Home Πολιτική Δραστηριότητα
Ομιλίες

Τοποθέτηση της Βουλευτού Ασημίνας Ξηροτύρη Αικατερινάρη στο προσυνέδριο του ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ με θέμα ΄΄Η συνάντηση αριστεράς και οικολογίας΄΄στην ενότητα ΄΄Χωροταξία και ποιότητα ζωής, η συνάντηση της οικολογίας με τον πολιτισμό΄΄

E-mail Εκτύπωση PDF
Φίλες και φίλοι, Θεωρώ πολύ σημαντική την προσπάθεια που γίνεται στο προσυνέδριο αυτό. Με τη σειρά μου θα ήθελα να μεταφέρω τη δυσκολία που αντιμετωπίζει ένας βουλευτής της περιφέρειας που από τη μία θέλει ανάπτυξη για τον τόπο του, μια ανάπτυξη που έχει άμεση ανάγκη η περιφέρεια για την επιβίωσή της για θέσεις απασχόλησης αφού μαστίζεται από την ανεργία και από την άλλη απαιτεί η ανάπτυξη αυτή να διακατέχεται από μία άλλη λογική, περισσότερο φιλική `προς το περιβάλλον, με όρους αειφορίας και ποιότητας ζωής. Οι εξελίξεις στην οικονομία, στην ανάπτυξη επηρεάζουν και επηρεάζονται άμεσα από την ποιότητα του φυσικού και πολιτιστικού περιβάλλοντος. Η χώρα μας έχει ιδιαίτερους λόγους για τους οποίους πρέπει να αναπτύξει πολιτικές προστασίας του περιβάλλοντος στα πλαίσια μιας στρατηγικής για την αειφόρο ανάπτυξη. Το κόμμα μας ο Συνασπισμός αφιερώνει συχνά συνέδρια, ημερίδες και παράλληλα δίδουμε μια διαρκή μάχη στη Βουλή θα έλεγα σχεδόν μόνοι μας για να προλάβουμε τα μικρά και τα μεγάλα και να διασώσουμε ότι μπορούμε. Αυτό που το κόμμα μας έχει μεγαλύτερη ανάγκη είναι η εξόρμηση στην κοινωνία και η επαφή με τους πολίτες. Ο Συνασπισμός, με τις δυνάμεις που διαθέτει, έχει καταθέσει σειρά ερωτήσεων και επερωτήσεων που σχετίζονται με θέματα προστασίας τους περιβάλλοντος. Ρωτήσαμε την κυβέρνηση για τις πλείστες προσφυγές στην Ευρωπαϊκή Ένωση στα θέματα του περιβάλλοντος, μεταφέροντας την αγωνία των πολιτών της Ελλάδας. Τους ρωτήσαμε γιατί παρότι διαχειρίστηκαν τους πόρους από τα ΜΟΠ και τα δύο Κοινοτικά Πλαίσια Στήριξης, υπάρχει τεράστια καθυστέρηση στα έργα προστασίας του περιβάλλοντος και ισόρροπης ανάπτυξης. Επιμένουμε ότι η επιλογή της ανάληψης της Ολυμπιάδας θα έχει στο περιβάλλον της πρωτεύουσας μεγάλες οικολογικές επιπτώσεις όσο για την περιφέρεια θα καθυστερήσει κάθε έργο πνοής. Η κυβέρνηση επιμένει ακόμη στο πρότυπο της ποσοτικής ανάπτυξης και επιδεικνύει τεράστια αδράνεια στην άσκηση περιβαλλοντικών πολιτικών με αποτέλεσμα ή να συνεχίζει τις παραβιάσεις ή απλώς να προσαρμόζεται με όρους τυπικής κάλυψης σε σχετικές Ευρωπαϊκές οδηγίες. Δεν μας απάντησαν ποτέ για την πολιτική τους στο περιβάλλον. Τους έχουμε επισημάνει και ελέγξει επανειλημμένα ότι διαχειρίστηκαν τόσα λεφτά στον τομέα της αγροτικής πολιτικής και τελικά αυτό που προκύπτει είναι ότι ο αγροτικός πληθυσμός της υπαίθρου και το περιβάλλον είναι οι μεγάλοι χαμένοι. Η ύπαιθρος ερημώνεται και οι αγρότες μεταναστεύουν στα αστικά κέντρα αυξάνοντας τα ποσοστά ανεργίας. Εγκαταλείφθηκαν κυρίως οι ορεινές και προβληματικές περιοχές της παραδοσιακής γεωργίας, ωφελήθηκαν οι πεδινές – αρδευόμενες περιοχές της εντατικής γεωργίας για να διευρυνθούν έτσι ακόμη περισσότερο οι οικονομικοινωνικές ανισότητες μεταξύ των γεωγραφικών περιοχών. Στις πεδινές περιοχές η ρύπανση, η διάβρωση, η εξάντληση των υδάτινων πόρων εξελίχθηκαν περίπου ανεξέλεγκτα. Στις ορεινές περιοχές εντάθηκαν η υπερβόσκηση, η διάβρωση και βέβαια οι εμπρησμοί, η αυθαίρετη δόμηση και η εγκατάλειψη παραδοσιακών γεωργικών συστημάτων. Στις παράκτιες περιοχές η αστική – τουριστική επέκταση καταβρόχθισε τη γεωργική γη και η αγροτική γη σημαντικούς υγροτόπους – βιότοπους και όλες αυτές οι δραστηριότητες ρυπαίνουν ανεξέλεγκτα το περιβάλλον. Πολύτιμα είδη εξαφανίστηκαν, τοπία μεγάλης φυσικής αξίας, προϊόντα τοπικής σημασίας και ιδιαίτερης ποιότητας ξεχάστηκαν. Σήμερα μόνο το 0,60% των συνολικών εκτάσεων καταλαμβάνουν οι βιολογικές καλλιέργειες και το ιδιαίτερα ανησυχητικό είναι ότι η κυβέρνηση προγραμματίζει στην επόμενη πενταετία την ένταξη του εξαιρετικά μικρού ποσοστού του 0,2% δηλαδή 70.000 στρεμμάτων ενώ για τη χώρα μας τα περιθώρια ανάπτυξής της είναι εξαιρετικά μεγάλα. Στο συνολικό αυτό πρόβλημα προστίθενται και οι καθυστερήσεις στο θέμα της πιστοποίησης, της εκπαίδευσης και της διακίνησης των βιολογικών προϊόντων. Υπό αυτούς τους όρους της προγραμματιζόμενης βιολογικής γεωργίας, για ποιο βιολογική κτηνοτροφία μιλά η Κυβέρνηση, που τη θυμάται μόνο όταν προκύπτει ένα διατροφικό πρόβλημα και ξεχνά ότι αυτή συνδέεται άμεσα με την ανάπτυξη των βιολογικών ζωοτροφών και την εκτροφή εγχώριων φυλών ζώων. ʼρρηκτα συνδεδεμένο με τις επιπτώσεις της αγροτικής σας πολιτικής στο περιβάλλον το οξύ πρόβλημα της προστασίας των δασικών εκτάσεων. Τους ρωτήσαμε για την τελευταία δεκαετία όπου διαχειρίστηκαν τόσα λεφτά και για την οργάνωση του κράτους, για την προστασία των φυσικών του πόρων και όμως για δέκα συνεχή χρόνια εκατομμύρια στρέμματα δάσους και δασικών εκτάσεων έχουν καταστραφεί. Τους ρωτήσαμε γιατί οι αέριοι ρύποι αυξήθηκαν κατά 18% από το ’94 και η μείωση που έχει υποχρέωση η Ελλάδα να κάνει για τις εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα κατά 25% είναι άπιαστο όνειρο. Και πώς να μην είναι αφού η πολιτική μας είναι πολιτική αυτοκινητοδρόμων, εξυπηρέτησης των αυτοκινήτων και ιδιαίτερα των ιδιωτικών. Τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς και η οργάνωσή τους δεν εξυπηρετούν τους πολίτες. Το περιβόητο έργο της διπλής σιδηροδρομικής ηλεκτροκίνησης Αθήνας – Θεσσαλονίκης καρκινοβατεί. Όπως και λοιπά έργα σιδηροδρομικών συνδέσεων, υπόγειων και σε σταθερή τροχιά μέσων κλπ. Αλλά ας πάμε και στις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας. Ποιο ήταν το πλάνο στα Αιολικά Πάρκα και που βρισκόμαστε. Ήμαστε στη μέση του δρόμου με εγκατεστημένη ισχύ 200 MW έναντι 400 MW. Ακόμη στο πεδίο της διαχείρισης των υδάτινων πόρων επιδεινώνεται αντί να βελτιώνεται η κατάσταση που διακρίνεται από την κακοδιαχείριση τη μη ορθολογική εξοικονόμηση και προστασία των υδάτινων πόρων και αποθεμάτων και από την έλλειψη μέτρων προστασίας της ποιότητας αυτών, και ακόμα από τους ανενεργούς νόμους όπως ο ν.1739/87 με τα 13 υδατικά διαμερίσματα που δεν εφαρμόστηκε κύρια λόγω των συγκρούσεων των φορέων, και τώρα πρέπει να συμμορφωθούμε με τη οδηγία πλαίσιο 2000/60 όπου πρέπει σε λίγα χρόνια να έχουμε ξεκαθαρίσει το οργανωτικό και την υποδομή της διαχείρισης των υδάτινων πόρων. Χαρακτηριστικός είναι ο τρόπος που το Υ.ΠΕ.ΧΩ.Δ.Ε. αντιλαμβάνεται την προστασία του περιβάλλοντος, διαθέτει μόνο 15 δις έναντι των 4 τρις που θα διαθέσει για τα δημόσια έργα. Ένα Υπουργείο που τελικά φαίνεται να είναι μόνο κατά το όνομα Υπουργείο περιβάλλοντος και χωροταξίας. Απ’ όλους αυτούς τους τομείς θα αναφερθώ αναλυτικότερα στην ενότητα που συζητάμε σ’ αυτό το τραπέζι. Και κατ’ αρχήν για τον χωροταξικό σχεδιασμό ξεκινώντας από το Σύνταγμα και την αναθεώρηση του άρθρου 24. Εκτός από τις αλλοιώσεις στο άρθρο 24 για τα θέματα των δασικών εκτάσεων σημαντική αλλοίωση επιχειρήθηκε να γίνει και στην παράγραφο 2 του άρθρου αυτού που αφορά τη χωροταξική αναδιάρθρωση της χώρας. Χρησιμοποιήθηκε, όπως και σε πολλά Νομοσχέδια η έννοια του ΄΄Δημοσίου συμφέροντος΄΄ αλλά δημόσιο συμφέρον είναι και τα προμέτοχα από την ιδιωτικοποίηση της διαχείρισης των ακτών από την ΤΟΥΡΙΣΤΙΚΑ ΑΚΙΝΗΤΑ Α.Ε. κλπ., η συνταγματική αρχή του δικαιώματος στην «κατοικία», όταν το κράτος αυτή την ευθύνη την έχει εκχωρήσει στον ιδιώτη και τον αθέμιτο ανταγωνισμό με το σύστημα της αντιπαροχής. Επιχειρήθηκε να υποβαθμιστεί ο βασικός σκοπός και διαδικασία του χωροταξικού σχεδιασμού που είναι η βιώσιμη και ορθολογική οργάνωση του ελληνικού χώρου και να αναδειχτούν ως κυρίαρχες επί μέρους λειτουργίες που αφορούν τις χρήσεις γης και τους όρους δόμησης. Διατυπώσεις όπως «θετικό συνολικό ισοζύγιο», τεχνικές κρίσεις και σταθμίσεις, δικαίωμα στην κατοικία, τελικά ευτυχώς περιορίστηκαν. Εμείς τους τονίσαμε ότι δεν είναι δυνατόν να φέρουν ακόμη μέσα από το Σύνταγμα σε αντιπαράθεση το περιβάλλον με το κατοχυρωμένο δικαίωμα «στην κατοικία». Δύο αγαθά που πρέπει να πάνε μαζί και τελικά οι νόμοι της αγοράς, του ανταγωνισμού και του εύκολου κέρδους τα έχουν αναγάγει σε ανταγωνιστές. Τονίσαμε την πολιτική διάσταση της χωροταξίας και την αναγκαιότητα του Εθνικού Χωροταξικού Σχεδιασμού, αλλά και τα εργαλεία που απαιτεί έστω τώρα που έχουμε σημαντικά κονδύλια να διαχειριστούμε. Ο Χωροταξικός Σχεδιασμός, έννοια σχετικά νέα στη χώρα μας προϋποθέτει πάντα ένα υπόβαθρο Οικονομικού Σχεδιασμού σε Εθνικό επίπεδο για να ακολουθήσει, με βάση αυτόν τον σχεδιασμό, η ρύθμιση του χώρου σε Εθνικό και Τοπικό επίπεδο. Όπως τελικά διαμορφώθηκε η παρ. 2 του άρθρου 24, αναφέρει ΄΄Η χωροταξική αναδιάρθρωση της χώρας, η διαμόρφωση, η ανάπτυξη, η πολεοδόμηση και η επέκταση των πόλεων και των οικιστικών γενικά περιοχών υπάγεται στη ρυθμιστική αρμοδιότητα και τον έλεγχο του κράτους, με σκοπό να εξυπηρετείται η λειτουργικότητα και η ανάπτυξη των οικισμών και να εξασφαλίζονται οι καλύτεροι δυνατοί όροι διαβίωσης.΄΄ Ο Χωροταξικός Σχεδιασμός είναι αρμοδιότητα του κράτους και ειδικότερα σήμερα η αρμοδιότητα αυτή ανήκει στο ΥΠΕΧΩΔΕ. Ο Χωροταξικός όμως Σχεδιασμός για να υπάρξει και να υλοποιηθεί πρέπει να βασίζεται σε στοιχεία και να είναι προϊόν συνεργασίας με τα Υπουργεία Εθνικής Οικονομίας και Ανάπτυξης, όσον αφορά τον Εθνικό κυρίως Χωροταξικό Σχεδιασμό, ενώ θα πρέπει σε τοπικό επίπεδο να εξειδικεύεται και να ανήκει στην αρμοδιότητα όχι μόνο της Περιφέρειας αλλά και της Αυτοδιοίκησης. Τα προβλήματα των αρμοδιοτήτων της Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης σε σχέση και με τα παλαιό Σύνταγμα, δημιούργησαν οξύ πρόβλημα στην υλοποίηση του πολεοδομικού Σχεδιασμού, που η εκτέλεση όλων των σχετικών πράξεων επανασυγκεντρώθηκε στο ΥΠΕΧΩΔΕ. Με την αναθεώρηση των άρθρων 101 και 102 του Συντάγματος τα προβλήματα αυτά αναμένεται να λυθούν εφ’ όσον βεβαίως η Κυβέρνησης προχωρήσει στην έκδοση των σχετικών νόμων, διατάξεων και πράξεων μεταβίβασης αρμοδιοτήτων Πολεοδομικού Σχεδιασμού και στην Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση. Πράγμα δύσκολο αφού πριν ενάμισι χρόνο στο Νομοσχέδιο Αναθεώρησης του ΓΟΚ ενσωματώθηκε τροπολογία, στην οποία ο Πολεοδομικός Σχεδιασμός μεταφέρεται από τη Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση στη Γενική Γραμματεία Περιφέρειας επικαλούμενη την αδυναμία και τις ακυρωτικές αποφάσεις του Συμβουλίου της Επικρατείας. Οι όποιες λοιπόν προσπάθειες έγιναν την τελευταία εικοσαετία στη χώρα μας για έναν χωροταξικό και πολεοδομικό Σχεδιασμό δεν απέδωσαν, οι χωροταξικές μελέτες παραμένουν στα συρτάρια, γιατί ποτέ δεν δημιουργήθηκαν οι επιτυχείς μηχανισμοί ενεργοποίησης των πολιτικών που προτείνονται, αντίθετα αποδυναμώθηκε η Αυτοδιοίκηση και οι αποκεντρωμένες υπηρεσίες όπως δεν υπάρχουν σαφείς πολιτικές στα θέματα που αφορούν την Περιφερειακή Ανάπτυξη και την Αποκεντρωμένη δομή και λειτουργία της Δημόσιας Διοίκησης. Απαιτούνται δράσεις για την τόνωση των Περιφερειών της χώρας, για την ουσιαστική Αποκέντρωση για τον εκσυγχρονισμό, την ενίσχυση αλλά και τον έλεγχο των οργάνων της Δημόσιας Διοίκησης και της Αυτοδιοίκησης. Αντίθετα εφαρμόσθηκαν πολιτικές συσσώρευσης κεφαλαίου και ανθρώπων στην πρωτεύουσα, και συνεχώς τα τελευταία χρόνια αποδυναμώνεται αντί να ενισχύεται η Δημόσια Διοίκηση και ένα μεγάλο μέρος του χωροταξικού και πολεοδομικού σχεδιασμού υπαγορεύεται ή και μεταφέρεται έμμεσα στην ευθύνη και την αρμοδιότητα του ιδιωτικού τομέα, αφού το κράτος σημαντικά φιλέτα της δημόσιας γης τα εκχωρεί για διαχείριση και αξιοποίηση στους ιδιώτες. Η οικονομική αδυναμία της Αυτοδιοίκησης, η σύγχυση των αρμοδιοτήτων της Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης, ο φαύλος κύκλος της αποδυνάμωσης και εν τέλει της ανεπάρκειας της Δημόσιας Διοίκησης, είναι τα βασικά αίτια της μη υλοποίησης του χωροταξικού και πολεοδομικού σχεδιασμού. Εθνικός Χωροταξικός Σχεδιασμός, ισχυρή και με οικονομική αυτοτέλεια Αυτοδιοίκηση με αποκέντρωση των λειτουργιών είναι το ζητούμενο και η προϋπόθεση για την υλοποίηση του Χωροταξικού και Πολεοδομικού Σχεδιασμού. Όσον αφορά τους ελεύθερους χώρους και τη διαχείριση γης, υπάρχουν οι δημόσιοι και οι ιδιωτικοί ελεύθεροι χώροι πρασίνου, αυλές κ.α. το σύστημα όμως αντιπαροχής που κατά κόρον χρησιμοποιήθηκε στη χώρα μας και οι συντελεστές δόμησης προκειμένου να εξυπηρετηθεί το σύστημα αυτό, δημιούργησαν τη σημαντική αξία της γης και την επιδίωξη ιδιώτη και κράτους να την καρπωθεί. Το πρόσθετο όμως ύψος και οι συντελεστές δόμησης είναι μία υπεραξία που τελικά στη χώρα μας καρπούται ο ιδιώτης (ο ιδιοκτήτης) και όχι όπως θα έπρεπε και συμβαίνει στις περισσότερες χώρες, το κράτος. Αν στο ελληνικό κράτος είχε αυτή την υπεραξία, αν το ίδιο έστω και σ’ ένα βαθμό είχε την παρέμβασή του στο πρόβλημα της στέγασης του πληθυσμού, με οικιστικά προγράμματα ή αυτοστέγασης τα πράγματα θα ήταν διαφορετικά για την προστασία και τη διατήρηση των ελεύθερων χώρων. Στη χώρα μας ο ιδιώτης εργολάβος είναι αυτός που πιέζει και τελικά καταφέρνει να εξασφαλίζει ολοένα και υψηλότερους συντελεστές δόμησης, μεγαλύτερους συντελεστές κάλυψης. Τα πράγματα δυσκολεύουν σήμερα ακόμη περισσότερο αφού το κράτος για τη δική του γη όχι μόνο αξιοποιεί με την ίδια φιλοσοφία του ιδιώτη, αλλά αποφάσισε ένα μεγάλο μέρος αυτής να το εκχωρήσει στους ιδιώτες αφού είναι πλέον πεπεισμένο ότι αυτοί θα το αξιοποιήσουν καλύτερα. Θα την αξιοποιήσουν ως προς τα συμφέροντα όχι βέβαια των ελεύθερων χώρων, των κοινόχρηστων χώρων του λαού αλλά για τα οικονομικά συμφέροντα. Χαρακτηριστικά παραδείγματα η ιδιωτικοποίηση της Ανώνυμης Εταιρίας του Δημοσίου ΤΟΥΡΙΣΤΙΚΑ ΑΚΙΝΗΤΑ Α.Ε. και ο πρόσφατος νόμος του Υπ. Πολιτισμού για την προετοιμασία των Ολυμπιακών Αγώνων. Είναι γεγονός ότι με το πολυνομοσχέδιο που κατατέθηκε από το Υπ. Πολιτισμού, το Υπ. Περιβάλλοντος Χωροταξίας και Δημοσίων Έργων, όσον αφορά πολύ σημαντικά θέματα Χωροταξίας και Περιβάλλοντος, υποκαθίσταται από το Υπ. Πολιτισμού. Γενικά με έμμεσο τρόπο το Ν/Σ δημιουργεί μια δεύτερη και ειδική Διοικητική Δομή, ένα ειδικό «Ολυμπιακό κράτος» αφού καταργεί ή εξαιρεί ή τροποποιεί πολλές από τις υπάρχουσες διαδικασίες, υπηρεσίες και διατάξεις και συγκροτεί στη θέση τους τελικά ένα Ολυμπιακό Υπουργείο που δεν το κατονομάζει. Έτσι μέχρι την περίοδο τέλεσης των Ολυμπιακών Αγώνων 2004, φαίνεται ότι το Υπ. Πολιτισμού ανέλαβε να εισηγείται για να χωροθετεί , να ρυθμίζει πολεοδομικά και να «προστατεύει» το πολιτιστικό και φυσικό μας περιβάλλον με μια σειρά χωροταξικών και πολεοδομικών ρυθμίσεων και διατάξεων, που τροποποιούν ή καταργούν βασικές αρχές της κείμενης νομοθεσίας, των εν ισχύ Γεν. Πολ. Σχεδίων και του Ρυθμιστικού Αθήνας. Δίδεται έτσι προκλητικά το προβάδισμα στις τελευταίας στιγμής ανάγκες για την κάλυψη των μεγάλων ελλειμμάτων της προετοιμασίας για τους Ολυμπιακούς Αγώνες, έναντι είτε της τήρησης του υπάρχοντος χωροταξικού και πολεοδομικού σχεδιασμού, είτε μιας συγκροτημένης υπεύθυνα και με σεβασμό προς το δημόσιο συμφέρον και το περιβάλλον αναθεώρησης του ρυθμιστικού σχεδίου προκειμένου να συμπεριληφθούν μετά από μελέτη και τήρηση των διαδικασιών και οι ανάγκες των εγκαταστάσεων των Ολυμπιακών Αγώνων. Το 1998, αν θυμάμαι καλά, ανατέθηκε μια τέτοια μελέτη αναθεώρησης του Ρυθμιστικού αλλά ουδέποτε προχώρησε, αφού τα πράγματα συνεχώς αλλάζουν. Έχει πολιτικές ευθύνες γι’ αυτό η κυβέρνηση γιατί άφησε το χρόνο να χαθεί και δεν προετοίμασε τις αντίστοιχες δομές που απαιτούνται για τη διεκπεραίωση αυτού του γιγαντιαίου για τα μεγέθη της Ελλάδας εγχειρήματος. Όμως όχι μόνο οι προτάσεις του Φακέλου Υποψηφιότητας αλλά πολύ περισσότερο αυτές που υλοποιούνται σήμερα όχι μόνο δεν ανταποκρίνονται στους προβληματισμούς όλων μας για τη βιώσιμη ανάπτυξη (ή στα οράματα για την «Αθήνα») όπως και την αποκεντρωμένη ουσιαστικά λειτουργία του κράτους αλλά είναι σε μεγάλο βαθμό έξω από τους άξονες των υφιστάμενων πολεοδομικών σχεδιασμών (ενώ έπρεπε να εντάσσονται σε αυτούς) και βεβαίως είναι εκτός της αέναης προσπάθειας πολλών ετών της χώρας μας για μια Χωροταξική υπέρ της Περιφέρειας ανασυγκρότηση. Η κυβέρνηση μέσα από αυτόν τον πολυνόμο έχει αυξήσει σε πολλές περιοχές το μέγιστο ποσοστό κάλυψης και έχει προσθέσει ότι με Προεδρικά Διατάγματα μπορεί να τροποποιούνται εγκεκριμένα ρυμοτομικά σχέδια και πολεοδομικές μελέτες κατά παρέκκλιση του ν.δ. 17.7/16-18-23 για τις ανάγκες των ολυμπιακών εγκαταστάσεων. Και τούτο θα αποτελέσει στη συνέχεια ένα εγκεκριμένο σχέδιο πόλεως. Με το πρόσχημα της προσωρινής παραχώρησης της χρήσης ακινήτων του δημοσίου και του ευρύτερου δημόσιου τομέα για τις ανάγκες των Ολυμπιακών Αγώνων, αλλάζουν οι χρήσεις των ακινήτων και το σημαντικότερο οι χρήσεις γης και οι συντελεστές δόμησης των περιοχών που βρίσκονται τα ακίνητα αυτά ή οι χώροι του δημοσίου. Είναι σε όλους μας γνωστό ότι ουδέν μονιμότερο του προσωρινού ακόμη και για τις παράγκες και τα λυόμενα, πόσο μάλλον όταν για τις περιοχές αυτές για τις οποίες θα υπάρξει ενδιαφέρον και πίεση από ισχυρά οικονομικά συμφέροντα για εξαγορά και εκμετάλλευση. Όλοι οι επιχειρηματικοί όμιλοι τώρα στρέφουν εκεί τη δραστηριότητά τους. Μετά το δύσκολο περιβάλλον του ΧΑΑ στο περίφημο real estate ( αλήθεια πόσες θέσεις εργασίας μπορεί να δώσει αυτό !!!) και έτσι η δομημένη έστω και με προσωρινές εγκαταστάσεις δημόσια γη θα μεταβιβαστεί καλύτερα. Ειδικότερα με Υπουργικές αποφάσεις και γνώμη μόνο του Κεντρικού ΣΧΟΠ (ή καλύτερα εκ των υστέρων επικύρωση) καθορίζονται οι γενικοί και ειδικοί φόροι δόμησης, περιορισμοί και ειδικότερες χρήσεις γης… και επιπλέον με τις αποφάσεις αυτές εγκρίνεται για τις περιπτώσεις του Στρατοπέδου Παπαστάθη (Δ.Αχαρνών), του Δήμου Αμαρουσίου ακόμη και σε εκτάσεις των ιδιωτών του Δήμου και του ΟΤΕ στο Δ. Παλλήνης και το ρυμοτομικό τους σχέδιο, με υπερβάσεις βέβαια ως προς το μέγιστο συντελεστή δόμησης και τα ποσοστά κάλυψης. Αξιοσημείωτο το Ν/Σ για τον Αιγιαλό και τους λιμένες και η μάχη που δώσαμε στη Βουλή για την τροποποίησή του. Τελικά η δημόσια γη και ιδιαίτερα οι ελάχιστοι εναπομείναντες ελεύθεροι χώροι έγιναν τα κατ’ εξοχήν εργαλεία του οικονομικού ανταγωνισμού και ενώ είχαμε κάποιες ελπίδες για τη δημόσια γη ότι θα ξέφευγε από τον ανταγωνισμό, σήμερα με τις ιδιωτικοποιήσεις και τις εκχωρήσεις: Στρατόπεδα, λιμάνια, παραλίες, ο κρατικός τομέας ξεπέρασε και τον ιδιωτικό στην άναρχη «αξιοποίησή τους». Μετά από όλα αυτά τα περιθώρια πολιτικών και δράσεων για τη διατήρηση και ανάδειξη οικισμών και στοιχείων πολιτισμού είναι περιορισμένα ως ανύπαρκτα και οι απαραίτητοι προς τούτο πόροι σε καμία περίπτωση δεν έχουν εξασφαλισθεί. Στην αναθεώρηση του ΓΟΚ έχουν συμπεριληφθεί ορθώς οι έννοιες της διατήρησης και ανάδειξης όχι μόνο των αρχαιολογικών χώρων, παραδοσιακών οικισμών, αλλά και του φυσικού περιβάλλοντος. Όμως καμιά δέσμευση δεν γίνεται για τα εργαλεία που είναι οι πόροι. Αλλά γι’ αυτά και μόνο να μιλάς θεωρείται πολυτέλεια και βέβαια οι διαχειριστές του ΕΥΡΩ, της ισχυρής Ελλάδας των άκρατων ιδιωτικοποιήσεων σε θεωρούν «εκτός τόπου και χρόνου». Ακόμα για την αναγκαιότητα βιώσιμης κατασκευής και λειτουργίας των κτιρίων, τις αρχές ενεργειακού/βιοκλιματικού σχεδιασμού κτιρίων και τις κρατικές παρεμβάσεις, πολλοί παράγοντες συνηγορούν στην ορθολογικότερη κατανάλωση ενέργειας για τη λειτουργία των κτιρίων και στην αξιοποίηση των ήπιων μορφών ενέργειας. Ο βιοκλιματικός σχεδιασμός είναι απαραίτητος πια ώστε ο σχεδιασμός, η κατασκευή και ο τρόπος χρήσης των κτιρίων μας πρέπει να βασίζονται στις αρχές της ορθολογικής χρήσης και διαχείρισης των φυσικών πόρων για να βοηθήσουν στη διατήρηση του περιβάλλοντος. Συγχρόνως να συνεισφέρουν στην υγιεινή και ασφαλή διαβίωση των ενοίκων χωρίς να προκαλούνται επιπτώσεις στο περιβάλλον.  Η συνεχής αύξηση της τιμής των ορυκτών καυσίμων  Επιπλέον το συνάλλαγμα που δαπανάται για την αγορά πετρελαίου  Το σημαντικότερο όμως κίνητρο πλέον για την εξοικονόμηση ενέργειας είναι η προστασία του περιβάλλοντος. Οι εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα είναι ένας από τους δραστικότερους παράγοντες για τη διατάραξη των κλιματικών συνθηκών στη γη. Στην Ε.Ε. η χρήση συμβατικών καυσίμων στα συστήματα θέρμανσης των κτιρίων συμμετέχει σχεδόν κατά το ¼ στη συνολική παραγωγή του διοξειδίου στις χώρες μέλη. Στην Ελλάδα ο γενικός εκσυγχρονισμός συνοδευόμενος με την αδιαφορία για την εξοικονόμηση, οδήγησαν σε υπέρμετρες καταναλώσεις στον τομέα των κτιρίων και των υπηρεσιών. Το 1995, η χρήση ενέργειας στον οικιακό και τριτογενή τομέα έφτασε τους 4.4. τόνους ισοδύναμους πετρελαίου (ΤΙΠ), δηλαδή το 30% της συνολικής ενεργειακής ζήτησης της Ελλάδας. Η ενέργεια αυτή καταναλώθηκε σε ιδιωτικά και δημόσια κτίρια για θέρμανση και ψύξη καθώς και για παραγωγή θερμού νερού. Η βιωσιμότητα είναι ένα σημαντικό θέμα που απασχολεί την κοινωνία και ειδικά τον τομέα της χρήσης των κτιρίων: Η αντιμετώπιση των τρεχουσών αναγκών σε ατομικό ή ομαδικό επίπεδο, με τη χρήση των πηγών του πλανήτη δεν πρέπει να υπονομεύει τη δυνατότητα να καλυφθούν οι ανάγκες που θα προκύψουν στις μελλοντικές γενεές. Στο ξεκίνημα του 21ου αιώνα το στοίχημα που πρέπει να κερδίσουμε είναι να ελαχιστοποιήσουμε την εξάρτησή μας από τα ορυκτά καύσιμα, τουλάχιστον όσον αφορά τη θέρμανση και την ψύξη κτιρίων, εκμεταλλευόμενοι τις ανεξάντλητες πηγές ενέργειας – τον ήλιο και τον αέρα-, που η χώρα μας διαθέτει και να βάλουμε τις βάσεις για την περιβαλλοντική βελτίωση των πόλεών μας φροντίζοντας συγχρόνως την προστασία του φυσικού περιβάλλοντος. Τα κτίρια πρέπει να σχεδιάζονται βάσει αρχών και προδιαγραφών ώστε να εξοικονομούν ενέργεια για τη θέρμανση και την ψύξη τους και αφετέρου να εκμεταλλεύονται τις ήπιες μορφές ενέργειας, τον ήλιο και τον άνεμο, για την κάλυψη του θερμικού και ψυκτικού τους φορτίου. Στόχος του ενεργειακού ή βιολιματικού σχεδιασμού είναι:  Η ελαχιστοποίηση των θερμικών απωλειών και η μεγιστοποίηση της εκμετάλλευσης της ηλιακής ακτινοβολίας για τη θέρμανση των χώρων το χειμώνα.  Η αποτροπή της υπερθέρμανσης κρατώντας της ακτινοβολία μακριά και συγχρόνως οδηγώντας τη δροσερή αύρα μέσα στους κατοικήσιμους χώρους το καλοκαίρι.  Και η χρησιμοποίηση του φυσικού φωτισμού αποτελεσματικά, στη διάρκεια όλου του χρόνου. Τα σωστά προσανατολισμένα και μελετημένα ανοίγματα και απλές κατασκευές και προσαρμογές του περιβλήματος των κτιρίων καλούνται να παίξουν το ρόλο του ρυθμιστή των εσωκλιματικών συνθηκών και του μέσου εκμετάλλευσης των ήπιων μορφών ενέργειας.  Ο ενεργειακός σχεδιασμός κτιρίων,  Η προσαρμογή στις κλιματικές και τοπικές συνθήκες,  Η εξοικονόμηση ενέργειας  Η βελτίωση της ενεργειακής απόδοσης και  Η εκμετάλλευση των ήπιων και ανανεώσιμων μορφών ενέργειας, μπορούν να συμβάλλουν στη βελτίωση του περιβάλλοντος και στην ενσωμάτωση της λογικής που οδηγεί στην «αειφόρο και βιώσιμη ανάπτυξη» των πόλεων και των οικισμών μας. Για τις κρατικές παρεμβάσεις: 1. Ο νόμος 2364/95 προβλέπει έκπτωση από το φορολογητέο εισόδημα της αξίας συσκευών που εγκαθίστανται και αξιοποιούν ανανεώσιμες πηγές ενέργειες ή φυσικό αέριο. Επαναφέρονται δηλαδή κατά κάποιο τρόπο οι φορολογικές εκπτώσεις για την εγκατάσταση ηλιακών θερμοσιφώνων, που τότε είχαν δράσει καταλυτικά για τη διάδοσή τους. 2. Το ΥΠΕΧΩΔΕ σε συνεργασία με το ΚΑΠΕ προετοίμασε ένα συνολικό σχέδιο πολιτικής και δράσης αποκαλούμενο ΕΝΕΡΓΕΙΑ 2001 με σκοπό την προώθηση εφαρμογής αποδοτικών ενεργειακών τεχνολογιών στον κτιριακό τομέα, από τις προτάσεις του οποίου εκδόθηκε το 1998 κοινή υπουργική απόφαση των Υπουργών Εσωτερικών, Δημόσιας Διοίκησης και Αποκέντρωσης, Εθνικής Οικονομίας, Ανάπτυξης και ΠΕΧΩΔΕ (απόφαση 21475/2707, ΦΕΚ 880/Β/19.8.98), που αφορά «στον περιορισμό των εκπομπών του διοξειδίου του άνθρακα, με τον καθορισμό μέτρων και όρων για τη βελτίωση της ενεργειακής απόδοσης των κτιρίων». Με την προαναφερθείσα ΚΥΑ αποσκοπείται επίσης η συμμόρφωση προς τις διατάξεις του συμβουλίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων της 13/99/93 που στοχεύει στη λήψη των πλέον ενδεδειγμένων για τη μείωση στην κατανάλωση συμβατικής ενέργειας για θέρμανση, ψύξη, αερισμό, παραγωγή ζεστού νερού, και το φωτισμό, χωρίς να διαταράσσονται οι συνθήκες άνεσης στα κτίρια. Η επίτευξη του στόχου θα πραγματοποιηθεί με:  Την ενεργειακή βελτίωση υφιστάμενων κτιρίων (ιδιωτικών και δημοσίων),  Την ενσωμάτωση αρχών βιοκλιματικής αρχιτεκτονικής σε νέα κτίρια και αστικούς οικισμούς,  Τη βελτίωση των ενεργειακών κτιριακών εγκαταστάσεων. Για την επίτευξη των παραπάνω και τη σωστή ενεργειακή λειτουργία των κτιρίων, θα μελετάται η ενεργειακή συμπεριφορά κάθε νέου κτιρίου και θα εκδίδεται η «ενεργειακή ταυτότητά του» που θα είναι απαραίτητη για την έκδοση της οικοδομικής άδειας, την πώληση, την ενοικίαση του κτιρίου. Δηλαδή, ο ισχύοντας κανονισμός θερμομόνωσης θα αντικατασταθεί από τον ΚΟΧΕΕ (Κανονισμός για την Ορθολογική Χρήση και Εξοικονόμηση Ενέργειας) που θα περιλαμβάνει μεταξύ άλλων, και:  Όρους και προϋποθέσεις για το βέλτιστο σχεδιασμό των κτιρίων  Ανώτατα επιτρεπόμενα όρια κατανάλωσης συμβατικής ενέργειας  Υπολογισμούς των ενεργειακών αναγκών των κτιρίων  Παραμέτρους και κριτήρια για την εκπόνηση βιοκλιματικών μελετών  Τρόπους διενέργειας περιοδικών ενεργειακών επιθεωρήσεων για όλες τις κατηγορίες των κτιρίων. Μέχρι την έναρξη ισχύος του ΚΟΧΕΕ εφαρμόζονται οι διατάξεις της κείμενεης νομοθεσίας (αναφέρεται στην ΚΥΑ). 3. Με το νέο ΓΟΚ:Θετικά: Για τα υφιστάμενα κτίρια (άρθρο 5) δεν προσμετράται στο συντελεστή δόμησης α) η επιφάνεια της προσθήκης εξωτερικής θερμομόνωσης β) η επιφάνεια παθητικών ηλιακών συστημάτων που προστίθενται γ) τα προστρεγάσματα και τα σκιάστρα. Σε νεοανεγειρόμενα: Στις όψεις των κτιρίων επιτρέπονται και τα σκίαστρα που έχουν προορισμό τη σκίαση των κλειστών ή ανοικτών χώρων, για την παροχή δυναντότητας εφαρμογής παθητικών ηλιακών συστημάτων (άρθρο 9), και στους ακάλυπτους χώρους των οικοπέδων επιτρέπονται και οι εγκαταστάσεις ηλιακών συστημάτων ύστερα από σχετική ενεργειακή μελέτη (άρθρο 14). Με όλα τα παραπάνω φαίνεται η ανάγκη ύπαρξης συντονισμένης δράσης τόσο μεταξύ των αρμοδίων Υπουργείων όσο και η ανάγκη στήριξης της Αυτοδιοίκησης για να μπορέσουμε να έχουμε αειφόρο, δημοκρατική ανάπτυξη σε όλη τη χώρα, βασισμένη στις ανάγκες όλων των πολιτών. Για να μην γίνει η Αθήνα μια κατεστραμμένη πόλη και η υπόλοιπη Ελλάδα ένας έρημος τόπος.
 

Χαιρετισμός στην ημερίδα του ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ στη Θεσσαλονίκη "Για την αγροτική πολιτική και την ανάπτυξη της υπαίθρου"

E-mail Εκτύπωση PDF
Αγαπητές φίλες, αγαπητοί φίλοι, Όταν αναφερόμαστε στα προβλήματα και στις προοπτικές της ελληνικής γεωργίας χρειάζεται να αναφερόμαστε ταυτόχρονα και στον κοινωνικό ρόλο της, στη συμβολή της στην ισόρροπη ανάπτυξη, στη διατήρηση της απασχόλησης, στην προστασία του περιβάλλοντος, στη συγκράτηση του αγροτικού πληθυσμού ιδιαίτερα στις προβληματικές περιοχές. Αειφόρος ανάπτυξη και γεωργία είναι άρρηκτα συνδεδεμένα. Τα κύρια προβλήματα της ελληνικής γεωργίας εντοπίζονται στην ανεπάρκεια σε υποδομές, στη διάρθρωση των αγροτικών εκμεταλλεύσεων, στο επίπεδο κατάρτισης των αγροτών, στην ηλικιακή σύνθεση, στην ποιότητα των προϊόντων, στην εμπορία και στις εξαγωγές, στη συνεταιριστική και συνδικαλιστική οργάνωση, που για να επιλυθούν, απαιτούν πακέτο συντονισμένων ενεργειών και μέτρων, προκειμένου η ελληνική γεωργία να ανταποκριθεί στο νέο ανταγωνιστικό περιβάλλον. Είναι γεγονός ότι την εξέλιξη της ελληνικής γεωργίας επηρεάζουν οι κανόνες και οι όροι της παγκόσμιας και της ευρωπαϊκής αγοράς, γι΄αυτό ο γεωργικός τομέας έχει ανάγκη από τη στήριξη και την ενίσχυσή του. Αυτή ακριβώς η ανάγκη προσδιορίζει και την κριτική μας απέναντι στην κυβερνητική αγροτική πολιτική και σ΄ αυτήν κύρια εστιάζεται ο κοινοβουλευτικός μας έλεγχος. Αγαπητοί φίλοι, Υπάρχει μια κοινή διαπίστωση. Η κατάσταση της ελληνικής γεωργίας σήμερα είναι σε μεγάλο βαθμό προϊόν πολιτικών που δεν απέδωσαν. Οι οικονομικές ενισχύσεις δεν αξιοποιήθηκαν, δύο κοινοτικά πακέτα έμειναν ανεκμετάλλευτα, δεν έγιναν οι αναγκαίες διαρθρωτικές αλλαγές και προσαρμογές, υποβαθμίστηκαν οι οργανώσεις και οι φορείς των αγροτών. Στην κατεύθυνση αυτή εξακολουθεί να πολιτεύεται η κυβέρνηση και είναι ιδιαίτερα ανησυχητικό το γεγονός ότι με συγκεκριμένες ενέργειες ή παραλείψεις οδηγεί τον αγροτικό τομέα σε ακόμη μεγαλύτερα αδιέξοδα. Το εισόδημα των αγροτών μειώνεται και εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τις επιδοτήσεις. Η διαπραγματευτική τακτική της κυβέρνησης στην Ευρωπαϊκή Ένωση και οι ρυθμίσεις που αφορούν βασικά προϊόντα της χώρας, όπως η δυσμενής αναθεώρηση του κανονισμού για το βαμβάκι, η κατάρρευση των τιμών στο λάδι, η αναθεώρηση του κανονισμού για τα οπωροκηπευτικά, η αδυναμία αποτελεσματικής παρέμβασης για τον καπνό, επιδεινώνουν τη θέση των αγροτών. Παρόλο που η κυβέρνηση διαχειρίστηκε σημαντικά ποσά για τη γεωργία, το περιβάλλον είναι σήμερα ο μεγάλος χαμένος του «εκσυγχρονισμού» της ελληνικής γεωργίας. Εμείς με έμφαση επισημαίνουμε τις αρνητικές συνέπειες της εντατικοποίησης της ελληνικής γεωργίας. Η ρύπανση, η διάβρωση, η εξάντληση των υδάτινων πόρων, η ερημοποίηση, η αυθαίρετη δόμηση, εξελίχθηκαν περίπου ανεξέλεγκτα. Εγκαταλείφθηκαν παραδοσιακά γεωργικά συστήματα. Η αγροτική πολιτική της χώρας μας στον τομέα αυτόν πρέπει ν΄ αλλάξει. Γι΄ αυτό υποστηρίζουμε σταθερά την προώθηση μιας ολοκληρωμένης διαχείρισης και την ενίσχυση της βιολογικής γεωργίας, αξιοποιώντας έτσι τα συγκριτικά πλεονεκτήματα της χώρας μας. Μεγάλο επίσης είναι το έλλειμμα στους τομείς της παραγωγής, της μεταποίησης και της προώθησης αγροτικών προϊόντων ποιότητας, παρά τα σημαντικά κονδύλια εθνικών και κοινοτικών πόρων που απορροφήθηκαν. Είναι εμφανής η καθυστέρηση που παρουσιάζει η χώρα μας στην παραγωγή αγροτικών προϊόντων υψηλής προστιθέμενης αξίας, προσαρμοσμένων στις ανάγκες της σύγχρονης αγοράς, καθώς και η αδυναμία της να διευρύνει τις εξαγωγές της στις παραδοσιακές αγορές, και να εισχωρήσει σε νέες. Όμως, για τη στήριξη του αγροτικού τομέα, εκτός από τις πολιτικές απαιτούνται και ισχυρές διοικητικές δομές, ιδιαίτερα περιφερειακές. Για το ΣΥΝ, οι κυβερνητικές αποφάσεις και οι πρωτοβουλίες του Υπουργείου Γεωργίας, οι αλλαγές που προωθούνται εν ονόματι εκσυγχρονιστικών σχεδίων, πιστοποιούν καθημερινά την έλλειψη σοβαρού σχεδιασμού και την κάλυψη των προβλημάτων με βεβιασμένες, και γι αυτό συχνά αντιφατικές και αλλοπρόσαλλες ενέργειες. Συγκεκριμένα θα ήθελα να αναφερθώ: ό Στην ουσιαστική διάλυση του Υπουργείου Γεωργίας και στην ανάθεση σοβαρών αρμοδιοτήτων σε Οργανισμούς και Α.Ε., κάποιοι από τους οποίους μέχρι σήμερα, σε κρίσιμη μάλιστα περίοδο προσαρμογής της γεωργίας, δεν έχουν λειτουργήσει ακόμη, αλλά και όσοι προχώρησαν μόνο προβλήματα πρόσθεσαν. Τελευταίο και κορυφαίο παράδειγμα ο ΟΠΕΚΕΠΕ και ο τρόπος που χειρίστηκε τη συγκέντρωση του βαμβακιού. ό Στη ζοφερή πραγματικότητα των μεγάλων καθυστερήσεων, που εντείνονται από την αποδυνάμωση των περιφερειακών, διοικητικών δομών, στην ένταξη, στην εξειδίκευση, και στη συνέχεια στην υλοποίηση των έργων και δράσεων του Γ΄Κ.Π.Σ., και του μεγάλου ελλείμματος εθνικών πόρων για υποδομές και εγγειοβελτιωτικά έργα στην Περιφέρεια, αφού το σύνολο αυτών θα κατευθυνθεί στα έργα του λεκανοπεδίου και στις δράσεις των Ολυμπιακών Αγώνων. ό Στο συνεταιριστικό και συνδικαλιστικό αγροτικό κίνημα στη χώρα μας, που βρίσκεται, με συγκεκριμένες κυβερνητικές ευθύνες, στο χειρότερο σημείο της μεταπολιτευτικής περιόδου. Οι αγροτικοί συνεταιρισμοί είναι υπερχρεωμένοι, το συνεταιριστικό κίνημα έχει οδηγηθεί σε εκφυλισμό. Εμείς υποστηρίζουμε ότι ένα σωστό συνεταιριστικό και συνδικαλιστικό κίνημα είναι η μόνη λύση για να μπορεί να προστατευθεί αποτελεσματικά ο μικρός και ο μεσαίος αγρότης. Η ευρωπαϊκή εμπειρία μας το δείχνει ξεκάθαρα. Το 70% των αγροτικών προϊόντων διακινείται μέσω των συνεταιρισμών. Στους παραπάνω βασικούς άξονες κινήθηκε η κοινοβουλευτική μας παρουσία και δράση. Συνεχείς είναι οι παρεμβάσεις μας για τα πολλά προβλήματα που απαξιώνουν τον αγροτικό πληθυσμό και οδηγούν στη σταδιακή εγκατάλειψη της υπαίθρου, και για τα μεγάλα διαρθρωτικά προβλήματα της αγροτικής ανάπτυξης. Η κυβέρνηση όμως δε θέλησε να αναγνωρίσει τα αδιέξοδα της μέχρι σήμερα πολιτικής της. Δεν θέλησε ποτέ να εξετάσει με ενδιαφέρον τις συγκεκριμένες προτάσεις μας, αλλά και τις επισημάνσεις μας για λάθη και αδυναμίες της, που επανειλημμένα καταθέταμε κατά τον κοινοβουλευτικό μας έλεγχο. Αντίθετα, η κυβέρνηση ακολούθησε την τακτική της συγκάλυψης, του εφησυχασμού, της αναβολής ή της υποβάθμισης των προβλημάτων. Χαρακτηριστική ήταν η στάση της σε επανειλημμένες ερωτήσεις μας για την πολιτική της στο βαμβάκι, με αποκορύφωμα στην τελευταία ερώτησή μας, όταν οι κινητοποιήσεις των αγροτών είχαν ήδη αρχίσει, να μας κατηγορήσει ακόμη και για αντεθνική πολιτική. Κατά τις απαντήσεις της κυβέρνησης έγινε περισσότερο εμφανής η έλλειψη πρωτοβουλιών της και η αδυναμία αναζήτησης συμμαχιών στην Ε.Ε. στα θέματα της καπνοκαλλιέργειας. Χωρίς απαντήσεις παραμένουν οι ερωτήσεις μας για τη διαχείριση των υδάτινων πόρων, για την προώθηση εγγειοβελτιωτικών έργων στην περιφέρεια, για τη στήριξη των ορεινών περιοχών, όπως επίσης για το μεγάλο πρόβλημα της αποδυνάμωσης των Υπηρεσιών και της σύγχυσης των αρμοδιοτήτων Κεντρικής Διοίκησης, Περιφέρειας και Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης. Ο ΣΥΝ διεκδικεί, με την παρουσία του στη Βουλή και στους αγώνες των αγροτών, μια άλλη γεωργία που είναι εφικτή. Μια γεωργία που θα εξασφαλίζει ικανοποιητικό εισόδημα στους αγρότες, σε μια ύπαιθρο με βελτιωμένες συνθήκες διαβίωσης (κοινωνικά, πολιτιστικά, περιβαλλοντικά), με περιφερειακή ανάπτυξη, με αγροτικά προϊόντα καλύτερης ποιότητας, με αυξημένες βιολογική γεωργία και κτηνοτροφία.
 

Συνέντευξη της Βουλευτού Ασημίνας Ξηροτύρη Αικατερινάρη στη Λάρισα

E-mail Εκτύπωση PDF
Το τρομοκρατικό κτύπημα της 11ης Σεπτεμβρίου άλλαξε απ΄τη μια στιγμή στην άλλη την πορεία της ανθρωπότητας, σηματοδοτώντας μια ποιοτική τομή στις διεθνείς εξελίξεις, και την έναρξη μιας νέας ιστορικής φάσης. Οι υπεύθυνοι πρέπει να αναζητηθούν και να αποδοθεί η δικαιοσύνη. Δεν θα πρέπει όμως να οδηγηθούμε σ΄ένα διαρκές έγκλημα κατά της ανθρωπότητας, όπως γίνεται σήμερα με τον πόλεμο στο Αφγανιστάν. Απέναντι στην απειλή για δεκαετή αντιτρομοκρατικό πόλεμο, με την επέκτασή του και σε άλλες χώρες, στις λεγόμενες ασύμμετρες νέες απειλές, στις ενδεχόμενες επιπτώσεις από μέτρα περιστολής των δημοκρατικών εγγυήσεων και ελευθεριών, στην επαπειλούμενη «σύγκρουση πολιτισμών», η Αριστερά, η Ευρωπαϊκή Αριστερά ιδιαίτερα, οφείλει να διαμορφώσει τις δικές της στρατηγικές απαντήσεις στα μεγάλα ζητήματα που τίθενται. Η πολιτική πρόταση της Αριστεράς πρέπει να έχει στόχο την ειρήνη, τη σταθερότητα και την ασφάλεια στο σύγχρονο κόσμο, με την ταυτόχρονη προάσπιση και διεύρυνση ελευθεριών και δικαιωμάτων. Σε καμιά περίπτωση δε μπορεί να εγκλωβιστεί στο δίλημμα του Μπους ότι όποιος δεν υποστηρίζει τον πόλεμο υποστηρίζει την τρομοκρατία. Επειδή κύριες αιτίες της δημιουργίας της τρομοκρατίας είναι οι τεράστιες οικονομικές ανισότητες που χαρακτηρίζουν σήμερα τον κόσμο, η πολύ μεγάλη διαφορά βιοτικού επιπέδου ανάμεσα στις αναπτυγμένες και τις υποανάπτυκτες χώρες, οι εκτεταμένες ζώνες φτώχειας σε ολόκληρο τον πλανήτη και στο εσωτερικό των κοινωνιών, η Αριστερά πρέπει να απαντήσει με μια συνολική εναλλακτική πρόταση. Μια πρόταση που θα συνδέει την απάντηση στο πρόβλημα ασφάλειας του σύγχρονου κόσμου, με την απάντηση στα τεράστια οικονομικά, κοινωνικά και οικολογικά προβλήματα που απειλούν τον πλανήτη, στο πρόβλημα της νέας οργάνωσης της διεθνούς ζωής και της αποκαταστάσεως της δημοκρατίας και της πολιτικής στις συνθήκες της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης. Στον αναβαθμισμένο και αυτόνομο ρόλο που πρέπει να έχει ο ΟΗΕ και οι άλλοι διεθνείς οργανισμοί. Σήμερα, μετά το τρομοκρατικό κτύπημα της 11ης Σεπτεμβρίου, προβάλλουν πιο επίκαιρα και πιο επιτακτικά τα αιτήματα των κινημάτων που αναπτύχθηκαν σε παγκόσμιο επίπεδο τα τελευταία χρόνια, στο Σιάτλ, στο Γκέτεμποργκ κ.ά. και γιγαντώθηκαν με τις κορυφαίες διαδηλώσεις στη Γένοβα. Αιτήματα που εκφράστηκαν μέσα από συνθήματα όπως «οι άνθρωποι πάνω από τα κέρδη», «ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός», καθώς και τις αξίες της αλληλεγγύης, της ενωτικής δράσης, του νέου διεθνισμού, των δικαιωμάτων. Ο Συνασπισμός, έγκαιρα, με απόφασή του, έθεσε ως ζήτημα απόλυτης προτεραιότητας, στις σημερινές συνθήκες της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης, την ανάγκη τα κόμματα, τα κοινωνικά κινήματα, οι πολιτικές κινήσεις, να πάρουν πρωτοβουλίες στην Ελλάδα, στην Ευρώπη, ώστε αυτό το ρεύμα της νέας Ριζοσπαστικής Αριστεράς, της Οικολογίας και των κινημάτων να διαμορφώσει μια νέα, μεγάλη, παγκόσμια δυναμική. Οι σύγχρονες εξελίξεις θέλουν τη σύγχρονη ευρωπαϊκή αριστερά να συντονίσει τα βήματά της με το παγκόσμιο κίνημα και να συμβάλλει σ΄ένα πολιτικό σχέδιο για αλλαγή της διαμορφούμενης πραγματικότητας, σε αντιπαράθεση με το νεοφιλελεύθερο μοντέλο παγκοσμιοποίησης. Πρέπει να «παγκοσμιοποιήσουμε την αντίσταση». Η πολιτική ενοποίηση της Ευρώπης, μέσα από τις διαδικασίες διεύρυνσης και κοινωνικής εμβάθυνσης, η χειραφέτηση της Ε.Ε. από τις ΗΠΑ με τη διαμόρφωση κοινής εξωτερικής και αμυντικής πολιτικής σε φιλειρηνική κατεύθυνση, και η παρέμβαση της Ε.Ε. στις διαδικασίες παγκοσμιοποίησης από τη σκοπιά των αντιλήψεων του κοινωνικού κράτους, της κοινωνικής αλληλεγγύης, της κοινωνικής τελικά αναδιανομής του πλούτου, αποτελούν το πεδίο ιστορικής συγκρότησης της σύγχρονης ευρωπαϊκής αριστεράς και το πεδίο αποτελεσματικής για τις παγκόσμιες εξελίξεις παρέμβασής της. Μ΄αυτές τις γενικές αρχές, ο ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ στήριξε και συμμετείχε με μεγάλη αντιπροσωπεία μάλιστα της πολιτικής του ηγεσίας, με επικεφαλής τον Πρόεδρό του Ν. Κωνσταντόπουλο και μέλη της κοινοβουλευτικής του ομάδας και στις διαδηλώσεις της Γένοβα. Και όχι μόνον αυτό. Συνεχίζει την προσπάθειά του στην παραπάνω κατεύθυνση, με τη διοργάνωση Ευρωπαϊκών και παγκόσμιων Forum, σαν κι αυτό που γίνεται στις 1 και 2/11 στην Αθήνα με τη συμμετοχή των κομμάτων της ευρωπαϊκής αριστεράς, σαν κι αυτό που έγινε με πρωτοβουλία της νεολαίας του ΣΥΝ, προκειμένου να υπάρξει όσο το δυνατόν ευρύτερος συνασπισμός και κοινή δράση τους. Στα εθνικά πλαίσια, από καιρό συνέβαλε στην ανάπτυξη συνεργασίας ανάμεσα στην πολιτική και οικολογική Αριστερά, στην αριστερά των κινημάτων, των δικαιωμάτων, με τη σύσταση του Χώρου Διαλόγου και Κοινής Δράσης της Αριστεράς, για την αντιμετώπιση της κρίσης του πολιτικού συστήματος, και για την αναζωογόνηση, την ανανέωση της πολιτικής ζωής του τόπου, ώστε να δημιουργηθούν συνθήκες νέας κοινωνικής και πολιτικής πλειοψηφίας για εναλλακτικές προοδευτικές εξελίξεις. Για να υπάρξει απάντηση απέναντι στο μονόδρομο της νεοφιλελεύθερης πολιτικής που ασκεί τα τελευταία χρόνια το ΠΑΣΟΚ, με τη συναίνεση της Ν.Δ., άσχετα από τις προσχηματικές διαφωνίες της, κυρίως στα βασικά ζητήματα της άσκησης κοινωνικής πολιτικής, των ιδιωτικοποιήσεων, την αντιμετώπιση θεμελιωδών ζητημάτων όπως της υγείας, της παιδείας, των δημοκρατικών δικαιωμάτων κτλ. Δυστυχώς, το ΠΑΣΟΚ, με το πρόσφατο συνέδριό του και με τον τελευταίο ανασχηματισμό, επιβεβαίωσε και ισχυροποίησε την ήδη εκφρασμένη βούλησή του να συνεχίσει την άσκηση της ίδιας αδιέξοδης, αντιλαϊκής πολιτικής. Οι πρόσφατες ιδιωτικοποιήσεις, της ΕΤΒΑ, με τα σοβαρά ζητήματα που ανέκυψαν ως προς τη διαβλητότητα του δημόσιου διαγωνισμού και την επακόλουθη διακύβευση των συμφερόντων του Δημοσίου και των μικρομετόχων, καθώς και η ανακοίνωση της συγχώνευσης των Τραπεζών Εθνικής και Πίστεως, που θα αλλάξουν ριζικά το τοπίο στο χρηματοπιστωτικό σύστημα, και βέβαια θα επιφέρουν αρνητικές εξελίξεις στις εργασιακές σχέσεις, έρχονται σε συνέχεια των ιδιωτικοποιήσεων άλλων Τραπεζών, καθώς και επιχειρήσεων του Δημοσίου, στρατηγικής σημασίας για τα εθνικά συμφέροντα και τη δημόσια ασφάλεια, όπως η ΔΕΗ, ο ΟΤΕ, τα λιμάνια, η ΕΥΔΑΠ, η ΕΥΑΘ, η Ολυμπιακή, οι ακτές, πολύ πρόσφατα ακόμη και τα ΚΤΕΟ. Όλα προσφέρονται στους ιδιώτες στο βωμό της επικράτησης των νόμων της αγοράς, έξω από κάθε λογική εθνικής πολιτικής, με διαδικασίες που δεν εξασφαλίζουν ούτε τη διαφάνεια, ούτε καν βασικά συμφέροντα του Δημοσίου. Είναι τόση η πίεση των οικονομικών συμφερόντων και η υποχωρητικότητα της κυβέρνησης απέναντί τους, που επισπεύδονται μετοχοποιήσεις-ιδιωτικοποιήσεις παρά την αρνητική κατάσταση που υπάρχει στο χρηματιστήριο, την ύφεση της παγκόσμιας οικονομίας, τις αρνητικές πολλές φορές επιπτώσεις ακόμη και στο περιβάλλον. Οι μεγάλοι χαμένοι βέβαια αυτής της πολιτικής είναι οι εργαζόμενοι, οι οποίοι εκτός από την επί έτη συνεχιζόμενη πολιτική λιτότητας από την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, τις επιθέσεις στο ασφαλιστικό ζήτημα, την επιδείνωση της περίθαλψης κ.ά., τη σταδιακή απώλεια αυτού που ξέρουμε όλοι ως κοινωνική πολιτική, έχουν να αντιμετωπίσουν τις πιθανές απολύσεις λόγω των συγχωνεύσεων και των ιδιωτικοποιήσεων, καθώς και τις δυσμενείς αλλαγές στις εργασιακές σχέσεις, στις οποίες συμβάλλει σημαντικά και η ψήφιση του αντεργατικού νόμου τον 11/2000. Ιδιαίτερα θίγονται, αναγκαζόμενες σε μαρασμό ή και σε κλείσιμο πολλές μικρομεσαίες επιχειρήσεις, στο όνομα της επικράτησης του ισχυρότερου στα πλαίσια του έντονου ανταγωνισμού. Η απορρόφηση των κονδυλίων του Γ΄Κ.Π.Σ., στην οποία ουσιαστικά στηρίζει τις ελπίδες της η κυβέρνηση για ανάπτυξη της οικονομίας, έστω και στο αναμορφωμένο ποσοστό του 4% περίπου, μοιάζει να είναι άπιαστο όνειρο. Αυτό, γιατί έχουμε ήδη καθυστερήσει 2 χρόνια, υπάρχουν πόροι από το Β΄Κ.Π.Σ. που δεν έχουν ακόμη απορροφηθεί, και θα πρέπει με αυτά τα δεδομένα, να απορροφούμε κάθε χρόνο 2,6 τρις δρχ. για να αξιοποιήσουμε και τα 17 τρις, όταν η μέγιστη δυνατότητα απορρόφησης της χώρας μας είναι 1,3 τρις δρχ. ανά έτος. Επιπλέον, με το ν. 2860/2000 έχει παραγκωνισθεί εντελώς η Περιφέρεια και η Τοπική και Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση και αναπαράγεται η συγκέντρωση του αναπτυξιακού σχεδιασμού στα χέρια του Υπουργού Εθνικής Οικονομίας, ενώ καθυστέρησε σημαντικά η δημιουργία του μηχανισμού διαχείρισης. Οι Ολυμπιακοί Αγώνες, για την ανάληψη των οποίων μόνο ο ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ είχε εκφράσει αντίθετη άποψη, θα αποδυναμώσουν ακόμη περισσότερο την ανάπτυξη της περιφέρειας, αφού θα απορροφήσουν πολλά κονδύλια που προορίζονται για εκείνη, θα επιβαρύνουν κι άλλο τους πολίτες με το υπερβάλλον κόστος εξαιτίας των επιπλέον μέτρων ασφαλείας που θα ληφθούν, θα επιβαρύνουν το περιβάλλον, θα γίνουν το «άλλοθι» για απευθείας αναθέσεις έργων σε μεγαλοεργολάβους εξαιτίας και των χρονικών καθυστερήσεων. Γενικότερα, τα περιθώρια της δημοκρατίας στενεύουν, όταν η κυβέρνηση, χαμένη στη διαπλοκή της με τα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα και τους μεγαλοεκδότες, θύμα πολλές φορές και η ίδια ή στελέχη της αυτών των επιλογών της, αποδυναμώνει έως και απαξιώνει τον κοινοβουλευτικό έλεγχο, προχωρά σε αντιδημοκρατικές ρυθμίσεις όπως ο λεγόμενος «τρομονόμος», το άρθρο 24 του Συντάγματος που θίγει το περιβάλλον, αδυνατεί να ρυθμίσει τα ζητήματα της ραδιοφωνίας, διαπομπεύει εισαγγελείς και δικαστικούς. Ο ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ, όπως προαναφέρθηκε, προσπαθεί, και μέσα από γενικότερες συνεργασίες αριστερών και οικολογικών κομμάτων και κινημάτων, να αντιμετωπίσει τις επιπτώσεις της ασκούμενης κυβερνητικής πολιτικής, να προβάλει την πρότασή του για πολιτική με επίκεντρο τον άνθρωπο, με κοινωνική αναδιανομή του πλούτου, μέσα και από την ουσιαστική αλλαγή του φορολογικού συστήματος, ενίσχυση του κοινωνικού κράτους, ενίσχυση των δημοκρατικών θεσμών και της αποκεντρωμένης λειτουργίας. Στα πλαίσια αυτά κατέθεσε προτάσεις νόμου α) για το 35ωρο χωρίς μείωση των αποδοχών, β) για την προστασία των ηλικιωμένων και των ανέργων μακράς διαρκείας, γ) για «το δικαίωμα εγγυημένου εισοδήματος και αξιοπρεπούς διαβίωσης-ασφάλισης των πολιτών». Στήριξε και στηρίζει ενεργά τους αγώνες των εργαζομένων για το ασφαλιστικό, την υγεία, την παιδεία κ.ά. Διοργάνωσε πανελλαδικά ημερίδες για το γ΄Κ.Π.Σ., για το σύστημα υγείας, το ασφαλιστικό κτλ. Προσπαθεί, με όσους βουλευτές του έδωσε ο ελληνικός λαός και το εκλογικό σύστημα να ασκεί με συνέπεια και ευθύνη κοινοβουλευτικό έλεγχο, παρεμβαίνοντας κατά τη συζήτηση των νομοσχεδίων στη Βουλή αλλά και στους ενδιαφερόμενους, καταθέτοντας επερωτήσεις και ερωτήσεις που αφορούν ευρύτερα ζητήματα όπως το περιβάλλον, η γεωργία, το Γ΄Κ.Π.Σ. αλλά και επιμέρους, που βοηθούν στην επίλυση ακόμη και τοπικών ζητημάτων.
 

Παγκοσμοιοποίηση- Γένοβα -Αριστερά Ομιλία της Βουλευτού Ασημίνας Ξηροτύρη -Αικατερινάρη στο φεστιβάλ της Νεολαίας ΣΥΝ στη Θεσ/νίκη

E-mail Εκτύπωση PDF
Θα μπορούσαμε να δώσουμε ένα κοινά αποδεκτό ορισμό για την παγκοσμιοποίηση : Πολύ δύσκολο μετά και και το τρομοκρατικό κτύπημα κατά των ΗΠΑ. Ο όρος έχει νεοφιλελεύθερη προέλευση και η εφαρμογή της παγκοσμιοποίησης προσδιορίζεται από νεοφιλελεύθερες πρακτικές όπως ασυδοσία της αγοράς, θεοποίηση του ανταγωνισμού, έλλειψη κοινωνικού προσανατολισμού. Όπως τα τείχη του αίσχους που υψώθηκαν στη Γένοβα για να χωρίσουν την ανθρωπότητα στα δύο, έτσι και η νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση υψώνει το σύνθημα «Όλες οι εξουσίες στην αγορά και στη θεοποίηση καιτελικά τη θεσμοποίηση του ανταγωνισμού.» Τα κοινωνικά κινήματα, οι δυνάμεις της πολιτικής, της Οικολογίας, της Αριστεράς αντιτάσσουν το διεθνές δικαίωμα στη δημοκρατία, το διαρκές δικαίωμα στο ανθρωπισμό. Η πιο απλά, όπως ο Τζέρεμιν Ρίφκιν σ’ ένα άρθρο του μας συνιστά ν’ ακούσουμε τους διαδηλωτές στη Γένοβα λέγοντας «παντού σ’ όλο τον κόσμο οι τοπικές κουλτούρες αφυπνίζονται, οι οργανώσεις υπερασπίζονται μια μεγάλη ποικιλία πολιτισμικών υποθέσεων», υπερασπίζονται το περιβάλλον, τα απειλούμενα είδη, την αγροτική ζωή, την υγεία, τη διατροφή, τα ανθρώπινα δικαιώματα, τα δικαιώματα των γυναικών, την οικογένεια, την εθνική τους κληρονομιά, τις τέχνες τους . Κρίσιμα είναι τα ερωτήματα: -Με ποιους όρους οικοδομείται η παγκοσμιοποίηση, και επιβάλλεται σήμερα ως νέα ιδεολογία; Η νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση επαναφέρει την κυριαρχία του οικονομισμού επί των πάντων , παραπέμπει σ’ ένα μοναδικό και αναγκαστικό μοντέλο που αντιμετωπίζει τις νέες συνθήκες με τα μοναδικά κριτήρια της ανταγωνιστικότητας και την αναγόρευση της αγοράς ως κινητήριας δύναμης της ζωής. Παραβλέπει έτσι ότι αυτά παραμορφώνουν και την πραγματική εικόνα της οικονομίας και της κοινωνίας και αλλοιώνουν την έννοια της δημοκρατίας. -Είναι θετικές οι επιπτώσεις της παγκοσμιοποίησης στους λαούς; ,π.χ. έφερε ανάπτυξη στις χώρες του τρίτου κόσμου ή αντίθετα τις υποβαθμίζει ακόμη περισσότερο; Το όχι είναι κατηγορηματικό και συνάμα τραγικό. Οι μεγάλες ανισότητες αποτελούν το κυρίαρχο στοιχείο του σημερινού κόσμου. Ενός κόσμου όπως αναφέρει ο Νόαμ Τσόμσκι «που κινείται όλο και περισσότερα στην τροχιά του Αμερικάνικου πάθους που έχει για την απορύθμιση και γενικότερα τις ελεύθερες αγορές». Η έκθεση του ΟΗΕ για την Ανθρώπινη Ανάπτυξη που δόθηκε στη δημοσιότητα το φετινό Ιούλιο , συγκλονίζει με τα στοιχεία της και αποτυπώνει το αποκρουστικό πρόσωπο της παγκόσμιας σημερινής τάξης. Ο μισός σχεδόν πληθυσμός της γης ζει με εισόδημα κάτω από 2 δολάρια την ημέρα ενώ 854 εκατ. ενήλικες είναι εντελώς αναλφάβητοι, σε μια εποχή που τουλάχιστον όλοι δεχόμαστε ως θετική την παγκοσμιοποίηση της γνώσης και τη δυνατότητα πρόσβασης στην πληροφορία , αποτελεί όμως τελικά και αξιοποιείται ως ανθρώπινο δικαίωμα ; Στην ίδια έκθεση αναφέρεται ότι στη δεκαετία που πέρασε, δεκαετία «θριάμβου του νεοφιλελευθερισμού» το εισοδηματικό χάσμα ανάμεσα στο πλουσιότερο 20% και στο φτωχότερο 20% του παγκόσμιου πληθυσμού διευρύνθηκε από 60 προς 1 το 1990 , σε 74 προς 1 του 1997. -Στο ερώτημα στις αναπτυγμένες κοινωνίες οι λαοί τους απαιτούν καλύτερο επίπεδο διαβίωσης, Διαπιστώνεται ότι πέρα από τη διεύρυνση του εκρηκτικού χάσματος Βορρά – Νότου, την χρεοκοπία του νεοφιλελεύθερου μοντέλου υπογραμμίζει το γεγονός ότι και ο «νότος» υπάρχει και αυξάνει μέσα στις ίδιες χώρες του αναπτυγμένου καπιταλισμού. Και δεν αφορά μόνο τα στενά όρια της αύξησης της κατανάλωσης, αλλά το επίπεδο διαβίωσης με στοιχεία ποιότητας ζωής, βελτίωσης της περίθαλψης και της κοινωνικής υποδομής, της παιδείας, της προστασίας του φυσικού και δομημένου περιβάλλοντος. -Σε ό,τι αφορά το εξ ίσου κρίσιμο ερώτημα στο πολιτιστικό επίπεδο η νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση βοήθησε ; Όπως δηλαδή στην ενίσχυση και ανάπτυξη των ιδιαίτερων στοιχείων, των διαφορετικών εθνικοτήτων και πολιτισμών, της συνύπαρξης των λαών και του σεβασμού στη διαφορετικότητα ή αντίθετα επιβάλλει μια βεβιασμένη «ομογενοποίηση» στη βάση και τις αρχές του αμερικάνικου μοντέλου, μέσα από τις διάφορες παγκόσμιες συμφωνίες, την ισχύ της εικόνας που έχει σήμερα η τηλεόραση και τα «λεγόμενα σκουπίδια» που προβάλλει τύπου big brother. Στο σημείο αυτό τα πράγματα μετά το τρομοκρατικό χτύπημα διαμορφώνονται με πολύ δυσμενέστερους όρους. Σήμερα δε διασφαλίζεται πλέον ούτε αυτή η βεβιασμένη ομογενοποίηση, ενώ από πολλές δυνάμεις προετοιμάζεται η σύγκρουση των πολιτισμών. -Για να φθάσουμε έτσι στα πιο κρίσιμα σήμερα ερωτήματα με τη νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση ενισχύεται η παγκόσμια ειρήνη, οι διεθνείς οργανισμοί, το διεθνές δίκαιο ή αντίθετα διαρκώς «φυτρώνουν» και νέες εστίες πολέμου, με κυρίαρχη την παρουσία και τη στρατιωτική επέμβαση των ΗΠΑ και του ελέγχου της σε όλα τα μήκη και πλάτη του πλανήτη. Ποιο είναι το κόστος αυτών των επεμβάσεων σε ανθρώπινες ζωές αθώων πολιτών, σε οικονομική εξαθλίωση λαών, σε ασθένειες και υποσιτισμό; Παγκόσμια και απόλυτη είναι η καταδίκη του τερατώδους εγκλήματος της τρομοκρατικής επίθεσης στη Ν. Υόρκη και Ουάσιγκτον, για την τραγωδία των χιλιάδων ανθρώπινων θυμάτων. Όμως όπως γράφει ο Λεωνίδας Κύρκος στην Αυγή «Η αμερικάνικη ηγεσία κήρυξε παγκόσμια εκστρατεία κατά της τρομοκρατίας, αλλά δεν φαίνεται να κατανοεί ότι η τρομοκρατία δεν θα υπήρχε αν οι ρίζες της δεν ήταν βαθιά χωμένες στην απέραντη απελπισία, τη φτώχεια, την κοινωνική αδικία που μαστίζουν τον πλανήτη μας. Γι ’ αυτό ευθύνεται η πολιτική των ΗΠΑ και των παγκόσμιων εταίρων της. Η γενική γραμμή του ξέφρενου καπιταλισμού που αδιαφορεί για τον ανθρώπινο πόνο και θυσιάζει τα πάντα στο βωμό του κέρδους.» Η καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση δεν παράγει «καλό», μέσα σ’ όλα τα δεινά που επιφέρει στους λαούς, επιφέρει και τρομοκρατία. Αυτό ήταν το τραγικότερο μήνυμα μετά τη Γένοβα. Στη Γένοβα όπου ο ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ με μεγάλη αντιπροσωπεία της πολιτικής του ηγεσίας με επικεφαλής τον πρόεδρό του Νίκο Κωνσταντόπουλο, μέλη της Κοινοβουλευτικής του Ομάδας, της υπέροχης νεολαίας του , αλλά και σημαντικού αριθμού βαθειά πολιτικοποιημένων μελών του , όλοι μαζί και μαζί με πολλές δυνάμεις της Αριστεράς έδωσαν ισχυρό το παρόν, στις διαδηλώσεις και συζητήσεις. Το μήνυμα που δόθηκε από τις συγκλονιστικές κινητοποιήσεις στη Γένοβα είναι ότι τίποτα δεν είναι ίδιο όπως πριν. Η ιστορία παίρνει την εκδίκησή της, καταρρίπτει τους νεοφιλελεύθερους ιδεολογισμούς για το τέλος της πολιτικής, για την επικράτηση της μίας και μόνης σκέψης , όπως της παντοδυναμίας των κερδών πάνω από τον άνθρωπο, την περιφρόνηση της Αριστεράς και την καταστολή των κοινωνικών κινημάτων. Η αντίσταση και η αμφισβήτηση που εκδηλώθηκαν εναντίον των εξωθεσμικών κέντρων που αποφασίζουν για τη μοίρα των λαών αποτελεί πλέον πολύτιμη πηγή έμπνευσης και ιστορική πείρα για τις διεργασίες που φέρνουν ξανά στο προσκήνιο των εξελίξεων την Αριστερά . Οι αξίες της αλληλεγγύης, της ενωτικής δράσης, του νέου διεθνισμού, των δικαιωμάτων, της κοινωνικής αφύπνισης μετά το Σιάτλ, το Γκέτεμποργκ και πολύ περισσότερο μετά τη Γένοβα επανέρχονται στην ημερήσια διάταξη των των προβληματισμών και των σύγχρονων συζητήσεων ,όπως και των προκλήσεων της εποχής μας. Στους δρόμους της Γένοβας έδωσε δυναμικά το παρόν η Ενωμένη Ευρώπη των πολιτών και των κοινωνιών. Μέσα σ’ αυτό το τεράστιο πλήθος των Ευρωπαίων διαδηλωτών αρχίζει να συσπειρώνεται και να αποκτά ισχυρούς δεσμούς με την κοινωνία η Ριζοσπαστική, Ευρωπαϊκή Αριστερά. Εκεί έγινε σε όλους μας συνείδηση , αλλά και ανάγκη ο ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ , ο χώρος Διαλόγου της Αριστεράς, τα κοινωνικά κινήματα, οι πολιτικές κινήσεις να πάρουν πρωτοβουλίες στην Ελλάδα , στην Ερώπη , ώστε αυτό το μεγάλο ρεύμα της νέας Ριζοσπαστικής Αριστεράς, της Οικολογίας και των κινημάτων να διαμορφώσει μια νέα μεγάλη δυναμική. Παράλληλα αυτή η πραγματικότητα θέλει τη σύγχρονη Ευρωπαϊκή Αριστερά να συντονίσει τα βήματά της με το Παγκόσμιο κίνημα και να συμβάλλει σ’ ένα πολιτικό σχέδιο για αλλαγή της πραγματικότητας. Ο Στόχος μας, συνοψίζεται στο σύνθημα «Παγκοσμιοποίησε την αντίσταση». Και η Αριστερά πρέπει να μπει μ’ όλη της την ψυχή και μ’ όλες της τις δυνάμεις σ’ αυτόν τον αγώνα. Το μεγαλύτερο βάρος ευθύνης πέφτει στην Ευρωπαϊκή Αριστερά , για να διαμορφώσει τις νέες συνθήκες , ώστε να γίνει κυρίαρχη η διατυπωμένη βούληση των Ευρωπαίων πολιτών , να γίνει η Ευρώπη η πρώτη μεγάλη δύναμη αμφισβήτησης της νεοφιλελεύθερης Παγκοσμιοποίησης. Ιδιαίτερα σήμερα η Ενωμένη Ευρώπη με μία ισχυρή οικονομία , με τον πολυπολιτισμικό της χαρακτήρα και τις πλούσιες δημοκρατικές της παραδόσεις , ως κοιτίδα της ανθρωπισμού καιτων οραμάτων της κοινωνικής αλληλεγγύης θα έχει να διαδραματίσει εξέχοντα ρόλο για να μην επικρατήσουν σήμερα οι ακραίες τάσεις των ΗΠΑ, αλλά κύριο πεδίο της νέας παγκόσμιας αναμέτρησης να είναι η ενιαία πολιτική Διεύθυνση της Παγκοσμιοποίησης, τα σταθερά βήματα προς μιας δημοκρατική παγκόσμια διακυβέρνηση, με ανανεωμένο το ρόλο του ΟΗΕ και τους θεσμούς του διεθνούς δικαίου. Για να παίξει αυτόν τον εξέχοντα ρόλο η σημερινή Ευρώπη , όπου ισχυρές είναι ακόμη οι φιλελεύθερες δυνάμεις , στις οποίες μετά από σημαντικές αλλοιώσεις και στρεβλώσεις βλέπουμε να ενσωματώνονται και οι δυνάμεις της Σοσιαλδημοκρατίας , πρέπει να δυναμώσουν στην Ευρώπη οι Δυνάμεις της Ριζοσπαστικής Αριστεράς, της Οικολογίας και των κινημάτων. Και αυτός είναι ο μεγάλος στόχος και η μεγάλη πρόκληση για μας, φίλες και φίλοι, συντρόφισσες και σύντροφοι, μετά τη Γένοβα και πολύ περισσότερο μετά το τρομοκρατικό κτύπημα και την αναβίωση του ψυχρού πολέμου. Η ιστορία με έναν τραγικό τρόπο ήρθε να μας δώσει μια άλλη δική της απάντηση, μετά τι Γένοβα τι, έδειξαν την αδυναμία των ισχυρών και τον παραλογισμό των εξαθλιωμένων. Αποδείχθηκε , όπως εύστοχα αναφέρει σε άρθρο του ο Γιάννης Δραγασάκης . ότι σ’ έναν κόσμο ανασφαλή, σ’ έναν κόσμο άνισο στον οποίο δεν ισχύουν αναγνωρισμένοι κανόνες δικαίου, αλλά πρυτανεύει το δίκαιο του ισχυρού και τα κέρδη πάνω από τον άνθρωπο η παρανομία, η τρομοκρατία δεν έχει και αυτή τα όριά της για τη μορφή, τη δράση της και την έκταση. Είναι πολλά βήματα μπροστά. Είναι λοιπόν σήμερα ακόμη μεγαλύτερη ανάγκη το κίνημα της Γένοβας να δυναμώσει και να διευρύνει τα αιτήματα του συνδέοντας ακόμη πιο στενά με τους στόχους της δικαιοσύνης, της ειρήνης και τις παγκόσμιας ασφάλειας. Η Αριστερά δεν μπορεί να αδιαφορεί απέναντι στο φαινόμενο της τρομοκρατίας και στην ανάγκη αντιμετώπισης των εκδηλώσεων, αλλά και των αιτίων που γεννούν την τρομοκρατία και τις άλλες μορφές παγκόσμιας αυθαιρεσίας και εγκληματικότητας. Ο χαρακτήρας όμως των μέτρων κατά της τρομοκρατίας, όπως και η βουλευτής Μπάρμπαρα Λι –που καταψήφισε στο Κογκρέσο- επισημαίνει θα καθορίσουν για μας και για τα παιδιά μας τον κόσμο που θα κληρονομήσουν…..έχουμε πολλούς τρόπους για να επιτύχουμε την πάταξη της τρομοκρατίας, όμως τα μέτρα που γεννούν κι άλλες πράξεις τρόμου ή που δεν συγκεντρώνονται στις πηγές του μίσους, δεν αυξάνουν την ασφάλειά μας.
 
Περισσότερα Άρθρα...


Σελίδα 21 από 24