Home Ομιλίες Ομιλία κατά τη συζήτηση επί της πρότασης του Πρωθυπουργού για παροχή ψήφου εμπιστοσύνης στην Κυβέρνηση

Ομιλία κατά τη συζήτηση επί της πρότασης του Πρωθυπουργού για παροχή ψήφου εμπιστοσύνης στην Κυβέρνηση

E-mail Εκτύπωση PDF
Μετά από μία διαδικασία που χαρακτηρίσθηκε από τα κόμματα της Αριστεράς και όχι μόνο, ως ένα <στημένο σκηνικό>, δηλαδή μετά την πρόταση δυσπιστίας του αρχηγού του ΠΑΣΟΚ και την απάντηση από τον Πρωθυπουργό με την πρόταση παροχής ψήφου εμπιστοσύνης στην Κυβέρνηση, ξεκίνησε από χθες η τριήμερη συζήτησή μας. Το τελικό αποτέλεσμα γνωστό, στο δικομματικό σύστημα του πλειοψηφικού κοινοβουλευτισμού η ψήφος εμπιστοσύνης είναι εξασφαλισμένη. Τι εξυπηρετεί λοιπόν η όλη διαδικασία και πως εξελίσσεται η συζήτηση; Σε μία περίοδο μάλιστα περαιτέρω όξυνσης των οικονομικών και κοινωνικών προβλημάτων, κινητοποιήσεων των εργαζομένων. Σε μία περίοδο όπου η αναξιοπιστία απέναντι στη πολιτική είναι τόσο υψηλή ανάμεσα στους πολίτες από τα αδιέξοδα που δημιουργούν οι πολιτικές συγκλίσεις των δύο κομμάτων σε βασικά θέματα και η επιλογή των στείρων αντιπαραθέσεων στα ζητήματα διαχείρισης της εξουσίας ως στοιχείο διαφοροποίησής τους. Είναι σαφέστατο ότι και η διαδικασία και η συζήτηση όπως εξελίσσονται εξυπηρετούν τις στοχεύσεις των δύο μεγάλων κομμάτων και των συμφερόντων που εκφράζουν και που δεν έχουν καμία σχέση με το θέμα της «εμπιστοσύνης» και των «μομφών» που υποτίθεται ότι έπρεπε να αφορά. Η συζήτηση δεν φαίνεται να προσφέρει τίποτα στην αναμόρφωση της εφαρμοζόμενης πολιτικής και την πορεία της χώρας. Αυτό οφείλεται πρώτα και κύρια στην επιδίωξη για τον αποπροσανατολισμό και εξοβελισμό των ανησυχιών, σε όσους και από εσάς κύριοι συνάδελφοι , αλλά και τους πολίτες δικαίως ανησυχούν. Ασφαλώς για μας η συνολικά εφαρμοζόμενη από τους δύο «μονομάχους» πολιτική είναι καταστροφική για τη χώρα και διπλά καταστροφική για τους εργαζόμενους: Τόσο διότι είναι κοινωνικά άδικη, δίνοντας υπερκέρδη σε άλλους και υποβαθμίζοντας το βιοτικό επίπεδο των πολλών. Όσο και διότι δεν έχει καμία σχέση ούτε με την επικαλούμενη από την κυβέρνηση «καπιταλιστική εξυγίανση», αλλά έχει σχέση με την αποδιάρθρωση των στρατηγικών δυνάμεων και ξεπούλημα της Δημόσιας περιουσίας και των παραγωγικών μέσων. Δυστυχώς όμως στη συζήτηση, ούτε έχουν τεθεί ή θα τεθούν αυτές οι επιπτώσεις, ούτε αμφισβητείται αυτή η πολιτική στην ουσία της. Κανείς δεν αναγνωρίζει σφάλματα, όχι μόνο στις πολιτικές που εφαρμόσθηκαν, αλλά έστω για τη διαχείριση και τις καταστροφικές κομματικές παρεμβάσεις στα δημόσια πράγματα. Αντίθετα με τον φανατισμό των χωρίς ουσία αντιπαραθέσεων θα αναβαπτιστεί, ο «κομματικός πατριωτισμός» των ανησυχούντων στελεχών των δύο μεγάλων κομμάτων, καθώς και η ισχύς των αρχηγών τους για εφαρμογή της ίδιας πολιτικής. Κανείς δεν ζητά συγνώμη Πολύ περισσότερο που το από πριν δεδομένο αποτέλεσμα της ψηφοφορίας, θα ενισχύσει τις κυβερνητικές μεθοδεύσεις για τα σχεδιαζόμενα μέτρα που θίγουν κοινωνικές παροχές και όπως προαναφέρθηκε υποβαθμίζουν περισσότερο και μειώνουν την ανταγωνιστικότητα της παραγωγικής διαδικασίας. Και σημαντική παρενέργεια: Υποβάθμιση του κοινοβουλίου και του κύρους του στην κοινή γνώμη. Ας μπούμε στην καρδιά της συζήτησης και ας δούμε καταρχήν τα σοβαρότατα προβλήματα της ελληνικής οικονομίας που την κάνουν να είναι μη ανταγωνιστική, αφού άλλωστε η χαμηλή ανταγωνιστικότητα αποτελεί το άλλοθι και αυτής της Κυβέρνησης για μία σειρά αντιλαϊκά μέτρα. Έχουμε μία σύγκλιση και των δύο μεγάλων κομμάτων στη λογική ότι το έλλειμμα ανταγωνιστικότητάς της ελληνικής οικονομίας να καταλογισθεί και κυρίως να μεταφερθεί, να το πληρώσουν δηλαδή, οι εργαζόμενοι και η κοινωνία. Με μέτρα, όπως η καθήλωση των μισθών, η περαιτέρω ελαστικοποίηση της αγοράς εργασίας και η συρρίκνωση των ασφαλιστικών δικαιωμάτων των εργαζομένων. Και επιπλέον με μείωση των κοινωνικών δαπανών και αύξηση της έμμεσης φορολογίας. Μια διαδικασία δηλαδή αναδιανομής των εισοδημάτων υπέρ των ισχυρών, με στόχο την αύξηση της κερδοφορίας τους. Δεν ασχοληθήκατε ούτε και εσείς σοβαρά με τις πραγματικές παραγωγικές και ανταγωνιστικές δυνατότητες της χώρας αλλά και τις πραγματικές αιτίες που δεν μπορούν αυτές να αναπτυχθούν. Αλλά τι κάνετε, επιβαρύνετε αφόρητα τη συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών, για να επιτύχετε έτσι το αντίθετο, την στασιμότητα και πολλές φορές την ανακύκλωση των προβλημάτων. Γιατί δεν μπορεί να φταίνε πάντα οι εργαζόμενοι π.χ. στις ΔΕΚΟ, φταίνε οι πολιτικές που εφαρμόσθηκαν, οι κομματικές παρεμβάσεις και άσχετες διοικήσεις τους, οι προκλητικές προτιμήσεις στους εξωτερικούς προμηθευτές και συνεργάτες, που όλα αυτά τις οδήγησαν στον μαρασμό, για να βρει έτσι έδαφος στην ακραία της μορφή , δηλαδή στην άρον – άρον ιδιωτικοποίησή τους, κοινοτική επιταγή για την απελευθέρωση των αγορών ακόμη και σε αυτές που παρέχουν τα βασικότερα δημόσια αγαθά. Κανείς δεν κάνει ένα απολογισμό για το που οδήγησαν και που θα οδηγήσουν αυτές οι άκρατες ιδιωτικοποιήσεις. Όταν εμείς μιλάμε για την πραγματική βιώσιμη ανάπτυξη και την αειφορία, πέρα από το βασικό καθήκον της προστασίας του περιβάλλοντος και των πηγών του, εννοούμε και την προστασία για τις επόμενες γενιές των δημόσιων αγαθών και επιχειρήσεων, της εξασφάλισης και γαυτές τις γενιές ενός αξιοπρεπούς και σταθερού εργασιακού περιβάλλοντος. Δεν θέλουμε να τους χρεώσουμε με την ανασφάλεια, με τις περιπέτειες σε μία άκρως ανταγωνιστική κοινωνία , όπου ανα πάσα στιγμή ως εργαζόμενοι , ως μισθωτοί , ως επιστήμονες θα είναι απασχολήσιμοι και αναλώσιμοι. Αυτές άλλωστε τις μεγάλες ανησυχίες τους διατύπωσαν οι πολίτες της Γαλλίας και Ολλανδίας με το ΟΧΙ στο Ευρωσύνταγμα . Βαθειές ανησυχίες που δεν έχετε μπει καθόλου στον κόπο να τις σχολιάσετε και τα δύο κόμματα του άκριτου ΝΑΙ , να τις σχολιάσετε έστω και από πολιτική δεοντολογία. Αλλά ας έρθουμε στο σήμερα , παίρνετε όλα αυτά τα μέτρα και φοβάμαι ότι θα γίνουν οξύτερα μετά τη παρούσα διαδικασία, όταν γνωρίζεται πολύ καλά τη σκληρή πραγματικότητα για τους πολίτες της χώρας μας. Ότι δηλαδή είμαστε η χώρα με τις μεγαλύτερες εισοδηματικές και περιφερειακές ανισότητες, με τους υψηλότερους δείκτες φτώχειας, ανεργίας και Δημόσιου χρέους στην Ε.Ε. των 15. Δεν έχετε καταλάβει, ότι με αυτά τα μέτρα και τις αναδιαρθρώσεις το μοντέλο ανάπτυξης όπως αναπαράγεται και διαμορφώνεται θα οδηγήσει στη διεύρυνση των κοινωνικών ανισοτήτων και θα οξύνει τις ανισορροπίες και στο παραγωγικό τμήμα (όσο απέμεινε από τις ιδιωτικοποιήσεις) του δημόσιου τομέα και στον ιδιωτικό τομέα; Ένα άλλο μεγάλο πρόβλημα. Έχετε σκεφθεί με ποιο σχεδιασμό και μέτρα θα μετριάσετε το σοβαρότερο πρόβλημα της ελληνικής οικονομίας που είναι οι υπερτριπλάσιες εισαγωγές προϊόντων στη χώρα (38 δις ευρώ) από τις εξαγωγές της. Και μάλιστα όταν η ακρίβεια και η αισχροκέρδεια καλά κρατούν, η υπερμεγέθυνση των Σούπερ Μάρκετ και των καταστημάτων ξένων ειδών διαρκώς ενισχύεται (π.χ. συνεχές ωράριο, αδυναμία ελέγχου του υγιούς ανταγωνισμού κλπ.). Ενώ από την άλλη πλευρά η ψαλίδα μεταξύ της τιμής του προϊόντος από τον έλληνα παραγωγού, αγρότη κυρίως και της τιμής στο ράφι διαρκώς μεγαλώνει γιατί αλλιώς το προϊόν παραμένει στις αποθήκες αδιάθετο; Οι Μικρομεσαίες επιχειρήσεις γονάτισαν και κλείνουν κάθε μέρα θύματα της άκρως ανταγωνιστικής και ελεύθερης αγοράς, που οι κανόνες της εφαρμόζονται πάντα για τους μικρούς και όχι για τις μεγάλες επιχειρήσεις και τα μονοπώλια. Οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές στην οικονομία, όπως το τονίσαμε και κατά τη συζήτηση του Ευρωσυντάγματος, ενισχύουν την κυριαρχία της αγοράς, έναντι των πολιτικών και κοινωνικών επιλογών για την άρση των προβλημάτων κάθε κοινωνίας. Έτσι για το πρόβλημα της ανταγωνιστικότητας των προϊόντων μας, για το πρόβλημα της ακρίβειας, της προστασίας της ταυτότητας και διακίνησης των ελληνικών προϊόντων, της επιβίωσης των μικρομεσαίων επιχειρήσεων και εν τέλει της δημιουργίας θέσεων εργασίας και της τόνωσης της απασχόλησης, δεν θέλετε και τα δύο κόμματα να διαμορφώσετε ένα συνολικότερο σχέδιο και για την οικονομία και για την κοινωνία και αφήνετε αυτές τις επιλογές στην αγορά και τους ιδιώτες. Σε μία άκρως στρεβλή αγορά στη χώρα μας και σε ιδιώτες που εύκολα κάνουν την πρόταση να μεταφερθούν όλα στις πλάτες των εργαζομένων. Τρίτο μεγάλο πρόβλημα που δεν συζητήθηκε σε βάθος ούτε σε αυτή τη διαδικασία, τα μεγάλα προβλήματα του αγροτικού τομέα. Και ιδιαίτερα για την αναγκαία κριτική στην ΚΑΠ Γιατί οι όροι και οι δεσμεύσεις που τίθενται για την καλύτερη εφαρμογή της αναθεωρημένης Κοινής Αγροτικής Πολιτική αποτελούν μεν υποχρέωση για τη χώρα μας, αποτελεί όμως ταυτόχρονα και το πεδίο κριτικής από τη σκοπιά του πόσο εξυπηρετεί την ελληνική γεωργία με τα σημερινά δεδομένα αλλά και αν διασφαλίζει την προοπτική επιβίωσής της. Να θυμίσουμε ότι η νέα ΚΑΠ στο ξεκίνημά της βρήκε τα όργανα αγροτών και συνεταιρισμών, ευρωπαϊκή και ελληνικά, έντονα αρνητικά, ενώ κατά την ολοκλήρωσή της η πολιτική αυτή έγινε σιωπηρά αποδεκτή. Ιδιαίτερα στη χώρα μας η στροφή αυτή δεν εξηγήθηκε ποτέ, παρότι δεν άλλαξε η κατεύθυνση της πολιτικής. Τελικά, αυτό που κυριαρχεί πλέον ως βασικό και καθοριστικό στοιχείο της νέας ΚΑΠ είναι αφενός η αποσύνδεση και αφετέρου η εφαρμογή των ορθών και περιβαλλοντικών πρακτικών. Η πρώτη θα οδηγήσει, στην περίπτωση μάλιστα ολικής αποσύνδεσης, στην σταδιακή εγκατάλειψη της παραγωγής και η δεύτερη στην απώλεια μέρους των ενισχύσεων υπό μορφή περικοπών και προστίμων. Η ειλικρινής αιτιολόγηση της αναθεώρησης θα έπρεπε να γνωστοποιεί τα εξής στοιχεία: Απόφαση της Ε.Ε. είναι να περιορίσει την ποσοστιαία συμμετοχή των γεωργικών δαπανών στον προϋπολογισμό. Χρειάζεται λοιπόν να γίνει, αντί της άκριτης αποδοχής της νέας ΚΑΠ, μια ψύχραιμη αποτίμηση των επιπτώσεων. Πώς θα την εφαρμόσουμε: Όμως, παρόλα αυτά η νέα ΚΑΠ δεν έχει μόνο τις αδυναμίες που επισημάναμε αλλά περιλαμβάνει και στοιχεία που μπορούν να αξιοποιηθούν στην κατεύθυνση της αγροτικής ανάπτυξης και ο αγώνας αυτός πρέπει να δοθεί για το συμφέρον, κοινωνικά και οικονομικά της ελληνικής γεωργίας. Υπάρχει μια κοινή διαπίστωση. Η χώρα μας (υπηρεσίες, μηχανισμοί, φορείς των αγροτών και κυρίως οι αγρότες) είναι απροετοίμαστη για να ανταποκριθεί στους όρους και τις προϋποθέσεις εφαρμογής της ΚΑΠ, μερικοί από τους οποίους μάλιστα ξεκινούν μέσα στο 2005! Τελειώνοντας για τον αγροτικό τομέα , θα ήθελα να αμφισβητήσω τα όσα είπε οκ. Πρωθυπουργό για τη βελτίωση της λειτουργίας του ΕΛΓΑ. Από το σύνολο των βελτιώσεων που έχει ανάγκη ο ΕΛΓΑ και κυρίως την οικονομική του αυτοδυναμία ο κ. Πρωθυπουργός περιορίστηκε να αναφέρει μόνο τη μείωση του χρόνου για τις αποζημιώσεις των αγροτών. Δεν ανέφερε όμως ότι ο ΕΛΓΑ παρά τις υποσχέσεις ακολουθεί ένα διαβλητό σύστημα πρόσληψης εποχιακών γεωπόνων, κρατάει σε ομηρία εκατοντάδες συμβασιούχος και χρησιμοποιεί τον ΕΛΓΑ για εξυπηρέτηση πελατειακών σχέσεων, παρά τις δεσμεύσεις και τις μεγαλοστομίες περί διαφάνειας και δικαιοσύνης. Ο ΕΛΓΑ παραμένει ένας υπερχρεωμένος Οργανισμός, το αν και πότε θα ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις του εξαρτάται από τον δανεισμό του από την τράπεζα. Ούτε η ΝΔ διανοείται να εξασφαλίσει τη μόνιμη χρηματοδότησή του από τον Κρατικό Προϋπολογισμό, παρά το κοινό αίτημα που έχουν διατυπώσει κόμματα και φορείς των αγροτών. Τελευταίο και ίδιαίτερα σοβαρό θέμα αυτό της Περιφερειακής ανάπτυξης και της αξιοποίησης των εθνικών και κοινοτικών πόρων. Παρέμεινε στα λόγια και τις διακηρύξεις και των προηγούμενων Κυβερνήσεων , αλλά και της δικής σας , ότι οι κοινοτικοί κυρίως πόροι θα αξιοποιηθούν πλέον του 80% για την ανάπτυξη της Περιφέρειας και τη σύγκλιση των οικονομικών και κοινωνικών ανισοτήτων. Όμως μαζί συναποφασίσατε την διεξαγωγή των δαπανηρότατων Ολυμπιακών Αγώνων και τις υπέρμετρες δαπάνες που μας επέβαλαν οι ΗΠΑ για την ασφάλειά τους. Στην καρδιά του Γ΄ΚΠΣ, αποκρύπτοντας από κοινού τις μεγάλες θεσμικές, οργανωτικές και χωροταξικού-βιώσιμου σχεδιασμού αδυναμίες της χώρας, που οδήγησαν στην κακοδιαχείριση, στις υπερβάσεις κόστους, στον υπερσυγκεντρωτισμό των Ολυμπιακών έργων και υπηρεσιών και την παντελή αδυναμία αξιοποίησης και διάχυσης των όποιων ωφελειών των ΟΑ στην υπόλοιπη χώρα και εν τέλει στην ανάπτυξή της . Εκείνο που έχει διαχυθεί είναι τα ατέλειωτο χρεος που μεταφράζεται με δραματικές επιλογές των μεγάλων περικοπών στο Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων , στη καθήλωση των μικρών και μεσαίων έργων της Περιφέρειας για πολύ χρόνο ακόμη και βέβαια στο τραγικό αδιέξοδο της αύξησης της ανεργίας. Μέχρι να ανοίξει το μαγικό κουτί ροής του πακτωλού των ιδιωτικών πόρων στα δημόσια έργα, μέσω του ΣΔΙΤ, των Συμπράξεων δηλαδή του δημόσιου και ιδιωτικού τομέα, πάλι στην αγορά και τους ιδιώτες αφήνουμε δραματικές υποχρεώσεις της πολιτείας , του δημόσιου τομέα. Ορθώς αλλάξατε καταργήσετε το νοσηρό μαθηματικό τύπο, αλλάζοντας το νόμο ανάθεσης των έργων και των μελετών . Ορθώς αναζητήσατε με το σκεπτικό του βασικού μετόχου τις αιτίες της κακοδιαχείρισης του δημόσιου χρήματος και της μη ορθολογικής και ισόρροπης αξιοποίησης των πόρων, στη διαπλοκή και στην υπερσυγκέντρωση στους ολίγους ασυμβίβαστων προνομίων . Τι κάνετε όμως αναιρείτε συνεχώς ακόμη και αυτές τις αναγκαίες αλλαγες, που σας επέβαλε με την ψήφο του ο ελληνικός λαός να κάνετε. Αναρρωτιέται ο πολίτης ως προς τι οι αλλαγές στο θεμικό πλαίσιο των έργων όταν π.χ, η αξιοποίηση των Ολυμπιακών και τουριστικών Ακινήτων, της δημόσιας περιουσίας θα γίνει εκτός διαδικασίας θεσμικού πλαισίου της χώρας. Όταν στο σύνολό της αυτή η νομοθεσία απαξιώνεται και στην ουσία δεν θα ισχύει για και τα έργα των ΣΔΙΤ και μαζί με αυτά ανατρέπονται βασικές αρχές του Προγραμματισμού και της επιλογής των έργων που έχει ανάγκη η χώρα βασικές, όπως λειτουργίες και αρμοδιότητες του δημόσιου τομέα.