Home Ομιλίες Ομιλία στη Συζήτηση του ν/σ του Υπουργείου Περιβάλλοντος, Χωροταξίας και Δημοσίων Έργων: «Τροποποίηση και συμπλήρωση των νόμων 2308/1995 και 2664/1998 για την Κτηματογράφηση και το Εθνικό Κτηματολόγιο και άλλες διατάξεις»

Ομιλία στη Συζήτηση του ν/σ του Υπουργείου Περιβάλλοντος, Χωροταξίας και Δημοσίων Έργων: «Τροποποίηση και συμπλήρωση των νόμων 2308/1995 και 2664/1998 για την Κτηματογράφηση και το Εθνικό Κτηματολόγιο και άλλες διατάξεις»

E-mail Εκτύπωση PDF
Κύριε Πρόεδρε, κύριε Υπουργέ, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, το Κτηματολόγιο κύρια με τη διάστασή του ως βασικό εργαλείο δημοκρατικού προγραμματισμού και ανάπτυξης, αποτέλεσε και αποτελεί στη χώρα μας, τη μόνη χώρα της Ευρωπαϊκής ‘Ένωσης χωρίς Κτηματολόγιο, εθνικό στόχο σ’ αυτήν την προσπάθεια που κάνει η χώρα μας για μια βιώσιμη και ισόρροπη ανάπτυξη. Ο Συνασπισμός στήριξε και στηρίζει και αυτήν τη σοβαρή προσπάθεια που ξεκίνησε το 1993 για να αποκτήσει επιτέλους η χώρα μας Κτηματολόγιο. Στα πλαίσια της υλοποίησης αυτού του προγράμματος ψηφίστηκαν ο ν.2308/95 για τη σύνταξή του και ο ν.2664/97 για την τήρηση του Κτηματολογίου. Ιδρύθηκε για τη διοίκηση του προγράμματος η κρατική εταιρεία «ΚΤΗΜΑΤΟΛΟΓΙΟ Α.Ε.» Όμως, η υλοποίηση του προγράμματος του Κτηματολογίου εμφάνισε εξαρχής τα γνωστά προβλήματα που παρουσιάζουν κατά την εκτέλεσή τους τα μεγάλα έργα στη χώρα μας, δηλαδή μεγάλες υστερήσεις στα χρονοδιαγράμματα, μεγάλες υπερβάσεις στο κόστος. Όμως αυτά τα προβλήματα δεν είναι τα μεγαλύτερα ή τα εντονότερα. Οι περισσότερες δυσκολίες συνδέθηκαν με τις μεγάλες αδυναμίες, την ανεπάρκεια και έλλειψη συντονισμού των φορέων και υπηρεσιών της διοίκησης, για να αντιμετωπίσουν ένα θεσμικό εργαλείο και όχι ένα κλασικό έργο. Το περίπλοκο ιδιοκτησιακό καθεστώς της χώρας με το έντονο ανάγλυφο, τη μεγάλη κατάτμηση της γης, τις καταπατήσεις και την πελατειακού χαρακτήρα και σκοπιμότητας άναρχη δόμηση δημιούργησαν –κατά κύριο λόγο- το μεγάλο αδιέξοδο. Είναι γνωστό ότι το 2000 οι υπηρεσίες και τελικά η Ευρωπαϊκή Ένωση αποφάσισε την ανάκτηση μέρους της χρηματοδότησης με κύριο λόγο την κακοδιαχείριση και τις καθυστερήσεις. Οι πραγματικοί λόγοι όμως που οδήγησαν σε αυτήν την απόφαση δεν μας έγιναν ποτέ γνωστοί με βεβαιότητα και επί της ουσίας από την Κυβέρνηση. Σε μια προσπάθεια να προσεγγίσουμε τα αίτια όλης αυτής της κακοδαιμονίας προσθέτουμε τα εξής: Ο σχεδιασμός και η οργάνωση του έργου υπήρξαν ατελείς. Ποτέ δεν έγινε ολοκληρωμένα στρατηγικός σχεδιασμός και χρηματοοικονομική μελέτη. Εάν αυτό το προκάλεσε η εσπευσμένη ένταξη του έργου στο Β΄ Κοινοτικό Πλαίσιο Στήριξης, σήμερα οκτώ χρόνια μετά την έναρξη του έργου δεν υπάρχει καμία δικαιολογία, για να συνεχίζει να παρουσιάζεται το ίδιο σχεδιαστικό έλλειμμα. Παρά τις διακηρύξεις για πολιτική στήριξης του Κτηματολογίου, δεν υπήρξε καμία ουσιαστική βοήθεια προς τους φορείς εκτέλεσης του έργου από εμπλεκόμενες υπηρεσίες και φορείς. Ειδικότερα, το Υπουργείο Γεωργίας έχει τεράστιες ευθύνες για τη μη κατάρτιση του Δασολογίου. Δεν είναι καλύτερη και η στάση του Υπουργείου Οικονομικών, το οποίο έχει την ευθύνη της δημόσιας περιουσίας –αιγιαλό, παραλία και άλλα. Καθυστέρησε εκ μέρους του Υπουργείου Γεωργίας η σύνταξη των γεωργικών μητρώων, που θα αποτελούσαν και αυτά τη βάση για το Εθνικό Κτηματολόγιο σύμφωνα με τον αρχικό σχεδιασμό, με αποτέλεσμα το Κτηματολόγιο και στις αγροτικές περιοχές να ξεκινήσει με μηδενική βάση και κατά συνέπεια να προκληθεί μεγάλη καθυστέρηση και μεγάλη αύξηση του κόστους. Δεν ιδρύθηκε ούτε ένα κτηματολογικό γραφείο με αποτέλεσμα και πάλι την αύξηση του κόστους, αφού οι εργασίες που έπρεπε να εκτελεστούν από το ελληνικό δημόσιο εκτελούνται από τους αναδόχους του έργου. Όμως, κύριοι συνάδελφοι, το προφανές και αυταπόδεικτο σκάνδαλο είναι ότι η χώρα μας δεν έχει ακόμα ούτε στοιχειωδώς προχωρήσει στην κατάρτιση του Εθνικού Κτηματολογίου με ευθύνη όσων έχουν κυβερνήσει αυτόν τον τόπο. Η ανυπαρξία του, όπως αποδεικνύεται από τις πρώτες μελέτες σύνταξής του, αποτέλεσε το ασφαλές έδαφος για τις καταπατήσεις των δημοσίων εκτάσεων, την εξαπάτηση, την παραπλάνηση σε εμπράγματες συναλλαγές, την ανυπαρξία οποιουδήποτε ουσιαστικού και όχι μόνο τυπικού ελέγχου νομιμότητας τίτλων σε περιπτώσεις με τις εκατοντάδες χιλιάδες εμπλοκές που παρουσιάζονται κατά τη διαδικασία της καταγραφής των ιδιοκτησιών. Αποδεικνύεται -και δυστυχώς γίνεται αποδεκτό και σήμερα από την Κυβέρνηση ως «φυσικό κακό»- ότι το δημόσιο δεν γνωρίζει το μεγαλύτερο τμήμα της δημόσιας περιουσίας του και ότι ένα σημαντικό μέρος από το γνωστό της τμήμα κατέχεται αυθαίρετα και συνεχώς αλλάζει χρήση. Χαρακτηριστικά είναι τα ποσοστά από πρόσφατη έρευνα για ακίνητα διαχείρισης του Υπουργείου Οικονομικών. Με βάση αυτήν την έρευνα είναι καταπατημένο περίπου το 39% των αστικών δημοσίων κτημάτων εντός του σχεδίου πόλης στις πρωτεύουσες των νομών και περίπου το 61% των δημοσίων κτημάτων εντός των κτηματικών ορίων του δήμου. Έτσι καταδεικνύεται η αδιαφορία, η απροθυμία, η συνενοχή του ελληνικού κράτους να καταρτιστεί εδώ και χρόνια το δασικό Κτηματολόγιο, που η ανυπαρξία του σε συνδυασμό με την αυθαιρεσία ή -στην καλύτερη περίπτωση- την ανεπάρκεια των δημοσίων υπηρεσιών οδηγεί σε δάση που είναι δάση πολυκατοικιών. Το ελληνικό δημόσιο οφείλει να ολοκληρώνει τις διαδικασίες –επιτέλους- οριστικής κύρωσης των δασικών χαρτών. Κάθε άλλη διαδικασία που αντιμετωπίζει το πρόβλημα κατά περίπτωση ομαδικής ή ατομικής διευθέτησης, ενέχει τον κίνδυνο της πελατειακής ή ατομικής συναλλαγής, καταδεικνύει το προβληματικό, το ασφυκτικό και ανεδαφικό πλαίσιο της διοικητικής νομοθεσίας, τη διαρκή απόπειρα νομοθετικών ρυθμίσεων που όλα σκοπίμως διαρρέουν, χωρίς να δίδονται επίσημα για συζήτηση και παραμένουν στα υπουργικά συρτάρια, ενώ πρόκειται για ρυθμίσεις που θα έπρεπε να εξασφαλίζουν μία πραγματική και όχι κατ’ επίφαση προστασία του φυσικού περιβάλλοντος. Ό,τι και αν συνέβη, όμως –και δυστυχώς συνεχίζει και μ’ αυτό το νομοσχέδιο να επεκτείνεται- το γεγονός είναι ότι το πρόγραμμα του Κτηματολογίου βρίσκεται σε δύσκολη καμπή και δεν έχει ακόμα εξασφαλιστεί η ένταξή του στο Γ΄ Κοινοτικό Πλαίσιο Στήριξης. Έτσι, η χώρα μας, σε μία περίοδο που έπρεπε να αξιοποιήσει σε προοδευτική και αναπτυξιακή κατεύθυνση τους σημαντικούς κοινωνικούς πόρους, δεν έχει και πάλι το βασικό της εργαλείο, το Εθνικό Κτηματολόγιο. Βέβαια, ούτε το παρόν νομοσχέδιο θα εξασφαλίσει σε εύλογο χρόνο κάτι τέτοιο, αφού ούτε επανασχεδιασμός γίνεται ούτε επιχειρησιακό πρόγραμμα στη βάση αναπτυξιακών προτεραιοτήτων τίθεται. Όλα γίνονται υπό το βάρος των ασφυκτικών προθεσμιών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αλλά και νομοθετικών ρυθμίσεων που είναι κατ’ εξαίρεση θεμελιωδών διατάξεων, προκειμένου να «μπαλωθούν» τα αδιέξοδα. Πρόκειται, λοιπόν, για αποσπασματική αντιμετώπιση των προβλημάτων που παρουσιάζονται, χωρίς να δίνεται καμία μακρόπνοη πνοή. Κύριοι συνάδελφοι, η σύνταξη του Εθνικού Κτηματολογίου δεν απαιτεί μόνο δαπάνες, εμπειρία, τεχνογνωσία, συνεργασία των επιστημονικών κλάδων, ουσιαστικό πνεύμα συνεργασίας διοίκησης και παραγόντων του έργου. Απαιτεί και πολιτική βούληση για την αντιμετώπιση σκόπιμων μέχρι σήμερα ασαφειών, πολιτική βούληση για την οριστική ρύθμιση εκκρεμοτήτων δεκαετιών, με ένα σαφές θεσμικό πλαίσιο που να δημιουργεί συνείδηση και παιδεία στους πολίτες, αλλά και ευθύνες στη διοίκηση για την προστασία της δημόσιας γης, ως ένα στοιχείο της ίδιας της ζωής μας και πολύ περισσότερο των παιδιών μας σ’ αυτόν τον τόπο. Κύριοι συνάδελφοι, το αντίθετο ακριβώς κάνει το άρθρο 4, η περιβόητη τροπολογία που εισάγεται σ’ αυτό το νομοσχέδιο. Τι επιδιώκει, λοιπόν, το σχέδιο νόμου; Κατά την Κυβέρνηση, επιχειρείται να επιλυθούν προβλήματα που παρουσιάστηκαν ή προβλέπεται να παρουσιαστούν στο άμεσο μέλλον. Δεν γίνεται, όμως, όπως προαναφέραμε, επανασχεδιασμός με προτεραιότητες που είναι επείγουσες για τον αναπτυξιακό και χωροταξικό σχεδιασμό της χώρας. Ορισμένες τροποποιήσεις και αρκετές συμπληρώσεις κινούνται σε σωστή κατεύθυνση και δεν αγνοούμε την προσπάθεια και τη συγκρότηση του νέου διοικητικού σχήματος που όλοι θέλουμε και ευχόμαστε να ολοκληρώσει με τον καλύτερο τρόπο το έργο του. Υπάρχουν, όμως, αρκετές και σημαντικές τροποποιήσεις που θα ανατρέψουν τους βασικούς στόχους του Κτηματολογίου, που είναι η αξιόπιστη και πλήρης καταγραφή και προστασία της δημόσιας γης -και, ιδιαίτερα, των πολύπαθων δασικών εκτάσεων και του αιγιαλού- και η αξιόπιστη και αποκεντρωμένη διαδικασία σύνταξης και τήρησης του Κτηματολογίου. Το Εθνικό Κτηματολόγιο είναι ένα έργο καθαρά δημόσιου χαρακτήρα και από τη φύση του συνιστά μία κατ’ εξοχήν αποκεντρωμένη και αναπτυξιακή διαδικασία της διοίκησης. Όλα αυτά τα πολύ σημαντικά συνδέονται άμεσα με τη σύσταση, τη λειτουργία και την ανάπτυξη των κτηματολογικών γραφείων της χώρας. Τόσο κατά το μεταβατικό στάδιο, το οποίο όμως είναι πάρα πολύ κρίσιμο, γιατί τώρα συντελούνται οι βασικότερες κτηματολογικές πράξεις, όσο βέβαια και στο κανονικό στάδιο στο μέλλον για τη σωστή, έγκυρη και κανονική τήρηση του Κτηματολογίου, χρειάζονται τα κτηματολογικά γραφεία. Τι γίνεται, όμως, και με αυτό το νομοσχέδιο; Δεν υπάρχει κανένα ουσιαστικό βήμα για τη λειτουργία των προβλεπόμενων από το νόμο και μη στελεχωθέντων και ιδρυθέντων ακόμα κτηματολογικών γραφείων δημόσιου χαρακτήρα. Είναι λογικό ότι έπρεπε σ’ αυτό το στάδιο ή αυτήν τη στιγμή να μην καταργηθούν ακόμα και να μην υπολειτουργούν τα υποθηκοφυλακεία. Δεν έπρεπε, όμως, να επιχειρήσουμε αυτό το οποίο γίνεται, να μετατρέψουμε τα υποθηκοφυλακεία σε κτηματολογικά γραφεία, ενισχύοντας μάλιστα και το νομικό τους τμήμα χωρίς, όμως, νομικούς. Και το σημαντικότερο; Την τεχνική υποστήριξη ή το τεχνικό μέρος να καλυφθεί σήμερα, στην πιο δύσκολη φάση, κυρίως κεντρικά, μέσω των υπηρεσιών του ΟΚΧΕ ή της «ΚΤΗΜΑΤΟΛΟΓΙΟ Α.Ε.», πράγμα που συνιστά συγκεντρωτική και αναποτελεσματική διαδικασία ενός κατ’ εξοχήν περιφερειακού και τοπικού εγχειρήματος. Εμείς θεωρούμε ότι παρά τις ασφυκτικές προθεσμίες που υπάρχουν από την Ευρωπαϊκή Ένωση, παρά τα όσα εμπόδια και προβλήματα έχουν δημιουργηθεί, μπορείτε -και πρέπει- να ιδρύσετε ένα τουλάχιστον κανονικό κτηματολογικό δημόσιο γραφείο ανά περιφέρεια που θα στηρίζει και τεχνικά και νομικά τα υποθηκοφυλακεία και θα τα συνδέει με τις συναρμόδιες υπηρεσίες της περιφέρειας και του κέντρου, όταν απαιτηθεί. Μία δεύτερη και σημαντική διάταξη, που δε μας βρίσκει σύμφωνους: Αντί να καταργηθεί, επεκτείνεται η απαλλαγή του δημοσίου όχι μόνο από την υποχρέωση υποβολής δήλωσης εγγραπτέου δικαιώματος, αλλά και αίτησης διόρθωσης και ενστάσεως κατά την αρχική διαδικασία κατάρτισης των κτηματολογικών διαγραμμάτων. Ως αιτιολογία από την Κυβέρνηση προβάλλεται η πλήρης αδυναμία εδώ και εκατόν εξήντα χρόνια της διοίκησης να καταγράψει για να διεκδικήσει έγκαιρα και με στοιχεία τη δημόσια γη και να την προστατεύσει. Αυτό αποτελεί μία προκλητική ομολογία ότι η κατάσταση παρέμεινε και δυστυχώς θα παραμείνει για πολύ ακόμη το ίδιο οδυνηρή. Η παραπομπή της δήλωσης του δημοσίου στη δεύτερη φάση εγκυμονεί πλέον τεράστιους κινδύνους σκόπιμων λαθών, παρεμβάσεων, εξαιρέσεων και κατά περίπτωση αντιμετώπιση με υπουργικές αποφάσεις και ρουσφετολογικές ρυθμίσεις. Ήδη σε επόμενο άρθρο προτείνεται με κοινή υπουργική απόφαση να γίνονται ρυθμίσεις για τις περιοχές που κυρώνεται ο δασικός χάρτης ή καθορίζεται η οριογραμμή αιγιαλού κατ’ εξαίρεση των θεμελιωδών διατάξεων του ιδίου άρθρου. Ζητώ με τροπολογία, που κατέθεσα, η υπουργική απόφαση να αντικατασταθεί με προεδρικό διάταγμα. Έτσι είμαστε υποχρεωμένοι από το άρθρο 43 του Συντάγματος. Η προσαρμογή των πρώτων εγγραφών, που δεν έχουν ακόμα οριστικοποιηθεί με τα στοιχεία που προκύπτουν από την κύρωση δασικών χαρτών ή αντίστοιχα τον καθορισμό αιγιαλού από τις αρμόδιες επιτροπές του ν. 2771/2001, να γίνεται κατ’ αναλογία και όχι κατ’ εξαίρεση των όσων ορίζονται στις θεμελιώδεις παραγράφους 2 και 3 του ιδίου άρθρου 6. Κορυφαία, βέβαια, η τροπολογία -και σήμερα το άρθρο 4 πλέον του νομοσχεδίου αυτού- όπου το δημόσιο δε δικαιούται να προβάλλει δικαίωμα κυριότητας σε ακίνητα εντός σχεδίου πόλεως. Ο νομέας θα θεωρείται κύριος σε βάρος του δημοσίου όταν νέμεται το ακίνητο πλέον των δέκα ετών με νόμιμο τίτλο, ίσως και από πώληση από καταπατητή, ή χωρίς τίτλο πλέον των τριάντα ετών. Και όλα αυτά μέχρι και ακίνητο δύο χιλιάδων τετραγωνικών ή ακόμη και μεγαλύτερο, χωρίς να τίθεται όριο και εφόσον υπάρχει κτίσμα. Μπροστά στις τεράστιες αδυναμίες του κράτους, όπως παραδέχθηκε η κυρία Υπουργός στην επιτροπή και τα αδιέξοδα τόσο για τον πολίτη, όσο και για την εξέλιξη του Κτηματολογίου, η Κυβέρνηση με τη ρύθμιση επιβάλλει στο δημόσιο να αποποιηθεί μεγάλης αξίας δημόσια γη και μάλιστα δασικές εκτάσεις, χωρίς κανένα έσοδο, χωρίς καμία εισφορά για τις ανάγκες του πολεοδομικού σχεδιασμού. Νομοθετική επιβράβευση των καταπατητών και επιβεβαίωση της ανυπαρξίας της διοίκησης, κύριοι συνάδελφοι. Οι κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ και της Νέας Δημοκρατίας αρνούνται να αναλάβουν τις ευθύνες τους για την άναρχη δόμηση και τις καταπατήσεις. Και κατά τη συζήτηση το ενδιαφέρον τους δε στράφηκε στη βελτίωση της τροπολογίας υπέρ της δημόσιας, δασικής κυρίως, γης, αλλά στο ενδεχόμενο επέκτασης της ρύθμισης και για τις εκτός σχεδίου περιοχές. Τα αδιέξοδα για τους ανυποψίαστους πολίτες για τις εντός σχεδίου περιοχές λύνονται και με χαμηλότερο όριο, δηλαδή με όριο που θα κινείται περί το όριο αρτιότητας ή ακόμη και στο διπλάσιο για την περιοχή. Έτσι ένα σημαντικό μέρος που τελικά στην ουσία κινείται εκτός σχεδίου, περιοχών δύο χιλιάδων τετραγωνικών ή κτίσμα πάνω από δύο χιλιάδες μέχρι και δέκα χιλιάδες τετραγωνικά δεν είναι κανονική δόμηση σε αστική περιοχή, είναι άναρχη δόμηση. Είναι ακίνητο που δεν έχει κάνει τις εισφορές του στον πολεοδομικό σχεδιασμό, στους κοινόχρηστους και χώρους πρασίνου που χρειάζεται η Τοπική Αυτοδιοίκηση, που χρειάζονται οι περιοχές μας. Εάν λοιπόν περιοριστούν τα όρια θα μπορέσουν έτσι να εξασφαλιστούν και έσοδα, αλλά θα ανακτηθούν και εκτάσεις και εισφορές για κοινόχρηστους και χώρους πρασίνου. Είναι επίσης απαραίτητο να συμπληρωθεί σ’ αυτήν τη διάταξη –διότι είναι απαράδεκτο αυτό που γίνεται- ότι αυτή η διάταξη δεν μπορεί να εφαρμόζεται για όσα ακίνητα το ελληνικό δημόσιο έχει καταβάλει χρηματική αποζημίωση για την απόκτηση της κυριότητάς του. Μα, τελικά τα χαρίζετε κι αυτά; Τέλος, για όποιο ανώτατο εμβαδόν ισχύσει η ρύθμιση αυτή –εμείς λέμε για πολύ χαμηλότερο- να είναι έστω και όχι πέραν του ενός ακινήτου ανά νομέα, ανά περιοχή σχεδίου πόλεως ή οικισμό. Κανονικά εδώ τι θα έπρεπε να κάνει μία πολιτεία συντεταγμένη για τις περιοχές εντός σχεδίου πόλεως; Θα έπρεπε μετά την πρώτη καταγραφή να συνεκτιμήσει όλα αυτά τα δεδομένα, τα στοιχεία. Έχει υπηρεσίες. Έχει το Υπουργείο Γεωργίας που δηλώνει ότι μπορεί να καταγράψει τις δημόσιες εκτάσεις. Έχουμε τις υπηρεσίες της Πολεοδομίας που ξέρουν τα αδιέξοδα που έχουν δημιουργηθεί στους διάφορους οικισμούς. Έχουμε τα στοιχεία για τα όρια αρτιότητας. Έχουμε όλα αυτά τα θέματα. Θα έχουμε τις πρώτες εγγραφές. Καθίστε κατά περιοχή και τελικά καθορίστε και αυτά που πρέπει να γίνουν για να προστατευθεί ο πολίτης, ο οποίος είναι σε μία πολυκατοικία με ένα ακίνητο ή σε ένα ακίνητο που έχει αγοράσει χωρίς να ξέρει ότι δεν ανήκε στον ιδιοκτήτη, αλλά ήταν δασική έκταση καταπατημένη. Από κει και πέρα όμως κανονίστε το πώς θα προχωρήσετε και για τις εντός σχεδίου περιοχές και για τις εκτός σχεδίου. Δεν είναι δυνατόν το 2003 με αναθεωρημένο Σύνταγμα, με τη διάταξη 24 του Συντάγματος να δημιουργείτε ακόμη συνείδηση στον πολίτη και για δώδεκα χρόνια, που θα διαρκέσει το Κτηματολόγιο, ότι μπορεί να δικαιώνεται ακόμη αυτός που καταπατεί, αυτός που αυθαιρετεί, τα μεγάλα συμφέροντα και πάνω από δύο χιλιάδες και από δέκα χιλιάδες στρέμματα. Πού το πάτε τελικά, κύριοι, μ’ αυτήν την τροπολογία και μ’ αυτές τις διατάξεις; (από Δευτερολογία) Κύριε Πρόεδρε, εδώ έγινε μια ολόκληρη συζήτηση και τελικά το αποτέλεσμα ήταν με τον πιο γενναιόδωρο τρόπο αυτήν τη στιγμή να επικροτούμε και τους καταπατητές. Γιατί μη μας πείτε ότι τώρα διορθώθηκε η τροπολογία, επειδή υπάρχει η ρύθμιση να μην υπάρχει νομικό πρόβλημα για δέκα χρόνια κλπ. Δεν είναι ουσιαστική βελτίωση αυτή. Από κει και πέρα η όλη συζήτηση για τα θέματα των δασικών χαρτών από τώρα και στο εξής, για τα θέματα της κατοχύρωσης της δημόσιας και κυρίως της δασικής γης, εξελίχθηκε κατά τη δική μου άποψη πάρα πολύ άσχημα. Από την άλλη, θεωρώ ότι δεν ήταν τυχαίο ότι στην πρώτη του κατάθεση το νομοσχέδιο δεν είχε την υπογραφή του Υπουργού Γεωργίας. Τώρα την έχει. Και αυτήν τη στιγμή εγώ θέλω να καταθέσω ότι εδώ κάτι συμβαίνει. Ή τελικά συνεχίζουν τα δύο Υπουργεία να μη συνεννοούνται. Εάν δε έχουν και ουσιαστικές διαφωνίες, τόσο το χειρότερο. Θα καταθέσω εδώ στη Βουλή τη χθεσινή δήλωση του Υπουργείου Γεωργίας, ενόψει δημοσιευμάτων εφημερίδων, που, ούτε λίγο ούτε πολύ, περιγράφεται η διαδικασία και υποστηρίζει τον τρόπο με τον οποίο αυτό συντάσσει και το δασικό κτηματολόγιο και τους δασικούς χάρτες και τον τρόπο με τον οποίο παρεμβαίνει στο Εθνικό Κτηματολόγιο. Και στο τέλος λέει ότι η εξαίρεση των εκτάσεων αυτών από τις δηλούμενες ως δημόσιες δεν αναιρεί το βασικό τους χαρακτήρα, ότι τα υπάρχοντα δάση, δασικές εκτάσεις, χορτολιβαδικές εκτάσεις, καθώς και εκτάσεις που αποδεικνύονται με αεροφωτογραφίες, θεωρούνται δημόσιες και υπάγονται στις διατάξεις περί δημοσίων κτισμάτων. Και τι κάνουμε εδώ; Κάνουμε συζήτηση συνέχεια για τη διακομματική επιτροπή, για το ένα, για το άλλο. Δεν συμφωνούμε, κύριοι συνάδελφοι, και από τις δύο πτέρυγες, έτσι όπως το καταφέρατε. Έχουμε το άρθρο 24. Αυτό πρέπει να υπερασπιστείτε. Πρέπει να υπερασπιστείτε το Σύνταγμα κατά τη διαδικασία σύνταξης του Κτηματολογίου, έστω και μετά τους δασικούς χάρτες. Και έπρεπε να είχατε δεχτεί, κυρία Υπουργέ, την τροπολογία που σας κατέθεσα, ώστε με προεδρικό διάταγμα μια κι έξω να καθορίζεται η διαδικασία κύρωσης του δασικού χάρτη και όχι να το αφήνετε κατ’ εξαίρεση και κατά περίπτωση. Ανοίγετε άλλη πόρτα, άλλο παραθυράκι για όλα αυτά τα θέματα, όπως και για το αίτημα για διακομματική επιτροπή. Δεν κάνετε τομή μ΄ αυτήν την τροπολογία που είπατε και με την οποία συναίνεσε και η Νέα Δημοκρατία. Αυτήν τη στιγμή και οι δύο καλύπτετε τη συνενοχή σας. Αυτό κάνετε μ΄ αυτήν την τροπολογία. Και σας είχαμε ζητήσει να τη διορθώσετε. Καταλαβαίνουμε το πρόβλημα για τους πολίτες. Κατεβάστε το όριο των δύο χιλιάδων τετραγωνικών μέτρων, μην αφήνετε ασαφέστατο το όριο για τριάντα χρόνια χρήση με κτίσμα. Πού θα πάει αυτή η ιστορία; Επεμβαίνετε ή δεν επεμβαίνετε στα εκτός σχεδίου δόμησης τελικά; Όσον αφορά τη ρύθμιση που κάνατε στο άρθρο 7 –σας το είπα και στην επιτροπή- είναι μία ρύθμιση ρουσφετολογική. Μα, δεν είναι δυνατόν! Χάνουμε το 50% από τις εισφορές σε γη. Μα, ο αστικός μας ιστός έχει τεράστιες ανάγκες από εισφορά σε γη. Για την παραθεριστική κατοικία που έχει μεγάλη εισφορά σε γη μέχρι 60%, πάτε να το μειώσετε στο 25%. Η τροπολογία που φέρνετε, κυρία Παπανδρέου, σε αντίθεση με τα διατάγματα που ίσχυαν μέχρι τώρα και όριζαν μέχρι 60% εισφορά σε γη για την παραθεριστική κατοικία. Εδώ πόσο την κάνετε;