Home Ομιλίες Oμιλία της Ασημίνας Ξηροτύρη - Αικατερινάρη, στο Φεστιβάλ Νεολαίας Θεσσαλονίκης του ΣΥΝ

Oμιλία της Ασημίνας Ξηροτύρη - Αικατερινάρη, στο Φεστιβάλ Νεολαίας Θεσσαλονίκης του ΣΥΝ

E-mail
Αγαπητές φίλες και φίλοι Συντρόφισσες και σύντροφοι Να συγχαρούμε για ακόμη μία φορά την θαυμάσια και αγωνιστική νεολαία του ΣΥΝ, που μεταξύ των τόσων άλλων σημαντικών και ριζοσπαστικών παρεμβάσεων της στη κοινωνία και τα πολιτικά δρώμενα, διοργανώνει κάθε χρόνο με επιτυχία το Φεστιβάλ στη Θεσσαλονίκη, όπως και στις άλλες πόλεις. Η συμμετοχή σας, φίλες και φίλοι, στο Φεστιβάλ της Νεολαίας του ΣΥΝ αποτελεί για μας μια μεγάλη στήριξη στους αγώνες που δίνουμε. Για να αλλάξουμε τους συσχετισμούς, που γίνανε κατεστημένο, για να αλλάξουμε τις πολιτικές που κυριαρχούν και κατακερματίζουν την κοινωνία, για να ασκήσουμε με διαφορετικό τρόπο, με διαφορετική ηθική κι ευθύνη την πολιτική, έξω από τις πρακτικές του δικομματισμού και τις νεοφιλελεύθερες επιλογές του. Αυτός ο πολιτικός και ιδεολογικός χώρος των Φεστιβάλ που διοργανώνει η νεολαία του ΣΥΝ είναι το δημιούργημα των πιο ωραίων παραδόσεων και των καλύτερων στιγμών της ελληνικής Αριστεράς. Είναι το ετήσιο ραντεβού των νέων με τους παλιότερους, που διαρκώς αγρυπνούν πνευματικά, πολιτικά και αγωνιστικά για να γυρίσει ο ήλιος, για ένα άλλο κόσμο που είναι εφικτός. Είναι η συνάντηση επιβεβαίωσης για την ανυποχώρητη προσήλωση στη δημοκρατία, στα κοινωνικά δικαιώματα, στις ελευθερίες, στην αυτονομία του πολιτικού στοχασμού και της αγωνιστικής δράσης, στο όραμα του σοσιαλισμού με δημοκρατία. Όλοι εμείς είμαστε εδώ για να προσφέρουμε δυνάμεις, αναζητήσεις και προσπάθειες για την Αριστερά, για τον ΣΥΝ, ώστε να δυναμώνει κάθε μέρα και να παίζει ολοένα και πιο διακριτό και δημιουργικό ρόλο, σε μία περίοδο που οι κατεστημένες δυνάμεις οδηγούν την κοινωνία και την πολιτική σε γενική καθίζηση. Είμαστε εδώ γιατί θέλουμε να δημιουργήσουμε και να συγκρουστούμε μ' ότι βλέπουμε γύρω μας να απαξιώνει το πολιτικό σύστημα, να αποξενώνει την κοινωνία, να απονευρώνει τους πολίτες και να αποδυναμώνει τον πολιτισμό. Εμείς, από θέσεις σύγχρονης ριζοσπαστικής και οικολογικής Αριστεράς, αγωνιζόμαστε για μια Ελλάδα διαφορετική, χωρίς τις σημερινές εκρηκτικές ανισότητες κι αδικίες, χωρίς τις σημερινές κραυγαλέες εκπτώσεις και προκλητικές διακρίσεις, με αλληλεγγύη κι ανθρωπιά, με δημοκρατικές εγγυήσεις, προκοπής για όλους, με κοινωνική δικαιοσύνη με περιβαλλοντική συνείδηση και προστασία. Εναντιωνόμαστε στη νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση, που μετατρέπει την ανθρωπότητα σε ζούγκλα ανταγωνισμών και εκμετάλλευσης, αμφισβητούμε το νέο δογματισμό της νεοφιλελεύθερης "ενιαίας σκέψης" και διεκδικούμε τον δικαιότερο, οικολογικά βιώσιμο και ειρηνικό κόσμο, χωρίς αυταρχισμούς, καταστροφές και βαρβαρότητες, με δημοκρατία, ελευθερία και σοσιαλισμό. Η κατάσταση στη χώρα μας σήμερα Η επικράτηση της Ν.Δ. στις εκλογές της 7ης Μαρτίου άνοιξε μια νέα πολιτική περίοδο μετά από δύο δεκαετίες, σχεδόν αδιάλειπτης διακυβέρνησης της χώρας από το ΠΑΣΟΚ. Τα πρώτα δείγματα γραφής στην κυβερνητική πολιτική της Ν.Δ. διαψεύδουν εντελώς τις όποιες αυταπάτες είχε καλλιεργήσει σε στρώματα της ελληνικής κοινωνίας για διαφορετικές επιλογές. Η Ν.Δ. στους πρώτους μήνες στην κυβέρνηση, παρά την προσπάθειά της να εμφανίσει χαμηλούς τόνους και «αυτοσυγκράτηση» στη διαχείριση της εξουσίας, επιχειρεί να διαμορφώσει το δικό της κομματικό κράτος, συνεχίζει ευθέως τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές του ΠΑΣΟΚ, ενώ άθιχτες παραμένουν όλες οι βασικές δομές της διαπλοκής, των μεγάλων οικονομικών συμφερόντων και της «τηλεοπτικής δημοκρατίας». Αυτών των διαπλεκόμενων συμφερόντων που το τελευταίο καιρό προσπαθούν με κάθε μέσο να εδραιώσουν την κυριαρχία τους στους μηχανισμούς της νέας Κυβέρνησης και να καταδείξουν ότι μόνο αυτοί αποφασίζουν και εν τέλει κυβερνούν. Η οικονομική πολιτική που εξήγγειλε ο Κ. Καραμανλής από τη Θεσσαλονίκη έκανε ακόμα πιο σαφή την πορεία που θα ακολουθήσει η ΝΔ. Το ιδεολόγημα της «ήπιας προσαρμογής» είναι το πρόσχημα για επιλογές οι οποίες ενισχύουν ακόμα περισσότερο τις θέσεις και τα κέρδη των μεγάλων επιχειρήσεων, παρατείνουν τη μονομερή λιτότητα για τον κόσμο της μισθωτής εργασίας, διευρύνουν τις κοινωνικές ανισότητες, κλιμακώνουν τις ιδιωτικοποιήσεις, ενδυναμώνουν το ρόλο των ανεξέλεγκτων αγορών και παραπέμπουν στο μέλλον τις όποιες προεκλογικές δεσμεύσεις της ΝΔ σε όφελος των ασθενέστερων κοινωνικών στρωμάτων. Όλοι σήμερα στην Ελλάδα του 2004, και αυτοί που κυβερνούσαν χτες και αυτοί που κυβερνούν σήμερα, παραδέχονται ότι δεν υπάρχει δίκαιη διανομή του παραγόμενου εθνικού προϊόντος. Ότι υπάρχει φορολογική, εισοδηματική, κοινωνική και περιφερειακή ανισότητα. Στο ερώτημα γιατί, η απάντηση είναι μια και την ξέρει κάθε πολίτης. Αιτία είναι οι πολιτικές που εφαρμόζονται. Δεν υπάρχουν μεταφυσικές αιτίες. Αν δεν αλλάξουν οι πολιτικές, θα διαιωνίζονται τα προβλήματα και θα μετακυλίονται από τετραετία σε τετραετία τα αδιέξοδα. Οι αντιπαραθέσεις Νέας Δημοκρατίας και ΠΑΣΟΚ, Κυβέρνησης και Αξιωματικής Αντιπολίτευσης, δυστυχώς δεν είναι μόνο κωμικές και υποκριτικές , αλλά για τα τελευταία γεγονότα γίνονται τραγικές, αφού εμπλέκονται στην αδηφάγο επικοινωνιακή πολιτική που επιβάλλει το τηλεοπτικό κατεστημένο. Με όλα αυτά υποτιμούν τη νοημοσύνη του ελληνικού λαού και τελικά και τους ίδιους. Και αυτοί που κυβερνούν σήμερα και αυτοί που κυβερνούσαν χτες, παραδέχονται ότι η Ελλάδα, μετά από 3 Κοινοτικά πλαίσια Στήριξης, αθροιστικά 100 τρισεκατομμύρια δραχμές, μετά από 15 χρόνια προσαρμογής, σκληρής δημοσιονομικής διαχείρισης, μονομερούς λιτότητας και μεγάλων θυσιών του ελληνικού λαού, η χώρα δεν έχει εξασφαλίσει το βασικότερο και το αυτονόητο. Να μπει σε τροχιά αυτοτροφοδοτούμενης ανάπτυξης. Ο Πρωθυπουργός, δήλωσε στη ΔΕΘ, ότι τώρα είναι η ώρα της περιφέρειας και ότι η Κυβέρνηση εφαρμόζει όπως είπε- εθνική στρατηγική για την περιφέρεια και ανάπτυξη. Υπάρχει εθνική στρατηγική για την περιφερειακή ανάπτυξη; Και εάν ναι, ποια είναι αυτή; Πώς εφαρμόζεται και που υλοποιείται; Δυστυχώς τα όσα είπε , μόνο απογοήτευση μπορούν να προκαλέσουν. Διότι όχι μόνο καμιά στρατηγική για την περιφερειακή ανάπτυξη δεν αναπτύχθηκε, αλλά ούτε τα κρίσιμα ερωτήματα που αφορούν στην χάραξη μιας τέτοιας στρατηγικής δεν τέθηκαν και φυσικά δεν απαντήθηκαν. Πού οφείλεται στ’ αλήθεια το μπλοκάρισμα της ανάπτυξης σε πολλές περιφέρειες και τελικά η καθυστέρησή της; Πώς θα απελευθερωθεί το αναπτυξιακό δυναμικό και πώς θα αξιοποιηθούν οι οικονομικές, πολιτισμικές και οικολογικές ιδιαιτερότητες της κάθε περιφέρειας; Πώς θα μπορέσει η κάθε περιφέρεια να αξιοποιήσει το ανθρώπινο δυναμικό που διαθέτει, τόσο από ποσοτική, όσο και από ποιοτική παραγωγική άποψη; Ποιος ο ρόλος των τοπικών κοινωνιών και των αντιπροσωπευτικών φορέων στη διαμόρφωση και την υλοποίηση της περιφερειακής στρατηγικής στην κάθε περιφέρεια; Κατά την Κυβέρνηση, εάν γίνουν κάποια έργα στην περιφέρεια, αυτό θα λύσει το πρόβλημα. Όμως απ’ την περιφέρεια βεβαίως λείπουν και τα έργα, αλλά λείπουν και οι υποδομές, λείπουν και οι πόροι. Κυρίως όμως λείπουν θεσμοί που θα μεταφέρουν γνώση και πληροφόρηση, όχι μόνο από ιδιωτικά δίκτυα, αλλά μέσα από συλλογικούς φορείς και διαδικασίες. Λείπουν θεσμοί που θα επιτρέπουν τη συμμετοχή των πολιτών και των φορέων τους στη χάραξη και την υλοποίηση της στρατηγικής για την περιοχή τους. Ακριβώς γι’ αυτό κεντρική θέση δική μας ήταν και είναι, πως για να υπάρξει περιφερειακή πολιτική, για να μπορέσει η περιφέρεια να απελευθερώσει και να αξιοποιήσει το δυναμικό της, πρέπει να υπάρξουν αντιπροσωπευτικοί θεσμοί προγραμματισμού και ελέγχου, δυνατότητες και πλαίσια συλλογικής δράσης. Δηλαδή τελικά μορφές διακυβέρνησης σε επίπεδο περιφέρειας, περιφερειακή αποκέντρωση με Αυτοδιοίκηση που ακόμα εκκρεμεί. Η Κυβέρνηση, και η αξιωματική αντιπολίτευση, ανακαλύπτουν σήμερα τη σοβαρότητα του δημοσιονομικού προβλήματος και τη διόγκωση των προβλημάτων και ανισοτήτων στη Περιφέρεια, δηλαδή <μετά τους Ολυμπιακούς αγώνες>. Έτσι οι λύσεις αντιμετώπισης εξαντλούνται σε γενικές προθέσεις και υποσχέσεις για ήπια δημοσιονομική προσαρμογή και δεν απαντούν ποιες διαρθρωτικές αλλαγές και προγράμματα, θα προωθήσουν την κοινωνική σύγκλιση, τη τόνωση της απασχόλησης και τη περιφερειακή ανάπτυξη. Η συσσώρευση και η πολυπλοκότητα των προβλημάτων σήμερα στη Περιφέρεια, δεν αντιμετωπίζεται μόνο με γενικόλογες τοποθετήσεις και υποσχέσεις . Δεν μπορεί η ελληνική περιφέρεια, που πλήρωσε ήδη το μεγαλύτερο κόστος με τη καθολική απώλεια έργων και των ωφελειών τελικά από το Γ΄ΚΠΣ, λόγω της εξάντλησης των χρηματοδοτήσεων στα έργα στο <Ολυμπιακό> πλέον Λεκανοπέδιο Αττικής, να καλείται <έτσι χωρίς πρόγραμμα> να στηρίξει τελικά τις προσδοκίες της στο Δ΄ ΚΠΣ. Αποκρύπτεται και σήμερα από ΝΔ και ΠΑΣΟΚ ότι το τελικό κόστος της Ολυμπιάδας ξεπέρασε τα 10δις ευρώ, καθώς και πώς θα πληρωθεί. Το μόνο συγκεκριμένο στοιχείο που έδωσε ο Πρωθυπουργός στη ΔΕΘ είναι ότι η κάθε ελληνική οικογένεια χρωστά 50.000 ευρώ. Επίκεινται έτσι νέοι δανεισμοί και σκληρότερα μέτρα για τους κοινωνικά ασθενέστερους, όπως και η πλήρης εκχώρηση στους ιδιώτες μέσω της Ολυμπιακά Ακίνητα και της ΕΤΑ, ΑΕ, της μεταολυμπιακής χρήσης των ακριβοπληρωμένων Ολυμπιακών εγκαταστάσεων. Πανάκεια και πάλι οι αποκρατικοποιήσεις. Ποιες όμως; η θρυλική πώληση της Ολυμπιακής ή η εισαγωγή του Ταχ. Ταμιευτηρίου στο ΧΑΑ; ή ξανά λιμάνια, οδικοί άξονες και δημόσια ακίνητα ; Μια τέτοια πολιτική δεν μπορεί να εξασφαλίσει τη διαφάνεια στη διαχείριση του δημόσιου χρήματος, ούτε να έχει καλύτερες προοπτικές για τη κοινωνική και περιφερειακή σύγκλιση. Ο κ. Πρωθυπουργός εξακολουθεί να αναφέρεται γενικόλογα στη διαπλοκή, τη διάχυτη διαφθορά, την αδιαφάνεια, τη σπατάλη. Τα φαινόμενα όμως αυτά αποτελούν δομές εξουσίας και διαρθρωτικές πληγές και δενεν αντιμετωπίζονται με ευχολόγια. Απαιτούνται τολμηρές και ριζικές τομές στη διαχείριση του δημόσιου χρήματος. Γιατί η ΝΔ δεν είπε τίποτε για τους ειδικούς λογαριασμούς, που ο Συνασπισμός ανέδειξε ως βασική πατέντα της νοσηρής δημοσιονομικής διαχείρισης και του κυβερνητικού κομματισμού; Για τη νοσηρή πραγματικότητα των διπλών βιβλίων, των πλαστών προϋπολογισμών. Γιατί η Κυβέρνηση αρνήθηκε την πρόταση του Συνασπισμού για Διακομματική Επιτροπή, ώστε η απογραφή να μην γίνει με αδιαφάνεια και να μην εμφανίζεται με διαφορετικές χρήσεις στην Ευρωπαϊκή Ένωση και διαφορετικές στο εσωτερικό της χώρας; Ο Συνασπισμός έχει καταθέσει στην Βουλή συγκεκριμένες προτάσεις. Να αλλάξει ριζικά αυτή η κατάσταση. Αναδεικνύεται έτσι και πάλι το μεγάλο πολιτικό πρόβλημα, από το πώς κατανέμεται το δημόσιο χρήμα, που πάει και πως γίνεται η διαχείρισή του; Για τι δεν επισπεύδει τη συζήτηση της πρότασης νόμου, που καταθέσαμε για το ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα και γιατί δεν ανοίγει τα χαρτιά της ; Εμείς απ’ την πλευρά του Συνασπισμού έχουμε υποστηρίξει ότι επιβάλλεται ριζική αναδιανομή εισοδημάτων με ελάχιστη σύνταξη στα 20 ημερομίσθια του ανειδίκευτου εργάτη, με επίδομα ανεργίας το 80% του μισθού του ανειδίκευτου εργάτη, με νομοθετική ρύθμιση όπως προανέφερα του κατώτερου εγγυημένου εισοδήματος, με αντιμετώπιση της ακρίβειας και προστασία των εισοδημάτων των εργαζομένων απ’ την αισχροκέρδεια, με κοινωνική στήριξη της μητρότητας, των πολυτέκνων και των μονογονεϊκών οικογενειών. Υποστηρίζουμε ότι επιβάλλεται πολιτική για την πλήρη απασχόληση και την αντιμετώπιση της ανεργίας. Πλήρη απασχόληση για όλους. Γιατί η Κυβέρνηση δεν λέει τίποτε για το 35ωρο; Γιατί δεν τακτοποιούνται οι συμβασιούχοι χωρίς διακρίσεις κατά την ευρωπαϊκή οδηγία; Γιατί δεν μιλάει η κυβέρνηση για ζητήματα διεύρυνσης της κοινωνικής προστασίας; Έχουμε επίσης υποστηρίξει ότι επιβάλλεται δραστικός περιορισμός των μορφών της ελαστικής απασχόλησης, δημόσια κοινωνική ασφάλιση με τριμερή χρηματοδότηση και συμμετοχή του κράτους κατά τα 3/9, δημοκρατική φορολογική μεταρρύθμιση, με κατώτερο αφορολόγητο τα 13.000 € και την τιμαριθμοποίηση της φορολογικής κλίμακας. Και επίσης αναβάθμιση του δημοσίου συστήματος υγείας. Όσον αφορά τις εξαγγελίες για τη Θεσσαλονίκη και την ευρύτερη περιοχή, η νέα Κυβέρνηση γνωρίζει πολύ καλά ότι μετά από μακρά περίοδο τριών Κοινοτικών Πλαισίων Στήριξης, βιώνει την εγκατάλειψη, με τη συνεχιζόμενη άνοδο της ανεργίας, την επιδείνωση του περιβάλλοντος και του αγροτικού ορεινού τμήματος του νομού, την πρωτιά στο κλείσιμο των επιχειρήσεων και των ακατάλληλων σχολείων, τα μεγάλα έργα να καρκινοβατούν ή να ακυρώνονται. Η σταδιακή κατάρρευση της παραδοσιακής βιομηχανικής παραγωγής και η έλλειψη επενδυτικής δραστηριότητας έχουν οδηγήσει σε μαρασμό την οικονομική ανάπτυξη της περιοχής και σε βαθιά κρίση το παραγωγικό μοντέλο ανάπτυξής της. Τον τελευταίο μήνα κατατέρευσαν πλήρως οι ανεπαρκέστατες υποδομές και τα ιδιωτικοποιημένα συστήματα διαχείρισης των πολυτιμότερων κοινωνικών αγαθών , του νερού, της αντιπλημμυρικής και περιβαλλοντικής προστασίας. Το ενδιαφέρον μέχρι σήμερα των Κυβερνήσεων για τη περιοχή άρχιζε και τελείωνε με τη περίοδο της Έκθεσης. Και παρόλο που οι φορείς της περιοχής μέσα από μια ξεχωριστή διαδικασία διαλόγου και σύγκλισης, εδώ και τριάντα χρόνια είχαν καθορίσει τις προτεραιότητες για τις απαιτούμενες υποδομές και τις βασικές κατευθύνσεις για την ανάπτυξη της περιοχής και οι Κυβερνήσεις ΝΔ και ΠΑΣΟΚ υιοθέτησαν αυτόν τον σχεδιασμό, ελάχιστο τμήμα του υλοποίησαν. Αποτέλεσμα να συσσωρεύονται οι νέες ανάγκες με τις παλιές, να δημιουργείται σύγχυση για τις προτεραιότητες, τροχοπέδη στις νέες δυνατότητες ανάπτυξης , προβλήματα στην ποιότητα ζωής, την απασχόληση, την αναποτελεσματικότητα στο διοικητικό μηχανισμό. Έχουν άραγε σημασία χρονοδιαγράμματα μεγάλων έργων που έθεσε ο Πρωθυπουργός, τα οποία πάνω από μία εικοσαετία αποτέλεσαν πεδίο πόλωσης και αποπροσανατολισμού από τα πραγματικά και συσσωρευμένα προβλήματα; Ή για μία ακόμη φορά η ανακάλυψη οραμάτων, όπως "Θεσσαλονίκη Μητρόπολη των Βαλκανίων", αντί της συγκρότησης ενός συμβατού με τη πραγματικότητα στρατηγικού σχεδίου ανάπτυξης και της ενίσχυσης των περιφερειακών και τοπικών φορέων και υπηρεσιών για να το υλοποιήσουν; Αυτός ο ολοκληρωμένος και συμβατός με τη δύσκολη πραγματικότητα σχεδιασμός για τη Θεσσαλονίκη, αλλά και την ελληνική Περιφέρεια , και η ανάγκη της αναβάθμισης του ρόλου των τοπικών κοινωνιών με την ενίσχυση της συμμετοχής των φορέων, των εργαζομένων, των πολιτών στη διαμόρφωσή και την υλοποίησή του, δεν ήταν και ούτε θα είναι ποτέ στις εξαγγελίες του δικομματισμού. Φίλες και φίλοι Συντρόφισσες και σύντροφοι - Στη διεθνή σκηνή η ηγεμονία της μονομερούς στρατηγικής των ΗΠΑ, το δόγμα περί προληπτικής καταστολής ανοίγει και διευρύνει το φαύλο κύκλο της βίας, των πολέμων και της τρομοκρατίας. Ο κόσμος γίνεται άγριος κι ο νέος αιώνας επίφοβος. -Στο κοινωνικό και οικονομικό πεδίο, που διαμορφώνουν η παγκόσμια αγορά και οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές, οι ανοιχτές κοινωνίες των δικαιωμάτων, της απασχόλησης, της κοινωνικής ευθύνης κι αλληλεγγύης, της δικαιοσύνης και της αξιοπρεπούς διαβίωσης όλων, χάνουν ουσιώδη χαρακτηριστικά τους. Δεν δρούν εθνικές πολιτικές εγγύησης ενός ελαχίστου εισοδήματος και κοινωνικής ένταξης, ενίσχυσης της απασχόλησης κι αντιμετώπισης της ανεργίας, ώστε να αντιμετωπιστούν οι ανισότητες, οι αδικίες, οι διακρίσεις, οι αποκλεισμοί, η κερδοσκοπία και οι τυχοδιωκτισμοί Στο εσωτερικό της χώρας ζούμε σ΄ αυτή τη ζοφερή κατάσταση που μόλις πριν προσπάθησα να περιγράψω. Οι κυβερνήσεις αλλάζουν, οι τετραετίες περνάνε, οι προϋπολογισμοί ο ένας μετά τον άλλον διαψεύδονται, οι εργασιακές, εισοδηματικές, φορολογικές, περιφερειακές και κοινωνικές ανισότητες παραμένουν, αλλά το πολιτικό μας σύστημα παραμένει στον δικό του κόσμο κι εξαντλείται σ΄ ένα δικομματικό άθλημα: τη μάχη των ποσοστών, την εικονική πραγματικότητα των συνθημάτων και την διαχείριση των εντυπώσεων. Δεν κυριαρχεί η πολιτική ουσία αλλά η επικοινωνιακή σκηνοθεσία. (ΣΥΝΕΔΡΙΟ) Μέσα σ΄αυτές τις συνθήκες το κόμμα μας ο ΣΥΝ πορεύεται προς το 4ο Τακτικό Συνέδριο. Συνέδριο δύσκολο, σε περίοδο κρίσιμη, με πολλά προβλήματα, πολλές δικές μας αδυναμίες αλλά και πολλές καινούργιες προκλήσεις. Χρειάζεται να πάμε όλοι μαζί, να κοιταχθούμε στα μάτια και να μιλήσουμε ανοιχτά, για τα προβλήματα της Αριστεράς , για τα μεγάλα προβλήματα της κοινωνίας και γιατις προκλήσεις των καιρών. Το συνέδριό μας πρέπει να αποτελέσει ένα σημαντικό σταθμό στην πορεία του κόμματος. Ένα πολιτικό γεγονός που δεν θα αφορά μονάχα εμάς αλλά το σύνολο της πολιτικής ζωής. Είμαστε ένα κόμμα πολυτασικό και είναι φυσικό το συνέδριό μας να επηρεάζεται από αυτό τον χαρακτήρα μας. Θα είναι ζωντανή η διαδικασία. Και θα πρέπει όλα τα μέλη και τα στελέχη του Συνασπισμού, να επιδείξουν τη μεγαλύτερη δυνατή υπευθυνότητα, διορατικότητα και αποφασιστικότητα. Η δεκατριάχρονη πορεία του ΣΥΝ από την ίδρυση του μέχρι σήμερα και η συνεχής παρουσία και παρέμβαση του ακόμα και στα τρία χρόνια χωρίς κοινοβουλευτική εκπροσώπηση στην κοινωνική και πολιτική ζωή της χώρας και της Ευρώπης δημιούργησαν μια κοινή εμπειρία και κουλτούρα. Παρά τη διαφορετική ιδεολογική και πολιτική προέλευση ομάδων και προσώπων, διαμορφώθηκαν συνθήκες σύγκλισης των απόψεων , πράγμα που διευκόλυνε και η νομιμοποίηση των τάσεων, και γιαυτό πιστεύω και πρέπει να είμαστε σε θέση στο 4ο συνέδριο μας ν΄ αναζητήσουμε και να διευρύνουμε τους τρόπους δημοκρατικής λειτουργίας που θα διασφαλίζουν τη διαφορετικότητα και ταυτόχρονα τη συναίνεση και κοινή δράση. Έχω την άποψη, όπως και στην επιτροπή θέσεων που συμμετέχω εξέθεσα , ότι η βασική προϋπόθεση για να προχωρήσουμε στην ουσιαστική και αποτελεσματική συζήτηση στο Συνέδριο είναι η διαμόρφωση μιας κατά το δυνατόν, ενιαίας πρότασης της Επιτροπής Θέσεων πάνω στην οποία θα γίνουν οι αναγκαίες προσθήκες και βελτιώσεις από το σύνολο του κόμματος και πέραν αυτού. Υπάρχουν οι προϋποθέσεις να αναδειχθεί στο συνέδριο αυτή η εναία πρόταση, μαζί με την ανάδειξη μιας ισχυρής ριζοσπαστικής αριστερής και οικολογικής ταυτότητας του ΣΥΝ , θεσπίζοντας ταυτόχρονα, όποιες καταστατικές αλλαγές κριθούν αναγκαίες σ΄ αυτή την κατεύθυνση, δηλαδή για : Την αναζωογόνηση της ιδεολογικοπολιτικής δημοκρατικής συμμετοχικής λειτουργίας του κόμματος σε όλα τα επίπεδα και πρώτα απ΄ όλα τη λειτουργία των οργανώσεών του. Χρειάζεται να εγκαταλειφθεί στην πράξη μια διαδεδομένη αντίληψη ότι το κόμμα είναι ένα άθροισμα κεντρικών στελεχών και να περάσουμε σε μια νέα φάση όπου κόμμα είναι πρώτα απ΄ όλα τα μέλη και οι οργανώσεις του. Την συμμετοχή των οργανώσεων και των μελών του κόμματος και της νεολαίας του σε όλες τις σημαντικές αποφάσεις, πριν τις οποίες πρέπει να γίνεται συζήτηση σε όλο το κόμμα και συχνή προσφυγή για τη λήψη τους, είτε σε ευρύτερα κομματικά σώματα ή σε ψηφοφορίες όλων των μελών. Όλες οι αποφάσεις της Κεντρικής Πολιτικής Επιτροπής πρέπει να συζητούνται και να επικυρώνονται από τις οργανώσεις. Σε δύο βασικούς παράγοντες, που διαμορφώνουν το υπάρχον προβληματικό σκηνικό σε όλα τα επίπεδα της κομματικής οργάνωσης, πρέπει να στρέψουμε την προσοχή. Ο πρώτος παραπέμπει στη φυσιογνωμία και ταυτότητα του κόμματος, στο γεγονός δηλαδή ότι εξακολουθούμε να συναντούμε σημαντικές δυσκολίες στην εμφάνιση μιας σαφούς και δομημένης ταυτότητας, ενός συνολικά διακριτού στίγματος σε σχέση μάλιστα με τους άμεσα ανταγωνιστικούς χώρους που εκπροσωπούν το ΠΑΣΟΚ και το ΚΚΕ. Το στοιχείο αυτό επιτείνεται από την ισχυρή επιρροή που ασκεί υπέρ των δύο ανταγωνιστικών χώρων η ιστορικότητα των ρευμάτων τους, καθώς και από τους αλλεπάλληλους τραυματισμούς της δημόσιας εικόνας του ΣΥΝ, που έδωσαν την αίσθηση πολιτικού χώρου μη αξιόπιστου, προσωρινού και διαθέσιμου. Το 4ο Συνέδριο αξιοποιώντας τη σημερινή ωριμότητα των μελών οφείλει να απαντήσει στο θέμα αυτό, έτσι ώστε να μην μιλούμε πια για απουσία σαφούς πολιτικού προσανατολισμού. Ο δεύτερος παράγοντας, που σε μεγάλο βαθμό συνδέεται με τον πρώτο, αφορά στην ίδια τη σχέση που έχει οικοδομήσει το κόμμα με τα μέλη του, στη διαμόρφωση δηλ. κόμματος δύο ταχυτήτων . Ενός κέντρου λήψης όλων σχεδόν των σημαντικών αποφάσεων, που προσωποποιείται, κυρίως, στην Π.Γ. και εν συνεχεία στην ΚΠΕ και του υπόλοιπου κομματικού σώματος, κυρίως των Π. Κ . και των μελών, που ενημερώνονται κατά κανόνα εκ των υστέρων για ειλημμένες αποφάσεις και μάλιστα όχι πάντα επαρκώς και σε χρόνο κοντά στην απόφαση. Τα κόμμα δεν λειτουργεί για το κόμμα ή για να διευθετεί εσωτερικές ισορροπίες και προβλήματα. Το κόμμα υπάρχει για την κοινωνία, ως εργαλείο για την αλλαγή της, την ανάδειξη των κοινωνικών προβλημάτων, την κοινωνική παρέμβαση, την επεξεργασία εναλλακτικών λύσεων, τη συμμετοχή των στελεχών και μελών του στις κοινωνικές διεργασίες και τους αγώνες. Συντρόφισσες και σύντροφοι Στη θέση του δημοκρατικού οράματος για την Ελλάδα και την Ευρώπη, μιας ριζοσπαστικής αριστεράς των κοινωνικών κινημάτων και της οικολογίας, να μη βάλουμε τα λίγα που μας χωρίζουν, αλλά τα πολλά που μας ενώνουν.