Home Ομιλίες Ομιλία κατά τη συζήτηση του σχεδίου νόμου: «Τροποποίηση του π.δ.237/1986 (ΦΕΚ 331 Α΄) με το οποίο κωδικοποιήθηκε ο ν. 489/1976 «Περί υποχρεωτικής ασφαλίσεως της εξ ατυχημάτων αυτοκινήτων αστικής ευθύνης»

Ομιλία κατά τη συζήτηση του σχεδίου νόμου: «Τροποποίηση του π.δ.237/1986 (ΦΕΚ 331 Α΄) με το οποίο κωδικοποιήθηκε ο ν. 489/1976 «Περί υποχρεωτικής ασφαλίσεως της εξ ατυχημάτων αυτοκινήτων αστικής ευθύνης»

E-mail Εκτύπωση PDF
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, συζητάμε για μία ακόμη φορά ένα νομοσχέδιο το οποίο έχει σαν κύριο σκοπό να συμπληρώσει και να βελτιώσει τις ισχύουσες διατάξεις που αφορούν τα θέματα υποχρεωτικής ασφάλισης για ζημιές αυτοκινήτων. Σ’ αυτό όμως το νομοσχέδιο καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε και μια σειρά άλλων ρυθμίσεων για ζητήματα αρμοδιότητας του Υπουργείου Ανάπτυξης. Έτσι έχουμε ένα νομοσχέδιο που εισαγωγικά τουλάχιστον δυσκολευόμαστε να τοποθετηθούμε επί της αρχής. Θα αναφερθώ στο Κεφάλαιο Α΄ που αφορά τα θέματα υποχρεωτικής ασφάλισης. Όπως τονίζεται και στην αιτιολογική έκθεση, οι ρυθμίσεις αυτές προκύπτουν από την ανάγκη εναρμόνισης και προσαρμογής του ν.489/1976 στα μεταγενέστερα δεδομένα των ρυθμίσεων του ν.2496/1997 και κυρίως από την ανάγκη προσαρμογής όλων αυτών με την ενοποιημένη συμφωνία του Συμβουλίου των Γραφείων Διεθνούς Ασφάλισης, η οποία εφαρμόζεται στην Ευρωπαϊκή Ένωση από την 1η Αυγούστου 2003. Πράγματι τα θέματα της υποχρεωτικής ασφάλισης από ζημίες και ειδικότερα στα αυτοκίνητα, έχουν βίαιη εξέλιξη και έχει αποκτηθεί μια σημαντική εμπειρία. Παράλληλα έχει δημιουργηθεί όχι μόνο μία ειδική νομοθεσία αλλά και μια νομολογία γύρω απ’ αυτά τα θέματα. Επομένως, υπάρχει ανάγκη πέρα από την προσαρμογή, να εκσυγχρονιστεί και να συμπληρωθεί αυτή η νομοθεσία. Δεν αρκεί μόνο η εναρμόνιση. Θα μπορούσε να υπάρξει και ένα αυτοτελές νομοσχέδιο, το οποίο θα κάλυπτε και τα θέματα της εναρμόνισης αλλά και όσα άλλα ζητήματα και ανάγκες έχουν προκύψει μέχρι σήμερα για τα θέματα της υποχρεωτικής ασφάλισης από ζημίες. Θα ήθελα να πω ότι οι περισσότερες διατάξεις του Κεφαλαίου Α’ του νομοσχεδίου που αφορούν τα θέματα της υποχρεωτικής ασφάλισης, είναι σε θετική κατεύθυνση. Υπάρχουν όμως κρίσιμα ζητήματα τα οποία πρέπει να αντιμετωπιστούν και μέσα απ’ αυτή τη συζήτηση. Στο άρθρο 1 δίνεται ο ορισμός της Ενοποιημένης Συμφωνίας και η ανάγκη εναρμόνισής της με αυτή. Στο άρθρο 2 μπαίνουν τα θέματα επί της ουσίας, δηλαδή το θέμα της πράσινης κάρτας, που ισχύει από παλαιότερα. Όμως, υπάρχει ανάγκη εκσυγχρονισμού των διατάξεων σχετικά με το πιστοποιητικό διεθνούς ασφάλισης, δηλαδή της πράσινης κάρτας, ενόψει αυτής της Ενοποιημένης Συμφωνίας του Συμβουλίου των Εθνικών Γραφείων Διεθνούς Ασφάλισης. Το άρθρο 3 έχει δύο παραγράφους. Σύμφωνα με την παράγραφο 1 ο ασφαλιστής έχει το δικαίωμα, κατά την τιμολόγηση των υπηρεσιών του, να επιβάλει επιπλέον ασφάλιστρο με βάση τα αναφερόμενα στο ασφαλιστήριο και ισχύοντα γενικώς για τους ασφαλισμένους του, αντικειμενικά κριτήρια, στις περιπτώσεις που ο οδηγός του ασφαλισμένου αυτοκινήτου έχει υποβάλει δήλωση ότι είναι υπαίτιος του ατυχήματος κ.λπ. Νομίζω ότι η διάταξη αυτή έχει μία ασάφεια και θα δημιουργήσει πολλά προβλήματα. ʼλλωστε είναι γνωστός σε όλους μας αυτός ο αθέμιτος θα έλεγα ανταγωνισμός μεταξύ των ασφαλιστικών εταιρειών και πολύ περισσότερο μεταξύ των ασφαλιστών, των διαμεσολαβητών κ.λπ. Αντικειμενικά κριτήρια στην ουσία δεν υπάρχουν για τον κανονισμό αυτό και ανάλογα με το μέγεθος της ασφαλιστικής εταιρείας θα διαμορφώνονται τα κριτήρια. Όσον αφορά την παράγραφο 2 του άρθρου 3, νομίζω ότι η διάταξη είναι θετική. Δηλαδή κατά τον προσδιορισμό των ασφαλίστρων για υλικές ζημιές, με εξαίρεση της υποχρεωτικές ασφαλίσεις του κλάδου αστικής ευθύνης κ.λπ., λαμβάνεται υπόψη η τρέχουσα αξία του ασφαλισμένου αυτοκινήτου, η οποία υπολογίζεται με βάση τον τύπο και την παλαιότητά του. Αυτό πραγματικά αν εφαρμοστεί, ανά πενταετία, δεκαετία κ.λπ., θα μειώνει το ασφάλιστρο του αυτοκινήτου. Στο άρθρο 4 και κατά συνέπεια στο άρθρο 6α του παλιού νόμου, επαναλαμβάνονται οι διατάξεις για την παροχή προσωρινής ασφαλιστικής κάλυψης, η οποία ισχύει για τριάντα μέρες. Εδώ θα έπρεπε να προσδιοριστεί το εξής: Αναφέρει το άρθρο ότι η προσωρινή βεβαίωση ισχύει μέχρι την έκδοση του ασφαλιστηρίου και σε κάθε περίπτωση, μέχρι τριάντα μέρες. Δεν φαίνεται σίγουρο αν στις τριάντα μέρες δεν εκδοθεί αυτό το ασφαλιστήριο τι θα γίνει με την ασφαλιστική κάλυψη. Όσον αφορά τα θέματα του άρθρου 6β, για το ποιοι δηλαδή εξαιρούνται από την ασφάλιση για ζημιές που προκαλούν, όπως ο οδηγός που στερείται της άδειας οδήγησης, ο οδηγός που κατά το χρόνο του ατυχήματος τελούσε υπό την επίδραση οινοπνεύματος κ.λπ., επί της αρχής είναι μια λογική ρύθμιση. Για τους οδηγούς που τελούν υπό μέθη και προκαλούν ατύχημα, το θέμα δεν είναι μόνο τι θα κάνει η ασφαλιστική εταιρεία, είναι και το θέμα ότι η πρόκληση αυτών των ατυχημάτων τις περισσότερες φορές έχει θύματα ανθρώπινες ζωές κ.λπ. Όμως συμμερίζομαι την ανησυχία της συναδέλφου από το Κομμουνιστικό Κόμμα ότι μπορεί να δημιουργηθούν αβάσταχτες συνθήκες σε οικογένεια που το θύμα είναι αυτός που παρανόμησε, δηλαδή τελούσε υπό μέθη κ.λπ. και αφήσει πολλές υποχρεώσεις στις οποίες δεν μπορεί η οικογένεια να ανταπεξέλθει. Κύριε Υπουργέ, είχα διατυπώσει και έναν προβληματισμό, όπως και εσείς και είχατε πει να απαλείψετε την περίπτωση γ’ αυτής της διατάξεως, η οποία αναφέρεται στην περίπτωση αυτοκινήτων, των οποίων γίνεται διαφορετική χρήση απ’ αυτή η οποία αναγράφεται στο ασφάλιστρο. Ας πάνε στα δικαστήρια και ας δουν τι θα γίνει με αυτό το θέμα. Είναι καλύτερα να μην υπάρχει ως διάταξη στο νόμο. Όσον αφορά τα θέματα του άρθρου 8 για τη μεταβίβαση της κυριότητας, είναι πιο αναλυτική η διάταξη. Στο άρθρο 10 τονίζονται τα ζητήματα του κέντρου πληροφοριών. Εφόσον λειτουργήσει σωστά, εφόσον έχει αρκετούς υπαλλήλους, εφόσον έχει στηρίξει της πολιτείας για τη λειτουργία του νομίζω ότι θα μπορέσει να αποτελέσει ένα σημαντικό κέντρο πληροφοριών. Θα μπορεί όχι μόνο να τακτοποιεί θέματα ασφάλισης, αλλά και να τροφοδοτεί την πολιτεία, να παίρνει και να εισηγείται πρόσθετα μέτρα, που θα αφορούν και τον περιορισμό των ατυχημάτων και πολλά άλλα θέματα που αφορούν την ασφάλεια στην οδήγηση. Το άρθρο 11 είναι πολύ σημαντικό. Θεσπίζονται ειδικά προνόμια για τα πρόσωπα που έχουν απαίτηση έναντι της ασφαλιστικής εταιρείας από σχέση εξαρτημένης εργασίας, σύμφωνα με το οποίο οι απαιτήσεις αυτές προηγούνται των απαιτήσεων των δικαιούχων ασφαλίσεων αστικής ευθύνης από την κυκλοφορία των αυτοκινήτων, καθώς και απαιτήσεων και λοιπών ασφαλίσεων από ζημίες. Είναι μια ιδιαίτερα θετική ρύθμιση κυρίως μετά τα τελευταία συμβάντα κλεισίματος ασφαλιστικών εταιρειών, που από το κλείσιμό τους βρέθηκαν στο δρόμο πολύ εργαζόμενοι. Οι Ομοσπονδία συμφώνησε με αυτή τη ρύθμιση. Αλλά από το άγχος για να δημιουργηθεί ένας συμψηφισμός με τις ασφαλιστικές εταιρείες που ήταν επιφυλακτικές, δεν διεκδίκησε και άλλα πράγματα. Και εμείς θα θέλαμε να σκεφθείτε ότι θα πρέπει αυτά τα προνόμια να υπάρχουν και για τις περιπτώσεις ασφάλειας ζωής και για άλλες ασφάλειες ούτως ώστε οι εργαζόμενοι να μην βρίσκονται από το κλείσιμο αυτών των εταιρειών στο δρόμο. Το Κεφάλαιο Β’ αφορά τα θέματα του λιανικού εμπορίου. Γίνονται κάποιες διορθώσεις σε θετική κατεύθυνση. Οι περισσότερες είναι διορθώσεις σε νόμο που ψηφίστηκε πριν από ενάμισι χρόνο. Τότε είχαμε συζητήσει ξανά αυτά τα θέματα. Το να αναγνωρίζει κανείς ότι έγινε κάποιο λάθος και ότι υπάρχει ανάγκη συμπλήρωσης, ενδεχομένως δεν είναι κακό από το να αφήνει να διαιωνίζεται ένα πρόβλημα. Είχαμε τονίσει τότε ότι ο χώρος των λαϊκών αγορών είναι ένας ευαίσθητος χώρος. Έλειπε το νομοθετικό πλαίσιο που θα αντιμετώπιζε όλα τα ζητήματα και κυρίως τα κρούσματα κερδοσκοπίας του παραεμπορίου, τα κυκλώματα των μεσαζόντων και εν τέλει όλα αυτά που δημιουργούν την ακρίβεια. Γιατί αυτή τη στιγμή πιέζεται ο Έλληνας καταναλωτής ακόμη περισσότερο και αυτός ο μικροπωλητής που στις λαϊκές αγορές προσπαθεί να πουλήσει προϊόντα. Χρειάζεται, λοιπόν, και με αυτές τις διατάξεις τώρα που προτείνονται να υπάρξει πολιτική βούληση να εφαρμοστούν οι διατάξεις και του νόμου του 2005 και οι σημερινές. Και θα λέγαμε ότι το Υπουργείο δεν έκανε ακόμη ένα βήμα να δώσει όλες τις αρμοδιότητες που μερικές απ’ αυτές έδωσε με το νόμο του 2005 τον 3190 στην τοπική αυτοδιοίκηση για τις λαϊκές αγορές και παραμένουν βέβαια οι λαϊκές αγορές Αθήνας, Πειραιά και Θεσσαλονίκης να ανήκουν στην κεντρική διοίκηση και να μην έχουν μεταφερθεί στους αντίστοιχους οργανισμούς της τοπικής αυτοδιοίκησης. Όσον αφορά στα θέματα για τις Κυριακάτικες αργίες νομίζω ότι διευκρινίσατε ότι αφορά μόνο την κεντρική αγορά. Τώρα, το θέμα των βιολογικών αγορών. Έγινε μία μικρή διόρθωση, αλλά τελικά οι βιοκαλλιεργητές δεν συμφωνούν και θα ήθελαν μια πλήρη αναδιατύπωση της παραγράφου 12 του άρθρου 12 ούτως ώστε να αποσαφηνιστεί ότι οι άδειες χορηγούνται μόνο στους παραγωγούς των προϊόντων αυτών και δεν εξαρτάται από την οποιαδήποτε αλλαγή μελλοντικά του προεδρικού διατάγματος. Και θα το καταθέσω αυτό, κύριε Υπουργέ, ίσως να σας το έχουν δώσει κιόλας. Θέλουν δηλαδή σε περισσότερα σημεία αυτού του άρθρου να τονίζονται ορισμένα πράγματα γιατί φοβούνται μήπως το προεδρικό διάταγμα αλλάξει. Για να μην το διαβάσω επειδή δεν με παίρνει ο χρόνος, θα το καταθέσω στα Πρακτικά. Όσον αφορά τα θέματα της παράτασης των εκπτώσεων, υπάρχουν πολλά προβλήματα στην αγορά, το ξέρουμε όλοι ιδιαίτερα στις μικρές επιχειρήσεις, στις μικρομεσαίες, στα μικρά και μεσαία καταστήματα. Τα θέματα των εκπτώσεων τις περισσότερες φορές ευνοούν. Έτσι και οι παρατάσεις στις μεγάλες επιχειρήσεις, τα μεγάλα καταστήματα, που πραγματικά έχουν αυτή τη δυνατότητα για τις πολύ μεγάλες εισαγωγές κυρίως ξένων προϊόντων και μετά να ρίχνουν τις τιμές και να δημιουργούν αυτές τις συνθήκες τις καλύτερες της αγοράς με τις μεγάλες εκπτώσεις. Και σιγά-σιγά τα μικρά καταστήματα και αυτά τα οποία προτιμούν τα ελληνικά προϊόντα νομίζω ότι τα προβλήματά τους ολοένα και μεγαλώνουν και τελικά οδηγούνται στο κλείσιμο. Ως προς τα θέματα των κλιμακίων των νομαρχιακών αυτοδιοικήσεων της δυνατότητας του Υπουργείου να έχει δικά του κλιμάκια των νομαρχιακών διοικήσεων για τους ελέγχους που κάνουν στις λαϊκές αγορές και τη δυνατότητα του Υπουργείου να έχει δικά του κλιμάκια, δεν ξέρω από πού προκύπτει η ανάγκη αυτή. Αν είναι μία ευγενής άμιλλα εγώ θα το δεχτώ. Χρειάζεται ο έλεγχος, αλλά χρειάζονται και ουσιαστικά εργαλεία για τον έλεγχο. Και ξέρετε πάρα πολύ καλά ότι στις νομαρχιακές αυτοδιοικήσεις λείπουν και τα μέσα και τα μεταφορικά και το προσωπικό για να μπορέσουν να καλύψουν σωστά και αντικειμενικά και με σωστά κριτήρια όλους αυτούς τους ελέγχους που έχει ανάγκη η αγορά. Σε γενικές γραμμές θα ψηφίσουμε τις περισσότερες διατάξεις του νομοσχεδίου. Νομίζω ότι έμειναν μόνο δύο-τρία θέματα που θα μπορούσαν να διορθωθούν. Ευχαριστώ, κύριε Πρόεδρε.