Home Πολιτική Δραστηριότητα
Ομιλίες

Χαιρετισμός της Βουλευτού Ασημίνας Ξηροτύρη-Αικατερινάρη προς την Ετήσια Τακτική Γενική Συνέλευση του Γεωτεχνικού Επιμελητηρίου Θεσσαλονίκης

E-mail Εκτύπωση PDF
Αγαπητοί φίλοι, γεωτεχνικοί Ευχαριστώ για την πρόσκληση που μου απευθύνετε και λυπάμαι που δεν μπορώ για λόγους πέραν της θέλησής μου να συμμετάσχω στις εργασίες της Ετήσια Τακτικής Γενικής Συνέλευσης των Αντιπροσώπων των κλάδων. Εκπροσωπώντας το Συνασπισμό Ριζοσπαστικής Αριστεράς και μέσα στο Κοινοβούλιο αλλά και μέσα στους αγώνες και τις κινητοποιήσεις των αγροτών, έχουμε δώσει πολλές μάχες για την υπεράσπιση του αγροτικού εισοδήματος, για την αποκατάσταση του αγροτικού κόσμου, του αγροτικού επαγγέλματος, για την ενίσχυση του αγροτικού τομέα και όλων αυτών, που υπηρετούν αυτόν τον τομέα. Έχουμε διατυπώσει πάρα πολλές φορές τις βασικές κατευθύνσεις και τις προτεραιότητες στον αγροτικό τομέα που έχει ανάγκη η χώρα μας. Ισόρροπη περιφερειακή ανάπτυξη και ενίσχυση της υπαίθρου με διεύρυνση των οικονομικών δραστηριοτήτων, με προσφορά πολιτιστικών αγαθών και με διατήρηση της οικολογικής ισορροπίας. Για να δημιουργηθούν όλα αυτά όμως, χρειάζεται να έχουμε ένα εθνικό σχέδιο αγροτικής πολιτικής. Μια αγροτική πολιτική που μέχρι τώρα οι εκάστοτε Κυβερνήσεις μόνο αποσπασματικά, έχουν χειριστεί. Αγαπητοί αντιπρόσωποι, Από το θεσμικό του ρόλο το Γεωτεχνικό Επιμελητήριο ως Συμβούλου της Πολιτείας, έχει κάνει ουσιαστικές προτάσεις και παρεμβάσεις τα τελευταία χρόνια. Ρυθμίσεις για το κτηματολόγιο, ρυθμίσεις για τα δάση, ρυθμίσεις για τη διαχείριση των υδάτινων πόρων. Διαπιστώνεται όμως ότι είναι ανάγκη όλοι μας και εσείς ως ειδικοί, να εμβαθύνουμε ακόμη περισσότερο, για μια φιλοαγροτική πολιτική με κατεύθυνση την ανασυγκρότηση όλων των μηχανισμών της αγροτικής πολιτικής και ιδιαίτερα του δημόσιου τομέα. Ένα δημόσιο τομέα, ο οποίος παρουσιάζει στοιχεία αποδιοργάνωσης, ορισμένοι μάλιστα οργανισμοί πλήρους διάλυσης. Με καθολικό αίτημα της εποχής για ποιοτικά και υγιεινά προϊόντα, απαλλαγμένα από επικίνδυνες ασθένειες, από γενετικά τροποποιημένες ουσίες ο ρόλος των γεωτεχνικών αναδεικνύεται καθοριστικός. Ιδιαίτερα στη διατροφική αλυσίδα, στην παραγωγή και τον έλεγχο των προϊόντων αυτών. Αγαπητοί φίλοι Βρισκόμαστε ήδη σε μια κρίσιμη φάση που θα προσδιορίσει το μέλλον της ελληνικής γεωργίας. Οι πρόσφατες αποφάσεις για τα περισσότερα προϊόντα μας και ιδιαίτερα για τα μεσογειακά, θέτουν σε σοβαρό κίνδυνο και θέλουν μεγάλη προσοχή, την αγροτική μας παραγωγή, τον αγροτικό μας κόσμο. Είμαστε αντίθετοι στην περικοπή των ενισχύσεων και στην αποδέσμευσή τους από την παραγωγή. Θεωρούμε ότι με όρους δημοσιονομικούς η Ευρωπαϊκή Ένωση έκανε μεν τη διεύρυνση της με 10 επιπλέον χώρες δεν έχει αυξήσει όμως καθόλου τον προϋπολογισμό και ιδιαίτερα για τα θέματα της αγροτικής παραγωγής, της στήριξης του αγροτικού τομέα. Παρ’ όλα αυτά, η εφαρμογή των αποφάσεων με τις ιδιαίτερες ρυθμίσεις για κάθε προϊόν ξεχωριστά, θα πρέπει να γίνει, με επωφελή τρόπο για τη χώρα, για τον Έλληνα αγρότη και στον τομέα αυτό, το ΓΕΩΤ.Ε.Ε. έχει να παίξει έναν αναντικατάστατο ρόλο. Είμαστε σε μια εποχή δύσκολη, σύνθετη, σε ένα δύσκολο περιβάλλον για την αγροτική μας οικονομία. Θα ήθελα εγώ τουλάχιστον να δεσμευτώ, και το κόμμα μου ότι θα κάνουμε κάθε προσπάθεια για την αξιοποίηση των θέσεων και των επιστημονικών πορισμάτων του ΓΕΩΤ.Ε.Ε. ιδιαίτερα στην Περιφέρεια της Κ. Μακεδονίας. Εύχομαι καλή δουλειά στις εργασίες του Συνεδρίου σας.
 

Ομιλία κατά την ημερίδα του ELFORES με θέμα: ΒΙΟΜΑΖΑ & ΒΙΟΚΑΥΣΙΜΑ

E-mail Εκτύπωση PDF
Κυρίες και Κύριοι, κύριε πρόεδρε του ELFORES Δυστυχώς τα περιβαλλοντικά προβλήματα που έχουν δημιουργηθεί από τη χρήση των συμβατικών μορφών ενέργειας (φαινόμενο θερμοκηπίου, όξινη βροχή κ.λπ.), η εξάντληση των αποθεμάτων πετρελαίου και φυσικού αερίου (αποθέματα για μερικές δεκαετίες) και του άνθρακα, έχουν δημιουργήσει επιτακτική ανάγκη χρήσης εναλλακτικών μορφών ενέργειας. Παγκόσμιες συμφωνίες, ευρωπαϊκές οδηγίες και εθνικές νομοθεσίες επιβάλλουν, προτείνουν και ενθαρρύνουν την παραγωγή ενέργειας από Ανανεώσιμες Πηγές (ΑΠΕ). Ενδεικτικό παράδειγμα η Ε.Ε., που κατοικεί το 5% του παγκόσμιου πληθυσμού και παράγει το 15% των αερίων του θερμοκηπίου. Οι συνέπειες της βιοκλιματικής μεταβολής δυστυχώς θα είναι τεράστιες και θα επηρεάσουν όλα τα οικοσυστήματα του πλανήτη και κάθε οικονομία όσο ισχυρή και αν αυτή είναι. Στη χώρα μας τα προβλήματα που αφορούν στο περιβάλλον και τη ποιότητα ζωής των πολιτών έχουν διογκωθεί, ενώ δεν διακρίνεται και από τη νέα Κυβέρνηση κάποιο σχέδιο αντιμετώπισής τους με τρόπο συστηματικό. Είναι εμφανής η απουσία του εθνικού σχεδίου δράσης για αυτό που έχει οριστεί σαν αειφόρος ανάπτυξη, η οποία θα στηρίζεται ισότιμα και στους τρεις πυλώνες, την κοινωνία την οικονομία και την προστασία του περιβάλλοντος. Όπως τονίσαμε στο Κοινοβούλιο κατά τη συζήτηση για την κύρωση του πρωτοκόλλου του Κυότο οι καθυστερήσεις από την εφαρμογή των μέτρων που αναγγέλθηκαν το 1988 καθιστούν ανέφικτη την επιτυχία του στόχου περιορισμένης αύξησης των εκπομπών αερίων ρύπων στη χώρα μας μέχρι ποσοστού 25% εως το 2010, σε σχέση με τα επίπεδα των ρύπων που είχαν καταγραφεί το 1990. Δυστυχώς όμως και μετά την κύρωση του πρωτοκόλλου του Κυότο ελάχιστα έχουν εφαρμοστεί στην πράξη από τις υποχρεώσεις που προέκυψαν για τη χώρα μας. Έρευνα που έγινε από το Εθνικό Αστεροσκοπείο Αθηνών για λογαριασμό του ΥΠΕΧΩΔΕ δείχνει ότι ήδη είμαστε στο +23,4% και θα φθάσουμε το 35,8% το 2010, ενώ εκτιμάται ότι θα εκτιναχθούμε στο 56,4% το 2020, χωρίς τη λήψη μέτρων. Η διαφορά στόχου (+25%) και πραγματικότητας είναι ισοδύναμη με 10 εκατ. τόνους ρύπων που αν δεν καλυφθεί με άμεσα και ουσιαστικά μέτρα θα πρέπει να πληρωθεί μέσω σχεδίου εμπορίας εκπομπών. Αξίζει να σημειωθεί ότι η Ελλάδα είναι μία από τις 7 χώρες της κοινότητας που δεν είχαν καταθέσει τέτοιο σχέδιο (31/03/2004) και έπειτα από παράταση θα πρέπει να το πράξει έως τον Ιούνιο του 2004, προθεσμία που κρίνω, σύμφωνα με πληροφορίες αλλά και τη γενικότερη εικόνα του κυβερνητικού έργου σήμερα, ως ανέφικτη. Όσον αφορά μία ακόμη συμβατική υποχρέωση της χώρας μας από το πρωτόκολλο και την κοινοτική οδηγία 2001/77/ΕΕ να παράγει το 20,1% της ηλεκτρικής ενέργειας από ΑΠΕ μέχρι το 2010 δείχνει άπιαστο όνειρο. Είναι σαφές ότι από το ποσοστό διείσδυσης των ΑΠΕ που βρισκόμαστε σήμερα (8,5%) περίπου έως το 20,1% το 2010, υπάρχει μακρύς δρόμος που υπονομεύεται από τις εκάστοτε πολιτικές ηγεσίες που στερούνται περιβαλλοντικής στρατηγικής για απαγκίστρωση από το υπάρχον κυρίαρχο ενεργειακό μοντέλο. Το Γ’ ΚΠΣ ήταν φοβάμαι ότι δεν είναι πλέον ευκαιρία να αξιοποιηθεί το σημαντικό δυναμικό της χώρας αφού τα προγράμματα ανάπτυξης των ΑΠΕ είναι επιλέξιμα, αλλά η ανυπαρξία εθνικής στρατηγικής, έγκαιρου χωροταξικού σχεδιασμού, συνεκτικών στόχων και μέτρων υλοποίησης τους οδηγούν σε «χάσιμο» πόρων (Το Υπ. Ανάπτυξης, πολύ πρόσφατα σε απάντηση σχετικής ερώτησής μου έκανε λόγο για απώλεια πόρων της τάξης των 2 δις ευρώ) αλλά και στην παραμονή της Ελλάδας δέσμιας της ενέργειας από το πετρέλαιο (2,7 μεγαλύτερη από την εγχώρια). Ο ενεργειακός τομέας για να ανανεωθεί πρέπει να στηριχθεί από το δημόσιο. Δεν περιμένουμε θαύματα από την απελευθέρωση της αγοράς ενέργειας. Η χώρα μας είναι μια από τις 7 χώρες της κοινότητας που δεν έχουν καταθέσει ακόμη σχέδιο εμπορίας εκπομπών αερίων ρύπων. Παράλληλα καθυστερεί η ολοκλήρωση θεσμοθέτησης της βιοκλιματικής αρχιτεκτονικής ενισχύεται η τάση χρήσης ιδιωτικών αυτοκινήτων και μάλιστα ενεργειοβόρων οχημάτων μεγάλου κυβισμού και υστερεί απελπιστικά η διείσδυση των ΑΠΕ. Ο κ. Υφυπουργός αναφέρθηκε ότι η νέα Κυβέρνηση θα λάβει και άμεσα μέτρα και μεσοπρόθεσμα. Θα μειώσουμε π.χ. το ΦΠΑ στις συσκευές και βοηθητικά στοιχεία των ΑΠΕ; Θα ολοκληρωθεί επιτέλους ο κανονισμός βιοκλιματικής των κτιρίων; Η αξιοποίηση των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας αποτελεί στρατηγικής σημασίας τομέα για την ανάπτυξη της χώρας μας και για αυτό το λόγο απαιτείται η ανάληψη συγκεκριμένων πρωτοβουλιών παράλληλα με δράσεις ενημέρωσης και ανταλλαγής εμπειριών και τεχνογνωσίας. Οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας (ΑΠΕ) - βιομάζα, αιολική ενέργεια, ηλιακή ενέργεια, γεωθερμία, μικρά υδροηλεκτρικά και φωτοβολταϊκά - συμβάλλουν στην ασφάλεια των ενεργειακών πόρων και τη μείωση της εξάρτησης από εισαγόμενη ενέργεια, στην αύξηση της ανταγωνιστικότητας των προϊόντων, στη δημιουργία νέων θέσεων εργασίας σε προηγμένες τεχνολογίες, στην προστασία του περιβάλλοντος και τη βελτίωση της ποιότητας ζωής. Ο Υφυπουργός επίσης υποσχέθηκε ένα βιώσιμο σχεδιασμό. Ειδικότερα όσον αφορά τη Βιομάζα αποτελεί μία ανεξάντλητη πηγή ενέργειας η οποία μαζί με την αιολική, ηλιακή και λοιπών ΑΠΕ «βαφτίζεται» πράσινη μορφή ενέργειας και δύναται να συμβάλλει στην επάρκεια των ενεργειακών αναγκών. Η βιομάζα έχει ιδιαίτερη σημασία στον τομέα των ΑΠΕ και αποτελεί το σημαντικότερο υποκατάστατο των ορυκτών καυσίμων για τις αναπτυγμένες χώρες και την Ευρωπαϊκή Ενωση. Καύσιμο που σε αυτές τις χώρες εκμεταλλεύεται και διαχειρίζεται σε μεγάλο ποσοστό η Τοπική Αυτοδιοίκηση εξυπηρετώντας τις ανάγκες των τοπικών κοινωνιών. Τονίστηκε ότι για την Ελλάδα το ενεργειακό δυναμικό σε βιομάζα είναι σημαντικά υψηλό και ειδικότερα μπορούμε να αντικαταστήσουμε το 15% της συνολικής κατανάλωσης πετρελαιοειδών με τα απορρίμματα - υπολείμματα των εκκοκιστηρίων βάμβακος, των ελαιουργείων και του καλαμποκιού. Σε πληθώρα κλάδων όπως τη γεωργία, δασοκομία, αστικά/βιομηχανικά απόβλητα, όποια μορφή οργανικής ύλης θεωρείται άχρηστη, είναι δυνατόν να παραχθεί βιοενέργεια αποτελώντας τελικά ύλη χρήσιμη. Εφόσον η βιομάζα απαντάται στα γεωργικά υπολείμματα και σε συνδυασμό με τις ενεργειακές καλλιέργειες, μια πραγματική βιομηχανία της βιομάζας εμφανίζεται κίνητρο εξέλιξης της αγροτικής πολιτικής. Η KΑΤΑΣΤΑΣΗ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ Οι ευνοϊκές κλιματολογικές συνθήκες που επικρατούν στη χώρα μας επιτρέπουν την ύπαρξη μεγάλης ποικιλίας γεωργικών και δασικών υπολειμμάτων, καθώς και την εμφάνιση υψηλών αποδόσεων στις ενεργειακές καλλιέργειες. Σε συνδυασμό με το υψηλό το ποσοστό των αγροτών στη χώρα μας είναι υψηλό, η βιομηχανία της βιομάζας φαίνεται θετικός παράγοντας για την εξέλιξη της γεωργικής πολιτικής της Ελλάδας. Η αξιοποίηση της βιομάζας στη χώρα μας αποτελεί η παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας από το βιοαέριο που αντλεί από τους ΧΥΤΑ. Μεγάλο έργο που αφορά την αξιοποίηση της βιομάζας στη χώρα μας αποτελεί αυτό για λογαριασμό της ΒΕΑΛ (Βιοαέριο-Ενέργεια ʼνω Λιοσίων) ο σταθμός παραγωγής ηλεκτρικής και θερμικής ενέργειας από βιοαέριο, το οποίο αντλείται από τον όγκο των απορριμμάτων που εναποτίθενται στη Χωματερή ʼνω Λιοσίων. Βέβαια η υλοποίηση των πολλών και απαραίτητων ΧΥΤΑ ανά τη χώρα καθυστερεί υπερβολικά άρα και η αξιοποίηση του βιοαερίου. Μικρότερης κλίμακας εφαρμογές στη χώρα μας αποτελούν η θέρμανση θερμοκηπίων, η θέρμανση κτιρίων με καύση βιομάζας σε ατομικούς/κεντρικούς λέβητες, η παραγωγή θερμότητας για ξήρανση σε εκκοκιστήρια, η παραγωγή ενέργειας σε βιομηχανίες, η τηλεθέρμανση. Φίλες και Φίλοι, οι ΑΠΕ γενικότερα και η βιομάζα και τα βιοκαύσιμα ειδικότερα, καλούνται να διαδραματίσουν σημαντικό ρόλο στο συνεχώς μεταβαλλόμενο γεωπολιτικό χάρτη της ενέργειας. Η λευκή Βίβλος αποτελεί την κοινοτική στρατηγική και το σχέδιο δράσης για τις ΑΠΕ και προωθεί τη δράση μεταξύ άλλων για εγκαταστάσεις βιομάζας θερμικής ισχύος 10.000MW. αυτό απαιτεί τη συνεργασία των κρατών μελών της Ε.Ε.
 

Χαιρετισμός της Βουλευτού Ασημίνας Ξηροτύρη-Αικατερινάρη προς το 22ο Φεστιβάλ Βιβλίου ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

E-mail Εκτύπωση PDF
Το 22ο Φεστιβάλ Βιβλίου, αποτελεί πλέον θεσμό για την πόλη μας. Ένα πολιτιστικό γεγονός που αγκαλιάστηκε από τον κόσμο επειδή αποτελεί χώρο γνωριμίας με το βιβλίο σε όλες τις μορφές του, αλλά και χώρο επικοινωνίας με τους δημιουργούς του. Η διαχρονικότητα του θεσμού αποκαλύπτει και την ύπαρξη ενός απαιτητικού και ανήσυχου αναγνωστικού κοινού, ενός κοινού ταυτισμένου με την πολιτιστική ταυτότητα της Θεσσαλονίκης, αλλά και ανοικτού στις πολυπολιτισμικές δημιουργίες της λογοτεχνίας και της τέχνης. Για μια ακόμα χρονιά λοιπόν το Φεστιβάλ βιβλίου μας καλεί να ανακαλύψουμε στα περίπτερα του τους μικρούς και μεγάλους θησαυρούς της γνώσης, να θυμηθούμε την ιστορία μας , να διερευνήσουμε το παρόν μας μέσα από την τέχνη, τη λογοτεχνία, την επιστήμη και να ξαναβρούμε μέσα από τις σελίδες των βιβλίων τις θεμελιώδεις ανθρώπινες αξίες και να ανακαλύψουμε τον άνθρωπο και τις δραστηριότητες του σε κάθε γωνιά του πλανήτη μας . Και σήμερα που οι αξίες αυτές υποχωρούν, το βιβλίο μπορεί να αποτελέσει το δίαυλο επικοινωνίας, τον πρεσβευτή συνεννόησης ανάμεσα σε διαφορετικούς λαούς και διέξοδο για την ειρηνική συνύπαρξη και την ευημερία των ανθρώπων. Με αυτές τις σκέψεις, εύχομαι το 22ο Φεστιβάλ Βιβλίου να αποτελέσει μία πραγματική γιορτή του πολιτισμού και της δημιουργίας.
 

Ομιλία σε εκδήλωση Παλαιστινίων

E-mail Εκτύπωση PDF
Στην Παλαιστίνη συγκρούονται σφοδρά δύο αντίπαλοι εκ των οποίων ο ένας διαθέτει και χρησιμοποιεί όλα τα στρατιωτικά, οικονομικά και κοινωνικά όπλα για την εξόντωση του άλλου και ο άλλος πολεμάει μόνο με την απελπισία του. Για να περιγράψει κανείς αυτό που συμβαίνει μεταξύ Ισραήλ και Παλαιστίνης το σίγουρο είναι ότι δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει τη λέξη πόλεμος. Εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με δύο κράτη που βρίσκονται σε εμπόλεμη κατάσταση. Από τη μια έχουμε ένα κράτος που έχει στρατό και από την άλλη ένα λαό που κάνει αντι - αποικιακή αντίσταση. Η δυσαναλογία μεταξύ των δύο πλευρών είναι τεράστια. Δεν είναι εύκολο να κατανοήσει κανείς σε βάθος το δράμα που εκτυλίσσεται εδώ και πολλά χρόνια στην Παλαιστίνη. Θα πρέπει να ανατρέξουμε στις πολύπλοκες ιστορικές ρίζες της σύγκρουσης, στη γέννηση του σιωνιστικού κινήματος , στην επικράτηση της ιδεολογίας του στο πλαίσιο της ευρωπαϊκής αποικιοκρατικής κουλτούρας των τελευταίων δεκαετιών του 19 ου αιώνα, στην έναρξη της εβραϊκής μετανάστευσης προς την Παλαιστίνη, στη συγκρότηση του κράτους του Ισραήλ, στη βαθμιαία εδαφική του επέκταση, στη βίαιη εκδίωξη και διασπορά του παλαιστινιακού λαού, στη στρατιωτική κατοχή όλων των εδαφών του κοκ Το ιδεολογικό πλαίσιο της μαζικής εγκατάστασης των Εβραίων εποίκων στην Παλαιστίνη που ολοκληρώθηκε με την ανακήρυξη του κράτους του Ισραήλ, εκφράστηκε ως « επιστροφή στην Ιερή γη του Ισραήλ», με πολιτικούς και οικονομικούς όρους δεν ήταν τίποτε άλλο από μια αποικιοκρατική επιχείρηση, ανάλογη με αυτές που έκαναν ευρωπαϊκές κοινότητες στην Αμερική, Αφρική και Αυστραλία. Το 1948 το νεοανακηρυχθέν κράτος του Ισραήλ και η Ιορδανία διαμοίρασαν μεταξύ τους τα εδάφη που η διεθνής κοινότητα προόριζε για δημιουργία παλαιστινιακού κράτους καθώς και την Ιερουσαλήμ. Χιλιάδες Παλαιστίνιοι εκδιώχθηκαν τότε από τις περιοχές της ισραηλινής κυριαρχίας, δημιουργώντας κύματα εξαθλιωμένων προσφύγων. Η δημιουργία του κράτους του Ισραήλ στηρίχθηκε από την αρχή σε μια ιδεολογική επιχείρηση που αργότερα εξελίχθηκε σε συστηματική πολιτική στρατηγική: στην άρνηση της ύπαρξης του παλαιστινιακού λαού. Διόλου επομένως τυχαία δεν ήταν ότι η πρώτη μεγάλη μάχη που υποχρεώθηκαν να δώσουν οι Παλαιστίνιοι μετά τη δημιουργία του κράτους του Ισραήλ , την αντίσταση ενάντια στην ίδια την ιστορική τους εξάλειψη. Για να επιβεβαιώσουν όχι μόνο απέναντι στο Ισραήλ αλλά και απέναντι σε αραβικές χώρες όπως η Αίγυπτος, η Ιορδανία, η Συρία ,τη συλλογική τους ταυτότητα και το δικαίωμα τους στον αυτοκαθορισμό. Το 1967 το Ισραήλ κατέλαβε τα παλαιστινιακά εδάφη της δυτικής όχθης και τον τομέα της Ιερουσαλήμ από την Ιορδανία, τη λωρίδα της Γάζας και τη χερσόνησο του Σινά από την Αίγυπτο και τα υψώματα του Γκολάν από τη Συρία. Την ίδια εποχή η Δύση φοβούμενη τον φιλοσιοβετικό προσανατολισμό των στρατιωτικών εθνικιστικών κινημάτων σε αραβικές χώρες, ανακαλύπτει στο Ισραήλ έναν ικανότατο στρατιωτικό σύμμαχο, που μαζί με το θεοκρατικό καθεστώς της Σαουδικής Αραβίας διασφαλίζει απόλυτο έλεγχο στα κοιτάσματα πετρελαίου στης Μέσης Ανατολής. Στα κατεχόμενα οι άνθρωποι ζουν υπό συνθήκες άγριας καταστολής , χωρίς κράτος να τους φροντίζει και χωρίς δυνατότητες οικονομικής επιβίωσης . Τα χρόνια που ακολούθησαν το Ισραήλ αναδιπλώθηκε από το Σινά και το Γκολάν παραμένοντας στη δυτική όχθη και τη Γάζα. Στα μέσα της δεκαετίας του 90 το Ισραήλ αναγκάζεται να παραχωρήσει τον έλεγχο των περιοχών αυτών στην PLO του Γιάσερ Αραφάτ. Πρόκειται για τη συμφωνία του Όσλο που εισήγαγε για πρώτη φορά στην ιστορία του παλαιστινιακού ζητήματος τη βούληση για αμοιβαία αναγνώριση των δύο εθνικών κινημάτων, καθώς επίσης και την προθυμία τους να επιλυθεί το ζήτημα με πολιτικά μέσα Το Ισραήλ όμως αντιλαμβάνεται την συμφωνία ως εξής. Η Παλαιστινιακή αστυνομία είναι υπεύθυνη για να κάθονται φρόνιμα οι Παλαιστίνιοι, ενώ με την πολιτική των διαρκών εποικισμών οι οδικές προσβάσεις, οι εύφορες περιοχές, οι υδάτινοι πόροι των κατεχόμενων περιοχών παραμένουν υπό ισραηλινό έλεγχο. Οι παλαιστίνιοι δεν μπορούν να μετακινηθούν, δεν μπορούν να έχουν εμπορικές σχέσεις παρά μόνο με το Ισραήλ. Δεν έχουν δικαιώματα πάνω στη γη τους, δεν έχουν παρά υποτυπώδη εκπαίδευση και κοινωνική ασφάλιση. Η χαριστική βολή στην ειρηνευτική διαδικασία που ξεκίνησε πριν δέκα περίπου χρόνια στη Μαδρίτη δόθηκε πριν λίγες μέρες από τον Μπους, κατά τη διάρκεια της επίσκεψης του Ισραηλινού πρωθυπουργού στην Ουάσιγκτον. Με μία μόνο πρόταση του διέγραψε δεκάδες ψηφίσματα του ΟΗΕ καθιστώντας σαφές ότι το Ισραήλ νομιμοποιείται να κρατήσει ένα μέρος των εδαφών που κατέλαβε στον πόλεμο του 1967. Λίγες μέρες μετά το τρομοκρατικό χτύπημα της 11/9/2001, όταν οι ηγέτες των ΗΠΑ ανέπτυσσαν το ιδεολόγημα της «αντιτρομοκρατικής εκστρατείας», θεωρούσαν ως προϋπόθεση για την αντιμετώπισή της τη λύση του Παλαιστινιακού ζητήματος. Ο Σαρόν διαμαρτυρήθηκε ζητώντας οι ΗΠΑ να μην θυσιάσουν τον πιο πιστό τους σύμμαχο, δηλαδή το Ισραήλ, και έσπευσε να χαρακτηρίσει τον πρόεδρο Αραφάτ Μπιν Λάντεν της περιοχής. Οι μετέπειτα εξελίξεις απέδειξαν ότι οι ΗΠΑ όχι μόνο δεν θυσίασαν το Ισραήλ, αλλά αντίθετα στήριξαν και ανέχτηκαν μια πιο επιθετική πολιτική του Σαρόν κατά των Παλαιστίνιων. Αποκορύφωμα αυτής της πολιτικής η στρατιωτική επιχείρηση με την ονομασία «Αμυντικό τείχος» με εισβολή στα παλαιστινιακά εδάφη της Δυτικής όχθης. Μια επιχείρηση που σε ορισμένες περιπτώσεις πήρε χαρακτήρα βιομηχανικής εξόντωσης των Παλαιστινίων. Στόχος : μέσα από μια συστηματική και παρατεινόμενη εκστρατεία να ταπεινωθεί και να καταστραφεί η παλαιστινιακή πολιτική διοίκηση, να υπάρξει αποδέσμευση από κάθε συμφωνία , να ακυρωθούν για μεγάλο διάστημα οι όποιες προϋποθέσεις για επανέναρξη των ειρηνευτικών διαδικασιών. Να σημειώσουμε εδώ ότι η στρατιωτική αυτή επιχείρηση του Ισραήλ εκδηλώθηκε όταν στο πολιτικό και διπλωματικό επίπεδο, κυρίως με το σχέδιο Αμπντάλα, διαμορφώνονταν προϋποθέσεις για ρεαλιστική και βιώσιμη λύση του χρονίζοντος μεσανατολικού προβλήματος. Με τη χρήση στρατιωτικής βίας και στο όνομα της πάταξης της τρομοκρατίας επιχειρείται η δημιουργία δυσμενών για τους Παλαιστίνιους τετελεσμένων με σκοπό τη διαιώνιση της λογικής της σύγκρουσης, που θα δικαιολογεί ισχυρή στρατιωτική ισραηλινή παρουσία σε σημαντικά αστικά κέντρα και περάσματα στη Δυτική όχθη. Από την άλλη πλευρά οι ΗΠΑ χρησιμοποιούν το Παλαιστινιακό ως εργαλείο στην εκστρατεία τους , για τον έλεγχο των πλούσιων ενεργειακών πηγών της περιοχής του κόλπου. Ο πόλεμος στο Ιρακ επιβεβαίωσε με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο ότι οι ΗΠΑ έχουν αναλάβει αυτόκλητα τον ρόλο αυτού που θα υπαγορεύει , ακόμη και με στρατιωτικά μέσα , το πώς θα επιλύονται οι περιπτώσεις κρίσεων ασφαλείας και αναταραχής, και βέβαια το πότε υπάρχει κρίση και αναταραχή μόνο η Αμερική έχει δυνατότητα να το κρίνει. Ο εξαγγελθείς «οδικός χάρτης» για την ειρήνη στο παλαιστινιακό και οι διεθνείς διασκέψεις που συνδέονται με αυτόν κινούνται μέσα σε αυτή τη λογική. Οι τελευταίες εξελίξεις στο Μεσανατολικό δείχνουν πόσο ανεδαφική και απλουστευτική ήταν η στρατηγική εκτίμηση της αμερικανικής κυβέρνησης, σύμφωνα με την οποία το αδιέξοδο στην ισραηλο παλαινιστιακή σύγκρουση θα λυθεί αν ανατραπεί η υπάρχουσα τάξη πραγμάτων στη Μέση Ανατολή, ξεκινώντας από τον πιο αδύναμο κρίκο, το Ιράκ. Ο Αριέλ Σαρόν εισέπραξε την επιλογή του Μπους να πλήξει το Ιράκ και να τοποθετήσει το Παλαιστινιακό σε δεύτερη μοίρα ως δικαίωση της πολιτικής του. Η ισραηλινή Κυβέρνηση δεν χρησιμοποίησε ποτέ το ρήμα αποδέχομαι για τον οδικό χάρτη ενώ φρόντισε να υπενθυμίσει ότι δεν θα σταματήσει την ίδρυση νέων οικισμών ή την επέκταση των ήδη υπαρχόντων. Το σημερινό σκηνικό στη Μέση Ανατολή μοιάζει τραγικά γνωστό, μόνο που αυτή τη φορά όλοι οι δείκτες είναι στραμμένοι προς το χειρότερο. Παίζοντας για μια ακόμα φορά με τη φωτιά, ο Αριέλ Σαρόν επιδιώκει να μετατρέψει την ισραηλοπαλαιστινιακή διένεξη σε μια τυφλή θρησκευτική σύγκρουση που θα εντάσσεται στο γενικότερο μοντέλο του παγκόσμιου πια « πολέμου κατά της τρομοκρατίας», επιχειρεί να μετατρέψει ένα ζήτημα αναγνώρισης του αναφαίρετου δικαιώματος ενός λαού να έχει δικό του κράτος σε θρησκευτική σύγκρουση οικουμενικών διαστάσεων. Η προσχεδιασμένη δολοφονία του θρησκευτικού ηγέτη της χαμάς και των συντρόφων του πυροδότησε για άλλη μια φορά τη βία και την αιματοχυσία ενώ παράλληλα δυναμίτισε κάθε προσπάθεια ειρηνικής λύσης του παλαιστινιακού. Ο Σαρόν, βασισμένος στις πλάτες του Μπους συνεχίζει να ισοπεδώνει κάθε υπόλοιπο συμφωνιών και προσπαθειών για αναζήτηση ειρηνικής προοπτικής, αιχμαλωτίζοντας κυριολεκτικά την περιοχή αλλά και τους συμπατριώτες του στον ατέλειωτο κύκλο αίματος και φρίκης. Στόχος του η ακύρωση , όλων των διεθνών συμφωνιών που έδιναν ελπίδες για την δημιουργία δύο κρατών στην Παλαιστίνη, του Ισραήλ και του κράτους των Παλαιστινίων όπως προέβλεπε και σχετική απόφαση του ΟΗΕ. Η προοπτική μιας τέτοιας λύσης που βασιζόταν στο κοινό περί δικαίου αίσθημα και που συμπυκνώνεται στο απλούστατο αίτημα « Κανένας λαός χωρίς πατρίδα, κανένας άνθρωπος χωρίς θεμελιώδη δικαιώματα», μπορεί να φαινόταν λογική και εφικτή μέχρι χθες . Σήμερα τίποτα πλέον δεν θεωρείται δεδομένο. Οι ισορροπίες που είχαν διαμορφωθεί μέσα σε ένα προηγούμενο πολιτικό και νομικό πλαίσιο αμφισβητούνται και το κριτήριο με το οποίο αναδιατάσσεται η παγκόσμια πραγματικότητα δεν αναφέρεται σε κάποιο διεθνές δίκαιο, σε κάποιες διεθνείς συμφωνίες. Το μόνο κριτήριο είναι η θέληση της μοναδικής υπερδύναμης. Υπέρτατος νόμος η προάσπιση των συμφερόντων της. Οι δραματικές εξελίξεις στο Μεσανατολικό υπογραμμίζουν και τη συνολική αποτυχία του αγώνα κατά της τρομοκρατίας. Από τη στιγμή που καθίστανται ασαφή τα όρια ανάμεσα στους τρομοκράτες από τη μια πλευρά και το σύνολο των Αράβων ή των μουσοουλμάνων από την άλλη πλευρά , γίνεται αδύνατη η προστασία από την τρομοκρατία, γενικεύεται ο φόβος απέναντι σε ενδεχόμενους «τρομοκράτες», περιστέλλονται ατομικά και πολιτικά δικαιώματα και ελευθερίες και βυθίζεται όλος ο κόσμος σε αβεβαιότητα. Ο εξτρεμισμός της Ισραηλινής κυβέρνησης δημιουργεί επικίνδυνα προηγούμενα για την ειρήνη όχι μόνο στη Μ. Ανατολή αλλά και σε ολόκληρο τον κόσμο. Είμαστε όλοι θεατές μιας οξύμωρης πραγματικότητας. Από τη μια πλευρά σήμερα όσο ποτέ άλλοτε, η διεθνής κοινότητα έχει πλέον αποδεχτεί και διακηρύσσει ότι η μόνη προϋπόθεση για την ειρήνευση στην περιοχή αποτελεί η δημιουργία ενός ανεξάρτητου παλαιστινιακού κράτους, που θα συνυπάρχει και θα συμβιώνει με το κράτος του Ισραήλ. Από την άλλη, η ίδια αυτή διεθνής κοινότητα παρέχει ανοχή και ασυλία στην πολεμική μηχανή του Ισραήλ, που καταστρέφει και ισοπεδώνει οτιδήποτε θα μπορούσε να αποτελέσει τη βάση αυτού του Παλαιστινιακού κράτους. Δεν υπάρχουν όμως άλλα περιθώρια για γενικόλογες εκκλήσεις για ειρήνη, ούτε πολύ περισσότερο για «ίσεες αποστάσεις». Η πολιτική Σαρόν ευθύνεται για τη σημερινή εκρηκτική κατάσταση , που απειλεί να καταστρέψει και τα τελευταία απομεινάρια ειρηνευτικής διαδικασίας.Ευθύνεται η πολιτική της στρατιωτικής ισχύος, της περιφρόνησης των αποφάσεων του ΟΗΕ, της συνέχισης του εποικισμού των κατεχομένων, του αποκλεισμού των αυτόνομων περιοχών με τραγικές οικονομικές και κοινωνικές συνέπειες, για τον Παλαιστινιακό πληθυσμό. Αυτή η πολιτική, που στερεί από τον παλαιστινιακό λαό τα στοιχειώδη και διεθνώς αναγνωρισμένα δικαιώματά του, δεν είναι μόνο πολιτικά και ηθικά απαράδεκτη. Είναι καταστροφική και για το ίδιο το Ισραήλ και μεγάλη απειλή για την ειρήνη σε ολόκληρη τη Μ. Ανατολή Ο Ελληνικός λαός νοιώθει ότι τον αφορά άμεσα ο αγώνας του Παλαιστινιακού λαού για Ειρήνη, δικαιοσύνη, ανεξάρτητη πατρίδα και εκφράζει με πολλούς τρόπους την αλληλεγγύη του σε αυτό τον αγώνα. Ο ΣΥΝ από την πρώτη στιγμή στάθηκε στο πλευρό των Παλαιστινίων, καταδικάζοντας τις ενέργειες του Σαρόν, τη στάση των ΗΠΑ και την αδρανή στάση της Ε.Ε. Με παρεμβάσεις του Πρόεδρου του, των ευρωβουλευτών του στην ολομέλεια του ευρωπαϊκού συμβουλίου, με ανάληψη πρωτοβουλιών των βουλευτών του, με επισκέψεις βουλευτών και μελών του στα κατεχόμενα, με διοργάνωση και συμμετοχή σε πορείες στην Ελλάδα, με οικονομικές εξορμήσεις, με συγκεκριμένες προτάσεις που καταθέτει σε ελληνικό αλλά και ευρωπαϊκό επίπεδο για την αποκατάσταση της ειρήνης προσπαθεί ευαισθητοποιώντας και κινητοποιώντας την κοινωνία και τις κυβερνήσεις της Ελλάδας αλλά και των χωρών της Ε.Ε. να συμβάλλει για την άμεση ειρήνευση της περιοχής και λύση στο Μεσανατολικό με δημιουργία Παλαιστινιακού κράτους στη Δυτική όχθη και την Λωρίδα της Γάζας και εγγύηση της ασφάλειας του Ισραήλ.
 
Περισσότερα Άρθρα...


Σελίδα 16 από 24