Home Ομιλίες Ομιλία κατά τη συζήτηση επί των άρθρων και των τροπολογιών του σχεδίου νόμου: «Τροποποίηση, αντικατάσταση και συμπλήρωση του ν. 703/1977 «Περί ελέγχου μονοπωλίων και ολιγοπωλίων και προστασίας του ελεύθερου ανταγωνισμού» (ΦΕΚ 278 Α΄)»

Ομιλία κατά τη συζήτηση επί των άρθρων και των τροπολογιών του σχεδίου νόμου: «Τροποποίηση, αντικατάσταση και συμπλήρωση του ν. 703/1977 «Περί ελέγχου μονοπωλίων και ολιγοπωλίων και προστασίας του ελεύθερου ανταγωνισμού» (ΦΕΚ 278 Α΄)»

E-mail Εκτύπωση PDF
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι δεν γεννάται αμφιβολία ότι το νομοσχέδιο που συνεχίζουμε τη συζήτησή του επί των άρθρων, είναι πολύ σημαντικό. Είναι ένα θέμα από τη φύση του σοβαρό γιατί αφορά την κοινωνία, τους καταναλωτές, τα νοικοκυριά, τη μικρή επιχείρηση η οποία συνθλίβεται από τον ανταγωνισμό και αφορά βέβαια και το πρόβλημα της ακρίβειας. Κατά κοινή ομολογία ο νόμος 703/1997 δεν λειτούργησε, όπως και η επιτροπή ανταγωνισμού δεν είχε πρακτικό αποτέλεσμα στην λειτουργία της οικονομίας και των αγορών. Ο καταναλωτής όλα αυτά τα χρόνια δεν ένιωσε την προστασία αυτού του θεσμικού πλαισίου. Τα μονοπώλια δρουν ανεξέλεγκτα. Ο ανταγωνισμός μόνο είναι ελεύθερος και οι μικρές επιχειρήσεις υποφέρουν από ένα άνισο και στην πράξη αθέμιτο ανταγωνισμό μεγάλων αλυσίδων. Σε όλη αυτή την περίοδο εφαρμογής του νόμου η συγκέντρωση του κεφαλαίου και η συγκέντρωση του ελέγχου επί των αγορών όχι μόνο δεν ανακόπηκε, αλλά πήρε πρωτόγνωρες διαστάσεις. Η ίδια κατάσταση ισχύει και στο χώρο των τραπεζών. Στον κλάδο αυτό είχαμε τα τελευταία χρόνια ένα κύμα εξαγορών και συγχωνεύσεων το οποίο δεν έχει τελειώσει. Επίσης, μία σειρά παραλείψεων και λαθών στα θέματα ελέγχου και της τήρησης των μητρώων και των κατασκευαστικών επιχειρήσεων, αλλά και μια σειρά ρυθμίσεων, κυρίως ο νόμος για τις συγχωνεύσεις των κατασκευαστικών επιχειρήσεων, σε συνδυασμό με το σύστημα ανάθεσης των έργων με το μαθηματικό τύπο και τον ευάλωτο, που έμπαζε από παντού, νόμο για το βασικό μέτοχο, το ασυμβίβαστο δηλαδή επιχειρήσεων των μαζικών μέσων ενημέρωσης και επιχειρήσεων προμηθειών και έργων του δημοσίου, δημιουργήθηκε μια άλλη συγκέντρωση στις κατασκευαστικές επιχειρήσεις, ελάχιστες και μεγάλες και με πολλές δραστηριότητες και πλήρης εξαφάνιση των μικρών και μεσαίων κατασκευαστικών επιχειρήσεων, ιδιαίτερα στην περιφέρεια. Και βέβαια πανθομολογούμενη είναι από την άλλη πλευρά η υπερσυγκέντρωση εξουσίας στις επιχειρήσεις των ΜΜΕ και τα γνωστά θέματα από εκεί και πέρα του βασικού μετόχου, της διαπλοκής και πάει λέγοντας. Δε λειτούργησε, λοιπόν, σ' αυτόν τον τομέα της συγκέντρωσης δηλαδή των επιχειρήσεων καθόλου η Επιτροπή Ανταγωνισμού. Δεν έκανε κάποια ουσιαστική παρέμβαση. Δε γίνεται άλλωστε και καμία συγκεκριμένη αναφορά στο σχετικό νόμο. Ειδικότερα θέσαμε το θέμα και ο Εισηγητής μας ο κ. Δραγασάκης στην Επιτροπή, το θέμα των τραπεζών. Το θέτουμε κάθε φορά. Δεν έχει γίνει τίποτα. Ούτε αυτό το νομοσχέδιο ασχολείται με τα θέματα των τραπεζών. Τώρα, όσον αφορά τα πρόστιμα και τις ποινές, η Επιτροπή Ανταγωνισμού, τα πρόστιμα, τα οποία επέβαλε -και αξίζει κανείς να τα δει αυτά- αφορούν κάποια βενζινάδικα και κάποια επαρχιακά αρτοποιεία. Αυτή ήταν τελικά η λειτουργία της Επιτροπής Ανταγωνισμού. Επομένως, είναι λογικό, όχι μόνο εμείς να αναρωτιόμαστε, αλλά και ο απλός πολίτης, πως θα λειτουργήσουν τελικά οι ρυθμίσεις αυτού του νομοσχεδίου. Είναι λογικό να ρωτάει κανείς, πώς μπορούμε να βελτιώσουμε την κατάσταση, γιατί κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, στα μονοπώλια η απάντηση δεν είναι ο ελεύθερος ανταγωνισμός, αλλά είναι μια πολιτική, η οποία ακριβώς θα αντισταθμίζει, θα πολεμάει, θα προσπαθεί να τιθασεύσει τη δύναμη των μονοπωλίων, αλλά και αυτών των επιχειρήσεων που έχουν στόχο να γίνουν μονοπώλια, γιατί ο ελεύθερος ανταγωνισμός συνεχώς απαιτεί μεγάλα μεγέθη. Επιβάλλει το γιγαντισμός ως όρο επιβίωσης, οδηγεί στην κυριαρχία των πολυεθνικών επιχειρήσεων. Είναι δύσκολη η κατάσταση και κάνει ακόμη πιο δύσκολη την κατάσταση η φιλοσοφία, η οποία υπάρχει και στη σημερινή Κυβέρνηση, αλλά και στην προηγούμενη, μια πολιτική και μια φιλοσοφία που προέτρεπε "μεγαλώστε, συγχωνευθείτε, πάρτε κίνητρα, για να γίνετε μεγαλύτεροι" και από εκεί και πέρα να δημιουργείται ο φαύλος κύκλος και να έρχεται μετά η εκάστοτε Κυβέρνηση για να αντιμετωπίσει τις συνέπειες του γιγαντισμού. Διαρκώς, λοιπόν, έχουμε μια αντίφαση. Κατά την ίδια λογική θεωρείται ότι η απελευθέρωση των αγορών θα αντιμετωπίσει το πρόβλημα του ανταγωνισμού και της ακρίβειας. Έχουμε δει τέτοια αντιμετώπιση μέχρι σήμερα; Αντιμετωπίστηκε η ακρίβεια; Αντιμετωπίστηκε το πρόβλημα του υγιούς ανταγωνισμού; Η απελευθέρωση των αγορών, αν δεν έχει ισχυρά εργαλεία εποπτείας, ελέγχου και ρυθμίσεων, δημιουργεί μια κατάσταση ασυδοσίας, την οποία εκμεταλλεύονται, όχι μόνο οι μεγάλες επιχειρήσεις, αλλά και οι μικρές και εκείνες, οι οποίες πιέζονται από τον ανταγωνισμό στον εσωτερικό και διεθνή χώρο. Δεν μπορεί, λοιπόν, να δημιουργείται η αυταπάτη ότι μέσα από τα πλαίσια του ελεύθερου ανταγωνισμού θα μπορούμε να λύσουμε τα προβλήματα των μονοπωλίων. Ήταν πενιχρό το έργο της Επιτροπής Ανταγωνισμού των προηγούμενων κυβερνήσεων. Και το πρόβλημα τώρα δεν είναι να συζητήσουμε ευθύνες για τη μέχρι τώρα κατάσταση, αλλά πώς θα προχωρήσουμε και πώς θα βελτιώσουμε, όταν και τα δύο μεγάλα κόμματα συμφωνείτε ότι δεν πρέπει να παρεμβαίνουμε στην αγορά, αλλά και ταυτόχρονα θα πρέπει να βρούμε τον τρόπο να κάνουμε τον έλεγχο των μονοπωλίων. Η παρούσα Κυβέρνηση υπόσχεται κάποια μεγαλύτερη ενεργοποίηση της Επιτροπής Ανταγωνισμού. Θεωρούμε ότι αυτό είναι ενδιαφέρον. Όμως, θα σημειώσουμε τη μεγάλη αντίφαση αυτών των διακηρύξεων της Κυβέρνησης με τη γενικότερη πολιτική της. Δε χαρίσατε στους τραπεζίτες πάρα πολλά με τις τελευταίες ρυθμίσεις; Δε χαρίζετε στους μετόχους; Δεν είναι η φροντίδα σας πώς να ικανοποιήσετε τους μελλοντικούς αγοραστές του ΟΤΕ και των τραπεζών σε βάρος των συντάξεων των εργαζομένων; Πώς, λοιπόν, θα γίνει να τα βάλουμε μ' αυτά τα συμφέροντα και να κρατήσουμε τις αρχές αυτού του υγιούς ανταγωνισμού; Δεν υποκύπτετε στις απαιτήσεις των μεγάλων για τα ωράρια; Δε συνθλίβει τελικά τις μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις αυτό το ωράριο που πάτε να εφαρμόσετε; Πού είναι δηλαδή αυτός ο υγιής ανταγωνισμός και η προστασία των Μικρομεσαίων; Συνεχώς οι μεγάλες συνθλίβουν τις μικρότερες επιχειρήσεις. Ας δούμε, λοιπόν, και με τις διατάξεις αυτού του νομοσχεδίου αν μπορούν να διορθωθούν κάποια πράγματα. Στο πρώτο άρθρο υπήρξε ένας προβληματισμός αν έπρεπε να επανέλθει το άρθρο 2α του προηγούμενου νόμου. Μάλιστα και ο ΣΕΒ διαφώνησε σ' αυτό. Η Κυβέρνηση ισχυρίζεται ότι με τη διάταξη αυτού του άρθρου μπορεί να έχει έτσι μέτρα προστασίας για τις μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις. Τα πράγματα όμως δε γίνονται τόσο απλά. Οι μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις θέλουν συστηματική πολιτική, θέλουν συστηματική βούληση, συστηματικά μέτρα για την ενίσχυσή τους και δε θέλουν μόνο θεωρίες και από την άλλη πλευρά -στην πράξη σας είπα πριν για το ωράριο ή με άλλα μέτρα- αυτές οι μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις να συνθλίβονται ακόμη περισσότερο. Επιλύεται το θέμα των εικονικών συγχωνεύσεων των μέχρι τώρα επιχειρήσεων μ' αυτές τις παρεμβάσεις; Επιλύεται το θέμα ότι οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις συνεχώς φθίνουν και το 93% είναι πολύ μικρές και το 6% είναι μικρές, ενώ το 0,3% είναι μεσαίες; Το θέμα της συγκέντρωσης των επιχειρήσεων είναι τεράστιο πρόβλημα μέχρι τώρα, το οποίο επιχειρούν να απαλύνουν ή να βελτιώσουν την κατάσταση το άρθρο 3, το άρθρο 4, το άρθρο 5 κοκ. Ξεκινάει μία διαδικασία και για τις μικρότερες και για τις μεγαλύτερες επιχειρήσεις, για τις μικρότερες στο άρθρο 3 και για τις μεγαλύτερες στο άρθρο 4. Παρόλα αυτά, έρχεται αμέσως στο άρθρο 5 η παρέμβαση του Υπουργού σε αντίστοιχες αποφάσεις της Επιτροπής Ανταγωνισμού. Πώς δηλαδή νοείται αυτή η παρέμβαση του Υπουργού με κριτήριο το υπέρτατο δημόσιο συμφέρον κλπ; Ποια είναι αυτά τα συμφέροντα για το δημόσιο, όταν συγκρούονται εδώ οικονομικά συμφέροντα, οι επιχειρήσεις; Ποια είναι δηλαδή αυτά τα κριτήρια που θα αναγκάσουν τον Υπουργό να άρει αυτήν την απόφαση της Επιτροπής Ανταγωνισμού, με άλλα κριτήρια και μάλιστα δημόσιου συμφέροντος; Εμείς νομίζουμε ότι η δυνατότητα που δίνεται στο άρθρο 5 είναι μία ωμή παρέμβαση στο έργο της ανεξάρτητης αυτής Επιτροπής. Στο άρθρο 6 για τη διαδικασία του προληπτικού ελέγχου των συγκεντρώσεων εμείς βεβαίως είμαστε υπέρ της διαδικασίας του προληπτικού ελέγχου, να ελέγχονται όλα τα στοιχεία που οδηγούν στις συγχωνεύσεις, να μη γίνονται άρον-άρον γιατί από κει και πέρα επιφέρουν μία μεγάλη αναστάτωση σ' όλους τους τομείς. Παρόλα αυτά, σ' αυτό το άρθρο στην παράγραφο 3, στην παράγραφο 6, στην παράγραφο 8, στην παράγραφο 9, συνεχώς δίνετε άφεση αμαρτιών. Συνεχώς υπάρχει η παρέμβαση της Κυβέρνησης με αποτέλεσμα κάποιες ρυθμίσεις που κάνει ή σε κάποια μέτρα και σε κάποιες ποινές που επιβάλλει η Επιτροπή Ανταγωνισμού, να παίρνονται πίσω. Το άρθρο 6 μέσα από τις παραγράφους που σας ανέφερα επιχειρεί αυτό το πράγμα, επιβάλλει σημαντικές διαδικασίες ελέγχου και ταυτόχρονα τις αφαιρεί. Δηλαδή, γιατί να υπάρχει στην παράγραφο 6 το ότι αν περάσουν ενενήντα ημέρες και η Επιτροπή Ανταγωνισμού δεν αποφανθεί για τη συγκέντρωση, επιτρέπεται η συγκέντρωση; Τι είναι αυτό πάλι; Η δουλειά της Επιτροπής Ανταγωνισμού αυτή είναι; Ή να κάνει τη δουλειά της και να βγάλει απόφαση στις μέρες που πρέπει; Είναι γνωστό αυτό το θέμα με τις προθεσμίες, σ' όλα τα νομοσχέδια. Το αντιμετωπίζαμε και παλιότερα, το αντιμετωπίζουμε και τώρα. Δηλαδή έτσι θα λύσετε τα προβλήματα της λειτουργίας και της δημόσιας διοίκησης και των επιτροπών και μάλιστα ανεξάρτητων επιτροπών όπως είναι αυτή. Θα πρέπει να λειτουργήσουν και να κάνουν τη δουλειά τους. Συνεχώς θα κωλυσιεργούν όπως γίνεται και σε άλλες περιπτώσεις και έτσι δεν θα γίνεται κανένας έλεγχος. Ακυρώνεται δηλαδή το ίδιο το άρθρο το οποίο βάζετε. Και η παράγραφος 8 εμπεριέχει την ίδια φιλοσοφία και η 9 η οποία έχει την παρέμβαση των Υπουργών Ανάπτυξης και Οικονομικών σε αποφάσεις της Επιτροπής. Δεν μπορούμε να συμφωνήσουμε με αυτές τις διατάξεις. Θέλουμε τον προληπτικό έλεγχο αλλά μόλις αρχίσει αυτός ο έλεγχος αμέσως να τελειώνει; Με μια καθυστέρηση να μην υπάρχει ο έλεγχος και να γίνονται όπως- όπως οι συγκεντρώσεις και συγχωνεύσεις των επιχειρήσεων; Θα έρθουμε στο άρθρο 7. Και αν δεν έχει λήξει η διαδικασία της έγκρισης της συγκέντρωσης των επιχειρήσεων, αυτές θα μπορούν να λειτουργούν κανονικά, να κάνουν τις συναλλαγές τους όπως προβλέπει η παράγραφος 2. Εδώ δεν υπάρχει μια χρηστή λειτουργία και διοίκηση σε όλα αυτά τα θέματα. Ανεξάρτητη Επιτροπή Ανταγωνισμού, παρέμβαση κάθε φορά της Κυβέρνησης, αναστολή της πραγματοποίησης μιας συγκέντρωσης κ.ο.κ. Δεν νομίζω ότι αυτά τα δυο άρθρα μπορούν να καθορίσουν μια διαδικασία η οποία είναι μέσα στα πλαίσια μιας αποτελεσματικής και χρηστής διαδικασίας. Στην παράγραφο 5 και στην παράγραφο 6 πάλι υπάρχει η παρέμβαση της Κυβέρνησης κ.ο.κ. Θα πάμε στο άρθρο 9. Εμείς συμφωνήσαμε και είπαμε ότι είναι ανάγκη, να εξετάζεται κάθε κλάδος της ελληνικής οικονομίας... Εμείς θεωρούμε ότι είναι απαραίτητη να υπάρχει κάθε φορά, να εξετάζεται δηλαδή ένας συγκεκριμένος κλάδος της ελληνικής οικονομίας. Και να λαμβάνονται και μέτρα. Διότι είναι πολλά τα θέματα τα οποία δημιουργούνται. Αλλά, έτσι όπως είναι η Επιτροπή Ανταγωνισμού, χωρίς να ενισχυθεί, δεν θα μπορέσει να κάνει αυτή τη δουλειά σωστά και στο χρόνο που πρέπει. Και από την άλλη πλευρά στο άρθρο 9 αρχίζει μια διαδικασία, η διαδικασία της διαβούλευσης, όσον αφορά στα στοιχεία που έχει αυτή η Επιτροπή για τον κάθε κλάδο, η οποία είναι μια ατέλειωτη και χρονοβόρα διαδικασία. Μετά από ένα έτος θα εξετάσει τα στοιχεία κ.ο.κ. Δηλαδή όταν δημιουργηθούν μεγάλα προβλήματα στην αγορά σε έναν κλάδο, μέσα από μια χρονοβόρα διαδικασία διότι βλέπω εδώ μπορεί να κρατήσει και δυο χρόνια, δεν μπορούν να γίνουν αυτές οι ουσιαστικές παρεμβάσεις και ρυθμίσεις που χρειάζονται για να βελτιωθεί αυτός ο κλάδος της οικονομίας. Στο άρθρο 10, θα θέλαμε να διασφαλίζεται αυτή η ανεξαρτησία στην Επιτροπή. Όμως η πλειοψηφία της Επιτροπής ορίζεται από την Κυβέρνηση. Και βέβαια συνεχώς αυτή η ανεξαρτησία της Επιτροπής περιορίζεται από τις παραγράφους και τα άρθρα που σας είπα μέχρι τώρα. Από την άλλη πλευρά ορίζουν οι διάφορες ομοσπονδίες οι σύνδεσμοι κτλ, τον εκπρόσωπό τους. Γιατί να ορίζουν τρεις και να ελέγχει ο Υπουργός κάθε φορά; Θεωρούμε ότι θα πρέπει να υπάρχει σε αυτή την Επιτροπή εκπρόσωπος της ΓΣΕΕ και εκπρόσωπος του Τεχνικού Επιμελητηρίου, όπως σας το έχει ζητήσει. Όσον αφορά το άρθρο 13: Είναι πολύ σημαντικό. Μας εξήγησαν εδώ -και έχουν καταθέσει το υπόμνημά τους οι εργαζόμενοι- ότι είναι μεγάλο το πρόβλημα το οποίο υπάρχει με την ομογενοποίηση των σχέσεων εργασίας. Υπάρχουν τρεις ή τέσσερις κατηγορίες εργαζομένων. Διαφορετικές οι εργασιακές τους σχέσεις, οι αμοιβές τους κ.ο.κ., που τις περισσότερες φορές οδηγούν τους εργαζόμενους σε έναν ανταγωνισμό, ο ένας να «φάει» τον άλλο. Δεν υπάρχει, δηλαδή, ένας σαφής οργανισμός και δεν υπάρχουν οργανικές διατάξεις που να μπορέσουν να ομογενοποιήσουν όλη αυτή την κατάσταση. Θα πρέπει, λοιπόν, εδώ -και θα ήταν ευκαιρία- να δείτε αυτά τα θέματα. Διαφωνούμε με το άρθρο 17, διαφωνούμε με το άρθρο 24. Δηλαδή, χωρίς διαδικασίες Δημοσιοϋπαλληλικού Κώδικα, χωρίς μία αυστηρή διαδικασία, τόσο απλά, με κάποια υποψία, θα επιβάλλονται βαρύτατες ποινές, μέχρι και φυλάκιση, στους εργαζόμενους, στους δημόσιους υπαλλήλους; Εμείς είμαστε υπέρ του ελέγχου στο στελεχιακό δυναμικό, αλλά όχι με αυτόν τον τρόπο που περιγράφεται στο άρθρο 24. Να ενημερώνεται η Βουλή όσον αφορά τα θέματα των άρθρων 27 και 28. Και βέβαια δεν συμφωνούμε ότι μέσα σε ενενήντα ημέρες από την ισχύ αυτού του νόμου θα μπορούν κάποιες παραβιάσεις και κάποια προβλήματα, τα οποία υπήρξαν στο παρελθόν και δεν εξετάστηκαν από την Επιτροπή Ανταγωνισμού, να παραγράφονται. ΔΕΥΤΕΡΟΛΟΓΙΑ Κύριε Πρόεδρε, έχουν αναδειχθεί πολλά προβλήματα με τη συζήτηση. Εκείνο το οποίο, όμως, δεν καταλαβαίνουν πολλοί συνάδελφοι, είναι πως δεν είναι τόσο απλό το να έχουμε την αυταπάτη πως θα λύσουμε τα προβλήματα της μονοπωλιακής δύναμης. Όμως, κυρία και κύριοι συνάδελφοι, είναι τουλάχιστον απλό το να συνεννοηθούμε σε ένα πράγμα: Τελικά, χωρίς να παρεμβαίνουμε στην αγορά, χωρίς να την αγγίζουμε δηλαδή -γιατί αυτήν τη θεωρία έχετε και τα δύο μεγάλα κόμματα- μπορούμε να έχουμε τον έλεγχο των μονοπωλίων ή να αποτρέψουμε να δημιουργηθούν μονοπωλιακές καταστάσεις; Εγώ νομίζω ότι θα πρέπει να μπούμε στην ουσία των πραγμάτων. Δηλαδή, δεν μπορούμε να λέμε από την μια πλευρά ότι "όλα είναι ελεύθερα, ανταγωνιστικά, συγχωνευθείτε, προχωρήστε σε ισχυρές επιχειρήσεις κλπ." και από την άλλη πλευρά να βλέπουμε αυτό το φαύλο κύκλο της δημιουργίας των μεγάλων επιχειρήσεων και της συμπίεσης των μικρών και μεσαίων επιχειρήσεων. Η χώρα μας δεν αντέχει άλλο. Η νέα Κυβέρνηση είχε ξεκινήσει για θέματα ανταγωνισμού, βάζοντας το μεγάλο θέμα της διαπλοκής, το πώς δημιουργήθηκαν ορισμένες μονοπωλιακές καταστάσεις. Ανέφερα πριν στην ομιλία μου το πώς δημιουργήθηκαν οι μονοπωλιακές καταστάσεις στον κατασκευαστικό τομέα. Ο νόμος για τη συγχώνευση επιχειρήσεων, ο προηγούμενος νόμος για το βασικό μέτοχο και ο μαθηματικός τύπος είναι τα τρία πράγματα που έφεραν αυτήν την κατάσταση. Πώς θα ξεφύγουμε τώρα; Αυτό είναι μια ολόκληρη ιστορία. Δεν θα μπορέσουμε να ξεφύγουμε, γιατί η περαιτέρω ενίσχυση των τραπεζών, το ότι δεν ελέγχονται καθόλου από αυτά τα συστήματα του ανταγωνισμού, έρχεται πάλι να αλλοιώσει την οποιαδήποτε προσπάθεια έγινε για να εξυγιανθεί το σύστημα της αγοράς. Μπορώ να σας φέρω ένα παράδειγμα από τα δημόσια έργα. Έχουμε τον καινούργιο νόμο με το μειοδότη. Πού στηρίζει τη λειτουργία του ο καινούργιος νόμος με την ανάθεση στο μειοδότη; Στις βαρύτατες εγγυητικές επιστολές που κάνουν και πάλι κυρίαρχες τις τράπεζες. Πού θα στηριχθεί ο καινούργιος νόμος για τις συμπράξεις δημόσιου και ιδιωτικού τομέα; Θα στηριχθεί και πάλι στο τραπεζικό σύστημα κ.ο.κ.. Δεν μπορούμε να ξεφύγουμε τόσο εύκολα από όλη αυτήν την κατάσταση που έχει δημιουργηθεί. Κυρία και κύριοι συνάδελφοι, η Επιτροπή Ανταγωνισμού θα έπρεπε να υπεισέρχεται και σε αυτά τα θέματα. Όταν μιλάμε για έλεγχο των εναρμονισμένων πρακτικών, πρέπει να μπούμε στην ουσία των θεμάτων, τα οποία δεν φαίνονται πολλές φορές. Δηλαδή, δεν φαίνεται ότι μια πολυεθνική εταιρεία κρύβεται πίσω από ένα γραφείο εδώ στην Ελλάδα, το οποίο ρυθμίζει ένα σωρό άλλες καταστάσεις. Οι διάφορες εταιρείες έχουν τις δικές τους πρακτικές, προκειμένου να συμπιέσουν και τους μικρότερους επιχειρηματίες οι οποίοι έχουν κάποια σχέση μαζί τους κ.ο.κ.. Νομίζω ότι τουλάχιστον, κύριε Υπουργέ, σε όλη αυτήν την προσπάθεια την οποία κάνετε, γιατί εμείς δεν είμαστε της λογικής ότι δεν μπορεί να γίνει τίποτα και επομένως, πρέπει να εγκαταλείψουμε την προσπάθεια. Όντως χρειάζεται προσπάθεια, να ομολογήσουμε όμως ορισμένα πράγματα, πως είναι η πραγματικότητα, αυτή η πραγματικότητα του σκληρού ανταγωνισμού, η οποία συμπιέζει όντως τις μικρότερες επιχειρήσεις, αλλά και τον καταναλωτή, γιατί δε δημιουργεί και κανένα καλύτερο περιβάλλον, ούτε στην ποιότητα ούτε στην ακρίβεια των προϊόντων. Εκείνο που χρειαζόταν είναι ότι αυτή η Επιτροπή και μεγαλύτερη ανεξαρτησία έπρεπε να έχει και δεν την έχει, την περιορίζετε πάρα πολύ και από την άλλη πλευρά έπρεπε να υπάρχουν όλα εκείνα τα μέτρα και τα μέσα, η ενίσχυση του προσωπικού, η ομογενοποίηση των εργασιακών σχέσεων για να μπορέσει αυτή η Επιτροπή σε συνεργασία και με τους άλλους ελεγκτικούς μηχανισμούς, τον ΕΦΕΤ, το ΣΔΟΕ κλπ. να κάνει τον έλεγχο της αγοράς. Από τη συζήτηση στην Επιτροπή για αυτό το νομοσχέδιο και ο συνάδελφός μου κ. Δραγασάκης και εγώ στην πρωτολογία μου εδώ επί των άρθρων αναφέραμε ως χαρακτηριστικό παράδειγμα την κατάσταση στην ακτοπλοΐα. Τελικά, όχι μόνο θέματα υγιούς ανταγωνισμού δεν ισχύουν εκεί αλλά υπάρχει ένα ολόκληρο κενό. Νομίζω ότι πολλές φορές και το θεσμικό μας πλαίσιο, έτσι όπως διαμορφώθηκε, υπαγορεύεται από αυτά τα μεγάλα συμφέροντα, τα οποία υπάρχουν από τις ακτοπλοϊκές επιχειρήσεις. Έχουν δημιουργήσει αυτήν την κατάσταση που όλοι εδώ αναφέρετε ότι υπάρχει. Τελικά, νομίζω ότι οι εφοπλιστές μας δεν θέλουν να ισχύσει τίποτα. Θέλουν συνεχώς να εκβιάζουν για υψηλότερες τιμές, για δρομολόγια τα οποία θα καθορίζουν εκείνοι και όχι για ανάγκες του ελληνικού λαού. Γι' αυτό είχαμε πει στον κύριο Υπουργό και στην Επιτροπή ότι από τον κλάδο από τον οποίο πρέπει να αρχίσει η Επιτροπή Ανταγωνισμού να δει τα προβλήματα, να κάνει μελέτες και να ληφθούν από εκεί και πέρα ουσιαστικά μέτρα είναι ο κλάδος της ακτοπλοΐας.