Home Οικονομία & Ανάπτυξη (τομέας ευθύνης) Ομιλία επί του Σχεδίου Νόμου «Φορολογία Εισοδήματος, Επείγοντα Μέτρα Εφαρμογής του ν.4046/2012 και του ν. 127/2013 και άλλες διατάξεις» (Β ΜΕΡΟΣ)

Ομιλία επί του Σχεδίου Νόμου «Φορολογία Εισοδήματος, Επείγοντα Μέτρα Εφαρμογής του ν.4046/2012 και του ν. 127/2013 και άλλες διατάξεις» (Β ΜΕΡΟΣ)

E-mail Εκτύπωση PDF

Είπα και στην πρωτομιλία μου -όσο πρόλαβα, γιατί το πολυνομοσχέδιο είναι μεγάλο- ότι το νομοσχέδιο έχει δύο πολύ βασικούς τομείς. Το πρώτο μέρος αφορά τον Κώδικα Φορολογίας Εισοδήματος και άλλες διατάξεις και το δεύτερο, τις μεγάλες οριζόντιες αλλαγές, που, κατά τη δική μας άποψη, επιφέρουν πραγματικά μία τεράστια ανατροπή στον υπαλληλικό, εργασιακό και ασφαλιστικό χάρτη της χώρας και πραγματικά υπονομεύουν οποιαδήποτε προσπάθεια ουσιαστικής διοικητικής μεταρρύθμισης.

Και βέβαια -όπως είπα και θα αναφέρω και τώρα-, με τις διατάξεις του πραγματικά είμαστε πάρα πολύ κοντά -και μερικές φορές το κάνουμε- στο να υπερβαίνουμε συνταγματικές επιταγές οι οποίες αφορούν και τα θέματα των δημοσίων υπαλλήλων και τα θέματα της αυτοτέλειας της Τοπικής Αυτοδιοίκησης και πολλά άλλα ζητήματα. Έχουμε, δηλαδή, μία πάρα πολύ μεγάλη ανατροπή.

Ο νέος Κώδικας Φορολογίας Εισοδήματος δεν συνιστά, βέβαια, την περιβόητη φορολογική μεταρρύθμιση που θέλουμε, που επιζητούμε όλοι και που εάν δεν τα βάλουμε όλα αυτά με τη σειρά, εάν δεν βρούμε το σωστό σύστημα πάταξης της φοροδιαφυγής και της φοροδιασποράς, δεν θα μπορέσει να υπάρξει βελτίωση σε αυτό τον τόπο.

Ο νέος Κώδικας Φορολογίας Εισοδήματος συνιστά μία περισσότερο αναλυτική εκδοχή του νόμου. Παραμένει, βέβαια, στη βασική φιλοσοφία με την οποία και παλαιότερα είχαμε συμφωνήσει, αλλά ζητήσαμε κάποιες τροποποιήσεις. Είχαμε επισημάνει όμως και τότε, όπως το επισημάνει και η έκθεση της Επιστημονικής Επιτροπής της Βουλής, ότι το γεγονός πως τα εισοδήματα φορολογούνται βάσει της πηγής προέλευσης και όχι όπως θα έπρεπε -δηλαδή να είναι όλα σε μία κλίμακα- συνιστά σημαντική φοροελάφρυνση για τα πλουσιότερα στρώματα λόγω της διάσπασης της φορολογητέας ύλης. Και αυτό το αναλύει πάρα πολύ καλά η επιστημονική έκθεση της Βουλής.

Εδώ εξακολουθεί να μην διορθώνεται το θέμα με τους μικρούς ελεύθερους επαγγελματίες, που αντιμετωπίζονται συλλήβδην ως φοροφυγάδες. Δεν περιλαμβάνονται μέτρα καταπολέμησης της φοροδιαφυγής, παρόλο που βλέπετε τα αδιέξοδα. Υπάρχουν παρά πολλές περιπτώσεις όπου φορολογούμενοι με το ίδιο εισόδημα πληρώνουν τον ίδιο φόρο ανεξαρτήτως του αριθμού των παιδιών που μπορεί να έχουν. Και καταργούνται σε μεγάλο ποσοστό οι φοροαπαλλαγές κοινωνικού χαρακτήρα.

Εγώ, στο λίγο χρόνο που έχω, θα αναφερθώ μόνο στα άρθρα εκείνα στα οποία έχουμε προτείνει και συγκεκριμένες τροπολογίες.

Στο άρθρο 14, «Απαλλαγές εισοδήματος από μισθωτή εργασία», θέλουμε μία διόρθωση στην παράγραφο ε’. Να προβλέπεται ότι η απαλλαγή για τους αναπήρους γίνεται για τα άτομα με νοητική και σωματική αναπηρία με ποσοστό τουλάχιστον 80% και άνω και όχι άνω του 80%, γιατί τότε δεν συμπεριλαμβάνεται τίποτα.

Όσον αφορά στο άρθρο 15 για τον φορολογικό συντελεστή: Είχαμε συμφωνήσει για τη φορολόγηση των μισθωτών, των συνταξιούχων και των πολιτών με μπλοκάκι στην κλίμακα και στη μείωση φόρου κατά 2.100 ευρώ που είχε προτείνει και ο ν. 4110/2013 και εδώ επαναλαμβάνεται. Για τα θέματα των παιδιών, προκειμένου να αντιμετωπίσουμε τις αδικίες, μας είχατε πει ότι θα το ψάξετε και πως θα μπορέσετε να το καλύψετε αυτό. Εμείς σας είχαμε προτείνει και την πηγή απ’ όπου θα μπορούσατε να καλύψετε.

Επανερχόμαστε, λοιπόν, και λέμε ότι στα 2.100 ευρώ θα πρέπει να προστίθενται -δηλαδή στην απομείωση φόρου- για κάθε παιδί και 100 ευρώ. Υπάρχει μία εξισορρόπηση. Και, βέβαια, ζητάμε να τροποποιηθεί το άρθρο 65 του προηγούμενου νόμου, για το οποίο όλοι είχαμε αντιδράσει, αλλά τελικά ψηφίστηκε κι εγώ δεν ξέρω πώς. Είχαμε όλοι αντιδράσει τότε. Και από την πτέρυγα της Νέας Δημοκρατίας και από το ΠΑΣΟΚ. Και είχαμε πει ότι δεν είναι δυνατόν τα προνοιακά επιδόματα -ανεργίας, τέκνων κλπ- να λαμβάνονται υπόψη προκειμένου να προσδιοριστεί το εισόδημα αυτών που έχουν τέκνα και να έχουν την φοροαπαλλαγή. Αυτό ζητάμε, λοιπόν, να το αποσύερετ. Δεν μπορεί να πηγαίνουμε να κάνουμε χειρότερα πράγματα σε θέματα στα οποία η κοινωνία πια έχει εξοντωθεί.

Για τις φοροαπαλλαγές έχουμε προτείνει, για να υπάρχει κίνητρο, τροπολογία. Θέλουμε να περιλαμβάνεται το 10% της δαπάνης για ενοίκια πρώτης κατοικίας. Και βάζουμε τα όρια, βέβαια, γιατί δεν μιλάμε για υψηλές δαπάνες.

Και στο πολύ σημαντικό θέμα του φορολογικού συντελεστή για τα θέματα των ελεύθερων επαγγελματιών, για να σταματήσει αυτή η επαχθής φορολογική αντιμετώπιση των ελεύθερων επαγγελματιών και των μικρομεσαίων, θέλουμε να προστεθεί μία ακόμη κλίμακα: Από 0 έως 20.000 ευρώ εισόδημα ο συντελεστής να είναι 20%.

Στο κεφάλαιο για τα ενοίκια, επειδή διαφωνούσαμε εξ’ αρχής να μπαίνουν σε άλλη πηγή, λέμε τουλάχιστον για τα εισοδήματα των πολιτών, τα οποία είναι χαμηλά και αφορούν εισοδήματα από ενοίκια να μπαίνουν σε χωριστή κλίμακα, γιατί η φορολόγηση γίνεται άδικη για τους μικρούς και πολύ ενισχυτική για αυτούς που έχουν πολλά εισοδήματα από τα ενοίκια.

Δεν ξέρω, τελικά, αν έχετε καταργήσει στο άρθρο 74 τη διάταξη η οποία αφορά τα θέματα της απαλλαγής από την αστική και ποινική ευθύνη του Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας.

Η έννοια του δημόσιου συμφέροντος είναι πάρα πολύ σημαντική. Το Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας δεν είναι ακριβώς κρατικό και δημόσιο. Έχει, όμως, την υποχρέωση πράγματι να εξασφαλίζει όλα αυτά τα θέματα. Η ασαφής, όμως, διάταξη δεν επιτρέπει σε καμμία περίπτωση, έτσι όπως την κάνετε, αυτά τα μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου να απαλλάσσονται από την ποινική και αστική ευθύνη.

Θα πάω τώρα στο Δεύτερο Μέρος του νομοσχεδίου, που είναι πράγματι ένα νομοσχέδιο που επιφέρει μια τεράστια αλλαγή και αναστάτωση, γιατί στο όνομα της αντιμετώπισης υπαρκτών παθογενειών ο δημόσιος τομέας οδηγείται σε παράλυση και ακυρώνεται εξ αποτελέσματος κάθε σοβαρή προσπάθεια.

Έναντι αυτών τα οποία προβλέπονται με αυτές τις διατάξεις του νομοσχεδίου, εμείς θέλουμε να σας πούμε τους στόχους μας. Ο στόχος κάθε υπεύθυνης πολιτικής ηγεσίας του τόπου πρέπει να είναι η αναβάθμιση του κράτους και η αναβάθμιση της δημόσιας διοίκησης. Το μέγεθος του κράτους στην Ελλάδα είναι σήμερα στο μέσο ευρωπαϊκό όρο. Αυτό σημαίνει πως οι πολιτικές μιας άκριτης απομείωσής του είναι άκριτες και ιδεοληπτικές.

Εδώ να μην αναλύσουμε το πόσο χρειάζεται η διοικητική μεταρρύθμιση, αλλά και πόσο σημαντικός είναι ο ρόλος του δημόσιου τομέα και για τις κοινωνικές παροχές, αλλά και για τις αναπτυξιακές παροχές και για την εκπλήρωση ενός δίκαιου αναπτυξιακού προγράμματος. Ο δημόσιος τομέας είναι η βασικότερη πηγή η οποία και προωθεί αυτά τα προγράμματα και από την άλλη πλευρά, θα πρέπει να είναι έτσι οργανωμένος, ώστε να εξασφαλίζει πράγματι το δημόσιο συμφέρον.

Θα ήθελα, λοιπόν, εδώ να αναφερθώ, κατ’ αρχήν, στα θέματα στα οποία κάνει αναφορά και η Επιστημονική Επιτροπή της Βουλής και στα θέματα της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, στο άρθρο 76. Δεν έχετε κάνει εκείνες τις βελτιώσεις, ούτως ώστε να πείσετε και εμάς και την Τοπική Αυτοδιοίκηση ότι δεν παρεμβαίνετε, έτσι όπως περιγράφεται το Παρατηρητήριο, στην αυτοτέλεια της Τοπικής Αυτοδιοίκησης με τον έλεγχο που ασκείτε και στη σκοπιμότητα των πράξεών της.

Θέλω να τονίσω τα θέματα των άρθρων 80 και 82 σε συνάρτηση με τα υπόλοιπα άρθρα του νομοσχεδίου. Με το άρθρο 80 και 81 καταργούνται οι σχολικοί φύλακες και η Δημοτική Αστυνομία. Εν πάση περιπτώσει, για τη Δημοτική Αστυνομία πήγατε, ήρθατε, περιγράψατε κάποια πράγματα για το μετά. Δεν συμφωνούμε, βέβαια, με όλη τη διαδικασία, αλλά ως προς τους σχολικούς φύλακες είναι εντελώς μετέωροι. Είναι σχεδόν απολυμένοι, δεν φαίνεται τι θα γίνουν, δεν υπάρχει καμμία μέριμνα γι’ αυτούς.

Για τα θέματα του Υπουργείου Παιδείας, για τα ΕΠΑΛ και τα ΕΠΑΣ, δεν προλαβαίνω να μιλήσω. Όμως, εν πάση περιπτώσει, είναι λογική αυτή; Σε όλες τις αντιθέσεις που φέραμε εμείς, μας είπατε στο τέλος ότι «εμείς τα έχουμε καταγράψει και μάλιστα, αυτό που είχαμε υποσχεθεί, ότι θα έχουμε ένα νομοσχέδιο για την τεχνική εκπαίδευση, τη δημόσια εκπαίδευση, το έχουμε προετοιμάσει, το έχουμε συζητήσει με τους φορείς και θα το φέρουμε».

Φέρνετε τελικά την κατάργηση, διώχνετε με χαρτί που ήδη έχει δοθεί δυόμισι χιλιάδες εκπαιδευτικούς; Αναστατώνετε τα παιδιά, κάνετε όλη αυτή την αλλαγή και μετά θα φέρετε το νομοσχέδιο; Αυτή είναι η ποιότητα της διοικητικής μεταρρύθμισης; Έτσι βλέπετε τη δημόσια εκπαίδευση, την αναβάθμιση της δημόσιας εκπαίδευσης;

Εγώ δεν μπορώ να καταλάβω. Αφήνω το πολιτικό μου στοιχείο και γίνομαι τεχνοκράτης, μηχανικός, όπως είμαι. Δεν γίνεται έτσι η δουλειά. Πρώτα κάνεις τη μελέτη και μετά κάνεις την κατασκευή. Τι να κάνουμε;

Ως προς τα άρθρα 90 και 91 για τη διαθεσιμότητα, τις μετατάξεις και την κινητικότητα, έχουμε πει πάρα πολλές φορές ότι υπήρξε πολύ σημαντική πρόοδος και σε συνεργασία με την TaskForce και είχαν γίνει τα περισσότερα βήματα. Έπρεπε να υπήρχε καλύτερος συντονισμός και αποτελεσματικότητα. Οι άνθρωποι δεν μπαίνουν σε ένα σακί, να τους ρίξουμε στη θάλασσα και όπου βγουν. Υπάρχουν δομές, οργανογράμματα, αποφάσεις, υπάρχει αξιολόγηση.

Τελειώνοντας, ήθελα να τονίσω ως προς τις δύο τροπολογίες που καταθέτουμε και σ’ αυτό -και θα το τονίσουν και οι άλλοι συνάδελφοι- το θέμα του άρθρου 103 για τον κατώτατο μισθό και τα θέματα που είναι σημαντικά και δεν έχουν γίνει αλλαγές για τις προσωρινές διαταγές του άρθρου 105.