Home Ομιλίες Ομιλία κατά τη συζήτηση του σχεδίου νόμου του Υπουργείου Ανάπτυξης "Ίδρυση και λειτουργία βιομηχανικών-βιοτεχνικών εγκαταστάσεων στο πλαίσιο της αειφόρου ανάπτυξης" (επί των άρθρων και τροπολογίες)

Ομιλία κατά τη συζήτηση του σχεδίου νόμου του Υπουργείου Ανάπτυξης "Ίδρυση και λειτουργία βιομηχανικών-βιοτεχνικών εγκαταστάσεων στο πλαίσιο της αειφόρου ανάπτυξης" (επί των άρθρων και τροπολογίες)

E-mail Εκτύπωση PDF
Η συζήτηση επικεντρώθηκε κατά κύριο λόγο στο πρώτο σκέλος του νομοσχεδίου, δηλαδή στο αν επιτυγχάνεται η σύντμηση των διαδικασιών, η πάταξη της γραφειοκρατίας κλπ. Έγιναν κάποιες γενικότερες αναφορές και από τις δύο πλευρές όσον αφορά την κατάσταση ιδιαίτερα των μικρομεσαίων επιχειρήσεων. Πράγματι η κατάσταση, και ιδιαίτερα της περιφέρειας, είναι άσχημη και βέβαια ένα μέρος των δυσκολιών τους, ένα μικρό μέρος είναι και τα θέματα της γραφειοκρατίας, της ταλαιπωρίας, της έλλειψης και της αδυναμίας των υπηρεσιών να ανταποκριθούν γρήγορα και να βοηθήσουν και τους νέους αλλά και τους παλαιότερους επιχειρηματίες να αναβαθμιστούν και να προχωρήσουν στη δουλειά τους. Όμως τα αίτια είναι πολύ περισσότερα και δεν είναι τόσο απλό να φθάνουμε σε μία κριτική, λέγοντας ότι τον τελευταίο καιρό φθάσαμε σε αυτή την κατάσταση κλπ. Σε αυτή την κατάσταση έχουμε φθάσει και από τις πολιτικές της Νέας Δημοκρατίας παλαιότερα όταν ήταν Κυβέρνηση, αλλά και από τις πολιτικές του ΠΑΣΟΚ, διότι η στήριξη των μικρομεσαίων επιχειρήσεων ήταν μόνο στα λόγια, ενώ ακριβώς οι ρυθμίσεις, οι παρεκκλίσεις κλπ ευνοούσαν τις μεγάλες επιχειρήσεις, οι οποίες τελικά μεγάλες επιχειρήσεις και από τις επιδοτήσεις κτλ. δεν ανταποκρίθηκαν στις υποχρεώσεις τους ούτε αύξησαν τις θέσεις εργασίας. Μάλιστα, αν δει κανείς τα στοιχεία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, θα δει ότι αυτές είναι που θεωρούνται ότι έχουν τα περισσότερα περιουσιακά στοιχεία ενώ δεν έχουν κάνει τις ανάλογες επενδύσεις. Όσον αφορά τώρα τα θέματα της ανάπτυξης, βεβαίως εμείς πιστεύουμε ότι υπάρχει δυνατότητα στη χώρα μας για βιώσιμη ανάπτυξη. Πιστεύουμε ότι είναι εφικτή εφόσον όμως δημιουργηθούν δύο-τρία σημαντικά εργαλεία τα οποία δεν έχουν γίνει μέχρι τώρα. Είναι στις προθέσεις μας να στηρίξουμε τις σύγχρονες αρχές που προσπαθεί να εισάγει και αυτό το νομοσχέδιο. Δεν έχουμε όμως ψευδαισθήσεις και απορώ δηλαδή πώς έχουν ψευδαισθήσεις και οι συνάδελφοι του ΠΑΣΟΚ για το περιβαλλοντικό και χωροταξικό έλλειμμα το οποίο υπάρχει στη χώρα και το οποίο είναι τεράστιο. Δηλαδή, κύριε Κεγκέρογλου, τώρα εσείς θα φέρετε συμπληρωματικό νομοσχέδιο -πρόταση την οποία έκανα και στην Επιτροπή και επί της αρχής- για τα θέματα της αειφόρου ανάπτυξης; Γιατί δεν φέρατε τον πολεοδομικό σχεδιασμό τόσα χρόνια; Γιατί δεν φέρατε τα θέματα των εφαρμογών κτλ; Τι φέρνατε κάθε φορά; Κάθε φορά φέρνατε τις παρεκκλίσεις και το ίδιο κάνει και αυτό το νομοσχέδιο. Υποκύπτει στα θέματα των παρεκκλίσεων, οι οποίες παρεκκλίσεις δεν γίνονται για να λύσουν θέματα της νομοθεσίας, δεδομένου ότι αδυνατεί το νομοθετικό πλαίσιο. Τις περισσότερες φορές γίνονται για να νομιμοποιήσουμε ασύδοτες καταστάσεις. Θέλετε να σας φέρω -θα πάω και στο άρθρο 4 και θα επανέλθω- το παράδειγμα στον Ασπρόπυργο; Θέλετε να σας πω τι έγινε; Το 2000 -νομίζω- εγκαινίασε η τότε Υπουργός, η κα Παπανδρέου, μία εγκατάσταση στον Ασπρόπυργο η οποία είχε παρέκκλιση και δεν είχε πάει ακόμα το θέμα των παρεκκλίσεων στο Νομαρχιακό Συμβούλιο. Οι παρεκκλίσεις από το 1983 περνούσαν από υπουργικό συμβούλιο. Μετά, το 1996, περνούσαν μόνο από τα τρία υπουργεία, Ανάπτυξης, ΥΠΕΧΩΔΕ και Οικονομίας, και από το 1998 και μετά -δεν θυμάμαι ακριβώς- έμειναν μόνο στον Υπουργό Ανάπτυξης, γεγονός που παραμένει έτσι και τώρα βάσει του άρθρου 4 -και γι αυτό διαφωνούμε- να ζητάμε, δηλαδή, απλώς και τη γνώμη του νομαρχιακού συμβουλίου. Έγιναν λοιπόν τα εγκαίνια του εργοστασίου με την παρέκκλιση και τον επόμενο χρόνο πέρασε αυτή η παρέκκλιση από το Νομαρχιακό Συμβούλιο. Όμως τελικά δεν πέρασε, δεν την δέχθηκε το Νομαρχιακό Συμβούλιο. Παρόλα αυτά μετά φανών και λαμπάδων όλη αυτή η παράνομη εγκατάσταση και κατά της απόφασης του Νομαρχιακού Συμβουλίου πήρε την άδεια της και λειτουργεί κλπ. Και βέβαια ουκ έστιν αριθμός τέτοιων παραδειγμάτων. Να συνέλθουμε λοιπόν, να δούμε τα πράγματα πώς είναι, να κάνουμε τη συζήτηση που είπαμε και στην Επιτροπή με την παρουσία του Υπουργού ΠΕΧΩΔΕ για θέματα όπως το πού βρίσκεται ο πολεοδομικός και χωροταξικός σχεδιασμός και να δούμε πράγματι όλοι μαζί την ανάγκη ενός αυστηρού πλαισίου που θα υλοποιεί το δεύτερο πυλώνα αυτού εδώ του νομοσχεδίου που αφορά την αειφόρο ανάπτυξη. Και ελπίζω ότι αυτά που λέω τα ακούει ο κύριος Υπουργός και θα μου απαντήσει. Πριν αρχίσω με τα θέματα των άρθρων, θα ήθελα να πω ότι η τροπολογία για τα νεώρια της Σύρου είναι η πρώτη πλήρης καταστρατήγηση. Έγινε μια διόρθωση πολύ σημαντική, αλλά παραμένουν πολύ ουσιαστικά θέματα. Δώσαμε τότε τη μάχη στο νομοσχέδιο για τον αιγιαλό και με τη Νέα Δημοκρατία και είναι προς τιμήν του ΠΑΣΟΚ που στα πρώτα άρθρα έγιναν οι διορθώσεις στο νομοσχέδιο, για να κρατήσουμε την παραλία και τον αιγιαλό δημόσια περιουσία και κοινόχρηστο χώρο. Τώρα πάλι πώς αρχίζουμε και τα ξηλώνουμε όλα; Πού θα πάει αυτή η κατάσταση; Ράβε-ξήλωνε! Δεν γίνεται αυτή η πολιτική! Έρχομαι λοιπόν στο άρθρο 1 για τη σύσταση των υπηρεσιών. Έχω πει ότι διαφωνώ με το ότι μεταφέρονται πολύ σημαντικές αρμοδιότητες που αποτελούν οργανική ανάγκη. Τα θέματα περιβαλλοντικής αδειοδότησης και τα θέματα οικοδομικών δεν λύνονται από υπαλλήλους που μεταφέρονται σε μια άλλη υπηρεσία. Πρέπει να είναι στην υπηρεσία τους στο ΥΠΕΧΩΔΕ που έχει όλα αυτά τα θέματα. Γιατί πατήσαμε κανέναν κουμπί και καταργήσαμε την πολυνομία και τη σύγχυση, ούτως ώστε σε μια νέα υπηρεσία -και μάλιστα χωρίς επαρκή στελέχωση- θα μπορέσουν αυτοί οι δύο υπάλληλοι να τελειώσουν όλα αυτά τα θέματα και με τις πιέσεις που υπάρχουν; Δεν γίνονται αυτά τα πράγματα! Τουλάχιστον να προβλέπαμε τη μεταφορά αυτοτελών τμημάτων του ΥΠΕΧΩΔΕ για θέματα περιβαλλοντικών αδειοδοτήσεων και για θέματα οικοδομικών αδειών. Να γίνει τουλάχιστον αυτό. Δεν είναι δυνατόν με μια μετακίνηση να ενσωματωθούν. Σας φέρνω παράδειγμα, κύριε Υπουργέ, τα θέματα της ναοδομίας. Βλέπουμε βέβαια και τον τελευταίο καιρό την κατάσταση. Όλα τα εκκλησάκια έγιναν βίλες κλπ. Σε καμία περίπτωση δεν θεωρώ ότι υπάρχει τέτοια πρόθεση, αλλά από το έλλειμμα που έχουν οι υπηρεσίες δεν είναι δυνατόν να γίνει αυτό. Τι να πρωτοπάρετε γι αυτή τη Διεύθυνση Ανάπτυξης; Να πάρετε από τους υπαλλήλους που δεν υπάρχουν στα κλιμάκια περιβάλλοντος των νομαρχιών; Κανένας δεν υπάρχει. Πρέπει να πάρετε υπαλλήλους, κύριε Υπουργέ, για να υλοποιήσετε αυτό το νομοσχέδιο και μάλιστα εξειδικευμένους υπαλλήλους. Τι να πάρετε από τις νομαρχίες ή ακόμη και από τις υπηρεσίες του ΥΠΕΧΩΔΕ για την Κεντρική Διεύθυνση; Να πάρετε υπαλλήλους για τα θέματα των περιβαλλοντικών αδειοδοτήσεων; Μα, δεν υπάρχουν! Δεν είναι γιατί καθυστερούν ή θέλουν κάτι άλλο. Είναι γιατί είναι λίγοι και μη εξειδικευμένοι για να εγκρίνουν. Τις ξέρετε αυτές τις αδυναμίες της διοίκησης. Είναι προς τιμή σας που βάλατε μια προσθήκη εδώ ότι με υπουργική απόφαση θα δείτε τα θέματα της οργάνωσης. Όμως πρέπει να είστε σίγουρος ότι το θέμα με αυτό το νομοσχέδιο, έστω και αν απλοποιεί διαδικασίες, δεν μπορεί να λυθεί εάν δεν ενισχύσετε τις νομαρχιακές υπηρεσίες και την Κεντρική Διεύθυνση. Κοιτάξτε κατάματα την κατάσταση! Δεν μπορούμε να πάμε στην κατάργηση της δημόσιας διοίκησης. Να απλοποιήσουμε τις διαδικασίες, αλλά παράλληλα να κάνουμε ισχυρή τη δημόσια διοίκηση για να επιτελέσει αυτές τις αρμοδιότητες τις οποίες της δίδει το νομοθετικό πλαίσιο. Ως προς τις αρμοδιότητες του ελέγχου, συμπληρώσατε εδώ ότι με προεδρικό διάταγμα θα διευκρινιστούν και αυτά τα θέματα που είναι ανάγκη. Αλλά ο έλεγχος θέλει υπαλλήλους, θέλει εργαστήρια, θέλει μέσα. Δεν υπάρχουν αυτά τα πράγματα και δεν είναι ο «μπαμπούλας» ο έλεγχος των επιχειρήσεων. Αυτό που είπατε ορισμένοι συνάδελφοι από τη Νέα Δημοκρατία, να είναι οι υπηρεσίες του δημόσιου τομέα με τον πολίτη σε τέτοια σχέση που να αισθάνεται αποδεσμευμένος ο πολίτης μπορεί να επιτευχθεί αλλά οι υπηρεσίες να δώσουν αυτό το αίσθημα και για τα θέματα της προστασίας του περιβάλλοντος αλλά και ορθής και με ασφάλεια λειτουργίας των επιχειρήσεων. Θα πρέπει το κράτος να μην είναι αυτός που πάει να τους γράψει το πρόστιμο αλλά αυτός που πάει να κάνει τον έλεγχο και προληπτικά και κατασταλτικά μερικές φορές και να τους υποδείξει πως γίνεται ο εκσυγχρονισμός πως γίνονται οι μετρήσεις των ρύπων πως γίνεται το ένα, πως γίνεται το άλλο. Αν δεν υπάρχει αυτή η συνεχής σχέση δεν μπορούν να βελτιωθούν τα πράγματα. Όσον αφορά με τους ορισμούς στο άρθρο 2 απλώς έχω μια απορία με τον ορισμό «εκσυγχρονισμός». Η αντικατάσταση, συμπλήρωση μηχανολογικών εξοπλισμού κλπ., μάλλον σε επέκταση παραπέμπει και όχι επί της ουσίας στον εκσυγχρονισμό. Βέβαια ο εκσυγχρονισμός ταλαιπωρήθηκε και πολιτικά από τα κόμματα μέχρι τώρα, δηλαδή ο εκσυγχρονισμός της πολιτικής, τουλάχιστον ας μην τον ταλαιπωρούμε και τεχνικά! Όσον αφορά το άρθρο 3 δεν έχω κάποιες αντιρρήσεις. Έγιναν κάποιες διορθώσεις. Στο άρθρο 4 είναι σημαντική η αντίρρησή μας. Και μόνο αυτό που αναφέρει για τον Υπουργό Εθνικής Οικονομίας αλλά και για το γενικό και αόριστο. Μπορεί να ήταν κύριε Υπουργέ χειρότερη η προηγούμενη διάταξη αλλά εμείς θέλουμε να τα κάνετε καλύτερα. Εγώ σας λέω ότι με το νόμο 1360/83 η δυνατότητα παρεκκλίσεων τουλάχιστον τυπικά περνούσε από το Υπουργικό Συμβούλιο. Το 1996 πέρασε τριμελή ομάδα Υπουργών και από εκεί και μετά δίνεται η δυνατότητα με απόφαση του Υπουργού Ανάπτυξης και γνώμη του Νομαρχιακού Συμβουλίου -το ίδιο κάνετε και εσείς- να υπάρχουν αυτές οι παρεκκλίσεις και δημόσιων και ιδιωτικών έργων. Σας έφερα το παράδειγμα από τον Ασπρόπυργο. Να σας φέρω το παράδειγμα της λειτουργίας της «Χαλυβουργίας» με τη σκουριά στη θάλασσα και με τις συνεχείς παρεκκλίσεις; Αυτό γίνεται συνέχεια. Δεν γίνεται καμία παρέμβαση. Όλα υιοθετούνται και μετά οι άνθρωποι της Ελευσίνας, όχι μόνο δε μπορούν να κάνουν, αλλά υφίστανται και όλη την ρύπανση. Και είπα δεν υπάρχει αριθμός. Εμείς θεωρούμε ότι αυτό πρέπει να φύγει. Αφήστε να επισπευτούν τα θέματα -ο Υπουργός ΠΕΧΩΔΕ το έχει πει- των χρήσεων γης των πολεοδομικών αυτών σχεδιασμών κλπ. Δεν έχουμε καμία άμεση ανάγκη για παρέμβαση. Αφήστε λοιπόν να προχωρήσουν λίγο αυτά τα θέματα κύριε Υπουργέ να τελειώσει τέλος πάντων αυτή η νομοθεσία και μη δίνεται αυτή τη δυνατότητα αυτών των παρεκκλίσεων. Και ενόψει αυτής της επίσπευσης ας πούμε της ολοκλήρωσης της νομοθεσίας όλοι θα σπεύσουν να ζητήσουν παρεκκλίσεις. Τα ξέρετε αυτά. Είναι τα αντανακλαστικά. Μόλις υπάρξει ένας νόμος, πριν εφαρμοστεί ή πριν ολοκληρωθεί, ερχόμαστε και καταστρατηγούμε τα πάντα για να δημιουργήσουμε μια άλλη κατάσταση. Στο άρθρο 5 δεν συμφωνούμε. Στην παράγραφο 4 που επιτρέπετε την αύξηση της εγκατεστημένης ισχύος κατά 20% με την προϋπόθεση ότι δεν θα επέρχεται μεταβολή του βαθμού όχλησης, τα θέματα της εκπομπής των ρύπων πώς θα τα αντιμετωπίσετε; Πρέπει να μας απαντήσετε σε αυτό. Εκτός αν αναφερόμαστε γενικά και αόριστα στην όχληση. Και το λέω αυτό γιατί δεν μπορούμε ούτε στις άλλες περιοχές, εκτός από την περιοχή της Αττικής, πλέον να έχουμε αύξηση εκπομπών ρύπων. Σε όλες τις περιοχές της επικράτειας. ΔΕΥΤΕΡΟΛΟΓΙΑ Κύριε Υπουργέ, περίμενα και εγώ κάποιες απαντήσεις σε ουσιαστικές παρατηρήσεις που έκανα. Ιδιαίτερα θεωρώ ουσιαστική την παρατήρηση μου στο άρθρο 4 στην παράγραφο 6 για τις παρεκκλίσεις και για το μέχρι τώρα ιστορικό που σας ανέφερα. Ότι δηλαδή και εσείς, όπως και μετά το 1996 οι κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ, καταλήξατε ότι αυτές οι παρεκκλίσεις προς χάριν της ανάπτυξης της εθνικής οικονομίας -γενικά και αόριστα- μπορούν να γίνονται και με απόφαση του Υπουργού Ανάπτυξης ύστερα από γνώμη του οικείου νομαρχιακού συμβουλίου. Πέρα από το όλο ιστορικό, το οποίο υπάρχει και το οποίο είναι άσχημο ιστορικό, όλες αυτές οι παρεκκλίσεις δόθηκαν για να δημιουργούνται ασύδοτες καταστάσεις. Και εκ των υστέρων ποτέ δεν τις επικύρωσε το νομαρχιακό συμβούλιο, αλλά αυτές έκλειναν. Γνώμη ζητάει ή δεν ζητάει σύμφωνη γνώμη. Θέλω εδώ να επικαλεστώ και τις παρατηρήσεις του Τεχνικού Επιμελητηρίου και της ΟΚΕ, που λένε να διορθωθεί τουλάχιστον ως προς το εξής: Λέτε: «που αφορούν αποκλειστικώς την εκτέλεση δημόσιων ή ιδιωτικών έργων με ιδιαίτερη συμβολή στην ανάπτυξη της εθνικής οικονομίας». Όλα έτσι θεωρούνται. Τονίζουν εδώ οι φορείς να αντικατασταθεί τουλάχιστον με τη φράση «αφορούν αποκλειστικώς την εκτέλεση έργων δημόσιου συμφέροντος». Κι ένα ακόμη: Επειδή το θέμα της ειδικής άδειας εγκατάστασης ενδεχομένως να περιέχει μέσα και οικοδομική επέκταση, δηλαδή και αλλαγή του πολεοδομικού σχεδίου, ξέρετε πάρα πολύ καλά ότι εάν υπάρχει προεδρικό διάταγμα πολεοδομικού σχεδιασμού στην περιοχή, δεν μπορεί με απόφαση Υπουργού Ανάπτυξης να δοθεί και τέτοιου τύπου παρέκκλιση. Υπάρχει το σοβαρό θέμα της βιώσιμης ανάπτυξης στην Αττική. Πριν από τρία-τέσσερα χρόνια είχαμε ένα αντίστοιχο νομοσχέδιο που ψηφίστηκε και αποτέλεσε το ν. 2965/2001. Το άρθρο 2 εκείνου του νομοσχεδίου προέβλεπε ακριβώς ό,τι προβλέπει το άρθρο 14 του υπό συζήτηση νομοσχεδίου. Τι έρχεστε όμως να κάνετε εσείς; Θέλω ευθέως να μου απαντήσετε, κύριε Υπουργέ. Λέτε ότι οι βιομηχανίες, βιοτεχνίες κ.λπ. θα πρέπει με βάση τις θεσμικές ρυθμίσεις που προωθούνται από την Ευρωπαϊκή Ένωση να προχωρήσουν σε μέτρα που θα ανταποκρίνονται σε βέλτιστες διαθέσιμες τεχνικές. Τα μέτρα αυτά θα πρέπει να τα πάρουν εντός πενταετίας από την ισχύ του νόμου αυτού, όπως εντός πενταετίας θα πρέπει να εφαρμόσουν και να πιστοποιήσουν το σύστημα περιβαλλοντικής διαχείρισης κατά EMAS είτε κατά ΕΛΟΤ ΕN ISO 14001. Το ίδιο όμως έλεγε και ο προηγούμενος νόμος και μάλιστα αντί για πενταετία, έβαζε τετραετία από την ισχύ εκείνου του νόμου. Πέρασε η τετραετία, άρα στην ουσία δίνετε παράταση πέντε ετών! Αυτό κάνετε αυτήν τη στιγμή. Εμείς θέλουμε αυτά τα μέτρα, τα θέλαμε και τότε. Μάλιστα στη συζήτηση το 2001 είχαμε πει στην τότε Κυβέρνηση του ΠΑ.ΣΟ.Κ ότι όσον αφορά τις διαθέσιμες τεχνικές θα πρέπει να υπάρξει υπουργική απόφαση, ειδική εγκύκλιος κ.λπ., να διευκρινιστεί τελικά και να καταλάβουν οι επιχειρήσεις τι είναι αυτές οι διαθέσιμες τεχνικές. Από την άλλη πλευρά, είχαμε πει ότι πολύ σωστά αυτά τα συστήματα περιβαλλοντικής διαχείρισης αυτό το οποίο κάνουν σωστά είναι να περιγράψουν τη διαδικασία καταγραφής της εκπομπής των ρύπων. Αυτά τα συστήματα δεν περιγράφουν συστήματα βελτίωσης των εγκαταστάσεων. Παρόλα αυτά, βεβαίως μας είναι απαραίτητα να τοποθετηθούν, γιατί το είδατε και κατά την επικύρωση του σχεδίου εκπομπής των ρύπων ότι είχατε αδυναμία να επαληθεύσετε στοιχεία καταγραφής των παραγόμενων ρύπων ιδιαίτερα στην επιβαρημένη δυτική Αττική. Τώρα τι κάνετε εσείς εδώ με αυτή τη διάταξη; Δίνετε μια παράταση άλλων πέντε ετών στο να κάνουν αυτά που έπρεπε να κάνουν από το 2001 οι επιχειρήσεις. Αυτό πρέπει να το λύσουμε! Γιατί τελικά όλοι θα θεωρητικολογούμε ότι πάμε στην κατοχύρωση της μηδενικής αύξησης των ρύπων ιδιαίτερα στην περιοχή της Αττικής, ότι όλα θα τα εφαρμόσουμε και θα αγωνιστούμε όλοι μαζί και θα τα κάνουμε. Μα, δίνουμε συνεχείς παρατάσεις! Εδώ λοιπόν θέλω μια ουσιαστική απάντηση. Είπαμε όλες οι πλευρές για την παράγραφο 4 του άρθρου 14 και για το ότι περιλαμβάνεται σε αυτήν και η δυνατότητα εγκαταστάσεων και με άλλο αέριο καύσιμο. Αυτό μας παραπέμπει στο υγραέριο, το οποίο πραγματικά καθιστά αυτές τις εγκαταστάσεις πάρα πολύ επικίνδυνες. Δεν μπορούν λοιπόν να συνυπάρχουν αυτές στην περιοχή της Αττικής. Εδώ είχαμε να ζητηθεί να απαλειφθεί η φράση «ή άλλο αέριο καύσιμο». Σας το ζητήσαμε όλες οι πτέρυγες, το είπε πριν και η κυρία Παντελάκη. Επιμένω για τις βέλτιστες τεχνικές. Και παράταση δίνετε και τίποτα δεν λέτε επί της ουσίας. Ξέρετε πολύ καλά ότι η χώρα μας παραπέμπεται συνεχώς γι αυτό. Παραπέμφθηκε για τη μη εφαρμογή της Οδηγίας 9691 για την ολοκληρωμένη πρόληψη για τον έλεγχο της ρύπανσης και την εφαρμογή βέλτιστων πρακτικών. Έχει παραπεμφθεί η χώρα μας γι αυτό! Έχει παραπεμφθεί και διώκεται για τη μη εφαρμογή της Οδηγίας 91689 για τα επικίνδυνα απόβλητα. Τι κάνουμε, λοιπόν, τώρα εμείς εδώ; Και δεν περιγράφουμε αυτές τις τεχνικές και παράταση δίνουμε. Επομένως, δεν εκπληρώνουμε αυτό το στόχο, αλλά φοβάμαι ότι συνεχίζουμε να είμαστε εκτεθειμένοι απέναντι σε οδηγίες οι οποίες μας έχουν επιβληθεί από την Ευρωπαϊκή Ένωση εδώ και μια δεκαετία. Θα ήθελα να πω βέβαια εδώ ότι εγώ δεν θα συμφωνήσω με την τοποθέτηση της συναδέλφου -τη γενικά απορριπτική- ότι από την Ευρωπαϊκή Ένωση δεν επιβάλλεται τίποτα. Στο Ευρωσύνταγμα βεβαίως υπάρχουν τεράστιες ευθύνες και έχουμε εκφράσει και την άποψή μας. Όμως, εδώ και είκοσι χρόνια από την Ευρωπαϊκή Ένωση υπάρχει μια σειρά οδηγιών και ένα νομοθετικό πλαίσιο, το οποίο πια ως νόμος του κάθε κράτους επιχειρεί συγκεκριμένα μέτρα για την προστασία του περιβάλλοντος. Σ’ αυτά δεν έχει ανταποκριθεί η χώρα μας και δεν θα μπορεί να ανταποκριθεί και στα θετικά τα οποία περιλαμβάνει το Πρωτόκολλο του Κιότο. Βεβαίως, η δυνατότητα περί χρηματιστηρίου αγοράς ρύπων μπορεί να το ακυρώσει αυτό, αλλά αυτή τη στιγμή και με την τελευταία συμφωνία της Ρωσίας σ’ αυτό το σχέδιο- υπάρχει προβληματισμός στην παγκόσμια κοινότητα και πίεση στις άλλες χώρες που δεν το έχουν δεχθεί. Υπάρχουν ουσιαστικά θέματα που μπορεί να αντιμετωπίσουν οι συμφωνίες του Πρωτοκόλλου του Κιότο. Να μη μείνουμε στο ένα μόνο, αλλά να σταθούμε στα μέτρα που πρέπει να πάρουμε και στο ότι βέβαια η Ελλάδα δεν μπορεί να αντέξει -και το είπα αυτό το πράγμα- να κάνει αγορές ρύπων. Ποια είμαστε, η αμερικάνικη βιομηχανία, κλπ.; Ή θα σώσουμε έτσι την Αττική που είναι στο μεγάλο της το χάλι; Ας προχωρήσουμε, λοιπόν, συστηματικά και μπορούμε -εγώ πράγματι το πιστεύω- να εξασφαλίσουμε τη βιώσιμη ανάπτυξη με το δικό μας νομοθετικό πλαίσιο, το οποίο δεν εφαρμόζεται. Όσον αφορά στα θέματα του άρθρου 15 για τους καθορισμούς ζωνών περιβαλλοντικής αναβάθμισης, «ιδού η Ρόδος, ιδού και το πήδημα». Το ίδιο ακριβώς έλεγε και το άρθρο 3, αν θυμάμαι καλά, του προηγούμενου νομοσχεδίου. Ας προχωρήσει τελικά αυτή η κοινή υπουργική απόφαση. Παράταση θα δίνουμε κάθε φορά; Το ίδιο πράγμα λέμε. Όσον αφορά στον εκσυγχρονισμό, πράγματι ο προηγούμενος νόμος έκανε πίσω, δηλαδή υπήρχε παλαιότερη νομοθεσία που όριζε τι είναι εκσυγχρονισμός. Ο νόμος του 2001 το άφησε γενικό και αόριστο. Εδώ γίνεται κάποια προσπάθεια για τον ορισμό του εκσυγχρονισμού, αλλά εμάς δεν μας καλύπτει πλήρως, γιατί πιο πολύ πάει προς την επέκταση. Παρ’ όλα αυτά, θέλω να πω για τη δυνατότητα η οποία δίνεται για συνολική ανά έτος αύξηση ενεργειακής κατανάλωσης ανά τριετία 20%, για τις χαμηλής όχλησης 10%, κ.ο.κ. Πέρα από την υπουργική απόφαση -τονίζετε στο τέλος του άρθρου αυτού ότι θα εξειδικεύσετε τον τρόπο με τον οποίο θα προσμετράτε τα θέματα της μεταβολής της ενέργειας- εάν δεν προκύψει, θα πρέπει εδώ αυτή η υπουργική απόφαση να εξειδικεύσει και πώς αυτή η αύξηση της ενέργειας ή της ισχύος που επιτρέπεται, θα συνδέεται με τη δέσμευση για τη μηδενική αύξηση των ρύπων. Αυτό πρέπει να το συμπεριλάβει η υπουργική σας απόφαση. Δεν θα μένει μόνο σε αυτό. Αλλιώς, εκσυγχρονισμός με την έννοια που και εσείς θέλετε να βάλετε δεν θα μπορεί να υπάρξει. Υπάρχει επίσης το θέμα που σωστά τίθεται ότι εμείς μπορούμε να επιτρέψουμε την αύξηση της ενέργειας, της ισχύος κλπ., εφόσον αυτή γίνεται για την προστασία του περιβάλλοντος. Όμως, ξέρετε ότι στην παράγραφο 7α του άρθρου 16 δεν αναφέρεται αυτό ρητά και σας το επισημαίνει αυτό και το Τεχνικό Επιμελητήριο. Εκεί που αναφέρεται για την ηλεκτρική ενέργεια ή ισχύ που χρησιμοποιείται για τη λειτουργία εξοπλισμού, πρέπει να βάλετε «που δεν αποτελεί μέρος των παραγωγικών διαδικασιών και αφορά μόνο την προστασία του περιβάλλοντος κλπ.». Αυτό πρέπει να προστεθεί και σε άλλες αντίστοιχες παραγράφους. Βέβαια και σ’ αυτό το θέμα -δηλαδή για να μη βαφτίζουμε το κρέας ψάρι, όπως σας είπα και στην επί της αρχής τοποθέτησή μου- θα υπάρξουν καταστρατηγήσεις αυτού εδώ, αν δεν τα κατοχυρώσουμε με μία ειδική εγκύκλιο κλπ. Πρέπει να δούμε τι ακριβώς σημαίνει προστασία του περιβάλλοντος και αν αυτά τα μέτρα ανταποκρίνονται σε αυτήν την κατεύθυνση που ρητά θα επιβάλλει ο νόμος. Το άρθρο 17 αφορά την ίδρυση νέων δραστηριοτήτων. Έχω πολλές επιφυλάξεις ως προς αυτό το άρθρο, γιατί στην τόσο επιβαρημένη περιοχή γενικής κατοικίας, στα όρια της Περιφέρειας της Αττικής, αφήνουμε τις αποθήκες χαμηλής όχλησης, όπως και τα επαγγελματικά εργαστήρια, ενώ παράλληλα, λόγω των γενικών διατάξεων του νόμου, έχουμε αυξήσει την ισχύ τους σε 22KW ή τη θερμική ισχύ σε 50KW. Πώς θα διασφαλίσουμε τα θέματα της μηδενικής αύξησης των ρύπων, όταν αντίστοιχα αυτές οι επιχειρήσεις μικρής όχλησης και οι αποθήκες δεν παίρνουν αδειοδοτήσεις κ.λπ.; Φοβάμαι ότι εδώ θα υπάρξει επιβάρυνση. Από εκεί και πέρα, χρειάζεται αυστηρός έλεγχος. Εάν και εδώ υπάρξουν παραβιάσεις το πρόβλημα θα διογκώνεται και δεν ξέρουμε που θα φθάσει τελικά η επιβάρυνση στην Αττική. Το άρθρο 20 αναφέρεται στη συγχώνευση εγκαταστάσεων και δραστηριοτήτων. Θα ήθελα να πω ότι πολύ σωστά με την παράγραφο 3 επισημαίνεται ότι «αν μία από τις συγχωνευόμενες μονάδες λειτουργεί σε περιοχή γενικής κατοικίας, ενώ η άλλη ή οι άλλες λειτουργούν σε περιοχές εκτός γενικής κατοικίας, τότε η συγχώνευση γίνεται υποχρεωτικά στην περιοχή εκτός γενικής κατοικίας». Όμως, η παράγραφος 4 του άρθρου 20 μπερδεύει τα πράγματα. Αναφέρει ότι «σε περίπτωση που μία από τις συγχωνευόμενες μονάδες είναι μέσης όχλησης, η συγχώνευση μπορεί να γίνει μόνο στη θέση όπου λειτουργεί η μονάδα μέσης όχλησης». Έχω την αίσθηση ότι εδώ υπάρχει μία αντίφαση και θα ήθελα να μου εξηγήσετε, γιατί η παράγραφος 4 αποδυναμώνει την παράγραφο 3. Στο άρθρο 25 στην παράγραφο 2 αναφέρεται το εξής: «Ειδικώς κατά των αποφάσεων της αδειοδοτούσας αρχής, με τις οποίες απορρίπτονται αιτήματα για χορήγηση αδειών εγκατάστασης για ίδρυση δραστηριοτήτων». Νομίζω ότι μετά από τη λέξη «ίδρυση» θα πρέπει να συμπληρώσουμε τις λέξεις «επέκταση ή εκσυγχρονισμό», ώστε να δώσουμε τρεις δυνατότητες αντί για μία. Στο άρθρο 27 έγινε μία βελτίωση. Νομίζω ότι στην παράγραφο 2 θα πρέπει να αντικατασταθεί η φράση «με την προϋπόθεση ότι βελτιώνεται η περιβαλλοντική λειτουργία των μονάδων» με τη φράση «μηχανικός εξοπλισμός που αφορά την περιβαλλοντική λειτουργία των μονάδων». Το άρθρο 32 αφορά τη σύσταση Εθνικού Συμβουλίου Μικρομεσαίων Επιχειρήσεων. Θα συμφωνήσουμε ότι είναι ανάγκη να θεσπιστεί αυτό το Συμβούλιο, αρκεί να δοθεί η κατεύθυνση ώστε αυτό το Συμβούλιο να έχει την ίδια σχέση και συνεργασία και με το κράτος και με τους φορείς των μικρομεσαίων επιχειρήσεων, ούτως ώστε τα προβλήματα που θέτουν αυτοί οι εκλεγμένοι φορείς να τα επεξεργάζεται το Υπουργείο και να μην είναι ένα φίλτρο διαφορετικής κατεύθυνσης. Όσον αφορά τις μεταβατικές διατάξεις, θα πρέπει να πω ότι ο νόμος έχει πάρα πολλές κοινές υπουργικές αποφάσεις και παραπέμπει σε πολλά προεδρικά διατάγματα τα οποία, αν δεν τα εκδώσετε, ο νόμος θα είναι ανενεργός, όπως και όλοι οι προηγούμενοι νόμοι. Όσον αφορά τις δύο πιο απλές τροπολογίες ή το άρθρο 37 για τα θέματα του Συνηγόρου και των βοηθών Συνηγόρου του Καταναλωτή, είχαμε κάνει μία μακρά συζήτηση πάνω στα θέματα αυτά, στο Συνήγορο του Καταναλωτή, τις αρμοδιότητές τους κλπ. Είχαμε συμφωνήσει τουλάχιστον με την αύξηση αυτών των επτά θέσεων. Σε ορισμένα άλλα θέματα είχαμε διαφωνήσει τότε. Επομένως, συμφωνούμε στην τροπολογία αυτή που προβλέπει πια τη σύσταση των επτά αυτών θέσεων εργασίας Ειδικού Δικαίου και όλες τις απαραίτητες λεπτομέρειες γι αυτό. Συμφωνούμε με αυτή την τροπολογία. Τώρα για τη δεύτερη τροπολογία, το άρθρο 36 δηλαδή, γι αυτές τις επιτροπές προμηθειών. Υπάρχει εδώ η αιτιολογική έκθεση ότι προκύπτει μεγάλο βάρος σε αυτές τις επιτροπές. Βέβαια, είναι πολύ σημαντικός ο ρόλος τους. Η αιτιολογική έκθεση εδώ χρησιμοποιεί την αιτιολογία ότι αντί να ιδρύσουμε και άλλες επιτροπές κλπ., να έχουμε μία αύξηση της αποζημίωσης. Εγώ είμαι επιφυλακτική μ’ αυτή την τροπολογία. Θα περιμένω και τις εξηγήσεις από τον κύριο Υπουργό για να τοποθετηθώ τελικά και σ’ αυτή. Όσον αφορά τώρα την πολύ σημαντική τροπολογία, που είναι πράγματι η πρώτη παρέκκλιση μέσα στον ίδιο το νόμο. Εγώ ήθελα να υπενθυμίσω -ο κύριος Υπουργός θα θυμάται καλά- τη μάχη που είχε δώσει και η Νέα Δημοκρατία κατά τη συζήτηση του νόμου για τα θέματα του αιγιαλού, της παραλίας, κλπ. Τότε είχαμε θέσει όλοι και θέμα αντισυνταγματικότητας του νόμου και τελικά με τις βελτιώσεις που είχε κάνει τότε η Κυβέρνηση τουλάχιστον στο άρθρο 2 του νομοσχεδίου είχαμε συμφωνήσει τα κόμματα ότι ο κύριος προορισμός των ζωνών αυτών -αιγιαλού, παραλίας κλπ.- είναι η ελεύθερη και ακώλυτη πρόσβαση προς αυτές. Αυτό επιβάλλει και το Σύνταγμα. Κατ’ εξαίρεση ο αιγιαλός, η παραλία, η όχθη και η παρόχθια ζώνη μπορούν να χρησιμεύσουν για κοινωφελείς, περιβαλλοντικούς, πολιτιστικούς σκοπούς, για απλή χρήση -ομπρέλες κλπ- της παραγράφου 1, καθώς επίσης και για την εξυπηρέτηση υπέρτατου δημόσιου συμφέροντος. Μάλιστα τη λέξη «υπέρτατου» την είχε βρει ο κ. Παυλόπουλος. Σ’ αυτά είχαμε προσθέσει και το εξής: Ότι ο παλαιός αιγιαλός, η παλαιά όχθη, ανήκουν στην ιδιωτική περιουσία του δημοσίου και καταγράφονται ως δημόσια κτήματα. Αποζημίωση λοιπόν για τη χρήση θα πρέπει να δίνεται. Είναι δημόσια περιουσία. Εκτός εάν, επειδή φέρνετε ένα νόμο, αλλάζετε τον προηγούμενο, για τον οποίο είχατε δώσει κι εσείς αγώνα. Να διατυπωθούν έτσι, να διαφυλαχθούν αυτά τα πράγματα. Εμείς λοιπόν δεν συμφωνούμε με το πνεύμα αυτής της τροπολογίας, αλλά θέλουμε να διαφυλάξουμε και τη συνταγματική νομιμότητα. Δεν λέω ότι είναι αντισυνταγματικό ακριβώς, αλλά μία αντισυνταγματική αταξία, μετά την προσπάθεια που κάναμε ο νόμος για τον αιγιαλό να έρθει κάπως σε αρμονία με το Σύνταγμα της χώρας, νομίζω ότι εμμέσως μπορεί να τη διαπιστώσει κανείς. Εγώ λοιπόν είμαι κατά της τροπολογίας, αλλά ότι είναι δημόσια περιουσία και ότι θα πρέπει τουλάχιστον να αποδίδονται οι σχετικές αποζημιώσεις αυτό είναι γεγονός.