Home Πολιτική Δραστηριότητα
Ομιλίες

Ομιλία στην εκδήλωση της Δημοτικής Κίνησης "Θεσσαλονίκη των Πολιτών και της Οικολογίας" με θέμα "Τοπική Αυτοδιοίκηση και Υγεία"

E-mail Εκτύπωση PDF
Η κυβέρνηση, στα θέματα της υγείας, όπως και της παιδείας, εφαρμόζει μακρά περίοδο μεταρρυθμίσεων. Όσα όμως γίνονται στην πράξη είναι ανεπαρκή και δε συνιστούν πολιτική δημιουργίας ενός πραγματικού Δημόσιου Συστήματος Υγείας, που θα λειτουργεί υπέρ όλων των πολιτών αδιακρίτως. Αντίθετα, οδηγούν στην απορύθμιση, και όχι στην αναμόρφωση του ΕΣΥ και στην υποβάθμιση των δημόσιων υπηρεσιών υγείας. Ενάμισι χρόνο μετά τις εξαγγελίες για μια ακόμη να μεταρρύθμιση στο ΕΣΥ, τα προβλήματα όχι μόνο δεν εξαλείφθηκαν, αλλά επιδεινώνονται. Για να φθάσουμε έτσι σε μια παταγώδη αποτυχία του συστήματος, να καταλύεται εσκεμμένα ή μη από τις παλαιοκομματικού τύπου και έντονου παραγοντισμού τακτικές από τον αρμόδιο Υπουργό και τον Πρωθυπουργό, τιμωρό της συμπεριφοράς, και όχι ρυθμιστή, ως όφειλε, της κρίσης, με γνώμονα το συμφέρον του Εθνικού Συστήματος Υγείας. Υπουργός και κυβέρνηση αρνούνται να δεχθούν την κατάσταση, όπως αρνητικά αυτή αποτυπώνεται, δηλαδή: · Το υψηλό ποσοστό δυσαρέσκειας των πολιτών · Την τελευταία θέση που έχει η Ελλάδα μεταξύ των χωρών της Ε.Ε. στη δημόσια χρηματοδότηση του ΕΣΥ, και την πρώτη θέση στην Ε.Ε. στις ιδιωτικές δαπάνες · Την ανεπαρκή και κακή οργάνωση, διοίκηση και λειτουργία του συστήματος, που οδηγεί στη χαμηλή αποδοτικότητα, στη χαμηλή ποιότητα των παρεχομένων υπηρεσιών και στα σοβαρά προβλήματα κακοδιαχείρισης και κατασπατάλησης του δημόσιου χρήματος · Τη διευρυνόμενη ανισότητα του συστήματος απέναντι στους ασθενέστερους πολίτες και στους ανασφάλιστους · Την ταχύτατη και ανεξέλεγκτη αύξηση του ιδιωτικού τομέα. Έτσι, όταν από το Υπουργείο Υγείας, πριν ενάμιση χρόνο κατατέθηκε και τελικά ψηφίσθηκε ο ν.2889 για την Περιφερειακή Συγκρότηση του ΕΣΥ, την οργάνωση των νοσοκομείων και την ανάπτυξη του ανθρώπινου δυναμικού, ο ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ είχε επισημάνει ότι: · Στη θέση του ήδη υπάρχοντος φθηνού, αλλά σαφώς δημόσιου ΕΣΥ, ο νόμος εισάγει το φθηνότερο και λιγότερο δημόσιο σύστημα υγείας.= · Τα προτεινόμενα δεκαέξι ΠΕΣΥ δεν είχαν σχέση με τα προβλεπόμενα από το ν. 1397/83 και κατά βάση αποτελούν αποκέντρωση της αυταρχικής κεντρικής διοίκησης (αφού από τα εννέα μέλη τα πέντε είναι διορισμένα). Δημιουργήθηκε δηλαδή περιφερειακή υπερσυγκέντρωση αρμοδιοτήτων και εξουσιών, παρά περιφερειακή αποκέντρωση. · Ο δημόσιος χαρακτήρας του ΕΣΥ τίθεται εν αμφιβόλω με την κατάργηση των νοσοκομείων ως Ν.Π.Δ.Δ., και τη θεσμοθέτηση Ανώνυμων Εταιρειών για τις υποστηρικτικές υπηρεσίες, την εισαγωγή κανόνων της αγοράς, που τελικά καθιστούν τον ιδιωτικό τομέα πιο ανεξέλεγκτο και κυρίαρχο, και όχι με συμπληρωματικό ρόλο στο γενικότερο σχεδιασμό. · Οι ρυθμίσεις που θέσπισε θεοποιούν το οικονομικό κίνητρο, ενώ η συμμετοχικότητα, η αντιπροσωπευτικότητα υποχωρούν. · Τα μέτρα, ακόμη και η δομή της ολοήμερης λειτουργίας των νοσοκομείων, κινούνται στη λογική της οικονομίας πόρων και της αγοράς, αλλά η υγεία δεν είναι εμπορεύσιμο είδος. Ο ΣΥΝ επεσήμανε και επισημαίνει ότι: · η αναγκαία παρέμβαση στην υγεία πρέπει να βασίζεται στην πολιτική βούληση για αύξηση των πόρων, οικονομικών και ανθρώπινων, και όχι στην προσαρμογή των ελλείψεων. · Πρέπει να οριοθετεί την παρέμβαση του πολιτικού τομέα σε ρόλο συμπληρωματικό του δημόσιου, και πρέπει να ξεκινά με τη βασική αρχή ότι πρωταρχικό ρόλο παίζει η βελτίωση της πρωτοβάθμιας υγείας. Μεταρρύθμιση χωρίς κυρίαρχη την πρωτοβάθμια φροντίδα υγείας δε μπορεί να υπάρξει. Οι πόροι όμως που διατίθενται για την υγεία είναι χαμηλοί, τα κέντρα υγείας αστικού τύπου δε λειτούργησαν ποτέ, ενώ αυτά του αγροτικού υπολειτουργούν. Οι ελλείψεις των νοσοκομείων και των κέντρων υγείας σε προσωπικό, σε ανθρώπινους πόρους, είναι τεράστιες. Σήμερα υπάρχουν 20.000 κενές θέσεις, όταν η πρωθυπουργική δέσμευση ήταν για προσλήψεις 1.000 μέσα στο 2000. Όλα τα παραπάνω εντοπίσθηκαν στις δύο επισκέψεις μας σήμερα στο ΑΧΕΠΑ κυρίως, και στο Ιπποκράτειο, όπου, στις συναντήσεις με τις Διοικήσεις των νοσοκομείων και τους εργαζόμενους επισημάνθηκαν τα έντονα προβλήματα που αντιμετωπίζουν τα νοσοκομεία, κυρίως σε ότι αφορά: · στις ελλείψεις σε νοσηλευτικό και βοηθητικό προσωπικό, όπου, ειδικά στο ΑΧΕΠΑ, ανέρχονται στο 30% των οργανικών θέσεων (αυτών που είχαν καθορισθεί με τον Οργανισμό του 1953 και τις ανάγκες της εποχής), γεγονός που σημαίνει ότι οι πραγματικές πάγιες ελλείψεις είναι πολύ μεγαλύτερες. Στο Πανεπιστημιακό αυτό αξιόλογο νοσοκομείο, λειτουργούν μόνο 4 χειρουργεία, με πρόβλεψη για δέκα μέσω του Γ΄ ΚΠΣ, ενώ εφημερεύει τρεις φορές την εβδομάδα, χωρίς καν τμήμα ορθοπεδικής κλινικής. · σε υλικοτεχνική υποδομή (πεπαλαιωμένα νοσηλευτικά εργαλεία, ανύπαρκτη σύγχρονη υποδομή στα μαγειρεία όπου δεν υπάρχουν καν πλυντήρια πιάτων και σύγχρονος εξοπλισμός, μηχανοργάνωση σε υποτυπώδη μορφή), που έχει σαν συνέπεια τη μη τήρηση των απαραίτητων όρων και συνθηκών υγιεινής και καθαριότητας. Σ΄ αυτά προστίθεται η δυσλειτουργία των κτιρίων εξ αιτίας της παλαιότητάς τους, της μη λειτουργικής διασύνδεσης μεταξύ τους, που καθιστά δυσχερή, χρονοβόρα, και πολλές φορές επικίνδυνη από άποψη υγιεινής τη μετακίνηση των ασθενών. · Στα δύο αυτά νοσοκομεία, η εκκρεμότητα που αφορά τη μεταφορά πανεπιστημιακών κλινικών στο Παπαγεωργίου, θέμα που συνδέεται και με την πλήρη ανάπτυξη του τελευταίου, δημιουργεί προβλήματα για ένα λειτουργικό σχεδιασμό και κατ΄ επέκταση Οργανισμό των νοσοκομείων αυτών. Συνοπτικά, για τη Θεσσαλονίκη τα προβλήματα στο Δημόσιο Τομέα Υγείας εντοπίζονται: · Στην άμεση ανάγκη δημιουργίας πλέον των 100 κλινών για Μονάδες Εντατικής Θεραπείας. · Στην ανάγκη προσλήψεων πλέον των 4000 ιατρικού, νοσηλευτικού κυρίως, και άλλων ειδικοτήτων προσωπικού. · Στην ολοκληρωμένη λειτουργία του Παπαγεωργίου (μεταφορά πανεπιστημιακών κλινικών). · Στη βελτίωση, αναβάθμιση των Κέντρων Υγείας του Νομού. · Στην επίλυση του προβλήματος λειτουργίας του νοσοκομείου παναγία, που κινδυνεύει να κλείσει. · Στην έγκαιρη αξιοποίηση και απορρόφηση των πόρων του Γ΄ Κ.Π.Σ., στα οποία επαφίεται η λύση των μεγάλων προβλημάτων, αφού από τις δημόσιες επενδύσεις το ύψος και οι κατανομές των κονδυλίων ήταν ελάχιστα.
 

Ομιλία στην πολιτική εκδήλωση της Παλαιστινιακής Παροικίας Θεσσαλονίκης

E-mail Εκτύπωση PDF
ΟΜΙΛΙΑ ΤΗΣ ΒΟΥΛΕΥΤΟΥ ΤΟΥ ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ ΑΣΗΜΙΝΑΣ ΞΗΡΟΤΥΡΗ ΣΤΗΝ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΤΩΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΩΝ 19/5/2002 Το ιδεολογικό πλαίσιο της μαζικής εγκατάστασης των Εβραίων εποίκων στην Παλαιστίνη που ολοκληρώθηκε με την ανακήρυξη του κράτους του Ισραήλ, εκφράστηκε από το σιωνιστικό κίνημα ως « επιστροφή στην Ιερή γη του Ισραήλ». Με πολιτικούς και οικονομικούς όρους ωστόσο , πρόκειται για μια αποικιοκρατική επιχείρηση, ανάλογη με αυτές που έκαναν ευρωπαϊκές κοινότητες στην Αμερική, Αφρική και Αυστραλία. Το 1948 το νεοανακηρυχθέν κράτος του Ισραήλ και η Ιορδανία διαμοίρασαν μεταξύ τους τα εδάφη που η διεθνής κοινότητα προόριζε για δημιουργία παλαιστινιακού κράτους καθώς και την Ιερουσαλήμ. Χιλιάδες Παλαιστίνιοι εκδιώχθηκαν τότε από τις περιοχές της ισραηλινής κυριαρχίας, δημιουργώντας κύματα εξαθλιωμένων προσφύγων. Το 1967 το Ισραήλ κατέλαβε τα παλαιστινιακά εδάφη της δυτικής όχθης και τον τομέα της Ιερουσαλήμ από την Ιορδανία, τη λωρίδα της Γάζας και τη χερσόνησο του Σινά από την Αίγυπτο και τα υψώματα του Γκολάν από τη Συρία. Την ίδια εποχή η Δύση φοβούμενη τον φιλοσιοβετικό προσανατολισμό των στρατιωτικών εθνικιστικών κινημάτων σε αραβικές χώρες, ανακαλύπτει στο Ισραήλ έναν ικανότατο στρατιωτικό σύμμαχο, που μαζί με το θεοκρατικό καθεστώς της Σαουδικής Αραβίας διασφαλίζει απόλυτο έλεγχο στα κοιτάσματα πετρελαίου στης Μέσης Ανατολής. Την ίδια στιγμή οι άνθρωποι στα κατεχόμενα ζουν υπό άθλιες συνθήκες άγριας καταστολής , χωρίς κράτος να τους φροντίζει και χωρίς δυνατότητες οικονομικής επιβίωσης . Τα χρόνια που ακολούθησαν το Ισραήλ αναδιπλώθηκε από το Σινά και το Γκολάν παραμένοντας στη δυτική όχθη και τη Γάζα. Στα μέσα της δεκαετίας του 90 το Ισραήλ αναγκάζεται να παραχωρήσει τον έλεγχο των περιοχών αυτών στην PLO του Γιάσερ Αραφάτ. Πρόκειται για τη συμφωνία του Όσλο την οποία όμως το Ισραήλ αντιλαμβάνεται ως εξής. Η Παλαιστινιακή αστυνομία είναι υπεύθυνη για να κάθονται φρόνιμα οι Παλαιστίνιοι, ενώ με την πολιτική των διαρκών εποικισμών οι οδικές προσβάσεις, οι εύφορες περιοχές, οι υδάτινοι πόροι των κατεχόμενων περιοχών παραμένουν υπό ισραηλινό έλεγχο. Οι παλαιστίνιοι δεν μπορούν να μετακινηθούν, δεν μπορούν να έχουν εμπορικές σχέσεις παρά μόνο με το Ισραήλ. Δεν έχουν δικαιώματα πάνω στη γη τους, δεν έχουν παρά υποτυπώδη εκπαίδευση και κοινωνική ασφάλιση. Σε συνέχεια όλων αυτών έρχονται τα πρόσφατα γεγονότα που η εξέλιξη τους θα κρίνει την εικόνα του κόσμου τα επόμενα χρόνια. Παρακολουθούμε σήμερα με κατάπληξη και οργή αυτά που διαδραματίζονται που παρόλο που μοιάζουν εκ πρώτης όψεως σαν επανάληψη του παρελθόντος, αυτή η μαζική και αποικιοκρατική επίθεση του Ισραήλ κατά του Παλαιστινιακού λαού είναι χειρότερη από τις επιθέσεις του 1971 και του 1982. Η επιχείρηση που βρίσκεται σε εξέλιξη υπό την καθοδήγηση του Σαρόν, την πλήρη κάλυψη των ΗΠΑ και την ανοχή της Ε.Ε. έχει ως στόχο την εξόντωση του Αραφάτ, την κατάληψη των αυτόνομων περιοχών. Την ακύρωση δηλαδή, όλων των διεθνών συμφωνιών που έδιναν ελπίδες για την δημιουργία δύο κρατών στην Παλαιστίνη, του Ισραήλ και του κράτους των Παλαιστινίων όπως προέβλεπε και σχετική απόφαση του ΟΗΕ. Η προοπτική μιας τέτοιας λύσης που βασιζόταν στο κοινό περί δικαίου αίσθημα και που συμπυκνώνεται στο απλούστατο αίτημα « Κανένας λαός χωρίς πατρίδα, κανένας άνθρωπος χωρίς θεμελιώδη δικαιώματα», μπορεί να φαινόταν λογική και εφικτή μέχρι χθες . Σήμερα τίποτα πλέον δεν θεωρείται δεδομένο. Οι ισορροπίες που είχαν διαμορφωθεί μέσα σε ένα προηγούμενο πολιτικό και νομικό πλαίσιο αμφισβητούνται και το κριτήριο με το οποίο αναδιατάσσεται η παγκόσμια πραγματικότητα δεν αναφέρεται σε κάποιο διεθνές δίκαιο, σε κάποιες διεθνείς συμφωνίες. Το μόνο κριτήριο είναι η θέληση της μοναδικής υπερδύναμης. Υπέρτατος νόμος η προάσπιση των συμφερόντων της. Η επίθεση στο Ιράκ είχε σαν πρόσχημα την τυχοδιωκτική πολιτική του Σαντάμ. Η επίθεση στη Γιουγκοσλαβία είχε σαν αφορμή τον Μιλόσεβιτς, το σάρωμα στο Αφγανιστάν είχε δικαιολογία το χτύπημα των δίδυμων πύργων στη Νέα Υόρκη και την πάταξη της παγκόσμιας τρομοκρατίας. Στη συνέχεια, με αυτό το σαθρό επιχείρημα, και βαφτίζοντας τρομοκρατία τον εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα των Παλαιστινίων, εντάθηκε η επίθεση κατά των αυτόνομων εδαφών των Παλαιστινίων και το σάρωμα των διεθνών συμφωνιών. Λίγες μέρες μετά το τρομοκρατικό χτύπημα της 11/9/2001, όταν οι ηγέτες των ΗΠΑ ανέπτυσσαν το ιδεολόγημα της «αντιτρομοκρατικής εκστρατείας», θεωρούσαν ως προϋπόθεση για την αντιμετώπισή της τη λύση του Παλαιστινιακού ζητήματος. Ο Σαρόν διαμαρτυρήθηκε ζητώντας οι ΗΠΑ να μην θυσιάσουν τον πιο πιστό τους σύμμαχο, δηλαδή το Ισραήλ, και έσπευσε να χαρακτηρίσει τον πρόεδρο Αραφάτ Μπιν Λάντεν της περιοχής. Οι μετέπειτα εξελίξεις απέδειξαν ότι οι ΗΠΑ όχι μόνο δεν θυσίασαν το Ισραήλ, αλλά αντίθετα στήριξαν και ανέχτηκαν μια πιο επιθετική πολιτική του Σαρόν κατά των Παλαιστίνιων. Αποκορύφωμα αυτής της πολιτικής Σαρόν είναι η στρατιωτική επιχείρηση με την ονομασία «Αμυντικό τείχος» με εισβολή στα παλαιστινιακά εδάφη της Δυτικής όχθης. Μια επιχείρηση που σε ορισμένες περιπτώσεις πήρε χαρακτήρα βιομηχανικής εξόντωσης των Παλαιστινίων. Στόχος : μέσα από μια συστηματική και παρατεινόμενη εκστρατεία να ταπεινωθεί και να καταστραφεί η παλαιστινιακή πολιτική διοίκηση, να υπάρξει αποδέσμευση από κάθε συμφωνία ( ΟΣΛΟ-ΜΑΔΡΙΤΗ), να ακυρωθούν για μεγάλο διάστημα οι όποιες προϋποθέσεις για επανέναρξη των ειρηνευτικών διαδικασιών. Επίσης και η δημιουργία δυσμενών για τους Παλαιστίνιους τετελεσμένων, όταν και άμα ησυχάσουν τα πράγματα, με διαιώνιση της λογικής της σύγκρουσης, που θα δικαιολογεί ισχυρή στρατιωτική ισραηλινή παρουσία σε σημαντικά αστικά κέντρα και περάσματα στη Δυτική όχθη. Να σημειώσουμε εδώ ότι η στρατιωτική αυτή επιχείρηση του Ισραήλ εκδηλώθηκε όταν στο πολιτικό και διπλωματικό επίπεδο, κυρίως με το σχέδιο Αμπντάλα, διαμορφώνονταν προϋποθέσεις για ρεαλιστική και βιώσιμη λύση του χρονίζοντος μεσανατολικού προβλήματος. Από την άλλη οι ΗΠΑ χρησιμοποιούν το Παλαιστινιακό ως εργαλείο στη νέα εκστρατεία τους , που δεν ξεφεύγει από την πολιτική ελέγχου των πλούσιων ενεργειακών πηγών της περιοχής του κόλπου. Όταν μάλιστα, μέσω της εκστρατείας του Αφγανιστάν φαίνεται να κερδίζουν έδαφος στον έλεγχο των ενεργειακών πηγών της Κασπίας και του Καυκάσου, αλλά και των δρόμων μεταφοράς τους στη Δύση. Και η Ευρωπαϊκή Ένωση μπροστά σε αυτή την ιστορική πρόκληση; Παραμένει για μια ακόμα φορά χωρίς πνευματική, ηθική και πολιτική παρουσία, δεμένη στο άρμα των ΗΠΑ. Ο Σαρόν ταπεινώνει τους Κυβερνήτες της Ευρωπαϊκής Ενωσης που αποδεικνύονται κατώτεροι των περιστάσεων, ανίκανοι να εξασφαλίσουν το περιεχόμενο ζωής των μεγάλων δημοκρατικών αξιών για το μέλλον της ανθρωπότητας. Όταν οι Ισραηλινές επιθέσεις καταστρέφουν την δυνατότητα της Παλαιστινιακής Αρχής να λειτουργεί ως κυβέρνηση. Όταν καταστρέφεται συστηματικά κάθε πλευρά της παλαιστινιακής οντότητας, συμπεριλαμβανομένων των σχολείων, των νοσοκομείων και των μη κυβερνητικών οργανώσεων, το Αμερικανικό κογκρέσο υιοθετεί ψηφίσματα άκριτης υποστήριξης προς το Ισραήλ και η Ευρώπη στέκεται κουφή, τυφλή στο δράμα των Παλαιστινίων, και ανήμπορη να ακούσει τη φωνή των λαών της, την κραυγή της ανθρωπότητας, τη φωνή της ιστορίας και του μέλλοντος. Ενδεικτική της πολιτικής που ακολουθείται από την διεθνή κοινότητα είναι η συμφωνία με την οποία οι ΗΠΑ δέχτηκαν να προστατεύσουν το Ισραήλ από την διεξαγωγή έρευνας του ΟΗΕ στην Τζενίν σε αντάλλαγμα για την άρση της πολιορκίας των αρχηγείων του Αραφάτ στη Ραμάλα. Για μια ακόμα φορά το Ισραήλ με την προστασία των ΗΠΑ αποτελεί την εξαίρεση στην επιβολή του διεθνούς δικαίου. Μπορεί να αψηφά τις αποφάσεις του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ με πλήρη ατιμωρησία, υπονομεύοντας έτσι την εξουσία του. Στο πλευρό όμως των παλαιστινίων στέκονται οι λαοί προσπαθώντας να σώσουν την χαμένη τιμή των κυβερνήσεων τους. Σήμερα οι προοδευτικοί, οι φιλειρηνικοί άνθρωποι στέκονται πλάι στους Παλαιστίνιους. Όχι γιατί εχθρεύονται τους Ισραηλινούς, αλλά γιατί η συμβίωση δύο λαών μόνον ειρηνική μπορεί να είναι. Η ένταση, η εχθρότητα, οι πόλεμοι, η κατοχή, υπονομεύουν την ασφάλεια των απλών ανθρώπων, τους προσφέρουν θύματα στη μηχανή της βίας, γιατί η βία φέρνει περισσότερη βία, και δε θα λύσει τα προβλήματα. Η καταστροφή θα τονώσει και δεν θα εξαλείψει την διάθεση των Παλαιστινίων να αντισταθούν στην Ισραηλινή κυριαρχία. Υπάρχουν βάσιμοι λόγοι να περιμένει κανείς ότι η σύγκρουση θα κλιμακωθεί αν δεν υπάρξει ένα πλαίσιο πολιτικών διαπραγματεύσεων που θα μπορούσε να υποκαταστήσει τη βία των τελευταίων μηνών. Οποιοσδήποτε νομίζει σήμερα ότι όχι μόνο εξαλείφει την τρομοκρατία, αλλά και ότι σαρώνει τις προσδοκίες για ανεξαρτησία ενός ολόκληρου λαού χρησιμοποιώντας τη στρατιωτική του δύναμη, αυτό που τελικά θα καταφέρει είναι να κάνει το Τελ-Αβίβ και τη Χάιφα πεδία μάχης. Όσο για την ασφάλεια της Ιερουσαλήμ αυτή την έχουμε ξεχάσει εδώ και καιρό. Εδώ που έχουν φθάσει τα πράγματα, είναι αμφίβολο αν μπορεί να βρεθεί και να εφαρμοστεί μια βιώσιμη λογική λύση απ΄όσους ζουν στην περιοχή. Οι προσπάθειες για την ίδρυση Ανεξάρτητου Παλαιστινιακού κράτους στα κατεχόμενα από το 1967 εδάφη, μετά και από τους όρους και προϋποθέσεις που θέτει το ειρηνευτικό σχέδιο των αραβικών κρατών υπονομεύεται συστηματικά και βίαια, όπως και η πολυπόθητη ειρήνευση στην περιοχή, που αληθινά συμφέρει και το Ισραήλ μακροπρόθεσμα, γιατί και ο λαός, το Ισραήλ με τα εκατομμύρια θύματα από τη ναζιστική βαρβαρότητα, έχει ανάγκη και δικαίωμα να ζει με ασφάλεια και ειρηνικά. Ο ΣΥΝ από την πρώτη στιγμή στάθηκε στο πλευρό των Παλαιστινίων, καταδικάζοντας τις ενέργειες του Σαρόν, τη στάση των ΗΠΑ και την αδρανή στάση της Ε.Ε. Με παρεμβάσεις του Πρόεδρου του, των ευρωβουλευτών του στην ολομέλεια του ευρωπαϊκού συμβουλίου, με ανάληψη πρωτοβουλιών των βουλευτών του, με επισκέψεις βουλευτών και μελών του στα κατεχόμενα, με διοργάνωση και συμμετοχή σε πορείες στην Ελλάδα, με οικονομικές εξορμήσεις, με συγκεκριμένες προτάσεις που καταθέτει σε ελληνικό αλλά και ευρωπαϊκό επίπεδο για την αποκατάσταση της ειρήνης προσπαθεί ευαισθητοποιώντας και κινητοποιώντας την κοινωνία και τις κυβερνήσεις της Ελλάδας αλλά και των χωρών της Ε.Ε. να συμβάλλει για την άμεση ειρήνευση της περιοχής και λύση στο Μεσανατολικό με δημιουργία Παλαιστινιακού κράτους στη Δυτική όχθη και την Λωρίδα της Γάζας και εγγύηση της ασφάλειας του Ισραήλ. Οι εκδηλώσεις μας συμπαράστασης στο κίνημα αλληλεγγύης στον Παλαιστινιακό λαό είναι σημαντική συμβολή στην αναχαίτιση της επιθετικότητας του Σαρόν, που τορπιλίζει τη διαδικασία ειρήνευσης στην περιοχή, και ταυτόχρονα συμβολίζουν την αντίσταση απέναντι στα κοσμοκρατικά σχέδια των ΗΠΑ που χρησιμοποιούν και το Παλαιστινιακό σαν εργαλείο για τη νέα τους εκστρατεία στην ευρύτερη περιοχή, ενώ παράλληλα θέλουν να αφυπνίσουν τους κυβερνήτες της Ε.Ε. να ακούσουν τη φωνή των λαών τους, την κραυγή της ανθρωπότητας, τη φωνή του μέλλοντος. Υπάρχουν πολλοί τρόποι να προσεγγίσει κανείς το παλαιστινιακό πρόβλημα, ανάλογα με το τι πιστεύει ότι υπερασπίζεται η κάθε πλευρά, ποιους συμμάχους διαθέτει και ποιες μεθόδους χρησιμοποιεί. Με τα επιχειρήματα αυτά μπορεί να διεξαχθούν ατέλειωτες κουβέντες που κάποτε ακουμπάνε και σε θρησκευτικές προκαταλήψεις κατά των εβραίων, πολιτισμικές προκαταλήψεις κατά του Ισλάμ και ενοχές για το ολοκαύτωμα, και από φαινόμενα αντισημιτισμού, ξενοφοβίας και εθνικισμών. Αυτό που έχει σημασία για την Αριστερά είναι το εξής : Στην Παλαιστίνη συγκρούονται σφοδρά δύο αντίπαλοι, εκ των οποίων ο ένας διαθέτει και χρησιμοποιεί όλα τα στρατιωτικά, οικονομικά και κοινωνικά όπλα για την εξόντωση του άλλου και ο άλλος πολεμάει μόνο με την απελπισία του. Η θέση της Αριστεράς βρίσκεται πάντα στο πλευρό των Απελπισμένων.
 

Χαιρετισμός στο Φεστιβάλ Βιβλίου Θεσσαλονίκης

E-mail Εκτύπωση PDF
Προς τον Σύνδεσμο Εκδοτών Βόρειας Ελλάδας Κυρίες και Κύριοι, Αγαπητές φίλες, αγαπητοί φίλοι, Θα ήθελα να ευχηθώ κάθε επιτυχία στις εργασίες του Φεστιβάλ Βιβλίου Θεσσαλονίκης, σε ένα θεσμό που αισίως κλείνει τα είκοσι ένα του χρόνια. Για δύο λοιπόν δεκαετίες αναδεικνύεται και με αυτόν τον τρόπο ο πολιτιστικός ρόλος της Θεσσαλονίκης, διευρύνεται το αναγνωστικό κοινό, συναντιούνται οι άνθρωποι των γραμμάτων και των τεχνών με τους πολίτες, παρουσιάζονται ιδέες, προβληματισμοί, συναισθήματα. Φέτος, μας εκπλήξατε ευχάριστα με τη νέα πορεία του Φεστιβάλ σε διεθνές επίπεδο και την επιλογή που έγινε για την έκθεση αντιπροσωπευτικών εκδόσεων από χώρες τις Ευρώπης. Μια πρωτοβουλία πολύ σημαντική, αφού και αυτό συμβάλλει στο να συνεργασθούν οι λαοί, να γνωρίσουν ο ένας την κουλτούρα του άλλου, να έρθουν σε επαφή με τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά των πολιτισμών τους και τελικά να προωθήσουν την ειρηνική τους συνύπαρξη. Γιατί ιδιαίτερα σήμερα ζούμε σε μία περίοδο όπου ρατσιστικές και εθνικιστικές φωνές έχουν την τάση να χωρίσουν τους ανθρώπους. Τα γράμματα και οι τέχνες δεν έχουν σύνορα. Και μέσα από αυτή τη πολιτιστική ανταλλαγή ίσως κάνουμε ένα μεγάλο βήμα μπροστά και για την κοινωνική και πολιτιστική συνύπαρξη. Για μια ακόμη φορά καλή επιτυχία, ΑΣΗΜΙΝΑ ΞΗΡΟΤΥΡΗ-ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΑΡΗ
 

Χαιρετισμός της Βουλευτού Ασημίνας Ξηροτύρη-Αικατερινάρη προς το Δίκτυο Γυναικών Επιχειρηματιών του Κέντρου Εργάνη

E-mail Εκτύπωση PDF
Αγαπητές Φίλες, Ευχαριστώ για την πρόσκλησή σας, δυστυχώς όμως δε θα μπορέσω να παρευρεθώ στην Ημερίδα που διοργανώνετε λόγω υποχρεώσεων μου στο Κοινοβούλιο. Με αφορμή την «Ημέρα της Γυναίκας» που είναι την Παρασκευή, και επειδή η Εργάνη είναι δίκτυο γυναικών επιχειρηματιών, αλλά και εγώ γυναίκα βουλευτής, θα ήθελα να κάνω μια σύντομη αναφορά για τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η γυναίκα εργαζόμενη. Σήμερα, την εποχή της παγκοσμιοποίησης του κεφαλαίου, που όχι μόνο δεν συνοδεύεται από παροχές, αλλά διακρίνεται για τις περικοπές των κοινωνικών δαπανών και των εργασιακών δικαιωμάτων, Σήμερα, που η εκμετάλλευση με το ιδεολογικό περίβλημα της παγκοσμιοποίησης οδηγεί σε ελαστικές μορφές απασχόλησης, σε μείωση μισθών και υποβάθμιση της κοινωνικής ασφάλισης , Σήμερα, ακόμη περισσότερο, η γυναίκα οφείλει να συμμέτεχει στα κοινά και να διεκδικήσει τα δικαιώματα της σαν εργαζόμενη και σαν επιχειρηματίας. Γιατί δυστυχώς σήμερα, ενώ οι γυναίκες στην Ελλάδα είναι περίπου το μισό του πληθυσμού (50,8%), αποτελούν μόνο το 40% του εργατικού δυναμικού, ενώ συμμετέχουν με 70,2% στο ποσοστό της ανεργίας. Σήμερα περισσότερο από το μισό των αποφοίτων ανωτάτων σχολών είναι γυναίκες (55%) όμως το 67,6% των πτυχιούχων ανέργων είναι γυναίκες . Και όχι μόνον αυτό. Με βάση τα στατιστικά στοιχεία οι γυναίκες έχουν χαμηλότερες αμοιβές από τους άνδρες εργαζόμενους, εξελίσσονται με προκλητικά χαμηλότερα ποσοστά στην επαγγελματική ιεραρχία, πλήττονται ιδιαίτερα από τις παλαιότερες, και από ότι φαίνεται και από τις νεώτερες ρυθμίσεις για την κοινωνική ασφάλιση. Μοιάζουν όμως να είναι ενθαρρυντικά τα στοιχεία σε ότι αφορά τις γυναίκες επιχειρηματίες, όπου τα ποσοστά συμμετοχής τους είναι ανοδικά, και μάλιστα με θετικά αποτελέσματα ως προς την ανάπτυξη της επιχειρηματικής δραστηριότητας, παρά τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η οικονομία μας και οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις, στις οποίες κατά κύριο λόγο δραστηριοποιούνται οι γυναίκες. Ένα σημαντικό κομμάτι των γυναικών επιχειρηματιών, και μάλιστα πρωτοπόρο είστε και εσείς. Ο ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ, ως κόμμα που κατ΄εξοχήν αγωνίζεται για τα γυναικεία δικαιώματα, δε μπορεί παρά να στηρίζει τις προσπάθειές σας, και να σας συγχαίρει για τις επιτυχίες σας, πράγμα που εκφράστηκε και από τον Πρόεδρο του ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ, το Νίκο Κωνσταντόπουλο, κατά την επίσκεψή του στο περίπτερό σας στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης. Εύχομαι καλή επιτυχία στις εργασίες της ημερίδας σας, και στο Δίκτυο σας, τις δραστηριότητες του οποίου παρακολουθώ με ιδιαίτερο ενδιαφέρον.
 
Περισσότερα Άρθρα...


Σελίδα 19 από 24