Home Πολιτική Δραστηριότητα
Ομιλίες

Εθνικό πρόβλημα η ακρίβεια, ομιλία στη διημερίδα του ΚΕΠΚΑ με θέμα Ακρίβεια-Ποιότητα: Μύθος και Πραγματικότητα.

E-mail Εκτύπωση PDF
Οι υψηλές τιμές και τα χαμηλά εισοδήματα παράγουν φτώχια και ανασφάλεια Εξετάζοντας το θέμα της ακρίβειας και μάλιστα στη διαχρονική του διάσταση μπορούμε να κάνουμε δύο βασικές διαπιστώσεις. Πρώτον ότι η ακρίβεια είναι μία σχετική έννοια και συνδέεται άρρηκτα με το εισόδημα και δεύτερον ότι είναι αποτέλεσμα συγκεκριμένων πολιτικών που εφαρμόζονται και για αυτό είναι πολύ δύσκολο να ελεγχθεί εκ των υστέρων, όταν δηλαδή έχει γίνει συστατικό στοιχείο της αγοράς. Σε πείσμα των υποσχέσεων και των καθησυχαστικών λόγων της κυβέρνησης μπορούμε να προβλέψουμε ότι το πρόβλημα της ακρίβειας θα παραμείνει οξύ και το 2005. Και τούτο γιατί το πρόβλημα της ακρίβειας δεν είναι μόνο ένα πρόβλημα τιμών όπως ορισμένοι θεωρούν. Έχει νέες διαστάσεις. Συγκεκριμένα στο πρόβλημα αυτό αντανακλάται η στενότητα των οικογενειακών προϋπολογισμών και η υπερχρέωση πολλών νοικοκυριών που η εξυπηρέτηση των δανείων τους περιορίζει το διαθέσιμο εισόδημά τους. Επίσης το πρόβλημα της ακρίβειας υπό τη νέα του διάσταση αντανακλά τη διεύρυνση των αναγκών αλλά και την υποβάθμιση των συλλογικών αγαθών, γεγονός που με δραματικό τρόπο εμφανίζεται στη διόγκωση της ιδιωτικής δαπάνης για υγεία, παιδεία και ασφάλιση. Τις προβλέψεις αυτές έρχεται να επιβεβαιώσει η Γιουροστατ με τα στοιχεία του Απριλίου. Ο πληθωρισμός της Ελλάδας κινήθηκε ανοδικά (ανέβηκε στο 3,3%) ενώ της ευρωζώνης παρέμεινε στάσιμος στο 2,1%. Το επίπεδο των εισοδημάτων έχει ήδη προσδιοριστεί σε μεγάλο βαθμό από την υλοποίηση του προϋπολογισμού, σε συνδυασμό με το νέο φορολογικό νόμο, οπότε είναι βέβαιο ότι η γενικότερη πολιτική της Κυβέρνησης θα πλήξει τους μισθωτούς, τα μεσαία και χαμηλά εισοδήματα, τις περιφέρειες. Θα οδηγήσει στη διεύρυνση των κοινωνικών και περιφερειακών ανισοτήτων, σε όξυνση του προβλήματος της ανεργίας, στη διεύρυνση της ζώνης της φτώχειας και της ανασφάλειας. Ωφελημένες είναι οι επιχειρήσεις, τα κέρδη, τα μερίσματα, τα εισοδήματα από δραστηριότητες του κεφαλαίου. Το παράδειγμα της Ιρλανδίας δείχνει ότι η ανάπτυξη ακόμη και όταν επιτυγχάνεται, εφόσον είναι ενδογενώς άνιση δεν οδηγεί στην άμβλυνση των κοινωνικών ανισοτήτων. Χρειάζεται συνεπώς και ένα διαφορετικό μοντέλο ανάπτυξης. Η αδυναμία της Κυβέρνησης να ελέγξει αποτελεσματικά την αγορά οδήγησε στην ανάγκη υπεράσπισης του καταναλωτή μέσω ειδικού θεσπισμένου οργάνου και την προστασία του από την αυθαιρεσία της αγοράς, την επιβολή των συμφερόντων των επιχειρήσεων και την έλλειψη υγιούς ανταγωνισμού. Τέλος του 2004 ψηφίστηκε ο νόμος για τη δημιουργία του Συνηγορου του Καταναλωτή. Παρά την εν πολλοίς επιτυχημένη παρουσία και συμβολή του αντίστοιχου Συνηγορου του Πολίτη, η Κυβέρνηση επέλεξε έναν διαφορετικό ρόλο για το Συνήγορο του Καταναλωτή σε πείσμα του ίδιου του τίτλου του. Τον περιορίζει σε ρόλο απλού διαμεσολαβητή είτε σε θέματα ακρίβειας κι αισχροκέρδειας είτε ποιότητας των προϊόντων και ασφάλειας των τροφίμων. Όμως, ακόμη κι αυτός ο ρόλος δε φαίνεται να προωθείται, αφού ο Κώδικας Καταναλωτικής Δεοντολογίας αλλά κυρίως ο Κανονισμός Εσωτερικής Λειτουργίας είναι ακόμη υπό διαμόρφωση! Στην Ελλάδα έχουμε το εξής «παράδοξο». Ως εργαζόμενοι κερδίζουμε λιγότερα από τους άλλους ευρωπαίους, ενώ ως καταναλωτές πληρώνουμε ακριβότερα σε σχέση με αυτούς σε αρκετά προϊόντα και υπηρεσίες. Οι λόγοι, στους οποίους μπορεί να αποδοθεί το φαινόμενο είναι ο υψηλός πληθωρισμός του παρελθόντος παγίωσε τις τιμές σε ανάλογα επίπεδα, με αποτέλεσμα η οποιαδήποτε μείωση του κόστους, π.χ. με τη χρήση σύγχρονης τεχνολογίας δεν συνεπάγεται ανάλογη μείωση των τιμών. ʼλλωστε, κάθε επιχείρηση έχει στόχο να επιτύχει πάση θυσία ένα ποσοστό κερδοφορίας. Διαρθρωτικές αλλαγές στην αντιμετώπιση της ακρίβειας είναι κοινωνικά και πολιτικά αναγκαίες αλλά μέχρι τότε απαιτείται η λήψη άμεσων μέτρων για την ανακούφιση κυρίως των χαμηλών εισοδημάτων. Κύριος λόγος όμως είναι η ολιγοπωλιακή διάρθρωση της εγχώριας αγοράς, η επικράτηση δηλαδή σε πολλούς τομείς μιας μικρής ομάδας επιχειρήσεων σε πολλές κατηγορίες προϊόντων που επηρέαζε τη διαμόρφωση των τιμών. Από το 1977 υποτίθεται ότι ισχύει ένας νόμος κατά των μονοπωλίων και 35 χρόνια μετά διαπιστώνεται ότι η συγκέντρωση στον έλεγχο της αγοράς έχει μεγιστοποιηθεί. Αναρωτιέμαι, αν υπάρχει κάποια μελέτη για την ακριβή εικόνα της αγοράς κι αν πραγματικά υπάρχει πολιτική βούληση για την αντιμετώπιση των φαινομένων κερδοσκοπίας και την ανεξέλεγκτη διαμόρφωση των τιμών. Η Επιτροπή Ανταγωνισμού από το 1995 έγινε ανεξάρτητη αρχή. Ποιο είναι το έργο της την δεκαετία αυτή; Τι πρόστιμα επιβλήθηκαν και σε ποιους; Η εκτίμηση που έχουμε κάνει είναι ότι ο τρόπος που λειτούργησε η Επιτροπή ουσιαστικά ήταν άλλοθι της Κυβερνητικής απραξίας και φύλλο συκής για το όργιο καταχρηστικών και μονοπωλιακών πράξεων που κυριαρχούν στην αγορά. Με αφορμή την εναρμόνιση της ελληνικής νομοθεσίας προς την Οδηγία 2003/96/ΕΚ για τον ειδικό φόρο κατανάλωσης έχουμε ζητήσει την ενίσχυση των κοινωνικά ασθενέστερων στρωμάτων όπως - να καθιερωθεί ένας ειδικός τιμάριθμος για τα νοικοκυριά με χαμηλό εισόδημα και να δοθούν αυξήσεις που να αποκαθιστούν την απώλεια αγοραστικής δύναμης - να αυξηθεί άμεσα το αφορολόγητο όριο και τούτο επειδή η αύξηση των συντελεστών του ΦΠΑ πλήττει ιδιαίτερα τα μεσαία και χαμηλά εισοδήματα - να θεσμοθετηθεί ένα Ελάχιστο Εγγυημένο Εισόδημα για την αντιμετώπιση της ακραίας φτώχειας – σχετικό σχέδιο νόμου έχει ήδη κατατεθεί με πρωτοβουλία του Συνασπισμού – καλώντας την κυβέρνηση να πράξει ό,τι εδώ και πολλά χρόνια εφαρμόζεται στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες. Πρέπει συνεπώς ως εργαζόμενοι, ως καταναλωτές να προβληματισθούμε για το πώς αντιμετωπίζουμε και πώς πολεμούμε το πρόβλημα αυτό. Ο αγώνας κατά της κερδοσκοπίας και της ασυδοσίας των αγορών είναι αναγκαίος αλλά κατά τη γνώμη μου δεν αρκεί. Πρέπει να συνδυάζεται με τον αγώνα για τη διεκδίκηση πραγματικών αυξήσεων αλλά και για την προστασία των δημόσιων και συλλογικών αγαθών από τις ιδιωτικοποιήσεις και από την υποβάθμισή τους από την αποδιοργάνωση και την κακοδιαχείριση. Έχω την εντύπωση ότι ειδικά σ’ αυτήν την τελευταία πτυχή του προβλήματος υπάρχουν σοβαρά ελλείμματα και στο επίπεδο της συνείδησης της σοβαρότητας της και στη συγκρότηση κοινωνικών συμμαχιών, κινημάτων και αγώνων.
 

ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ ΣΤΗΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΠΟΡΕΙΑ ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

E-mail Εκτύπωση PDF
Η δημοκρατία, τα ανθρώπινα δικαιώματα και τα ζητήματα ισότητας των δύο φύλλων αποτελούν προτεραιότητες και καθήκον ολόκληρης της κοινωνίας, ζητήματα ενασχόλησης των θεσμικών και εκτελεστικών οργάνων της πολιτείας. Μια επέτειος για τα δικαιώματα των γυναικών επαναφέρει το πρόβλημα με ένταση, έχει όμως τον κίνδυνο της ψευδαίσθησης ότι εκπληρώθηκε το οφειλόμενο χρέος στο όραμα μιας πιο δίκαιης κοινωνίας και άρα τον κίνδυνο να ξεχαστεί την επόμενη της επετείου. Τις τελευταίες δεκαετίες η Διεθνής Κοινότητα εντείνει συνεχώς τις διεργασίες ώστε να γίνει συνείδηση ότι τα ανθρώπινα δικαιώματα των γυναικών, είναι αυτονόητος όρος κοινωνικής συμβίωσης, ανεπίδεκτος διαπραγματεύσεων κι αμφισβήτησης. Ωστόσο στο πλαίσιο της παγκοσμιοποίησης της οικονομίας σημειώνεται σοβαρό έλλειμμα ως προς τη παγκοσμιοποίηση των δικαιωμάτων, με αποδέκτες κυρίως τις γυναίκες. Αποτελεί επιχείρημα των πολέμιων της παγκοσμιοποίησης του κεφαλαίου και του εμπορίου, που δυστυχώς επαληθεύεται ότι, όσο μια χώρα εμπλέκεται περισσότερο στους μηχανισμούς της διεθνούς αγοράς, τόσο περισσότερο παρουσιάζεται σ΄ αυτήν συρρίκνωση το κοινωνικού κράτους σε όλες τις εκφράσεις του. Η αλλαγή των εργασιακών σχέσεων και η επιταχυνόμενη καθιέρωση των ελαστικών μορφών εργασίας υπονομεύουν πρώτα και κύρια τη θέση των γυναικών , καθώς η ανασφάλεια θα κυριαρχεί στη ζωή τους, Η περικοπή δαπανών για την ικανοποίηση των κοινωνικών δικαιωμάτων, που καλύπτουν όλο το φάσμα της ζωής των γυναικών, όπως το δικαίωμα προστασίας της μητρότητας, της οικογένειας της παιδικής ηλικίας , της εργασίας και της κοινωνικής ασφάλισης, περιορίζει δραστικά τις δυνατότητας της γυναίκας για ίσες ευκαιρίες και ίσες δυνατότητες επιλογής, για την ισότιμη ανάπτυξη της προσωπικότητας της. Από την άλλη μεριά σε καμία περίπτωση δεν θα πρέπει να αγνοούμε και να παραβλέπουμε την κατάσταση στην οποία επιβάλλουν τη γυναίκα να ζεί διάφορα κοινωνικοπολιτικά και θρησκευτικά συστήματα, υποχρεώνοντάς τη στη φτώχεια, καταναγκαστική εργασία κάθε μορφής και με ποικίλους τρόπους υποβάθμιση της προσωπικότητάς της. Στόχος των συνεχών αγώνων μας οφείλουμε να είναι η εξάλειψη όλων των συνθηκών που πλήττουν τη γυναίκα κάθε ηλικίας και εθνότητας , ακριβώς και μόνο λόγω του φύλου της., Η ενίσχυση κάθε μορφής διεθνούς συνεργασίας και η προώθηση της Δημοκρατίας παγκοσμίως, μπορεί να αποτελέσει μοναδική λύση και απάντηση στην άλωση των κατακτήσεων της διεθνούς κοινότητας, που επιχειρείται ερήμην των γυναικών, ερήμην των πολιτών. Μια παγκόσμια πορεία γυναικών είναι μια καλή ευκαιρία για να αναδειχτούν τα σοβαρά προβλήματα της ανισότητας των δύο φύλλων και να δώσουμε όλοι τον αγώνα, ο καθένας από τη θέση του για την αποκατάσταση της δίκαιης και ισότιμης παρουσίας των γυναικών σε όλες τις εκφάνσεις της κοινωνίας
 

Η ισότιμη συμμετοχή των γυναικών στο πολιτικό και κοινωνικό βίο και πως αυτή διαμορφώνεται για τη γυναίκα μηχανικό στο δημόσιο και ιδιωτικό τομέα παραγωγής των τεχνικών έργων , σε ημερίδα της ΕΓΝΑΤΙΑ ΟΔΟΣ ΑΕ

E-mail Εκτύπωση PDF
Α. Πορεία της ισότιμης συμμετοχής των γυναικών σε όλες τις διεργασίες του κοινωνικού και πολιτικού βίου Η ισότιμη και εναλλακτική συμμετοχή των γυναικών σε όλα τα κέντρα αποφάσεων, σε όλες τις διεργασίες του κοινωνικού και πολιτικού βίου, είναι από τις βασικότερες αρχές και προϋποθέσεις για μία δίκαιη και με ποιότητα δημοκρατίας κοινωνία. Η ισότητα των ευκαιριών και για τις γυναίκες είναι πολύτιμο συλλογικό αγαθό και αδιαπραγμάτευτο δικαίωμα, συνυφασμένο πάντοτε με την εξέλιξη του πολιτισμού. Ο αγώνας , η προσπάθεια όλων μας για: · ίση συμμετοχή των γυναικών στα κέντρα λήψης των αποφάσεων · ίσες ευκαιρίες στην απασχόληση, μόρφωση, ειδίκευση, επανειδίκευση · καταπολέμηση της ανεργίας και της περιθωριοποίησης των γυναικών · καταπολέμηση της βίας εις βάρος των γυναικών, έχει μεγάλη πολιτική σημασία, αφού η ισότητα των φύλων: · διευρύνει τη δημοκρατία · εκπολιτίζει την πολιτική · απελευθερώνει τις δυνατότητες των γυναικών · αποτελεί προϋπόθεση της βιώσιμης ανάπτυξης. Ο 20ος αιώνας χαρακτηρίσθηκε ως ο αιώνας της ισότητας των φύλων. Ως γνωστόν οι γυναίκες απέκτησαν πολιτικά δικαιώματα, η ισότητα αναγνωρίσθηκε ως συνταγματική αρχή, ο ΟΗΕ και οι άλλοι διεθνείς οργανισμοί ασχολήθηκαν σοβαρά με την εφαρμογή της ισότητας στην πράξη. Οι Ελληνίδες απέκτησαν πολιτικά δικαιώματα ( δικαίωμα εκλέγειν και εκλέγεσθαι) το 1952. Η έλευση του νέου αιώνα και της νέας χιλιετίας συνοδεύτηκε από μεγάλες προσδοκίες. Χαιρετίστηκε ως η αρχή μιας νέας ιστορικής περιόδου βιώσιμης ανάπτυξης, δημοκρατίας και ισότητας. Η πραγματικότητα όμως, δεν επιβεβαιώνει πάντα τις προσδοκίες. Έντονοι είναι οι προβληματισμοί για τις επιπτώσεις της παγκοσμιοποίησης στη γυναίκα, με πρώτο κύριο ερώτημα αν με τον τρόπο που προωθείται η παγκοσμιοποίηση, η ισότητα των φύλων προάγεται στην πράξη. Δυστυχώς, η παγκοσμιοποίηση του κεφαλαίου και του εμπορίου δεν συνοδεύεται από την παγκοσμιοποίηση των δικαιωμάτων. Όσο περισσότερο η οικονομία μιας χώρας συνδέεται με τη διεθνή αγορά, τόσο παρατηρείται μείωση των κρατικών οικονομικών παροχών και των δαπανών του κοινωνικού τομέα, που είναι άρρηκτα δεμένος με την ισότητα. Τα παραπάνω αποτελούν εκτίμηση του ΟΗΕ κατά τη διαδικασία του «Πεκίνο ’95», της αξιολόγησης δηλαδή της πορείας εφαρμογής των αποφάσεων της Τετάρτης Παγκόσμιας Διάσκεψης του ΟΗΕ για τις Γυναίκες στο Πεκίνο. Η περικοπή των κοινωνικών δαπανών έχει αντίκτυπο στην υποδομή για τη φύλαξη και διαπαιδαγώγηση των παιδιών, των ατόμων τρίτης ηλικίας, καθώς και στα οικογενειακά επιδόματα και τις άδειες. Τα τελευταία χρόνια έχουμε μιλήσει αρκετά για την ανάγκη ίσης συμμετοχής γυναικών ανδρών στα κέντρα λήψεως αποφάσεων. Έχουμε χαρακτηρίσει την υποαντιπροσώπευση των γυναικών στους θεσμούς και στα όργανα της δημοκρατίας, ως ιδιόμορφο δημοκρατικό έλλειμμα , ως δυσμορφία της πολιτικής, της δημόσιας ζωής. Πενήντα χρόνια μετά την κατάκτηση του δικαιώματος του εκλέγειν, η κατοχύρωση στην πράξη του δικαιώματος του εκλέγεσθαι αποτελεί ακόμα στοίχημα για τις γυναίκες και πολιτική πρόκληση τεράστιας σημασίας. Η εκπροσώπηση των γυναικών στο Ελληνικό Κοινοβούλιο είναι ακόμη περιορισμένη . Η σύνδεση της ποιότητας των εφαρμοζόμενων πολιτικών στους διάφορους τομείς με τη γυναικεία συμμετοχή είναι οργανικό μέρος της όλης φιλοσοφίας για την ισότιμη και ισόρροπη συμμετοχή των φύλων στα κέντρα των πολιτικών αποφάσεων. Θεωρείται, μάλιστα, ως στοιχείο αναγεννητικό του πολιτικού συστήματος και της πολιτικής λειτουργίας, στο βαθμό που το γυναικείο κοινωνικό φύλο είναι φορέας ιδιαίτερων θεωρήσεων, αναγκών και ιεραρχήσεων. Η μείξη, επομένως, των ευαισθησιών και προτεραιοτήτων των δύο φύλων μπορεί να προσδώσει στα προγραμματικά περιεχόμενα της πολιτικής περισσότερο ρεαλισμό και αποτελεσματικότητα. Όσον αφορά τους άλλους τομείς και δραστηριότητες, αποδεικνύεται ότι υπάρχει περιθώριο για καλύτερες και αποτελεσματικότερες πολιτικές και ότι η συμμετοχή και δραστηριοποίηση των γυναικών σε σημαντικούς τομείς όπως της οικονομίας, του σχεδιασμού και υλοποίησης έργων και δράσεων για την ανάπτυξη της χώρας, μπορεί να αποδώσει σημαντικούς καρπούς και να έχει ευεργετικά αποτελέσματα για όλη την κοινωνία. Τελικά είναι φανερό ότι η συμμετοχή των γυναικών στην πολιτική, στην Αυτοδιοίκηση, στους οργανισμούς , στις επιχειρήσεις πρέπει να συνοδευτεί με στόχους και πολιτικές που έχουν ανάγκη σήμερα οι πολίτες. Έτσι θα δικαιωθεί, έτσι θα αποκτήσει δύναμη και κύρος. Χρειάζεται άλλη ηθική ποιότητα στην πολιτική, στη διοίκηση, στο χώρο εργασίας και οι γυναίκες την έχουν και οφείλουν να την εκφράσουν υπηρετώντας έτσι το φύλο τους και την κοινωνία. Σήμερα, ακόμη περισσότερο, η γυναίκα οφείλει να συμμετέχει στα κοινά και να διεκδικήσει τα δικαιώματα της σαν εργαζόμενη και σαν επιχειρηματίας. Γιατί δυστυχώς σήμερα, ενώ οι γυναίκες στην Ελλάδα είναι περίπου το μισό του πληθυσμού (50,8%), αποτελούν μόνο το 40% του εργατικού δυναμικού, ενώ συμμετέχουν με 70,2% στο ποσοστό της ανεργίας. Σήμερα περισσότερο από το μισό των αποφοίτων ανωτάτων σχολών είναι γυναίκες (55%) όμως το 67,6% των πτυχιούχων ανέργων είναι γυναίκες . Β. Η απασχόληση των γυναικών Ας δούμε σήμερα ποια είναι η πορεία των συζητήσεων και αποφάσεων για τα προβλήματα της απασχόλησης των γυναικών στην Ε.Ε. Το μεγάλο αίτημα των πολιτών της Ενωμένης Ευρώπης, που παραμένει ακόμη στοίχημα των χωρών της, είναι το κοινωνικό κράτος, το κράτος της απασχόλησης, της ισότητας και της κοινωνικής συνοχής. Επιμένουν οι ηγέτες της ότι τα θέματα της απασχόλησης και της κοινωνικής πολιτικής είναι κορυφαία σε κάθε συζήτηση και γι αυτό τα Ευρωπαϊκά Συμβούλια του ʼμστερνταμ, της Λισσαβόνας και της Νίκαιας ήταν σταθμοί στην ιστορία αυτή. Στα πλαίσια αυτά, στη Λισσαβόνα τέθηκε ο στόχος της αύξησης της συμμετοχής των γυναικών από 53% στο 60% μέχρι το 2010 και δόθηκε η εντολή να διερευνηθούν οι λόγοι για τις διαφορές στην αγορά εργασίας. Καταγράφεται έτσι ότι οι άνδρες αμείβονται τουλάχιστον 14% περισσότερο από τις γυναίκες, η εκπροσώπηση των γυναικών είναι σημαντικά μικρότερη στις επιχειρήσεις, καθώς και σε κάθε πολιτικό και θεσμικό όργανο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ενώ βασικά δικαιώματα στο χώρο εργασίας δε γίνονται πάντα σεβαστά. Παρά το γεγονός ότι οι διαφορές των δυο φύλων αμβλύνθηκαν σε όλες τις χώρες, στο θέμα της απασχόλησης παραμένουν σημαντικές, με εντονότερες αυτές στα νότια κράτη-μέλη της Ε.Ε., Ισπανία, Ελλάδα και Ιταλία. Δυσμενής είναι επίσης σε όλες τις χώρες η θέση των γυναικών στην αγορά εργασίας, αφού εργάζονται σε χαμηλόβαθμες θέσεις, με μερική απασχόληση κυρίως στον κλάδο των υπηρεσιών και το δημόσιο τομέα, ενώ η μεγαλύτερη επαγγελματική ομάδα μεταξύ των γυναικών είναι οι πωλήτριες, οι οικιακοί και προσωπικοί βοηθοί κα. Μεταξύ των στόχων της Ε.Ε. είναι η προώθηση του mainstreaming, δηλαδή της ενσωμάτωσης και της διάχυσης της διάστασης του φύλου σε όλες τις πολιτικές και δράσεις. Στηρίζεται στη λογική, «ολοκληρωμένα σχέδια ισότητας», ότι οι σχετικές δράσεις είναι ζήτημα «κοινωνικής εταιρικής ευθύνης». Θεωρώ ότι αυτή η ευθύνη πολύ δύσκολα θα αναληφθεί. Γιαυτό για την καταπολέμηση της ανεργίας των γυναικών, εκτός από τη θεσμική θωράκιση της ισότητας, που και στη χώρα μας έγινε σε ικανοποιητικό βαθμό και συμπληρώθηκε με την τελευταία αναθεώρηση του Συντάγματος (αρ.16, παρ.2), απαιτούνται -πέρα από τις γενικότερες αναφορές- κατ’ αρχήν κοινωνικές υποδομές που θα στηρίξουν την οικογένεια (για να μην αποτελεί εμπόδιο στην ένταξη ή επανένταξη των γυναικών στην εργασία), αλλά και επιμέρους βραχυπρόθεσμα και μακροχρόνια μέτρα για την πρόσβαση στην εργασία, την επαγγελματική προώθηση και κατάρτιση, τη εξειδίκευση , τον έλεγχο των συνθηκών εργασίας, την προστασία και ασφάλεια της εργαζόμενης και τις αποδοχές της, γιατί εκτός από τα υψηλά ποσοστά ανεργίας έχουμε και χαμηλές αμοιβές και παραβίαση της εργατικής νομοθεσίας. Πέραν αυτών όμως, θεωρώ ως βασική, ότι την κοινωνική ενσωμάτωση των γυναικών με το πιο σημαντικό μέσο την εργασία, είναι ευθύνη του κράτους να την προωθήσει. Γ. Η γυναίκα ως μηχανικός, στέλεχος στο δημόσιο και ιδιωτικό τομέα παραγωγής των τεχνικών έργων Είναι γεγονός ότι η προτίμηση και ο προσανατολισμός των γυναικών είναι κυρίως σε δραστηριότητες που επενδύουν στο ανθρώπινο κεφάλαιο. Δεν θέλουν να έχουν πολύ σχέση, και ως ένα βαθμό δικαιώνονται από τα πράγματα σήμερα, με τις δραστηριότητες στον επιχειρηματικό και πολύ περισσότερο στον κατασκευαστικό τομέα. Γι΄ αυτό και για ένα μεγάλο διάστημα οι γυναίκες ως τεχνικοί, ως μηχανικοί προτιμούσαν τους τομείς της Αρχιτεκτονικής, της Χωροταξίας και της Πολεοδομίας. Η ιδιαίτερη ματιά τους όσον αφορά στην πολεοδομία, στην οργάνωση των κοινόχρηστων χώρων, στην ενίσχυση του πρασίνου, και κυρίως στην ανάδειξη και προστασία της πολιτιστικής κληρονομιάς και του φυσικού πλούτου της χώρας αποδεικνύεται σήμερα πολύ χρήσιμη και καθοριστική. α. Πως είναι σήμερα η κατάσταση για τις εργαζόμενες γυναίκες μηχανικούς και τεχνικούς; Όπως προκύπτει από το μητρώο του ΤΕΕ οι γυναίκες δεν επιλέγουν στον ίδιο βαθμό όλους τους κλάδους των Μηχανικών. Τα τελευταία όμως δέκα χρόνια υπάρχει αύξηση του ποσοστού των γυναικών σε όλους τους κλάδους , ακόμη και στους καθαρά ανδροκρατούμενους. Σήμερα οι γυναίκες μηχανικοί ανέρχονται στο 20% περίπου των μηχανικών με διαρκώς αυξανόμενες τάσεις. Αντίστοιχα είναι τα μεγέθη και για τις γυναίκες τεχνικούς που αποφοιτούν από την Τριτοβάθμια Εκπαίδευση. Χαρακτηριστικό όμως είναι ότι σήμερα οι γυναίκες σε ποσοστό μεγαλύτερο από 30% εκπροσωπούνται στα επιστημονικά μεταπτυχιακά προγράμματα , στις καινούργιες εκείνες πρακτικές της Μηχανικής που αφορούν την ενέργεια, το περιβάλλον, τα μνημεία , την ποιότητα των υλικών κ.ά. Είμαστε σε μία καλή πορεία, απέχουμε όμως αρκετά ακόμη για να μιλάμε για το γυναικείο δρόμο, για τη γυναικεία άποψη στη σύγχρονη τεχνολογία, στη διαχείριση της ενέργειας και τη προστασία του περιβάλλοντος, στον στρατηγικό σχεδιασμό και την υλοποίηση των έργων ανάπτυξης, στην αξιοποίηση της πληροφορικής και γενικότερα στην εξέλιξη της τεχνολογίας. Εκείνο όμως που ομολογείται από όλους, είναι ότι η Ελληνίδα μηχανικός ή τεχνολόγος αγωνίζεται σωστά, με αξιοπρέπεια και σύνεση, με επιστημονική, διοικητική και οργανωτική γνώση και ικανότητα στον καθημερινό επαγγελματικό στίβο και έχει κατακτήσει το σεβασμό και την εκτίμηση των συναδέλφων της και των εργοδοτών της. Ο ανταγωνισμός, που φθάνει να είναι σκληρός στους σχετικούς χώρους δουλειάς είναι γνωστός, όπως και οι δυσκολίες στο συνδυασμό της επαγγελματικής και της οικογενειακής ζωής, παρόλα αυτά την συναντάμε όρθια και με διακρίσεις σε όλους τους τομείς επαγγελματικής δραστηριότητας. Όπως είναι και ο σημαντικός τομέας της παραγωγής, δηλαδή του σχεδιασμού, της μελέτης και της επίβλεψης των δημόσιων τεχνικών έργων. ʼλλωστε η γυναίκα προτιμά τις σταθερές και μόνιμες θέσεις εργασίας, προτιμά τον Δημόσιο τομέα και όπως δείχνουν τα στοιχεία της έρευνας που ακολουθεί και οι γυναίκες μηχανικοί προτιμούν το δημόσιο τομέα και σήμερα εργάζονται σε σημαντικό βαθμό σε Ν.Π.Δ.Δ. και σε Δημόσιες Υπηρεσίες , κατά ποσοστό περίπου 45,5%. β. Αποτελέσματα έρευνας του Τεχνικού Επιμελητηρίου Ελλάδας τον Ιούνιο του 2003, για την επαγγελματική κατάσταση των διπλωματούχων Μηχανικών Γυναικών Σπουδές Μεταπτυχιακά · Χρόνο με το χρόνο η παρουσία των γυναικών αυξάνεται μεταξύ των Μηχανικών. Συνέπεια της εισόδου των γυναικών στο κλάδο με μεγαλύτερη ένταση τα τελευταία τριάντα χρόνια, είναι η μικρότερη ηλικία τους σε σχέση με τους άνδρες συναδέλφους τους. Η Αρχιτεκτονική είναι ο βασικότερος κλάδος που τις συναντάμε. · Σε σχέση με το 1997 οι ερωτώμενοι Μηχανικοί δήλωσαν φέτος ότι κάνουν Μεταπτυχιακές σπουδές σε υψηλότερο βαθμό (1997 : 23,4%, 2003 : 32,2%). Ειδικότερα οι γυναίκες Μηχανικοί ενώ το 1997 δήλωναν ότι έχουν κάνει Μεταπτυχιακές σπουδές 20,2% το 2003 αυξήθηκε σε 32,3%. Παρατηρούμε λοιπόν ότι οι γυναίκες πλέον επιλέγουν τις μεταπτυχιακές σπουδές στον ίδιο βαθμό με τους άνδρες συναδέλφους τους. Διαφοροποίηση υπάρχει ως προς το γεωγραφικό τόπο, καθώς οι γυναίκες επιλέγουν την Ελλάδα ενώ οι άνδρες το εξωτερικό. Εργασία - Ανεργία · Το επίπεδο της ανεργίας αν και είναι μειωμένο σε σχέση με το 1997, πρέπει να σημειώσουμε ότι οι γυναίκες είναι εκείνες που πλήττονται περισσότερο. Αν και η συμμετοχή τους στην έρευνα είναι 22% στους άνεργους μηχανικούς η συμμετοχή τους είναι 34,7%. · Οι γυναίκες μηχανικοί εργάζονται σε σημαντικό βαθμό σε Ν.Π.Δ.Δ. και σε Δημόσιες Υπηρεσίες (45,5%). · Το εισόδημα τους κινείται σε χαμηλότερα επίπεδα από εκείνα των ανδρών συναδέλφων τους, αλλά πάντα μέσα στα πλαίσια της Συλλογικής Σύμβασης. Βέβαια ο μισθός και οι όποιες συγκρίσεις πρέπει να λάβουν υπόψη τα χρόνια εργασίας, τη θέση εργασίας και τον τομέα δραστηριοποίησης της επιχείρησης. Ο χώρος του Δημοσίου δεν έχει πολλά περιθώρια για υψηλές αποδοχές. · Στο σημείο αυτό πρέπει να σημειώσουμε ότι αν και η πλειοψηφία των γυναικών μηχανικών δηλώνει ικανοποίηση από την εργασία της, παρατηρούμε χαμηλότερα επίπεδα ικανοποίησης των γυναικών σε σχέση με εκείνα των ανδρών. Η χαμηλότερη ικανοποίηση σχετίζεται περισσότερο με τις αποδοχές τους και λιγότερο με τις συνθήκες εργασίας. · Οι γυναίκες Μηχανικοί βλέπουμε να εργάζονται κυρίως στο τομέα των Μελετών. · Οι γυναίκες Μηχανικοί πιστεύουν πολύ στο βαθμό του πτυχίου για την πρόσβαση στην απασχόληση, καθώς και στις οικογενειακές γνωριμίες που θεωρούν ότι τις βοήθησαν στην πρώτη τους δουλειά. · Αν και αρκετές διαδέχτηκαν κάποιο γονέα τους στο επάγγελμα αυτό, οι υπόλοιπες δεν θεωρούν ενδιαφέρουσα την προοπτική για δημιουργία ατομικής επιχείρησης. · Είναι πολύ σημαντικό ότι 37,1% των γυναικών μηχανικών και 42,6% των ανδρών αισθάνονται ικανοποιημένοι από τις προοπτικές εξέλιξης στο επαγγελματικό στίβο. Γενικότερα θέματα · Οι γυναίκες θεωρούν απαραίτητη την επιμόρφωση τους και μάλιστα παρακολουθούν σε υψηλότερο βαθμό προγράμματα επιμόρφωσης απ’ ότι οι άνδρες συνάδελφοι τους. · Οι γυναίκες Μηχανικοί θεωρούν για την επαγγελματική σταδιοδρομία των Μηχανικών είναι πολύ σημαντική η ικανότητα συνεργασίας και επικοινωνίας, η αναλυτική και συνθετική σκέψη καθώς και οι Διοικητικές ικανότητες και η ανάληψη πρωτοβουλιών στην λήψη αποφάσεων. · Επίσης απαραίτητα χαρακτηριστικά θεωρούν τη Μεθοδικότητα, τη Δημιουργικότητα και την Αποτελεσματικότητα. · Οι γυναίκες Μηχανικοί εμφανίζονται περισσότερο «κριτικές» απέναντι στις γνώσεις που τους παρέχουν ως εφόδια οι Πολυτεχνικές σχολές για τις απαιτήσεις της επαγγελματικής τους σταδιοδρομίας. Φαίνονται περισσότερο «απαιτητικές» για υψηλότερο επίπεδο. · Η ανταγωνιστικότητα που νοιώθουν ότι υπάρχει σε συνδυασμό με την ανάγκη για την βελτίωση των αποδοχών και της θέσης τους στο χώρο εργασίας τις ωθούν στο να απαιτούν από τους φορείς «γνώσεις» καλύτερα εφόδια & από τους Κυβερνώντες. Μέτρα για αύξηση της απασχόλησης. · Κυρίως όμως ζητούν από τον εαυτό τους υψηλό βαθμό πτυχίου, μεταπτυχιακές σπουδές, προγράμματα επαγγελματικής κατάρτισης και επιμόρφωσης, καθώς και ανάπτυξη δεξιοτήτων επικοινωνίας με τους συνεργάτες, σε συνδυασμό με τη μεθοδική και αποτελεσματική σκέψη. γ. Πως έζησα από κοντά ως εργαζόμενη μηχανικός σ το χώρο της παραγωγής των Δημοσίων Έργων και πως διαμορφώθηκε η πορεία των γυναικών μηχανικών, τεχνικών , αλλά και διοικητικών στο χώρο αυτόν, την τελευταία τριακονταετία. Όπως αναφέρθηκε ήδη, προτεραιότητα στις προτιμήσεις των γυναικών Μηχανικών και Τεχνικών είχαν οι υπηρεσίες του Δημοσίου τομέα και κατά κύριο λόγο των Πολεοδομικών εφαρμογών, μελετών και ελέγχων. Στον τομέα προγραμματισμού, διοίκησης και επίβλεψης της μελέτης και της κατασκευής ενός Τεχνικού έργου η συμμετοχή της γυναίκας Μηχανικού Τεχνικού πριν τριάντα χρόνια ήταν ιδιαίτερα μικρή, σε διευθυντικές δε θέσεις ελάχιστη έως μηδενική. Ανδροκρατούμενο λοιπόν το ΥΠΕΧΩΔΕ στον τομέα της παραγωγής των Δημοσίων Εργων. Από την άλλη πλευρά όμως, ήταν και είναι ένα κατ΄ εξοχήν παραγωγικό Υπουργείο και δεν μπορεί να κάνει αλλιώς παρά να είναι προοδευτικό, να επιζητά την ανανέωση και τον εμπλουτισμό με ένα δυναμικό επιστημονικά καταρτισμένο, με έφεση στην εξειδίκευση, ιδιαίτερα σε νέους απαραίτητους τομείς, όπως ο έλεγχος της ποιότητας των υλικών και κατασκευών, η περιβαλλοντική προστασία, οι συνθήκες ασφάλειας και υγιεινής στις κατασκευές κ.α., και αυτό το δυναμικό στο μεγαλύτερο ποσοστό μπορούσε να το εξασφαλίσει από το γυναικείο επιστημονικό και τεχνικό δυναμικό. Ετσι η γυναίκα μηχανικός εισήλθε στην παραγωγή των Δημοσίων Εργων, όχι ένα μεσαίας κλίμακας στέλεχος βασικό για την αναβάθμιση και εμπλουτισμό του παραγόμενου αυτού έργου. Δεν της έδωσαν διευθυντικές και νευραλγικές θέσεις για τις αποφάσεις ανάθεσης, χρηματοδοτήσεων, παρατάσεων προθεσμιών κλπ., γιατί το σύστημα είχε ενστερνισθεί την ευελιξία στους τομείς αυτούς και όχι τη μεθοδικότητα, αυστηρότητα, επιμέλεια και γνώση των νόμων και εγκυκλίων, που διέκριναν τη γυναίκα μηχανικό. Το σύστημα παραγωγής των Δημοσίων έργων και γι΄ αυτούς τους λόγους εμφάνισε σημαντικές παρενέργειες. Η χώρα μας όμως εισήλθε σε μια αναπτυξιακή πορεία και έπρεπε να αξιοποιήσει προς όφελος του κοινωνικού συνόλου, σημαντικά ποσά από τον ιδρώτα του ελληνικού λαού, αλλά και σημαντικά κονδύλια από τα Κοινοτικά Προγράμματα Στήριξης. Ηταν λοιπόν και είναι ακόμη μεγάλη ανάγκη να βελτιώσει, να συστηματοποιήσει με αυστηρότερες, αλλά και αποτελεσματικές ρυθμίσεις και μέτρα το σύστημα του σχεδιασμού και της υλοποίησης των έργων Ανάπτυξης και σ΄αυτή την προσπάθεια ένας βασικός παράγοντας είναι η γυναικεία συμμετοχή με τα ιδιαίτερα προσόντα που την χαρακτηρίζουν. Μαζί και με αυτό του άγχους και της φιλοδοξίας να κερδίσει το χρόνο και το έδαφος που τόσα χρόνια της στέρησαν τα κοινωνικά στερεότυπα, το ελλειπέστατο πλαίσιο κατοχύρωσης της ισότητας στην πράξη. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αρμονικής εξέλιξης και συνεργασίας με τους άνδρες συναδέλφους η γυναίκα Μηχανικός και Τεχνικός στις Τεχνικές Υπηρεσίες και Οργανισμούς της περιοχής μας. Να αναφερθώ στις μεγαλύτερες, Περιφερειακή Υπηρεσία Δημοσίων Εργων, Πολεοδομία, Αρχαιολογικές Υπηρεσίες και βέβαια η «Εγνατία Οδός ΑΕ». Χαρακτηριστική ή προσφορά της, η μεθοδικότητα, η εργατικότητα, η επιστημοσύνη και το ήθος στην αντιμετώπιση των Δημόσιων προβλημάτων. Κατάφερε να αναδειχθεί στο γραφείο και στο εργοτάξιο, κατέφερε να κερδίσει την εμπιστοσύνη και το σεβασμό των συναδέλφων της, των Διευθυντών της (άντρες ακόμη στη μεγάλη πλειοψηφία τους), αλλά και του δύσκολου από πολλές πλευρές ιδιωτικού δυναμικού, που συναλλάσσεται και συνεργάζεται με το δημόσιο τομέα στην παραγωγή των έργων. Μένει πολύς δρόμος ακόμη να κερδίσει τις εκτελεστικές και ανώτερες θέσεις που της ανήκουν. Μένει πολύς δρόμος ακόμη να καταλάβει η πολιτεία, οι κυβερνήσεις ότι οι Διευθύνσεις, τα Διοικητικά Συμβούλια των Οργανισμών και Φορέων δεν μπορούν να αναβαθμισθούν και να λειτουργήσουν αποτελεσματικά, με περισσότερη διαφάνεια και νομιμότητα, αν δεν είναι ισότιμη η συμμετοχή των γυναικών σε αυτά.
 

Παρέμβαση της βουλευτού Ασημίνας Ξηροτύρη Αικατερινάρη, του Συνασπισμού Ριζοσπαστικής Αριστεράς, στη συνέντευξη τύπου με θέμα: Προτάσεις του ΣΥΝ για την αγροτική πολιτική

E-mail Εκτύπωση PDF
Ο αγροτικός τομέας βρίσκεται εδώ και πολλά χρόνια σε αδιέξοδο. Κύρια χαρακτηριστικά το χαμηλό γεωργικό εισόδημα (το 50% του μέσου κοινοτικού) και οι πολλαπλές δυσκολίες προσαρμογής του. Συνέπεια αυτού η σταδιακή εγκατάλειψη της γεωργικής παραγωγής. Υποστηρίζουμε ότι δεν είναι δικαιολογημένη και αναπόφευκτη αυτή η εξέλιξη. Χρειάζεται να παρέμβουμε για να αποτρέψουμε τη βίαιη μείωση του ενεργού αγροτικού πληθυσμού , την ερήμωση της υπαίθρου, την ανισόρροπη ανάπτυξη υπέρ των μεγάλων αστικών κέντρων, την περιβαλλοντική υποβάθμιση, την καταδίκη των φτωχών περιοχών (ορεινών και προβληματικών) της χώρας. Πρέπει να φτάσουμε το 5%, που είναι ο μέσος όρος του αγροτικού πληθυσμού στην Ε.Ε., από το 14% περίπου του ενεργού πληθυσμού που απασχολείται σήμερα στην Ελλάδα; Το ερώτημα λοιπόν που προκύπτει είναι αν και κατά πόσο έχουμε διαμορφώσει μια εθνική αγροτική πολιτική, ώστε η ελληνική γεωργία να γίνει βιώσιμη και να έχει μέλλον. Αυτή την τελευταία ανάγκη έρχεται δυστυχώς να θέσει σε δοκιμασία η νέα ΚΑΠ και ειδικά η πλευρά της αποσύνδεσης της παραγωγής από την ενίσχυση. Αν παρακολουθήσουμε τις σχετικά πρόσφατες αλλαγές της που ξεκίνησε ως «Ενδιάμεση Επανεξέταση» το 2002 και ολοκληρώθηκε ως «Μακροπρόθεσμη Πολιτική Προοπτική για μια αειφόρο Γεωργία» το 2003, ειδικά δε ως προς τις ρυθμίσεις για τα μεσογειακά προϊόντα, θα βγάλουμε πολύ χρήσιμα συμπεράσματα: · Απόφαση της Ε.Ε. είναι να περιορίσει την ποσοστιαία συμμετοχή των γεωργικών δαπανών στον προϋπολογισμό. · Απόφαση της Ε.Ε. είναι να μην αυξήσει το πλαφόν της εισφοράς των κρατών μελών στον προϋπολογισμό πάνω από 1,27 του ΑΕΠ, παρά τις πρόσθετες δαπάνες λόγω διεύρυνσης. · Εισάγεται μια περιορισμένη αναδιάταξη των δαπανών για τη γεωργία, ώστε να μην θιγούν υπερβολικά οι μεγάλες γεωργικές εκμεταλλεύσεις της Ευρώπης, οι οποίες θα εξακολουθήσουν να απολαμβάνουν την μερίδα του λέοντος στις ενισχύσεις. · Με την αποσύνδεση δεν θα στηρίζονται πλέον τα γεωργικά προϊόντα οπότε θα υπάρχει επιχείρημα έναντι των χωρών του τρίτου κόσμου να καταργήσουν και αυτές οποιαδήποτε εμπόδια στην προσφορά υπηρεσιών από τις αναπτυγμένες χώρες. · Υποβαθμίζονται οι αρχικοί στόχοι της περιβαλλοντικής προστασίας και της παραγωγής ποιοτικών προϊόντων, αφού ο παραγωγός, στις περιπτώσεις που θα εφαρμοστεί, η πλήρης αποσύνδεση θα εγκαταλείψει τελικά την καλλιέργεια, γιατί δεν θα τον συμφέρει πλέον να παράγει. Είναι όμως βέβαιο ότι η Ελλάδα, όπως και άλλες χώρες δεν είναι σε θέση ν’ ανατρέψουν τις αποφάσεις. Το ζητούμενο είναι ν’ αποτιμήσουμε ψύχραιμα τις επιπτώσεις για τη χώρα και να πάψουμε να θεωρούμε συμφέρον της χώρας την εισροή πόρων ανεξάρτητα από την αξιοποίησή τους. Πιστεύουμε ότι προσφέρονται δυνατότητες και μέσα από τη νέα ΚΑΠ για αγροτική ανάπτυξη, εκσυγχρονισμό των υποδομών, δημιουργία θέσεων απασχόλησης, βελτίωση της παραγωγής, καλύτερα προϊόντα, υπό έναν επί πλέον όρο. Θα συγκροτηθεί ένα σχέδιο εθνικής αγροτικής πολιτικής, η εφαρμογή του οποίου θα βασιστεί πρώτα και κύρια στην ανασυγκρότηση και λειτουργία του Υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων. Η πολιτική ηγεσία του Υπουργείου και όλοι όσοι ασχολούμαστε με την Αγροτική Πολιτική στη Βουλή και εκτός αυτής, πολύ περισσότερο μάλιστα οι ίδιοι οι εργαζόμενοι, γνωρίζουμε ότι το Υπουργείο είναι σε πλήρη διάλυση και στην κατάσταση που βρίσκεται είναι αδύνατο να εφαρμοστεί η ΚΑΠ και μάλιστα με τις προδιαγραφές και τους όρους που τίθενται στο νέο καθεστώς (α΄και β΄ πυλώνας, έλεγχοι για πολλαπλή συμμόρφωση κλπ.) είτε από το ίδιο το Υπουργείο είτε από τους εποπτευόμενους Οργανισμούς του. Η διάλυση του Υπουργείου είναι «έργο» της προηγούμενης Κυβέρνησης αλλά και η νέα πολιτική ηγεσία του Υπουργείου στέκει αμήχανη και δεν παίρνει αποφάσεις, παρά τις αρχικές διακηρύξεις και την πομπώδη αλλαγή του τίτλου. Επτά μήνες μετά και ήδη ο νέος τίτλος αποδεικνύεται άνευ περιεχομένου. Εμείς από την πλευρά του Συνασπισμού Ριζοσπαστικής Αριστεράς, θα δώσουμε τη μάχη για τη στήριξη της ελληνικής γεωργίας, ιδιαίτερα της μικρομεσαίας οικογενειακής εκμετάλλευσης, προτείνοντας τη μερική μόνο αποσύνδεση στα βασικά αγροτικά μας προϊόντα, ώστε να μην εγκαταλειφθεί η καλλιέργεια τους και να διατηρηθεί ο κοινωνικός ιστός, στις ορεινές και προβληματικές περιοχές, στην ύπαιθρο και στην περιφέρεια.
 
Περισσότερα Άρθρα...


Σελίδα 14 από 24