτοκινητοδρόμου «Ιονία Οδός» από Αντίρριο μέχρι Ιωάννινα, ΠΑΘΕ Αθ

Ομιλία κατά τη συζήτηση επί της αρχής και του συνόλου του νσχ: «Κύρωση Σύμβασης Παραχώρησης του Έργου της Μελέτης, Κατασκευής, Χρηματοδότησης, Λειτουργίας, Συντήρησης και Εκμετάλλευσης του Αυτοκινητοδρόμου «Ιονία Οδός» από Αντίρριο μέχρι Ιωάννινα, ΠΑΘΕ Αθ

E-mail Εκτύπωση PDF
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, αγαπητέ κύριε Υπουργέ, όπως είπα και στην ομιλία μου στην επιτροπή, βεβαίως, δεν έχουμε αντίρρηση για την αναγκαιότητα του έργου και γενικότερα για τα έργα υποδομής και τους οδικούς άξονες που αφορούν την ανάπτυξη της περιφέρειας, πολύ περισσότερο όταν μιλάμε για την Περιφέρεια της Ηπείρου, για τη δυτική Ελλάδα, όπου παρότι οι φορολογούμενοι πολίτες της περνούν μια παρατεταμένη περίοδο λιτότητας, παρότι έχουν εισρεύσει πόροι από τρία Κοινοτικά Πλαίσια Στήριξης, τα έργα αυτά, τα έργα υποδομής, τα αναγκαία έργα για την ανάπτυξη της περιφέρειας δεν έχουν ξεκινήσει ακόμα. Είναι καλό να θυμηθούμε, κύριοι συνάδελφοι, ότι τα έργα υποδομής και οι υπηρεσίες προς τους πολίτες αποτελούν συνταγματική υποχρέωση της πολιτείας -γιατί οι πολίτες είναι φορολογούμενοι- κυρίως στα θέματα που αφορούν τις υποδομές, τους οδικούς άξονες, τον εξοπλισμό για την παιδεία, την κατοικία, την εργασία, την προστασία του φυσικού και πολιτιστικού περιβάλλοντος. Η αδυναμία υλοποίησής τους, η μεγάλη καθυστέρηση περάτωσης από έλλειψη, μερική ή ολική, διάθεσης των πόρων δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να αλλοιώσει αυτή τη βασική υποχρέωση του κράτους. Είναι αναγκαίο τα προς υλοποίηση μικρά και μεγάλα έργα υποδομών, που απευθύνονται στο κοινωνικό σύνολο για την ανάπτυξη και βελτίωση της καθημερινής τους ζωής, να προκύπτουν ιεραρχημένα μέσα από ένα μακρόπνοο και δημοκρατικά σχεδιασμένο κατά τομέα και περιοχή εθνικό στρατηγικό σχεδιασμό, που θα εξειδικεύεται σε περιφερειακό και τοπικό επίπεδο και θα ελέγχεται μέσω του Προγράμματος Δημοσίων Επενδύσεων και του κρατικού προϋπολογισμού. Όταν συζητούσαμε πριν από αρκετά χρόνια –και συγκεκριμένα περίπου το 2002- κάνοντας μια επερώτηση τότε στην κυβέρνηση του ΠΑ.ΣΟ.Κ. για τα θέματα των δημοσίων έργων, θέτοντας τα θέματα διαχείρισης του Γ΄ Κοινοτικού Πλαισίου Στήριξης και κυρίως με την παρατήρηση ότι κατά αυτό το 1/3 οι οδικοί άξονες κυρίως θα γίνονταν με συμβάσεις παραχώρησης, είχαμε τονίσει ότι τα έργα της περιφέρειας δεν είχαν αρχίσει ακόμη, ότι οι εθνικοί πόροι θα εξαντλούνταν και θα συνέχιζαν να εξαντλούνται για πολλά χρόνια στα έργα των Ολυμπιακών Αγώνων. Είχαμε πει, λοιπόν, ότι δεν μπορεί να παρουσιάζουμε για την περιφέρεια ως πανάκεια τα έργα που γίνονται με συμβάσεις παραχώρησης. Έχουν και αυτοί το δικαίωμα να έχουν τη χαρά ενός δημοσίου έργου, που στην αρχή θα τους παρέχεται χωρίς υψηλά διόδια, χωρίς να έχουν τη διαχείριση από τον ιδιώτη, αλλά να έχουν τη διαχείριση από το δημόσιο στο οποίο με κοινωνικό έλεγχο να μπορούν να ασκούν και τα παράπονά τους. Για το λόγο αυτό ήμασταν και είμαστε πολύ επιφυλακτικοί -και θα έλεγα και σαν τεχνικοί στο τμήμα του Συνασπισμού της Ριζοσπαστικής Αριστεράς- για το ότι έτσι με μια μεγάλη ευφορία στη χώρα μας θεωρούμε ως πανάκεια τις συμβάσεις παραχώρησης, τελευταία δε και των μικρών έργων. ʼλλωστε, αν δούμε τις συμβάσεις παραχώρησης μέχρι τώρα δεν θα έλεγα ότι έχουμε το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα όσον αφορά την προάσπιση των συμφερόντων του δημοσίου. Υπάρχουν σημαντικές διατάξεις στα έργα που προηγήθηκαν και ιδιαίτερα της Αττικής Οδού, όπου δεν προωθείται το δημόσιο συμφέρον, αλλά πιο πολύ διασφαλίζεται το συμφέρον του ιδιώτη. Το έργο έχει διπλάσια και τριπλάσια οικονομικά έσοδα, έχει διπλασιάσει τους κυκλοφοριακούς φόρτους και όμως προς το παρόν δεν προβλέπεται καμία παρέμβαση του δημοσίου, για να ανακτήσει πιο γρήγορα το έργο ή να πάρει ένα μέρος των εσόδων. Έχουμε βάσιμη εκτίμηση ότι μόνο ολιγάριθμοι ισχυροί όμιλοι μετέχουν στους διαγωνισμούς ότι οι μεσαίες, ακόμη και οι μεγάλες ελληνικές επιχειρήσεις της χώρας και ιδιαίτερα της περιφέρειας, μένουν στο περιθώριο όσον αφορά τα έργα αυτά και οδηγούνται σιγά σιγά πολλές ελληνικές επιχειρήσεις στο μαρασμό και στο κλείσιμο. Δεν πρέπει λοιπόν να στρεφόμαστε ως πανάκεια στις συμβάσεις παραχώρησης. Υπάρχουν μεγάλες αδυναμίες, ασάφειες. Ενδεχομένως, επειδή είναι πολυδαίδαλες αυτές οι συμβάσεις, δεν μπορούν να προβλεφθούν όλα τα θέματα. Και βέβαια υποχωρούν τα θέματα τεχνικού αντικειμένου στα ενδιαφέροντα του χρηματοπιστωτικού κατεστημένου και πολλές φορές το ελληνικό δημόσιο σ’ αυτή την κατάσταση βγαίνει χαμένο. Όμως παρ’ όλες αυτές τις επιφυλάξεις, εμείς χρόνια τώρα κάνουμε ερωτήσεις γιατί καθυστέρησαν αυτές οι συμβάσεις παραχώρησης, που είχαν ξεκινήσει για σημαντικά έργα, όπως αυτό που συζητάμε σήμερα, και για τους άλλους οδικούς άξονες Τρίπολης- Καλαμάτας- Τσακώνας, την ολοκλήρωση του Π.Α.Θ.Ε. κ.λπ.. Λέγαμε, δε ότι δεν μπορεί απ’ το 2001 που είχαν εξαγγελθεί αυτές οι συμβάσεις να έχουμε φθάσει να περάσουν πέντε χρόνια κ.λπ. και να μην γίνεται καμία πρόοδος ή τελικά να μην αποφασίζει το δημόσιο, το Υπουργείο, να τα εκτελέσει ως δημόσια έργα, να τα εντάξει άμεσα στον εθνικό προγραμματισμό ούτως ώστε να γίνουν πράγματι αυτοί οι οδικοί άξονες πραγματικότητα. Από την άλλη πλευρά, όπως κι εσείς κάνατε ως Αξιωματική Αντιπολίτευση, ζητούσαμε να υπάρξει ένα θεσμικό πλαίσιο γι’ αυτές τις συμβάσεις παραχώρησης, όπου να καθορίζονται με σαφήνεια οι βασικές αρχές. Και υπάρχουν βασικές αρχές που πρέπει να καθοριστούν από ένα νομοθετικό πλαίσιο. Θα μου απαντήσετε, κύριε Υπουργέ -γιατί μου το είχατε πει και άλλη φορά αυτό- ότι σ’ αυτά τα μεγάλα έργα η κάθε σύμβαση παραχώρησης έχει ιδιαιτερότητες. Όμως οι ιδιαιτερότητες μπορούν να καλύπτονται μέσα από τη σύμβαση και μέσα από την ευθύνη που έχει ο εκάστοτε Υπουργός. Το θεσμικό πλαίσιο όμως, το οποίο θα ψηφίζεται στη Βουλή, θα θέτει τις γενικές αρχές που κύριο στόχο θα έχουν, όπως έχουμε όλοι, τη διασφάλιση του δημόσιου συμφέροντος και την λειτουργία ενός πλαισίου παραγωγής και των έργων αυτών, που θα είναι κοντά στο νομοθετικό μας πλαίσιο και δεν θα αποκλίνει πάρα πολύ. Αυτή η διαδικασία -και νομίζω ότι απ’ όλες τις πλευρές έχει επισημανθεί- το να έρχεται δηλαδή όλη η σύμβαση, ακόμη και τα θέματα της χάραξης, κ.λπ. και να μην μπορεί να γίνει συζήτηση επί της ουσίας της σύμβασης και να αρχίζουμε να συζητάμε θέματα χάραξης και τεχνικά του έργου, τα οποία αφορούν τις συζητήσεις που κάνει το Υπουργείο μέχρι να προγραμματίσει και να δημοπρατήσει το έργο, νομίζω ότι είναι μια διαδικασία, η οποία δεν βοηθάει κανέναν. Εμείς είμαστε επιφυλακτικοί μ’ αυτό το σύστημα γιατί βλέπουμε ότι εδώ και δύο χρόνια η Κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας, με το νόμο για τις συμπράξεις δημόσιου και ιδιωτικού τομέα, έχει αναγάγει αυτές τις συμπράξεις και για τα μικρότερα έργα ως πανάκεια, μικρότερα έργα που τώρα εξαγγέλλονται –είχαν καθυστερήσει πάρα πολύ- για σχολεία, για νοσοκομεία, για φυλακές, έργα τα οποία έχουν καθαρά δημόσιο και κοινωφελή χαρακτήρα. Και τελικά χωρίς, θα έλεγα, ουσιαστικό προγραμματισμό –ετούτα εδώ, τα μεγάλα έργα, έχουν τον προγραμματισμό τους- χωρίς να εντάσσονται στο Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων, με κριτήριο όχι την προτεραιότητα των αναγκών αλλά κυρίως την ανταποδοτικότητα αυτών των έργων και για πού ενδιαφέρονται οι ιδιώτες και πού συμφέρει καλύτερα να τα κατασκευάσουν, εντάσσονται αυτά τα έργα. Να σας φέρω παράδειγμα; Είναι τα δύο νοσοκομεία στην περιοχή της Περαίας και ογκολογικό και παιδιατρικό νοσοκομείο στην περιοχή εκείνη, η οποία έχει άλλον προορισμό και άλλη τουριστική ανάπτυξη; Δεν έχει σύνδεση αυτή τη στιγμή με τους οδικούς άξονες κ.λπ.; Θα μπορούσαν να κατανεμηθούν διαφορετικά και βέβαια να μην ισχύσει αυτό το κριτήριο. Γι’ αυτό λοιπόν, με την ευκαιρία που μας δίνει αυτή η σύμβαση παραχώρησης γι’ αυτό το μεγάλο έργο, πρέπει λίγο να σκεφθούμε όλοι να υπάρξει μια διακομματική συνεργασία, να μπορέσουμε να μιλήσουμε με ειλικρίνεια, να δημιουργήσουμε μια σύγχρονη και δημόσια λειτουργία για τις υπηρεσίες του δημοσίου και να αναβαθμίσουμε αυτές τις υπηρεσίες που θα καλύπτουν ισόρροπα και όλες τις ιδιαιτερότητες του ελληνικού χώρου και να μην χρησιμοποιούμε κάθε φορά τη δικαιολογία ότι οι τεχνικές υπηρεσίες δεν είναι διαρθρωμένες έτσι ότι δεν είναι αποδοτικές κ.λπ. ότι δεν έχουν καλή ποιότητα, λες και φταίνε αυτοί που δεν έχουν καλή ποιότητα και όχι μια σειρά μέτρων που δεν έγιναν για να τις αναβαθμίσουν και άρα οι υπηρεσίες θα παρέχονται καλύτερα μέσω των ιδιωτών. Σας έχω πει πάρα πολλές φορές ότι τα προβλήματα τα οποία έχει ο δημόσιος τομέας αντανακλούν και μάλιστα σε μεγαλύτερο βαθμό στον ιδιωτικό τομέα. Δεν έχουμε δηλαδή ποιότητα παροχής υπηρεσιών και από τον ιδιωτικό τομέα και καλά θα κάνουμε όλοι να ενσκήψουμε σ’ αυτό το μεγάλο πρόβλημα το οποίο έχουμε και να κάνουμε έναν ειλικρινή διάλογο. Θα ήθελα να πω κάτι ακόμη πριν μπω στις λεπτομέρειες του έργου. Πρέπει να απαντήσουμε με ειλικρίνεια στους πολίτες της Ηπείρου και της δυτικής Ελλάδας και αργότερα της Πελοποννήσου για εκείνα τα τμήματα, που αγωνιούν τόσα χρόνια να έχουν αυτούς τους οδικούς άξονες. Δεν είχαν το δικαίωμα αυτοί να τα χαρούν για ένα σημαντικό διάστημα ως δημόσια έργα; Γιατί να αρχίσουν αυτοί από σήμερα με το υψηλό αντίτιμο διοδίων; Γιατί να αρχίσει από σήμερα η διαχείριση και όλο αυτό να είναι στον ιδιώτη; Αυτή είναι η βασική μας θέση. Μπορεί να υπάρχουν άλλα θετικά στις συμβάσεις παραχώρησης, αλλά εμείς επιμένουμε τώρα γι’ αυτές τις απομακρυσμένες περιοχές, γι’ αυτούς τους φορολογούμενους πολίτες που τόσα χρόνια υπομένουν σε μια παρατεταμένη λιτότητα. Γιατί να έχουν αυτοί από την αρχή το ιδιωτικό έργο και τις επιπτώσεις που έχει για να ξεπληρώσουμε τον ιδιώτη που κατασκευάζει αυτό το έργο; Θα μπορούσαν να υπάρχουν λίγο πιο ανακουφιστικές συνθήκες στη διαχείριση και στις πληρωμές για τα έργα αυτά. Να προσθέσουμε λίγο πόσα θα πληρώνει ο πολίτης από τα Γιάννενα; Θα πληρώνει, τουλάχιστον 8 ευρώ μέχρι το Ρίο-Αντίρριο, 10,5 ευρώ πληρώνει σήμερα στο Ρίο-Αντίρριο και πόσα άλλα για να φθάσει μέχρι την Αθήνα. Εμείς λέμε ότι εδώ θα πρέπει να δούμε λίγο αυτά τα θέματα και να κάνουμε και μια αναδρομή. Εγώ θα συμφωνήσω ότι έγινε κακός προγραμματισμός, κακή διαχείριση και πράγματι δεν είχαμε τα αναμενόμενα αποτελέσματα στην παραγωγή δημόσιων έργων στη χώρα και περιφερειακά κατανεμημένων, παρά το ότι και οι πολίτες έκαναν θυσίες και υπήρξαν τρία κοινοτικά πλαίσια και ένα μεσογειακό πρόγραμμα, με τα οποία έχουν εισρεύσει σημαντικοί πόροι στη χώρα μας. Ας δούμε τώρα λίγο το έργο. Όπως έχω πει, πράγματι εμείς όχι μόνο καταλαβαίνουμε την αναγκαιότητα, αλλά λέγαμε ότι έπρεπε ήδη πολύ πιο νωρίς να είναι τελειωμένος αυτός ο οδικός άξονας. Έχουν συμβεί πολλά δυστυχήματα, αλλά κυρίως υπάρχει περιθωριοποίηση αυτών των περιοχών. Η Ήπειρος και η δυτική Ελλάδα είναι οι τελευταίες περιφέρειες στη χώρα και βέβαια παίζει πολύ σημαντικό ρόλο η σύνδεσή τους με την υπόλοιπη Ελλάδα και η σύνδεσή τους και με τις υπόλοιπες χώρες. Είναι πολύ σημαντικό, γι’ αυτό εμείς συμφωνούμε με αυτό το έργο, αλλά όπως σας είπα έχουμε σημαντικές επιφυλάξεις, όσον αφορά τα θέματα της σύμβασης παραχώρησης. Κατ’ αρχάς για να πειστούμε γι’ αυτήν την αναγκαιότητα, θα θέλαμε μία τεχνικοοικονομική μελέτη η οποία, από τη μία μεριά, να μας δείχνει γιατί αυτό το έργο δεν μπορεί να κατασκευαστεί και να λειτουργήσει με τα διόδια στο δικό του άξονα και πρέπει να προσθέσουμε τα διόδια που έγιναν, ως δημόσια έργα, από το Υπουργείο Δημοσίων Έργων στον Π.Α.Θ.Ε.. Και από την άλλη πλευρά, αφού το δημόσιο δίνει τα 330.000.000 ευρώ σαν χρηματοδοτική συμβολή, γιατί δεν θα μπορούσε με δανειακές συμβάσεις –που μπορεί καλύτερα να εξασφαλίσει και ενδεχομένως με καλύτερους όρους σαν δημόσιο και με μία πολιτική διοδίων, η οποία να είναι πράγματι μία πολιτική πολύ πιο προσιτή στους πολίτες των απομεμακρυσμένων περιοχών- να βγάλει πέρα σιγά-σιγά αυτό το έργο; Αυτή είναι μία μεγάλη επιφύλαξη που έχουμε για τα έργα αυτά. Εγώ θέλω να τονίσω ότι σε αυτή τη σύμβαση παραχώρησης, πράγματι –όπως λέει και η εισηγητική έκθεση, αλλά και εγώ το αναγνωρίζω- υπάρχουν διατάξεις που εξασφαλίζουν πολύ καλύτερα τα συμφέροντα του δημοσίου. Έχει βελτιωθεί η σύμβαση κατά πολύ σ' αυτό το θέμα, αλλά τα θέματα των ανταγωνιστικών έργων, ενδεχομένως, λόγω αυτού του ιδίου του συστήματος, δεν μπορείτε και εσείς να τα αποφύγετε. Φτάνουν να είναι, ας πούμε, ανταγωνιστικά πολλά αναγκαία έργα στην περιοχή και να τίθεται το θέμα της πολιτικής των διοδίων κάτω από τη δαμόκλειο σπάθη αυτής της σύμβασης. Να μας περιορίζει, δηλαδή, σε μία άλλη περιφερειακή πολιτική και με τους οδικούς άξονες. Είναι σημαντικές δεσμεύσεις αυτές από τη σύμβαση. Όπως είναι πολύ μεγάλη δέσμευση –δεν ξέρω, θα μπορούσε να βελτιωθεί η σύμβαση- στο ότι εδώ τελικά το δημόσιο παραχωρεί για τριάντα χρόνια όλες του τις αρμοδιότητες στον ιδιώτη. Και αν γενικευθούν αυτά τα έργα παραχώρησης, τελικά σε λίγο θα πούμε ότι δεν χρειάζονται τεχνικές υπηρεσίες. Χρειάζονται κάποια σώματα επιθεωρητών και τελειώσαμε και με τα μεγάλα έργα. Κι αν πείτε για τα Σ.Δ.Ι.Τ. που δεν προβλέπονται ούτε καν ορισμένες διατάξεις ασφαλείας, ακόμη περισσότερο. Όμως δεν είναι έτσι τα πράγματα, γιατί οι τεχνικές υπηρεσίες και μέχρι τώρα έπαιξαν πολύ σημαντικό ρόλο για να προετοιμάσουν το έργο. Κατά τη δική μου άποψη, το έργο είναι κατά το ήμισυ δημόσιο γιατί αυτή τη στιγμή όλες οι προσπάθειες που έχουν καταβληθεί για να φτάσει το έργο σ' αυτό το σημείο είναι τα περισσότερα χρήματα και ο περισσότερος κόπος, αν αναλογιστούμε ότι τα έργα αυτά κάνουν είκοσι με τριάντα χρόνια για να ωριμάσουν και άλλα δέκα χρόνια για να δημοπρατηθούν είτε ενταχθούν ως δημόσια έργα είτε πάνε με συμβάσεις παραχώρησης. Εδώ, δηλαδή και πολύς κόπος και πολύ γνώση και πολύ εμπειρία έχει κατατεθεί από τις τεχνικές υπηρεσίες και θα έπρεπε το σύστημα επίβλεψης και των μελετών και της κατασκευής του έργου από πλευράς αυτών των υπηρεσιών, που θα έχει μία συνέχεια και μία ορθότερη παρακολούθηση με το έργο αυτό, να είναι αυστηρότερο, κύριε Υπουργέ. Βέβαια, γι’ αυτό έρχεται η σύμβαση παραχώρησης εδώ, γιατί καταργείτε το νομοθετικό πλαίσιο όσον αφορά στη υποχρέωση να υπάρχει η διευθύνουσα υπηρεσία και η προϊσταμένη αρχή. Δεν ξέρω αν θα μπορέσετε –μου είπατε κάτι στην επιτροπή- να δώσετε τουλάχιστον κάποια υπόσταση στη δημόσια προϊσταμένη αρχή για να έχει μία καλύτερη παρακολούθηση σ' αυτό το έργο. Θα θεωρήσω θετικά τα θέματα της παραγράφου 25, της απόδοσης, δηλαδή, πληρωμών προς το δημόσιο, αλλά αφού διαφαίνεται τελικά ότι το έργο πολύ πιο νωρίς θα εξασφαλίσει τα έξοδα κατασκευής του κ.λπ., γιατί να μη μπορεί να περιέλθει πολύ πιο σύντομα στο δημόσιο; Εγώ πιστεύω ότι το δημόσιο μπορεί να έχει και τη διαχείριση και τη συντήρηση του έργου και μπορεί να αναβαθμίσει τις υπηρεσίες του και ότι ο πολίτης αισθάνεται περισσότερο ασφαλής με αυτή τη διαχείριση, παρά τη διαχείριση από τον ιδιώτη. Αυτά ήθελα να πω. Ευχαριστώ, κύριε Πρόεδρε. Κύριοι συνάδελφοι, πότε θα το πούμε σ’ αυτή την Αίθουσα; Εγώ έκανα έκκληση για μια διακομματική συναίνεση και για μια ειλικρίνεια για να δούμε πώς θα πορευθεί η παραγωγή των δημοσίων έργων που είναι κρίσιμα για την ανάπτυξη της χώρας. Και ούτε να πάμε στην πανάκεια των έργων παραχώρησης και των Σ.Δ.Ι.Τ. και ούτε από την άλλη πλευρά να έχουμε μια παραγωγή δημοσίων έργων η οποία δεν αποδίδει αυτά που αναμένει ο Έλληνας πολίτης. Δηλαδή τι να κάνουμε; Να θυμίσουμε πάλι ότι τα δημόσια έργα κατασκευάζονται για να συμβάλουν στην ανάπτυξη του τόπου και για να καλυτερεύσουν τη ζωή των πολιτών και ότι γίνονται από τον ιδρώτα του ελληνικού λαού και ότι τελικά μακάρι να φθάναμε στα έργα τα οποία οραματιζόμαστε. Τα περισσότερα έργα τα οποία υλοποιούμε τα κάνουμε γιατί τελικά είναι τόσο τραγικός ο αριθμός των ατυχημάτων που πια βοά όλος ο τόπος και η Ευρώπη ακόμα με τα ατυχήματα σε κρίσιμους βασικούς άξονες. Αυτός είναι ο οραματισμός. Έτσι γίνεται ο προγραμματισμός της χώρας. Γιατί έχουμε φθάσει στο σημείο της απόγνωσης από την εγκατάλειψη η οποία υπάρχει σε βασικούς οδικούς άξονες και βέβαια από την άλλη πλευρά από την εγκατάλειψη πολλών περιοχών, όπως της δυτικής Ελλάδας και της Ηπείρου, οι οποίες είχαν ανάγκη από χρόνια αυτούς τους οδικούς άξονες και από μία βελτίωση του οδικού τους δικτύου η οποία δεν είχε γίνει. Τώρα λοιπόν, υπάρχει και το σύστημα της παραχώρησης και μπορούν να γίνουν όλα αυτά τα πράγματα. Όχι δεν είναι έτσι, κύριοι συνάδελφοι. Να καθίσουμε να τα δούμε τα θέματα όλα, ένα προς ένα, πως τελικά αυτό το σύστημα και η διακυβέρνηση της χώρας κάθε φορά θα μπορεί να αποδίδει αυτά τα οποία αναμένει ο φορολογούμενος Έλληνας πολίτης. Ο φορολογούμενος ΄Ελληνας πολίτης της δυτικής Ελλάδας και της Ηπείρου ήθελε ένα έργο φθηνότερο από αυτό που θα πληρώνει τώρα.