Home Πολιτική Δραστηριότητα
Ομιλίες

Χαιρετισμός για την «Παγκόσμια ημέρα της Γυναίκας» σε εκδήλωση στο Δήμο Ωραιοκάστρου

E-mail Εκτύπωση PDF
Χαιρετίζω την εκδήλωση του Δήμου Ωραιοκάστρου για την ημέρα της γυναίκας και ευχαριστώ τον Δήμαρχο για την πρόσκληση . Λυπάμαι πραγματικά γιατί δεν μπορώ να παραβρίσκομαι, λόγω πολλών υποχρεώσεών μου την ημέρα αυτή. Σας στέλνω το κείμενο της ομιλίας μου, για να το παρουσιάσετε αν υπάρξει σχετικός χρόνος . « Τα προβλήματα της γυναίκας σήμερα και την ανάγκη συμμετοχής της στα κοινά » Η ισότιμη και εναλλακτική συμμετοχή των γυναικών σε όλα τα κέντρα αποφάσεων, σε όλες τις διεργασίες του κοινωνικού και πολιτικού βίου, είναι από τις βασικότερες αρχές και προϋποθέσεις για μία δίκαιη και με ποιότητα δημοκρατίας κοινωνία. Η ισότητα των ευκαιριών και για τις γυναίκες είναι πολύτιμο συλλογικό αγαθό και αδιαπραγμάτευτο δικαίωμα, συνυφασμένο πάντοτε με την εξέλιξη του πολιτισμού. Ο αγώνας του γυναικείου κινήματος για: • ίση συμμετοχή των γυναικών στα κέντρα λήψης των αποφάσεων • ίσες ευκαιρίες στην απασχόληση, μόρφωση, ειδίκευση, επανειδίκευση • καταπολέμηση της ανεργίας και της περιθωριοποίησης των γυναικών • καταπολέμηση της βίας εις βάρος των γυναικών έχει μεγάλη πολιτική σημασία, αφού η ισότητα των φύλων: • διευρύνει τη δημοκρατία • εκπολιτίζει την πολιτική • απελευθερώνει τις δυνατότητες των γυναικών • αποτελεί προϋπόθεση της βιώσιμης ανάπτυξης. Ο 20ος αιώνας χαρακτηρίσθηκε ως ο αιώνας της ισότητας των φύλων. Ως γνωστόν οι γυναίκες απέκτησαν πολιτικά δικαιώματα, η ισότητα αναγνωρίσθηκε ως συνταγματική αρχή, ο ΟΗΕ και οι άλλοι διεθνείς οργανισμοί ασχολήθηκαν σοβαρά με την εφαρμογή της ισότητας στην πράξη. Η έλευση του νέου αιώνα και της νέας χιλιετίας συνοδεύτηκε από μεγάλες προσδοκίες. Χαιρετίστηκε ως η αρχή μιας νέας ιστορικής περιόδου βιώσιμης ανάπτυξης, δημοκρατίας και ισότητας. Γιαυτό και σήμερα στην αρχή του 21ου η συμμετοχή των γυναικών στα κέντρα των αποφάσεων θεωρείται βασικός δείκτης για τη θέση των γυναικών στην κοινωνία. Τι διεκδικεί το γυναικείο κίνημα στη σημερινή εποχή της παγκοσμιοποίησης; Δεν διεκδικεί απλώς κατανόηση και ευαισθησία, επιζητεί να αλλάξει τις δομές και τις ποιότητες στο δημόσιο βίο. Ο αγώνας για την κοινωνική απελευθέρωση των γυναικών είναι αναπόσπαστο τμήμα των δημοκρατικών αγώνων για την κοινωνική αλλαγή, για έναν άλλο κόσμο που πιστεύω ότι είναι εφικτός. Οι σοβαρές φεμινιστικές επεξεργασίες που έχουν γίνει για τα θέματα της ισότητας, τα θέματα της συμμετοχής των γυναικών στους θεσμούς, για τα κοινωνικά δικαιώματα, για την εξάλειψη της φτώχειας, την εξάλειψη της κοινωνικής περιθωριοποίησης, όπως και οι σημαντικές κατακτήσεις - αφού ο 20ος αιώνας χαρακτηρίσθηκε ως ο αιώνας της ισότητας των φύλων, οι γυναίκες απέκτησαν πολιτικά δικαιώματα και η ισότητα αναγνωρίσθηκε ως συνταγματική αρχή - είναι το μεγάλο υπόβαθρο για τους νέους αγώνες. Γιατί ο τρόπος όμως που προωθείται σήμερα η «παγκοσμιοποίηση», η απελευθέρωση των αγορών, η τάση για άρση κάθε καθεστώτος προστασίας, ο σκληρός και ανελέητος ανταγωνισμός, η επικράτηση της ιδεολογίας της αγοράς επάνω στην κοινωνία και τους θεσμούς πολιτικής ρύθμισης, στους κρίσιμους για το φύλο τομείς υγείας, παιδείας και κοινωνικής ασφάλισης, θέτει εμπόδια στην ουσιαστική ισότητα και καθιστά τον αγώνα των γυναικών για την ισότιμη και ουσιαστική συμμετοχή τους στην πολιτική και στα κέντρα λήψης των αποφάσεων, εξίσου δύσκολο με αυτόν για την θεσμική κατοχύρωση της ισότητας . Τα τελευταία χρόνια έχουμε μιλήσει αρκετά για την ανάγκη ίσης συμμετοχής γυναικών ανδρών στα κέντρα λήψεως αποφάσεων. Έχουμε χαρακτηρίσει την υποαντιπροσώπευση των γυναικών στους θεσμούς και στα όργανα της δημοκρατίας, ως ιδιόμορφο δημοκρατικό έλλειμμα , ως δυσμορφία της πολιτικής , της δημόσιας ζωής. Γιαυτό και σήμερα στην αρχή του 21ου η συμμετοχή των γυναικών στα κέντρα των αποφάσεων θεωρείται βασικός δείκτης για τη θέση των γυναικών στην κοινωνία. Πενήντα χρόνια μετά την κατάκτηση του δικαιώματος του εκλέγειν, η κατοχύρωση στην πράξη του δικαιώματος του εκλέγεσθαι δηλαδή η εκπροσώπηση των γυναικών στο Ελληνικό Κοινοβούλιο, στην Αυτοδιοίκηση και γενικά στα κέντρα λήψης των αποφάσεων είναι ακόμη περιορισμένη. Οι Ελληνίδες αγωνίζονται ακόμη για το δικαίωμα στη συμμετοχή τους σε όλους τους τομείς και τις βαθμίδες της δημόσιας ζωής. Η Ελλάδα εξακολουθεί να έχει την μικρότερη συμμετοχή γυναικών στη Βουλή, μεταξύ των κρατών-μελών της Ε.Ε. Είναι φανερό ότι η συμμετοχή των γυναικών στην πολιτική πρέπει να συνοδευτεί με στόχους και πολιτικές που έχουν ανάγκη σήμερα οι πολίτες. Έτσι θα δικαιωθεί, έτσι θα αποκτήσει δύναμη και κύρος. Χρειάζεται άλλη ηθική ποιότητα στην πολιτική και οι γυναίκες την έχουν και οφείλουν να την εκφράσουν υπηρετώντας έτσι το φύλο τους και την κοινωνία. Το αίτημα επομένως για ισόρροπη συμμετοχή των φύλων-στα κέντρα λήψης των πολιτικών αποφάσεων συνδέεται με τον εμπλουτισμό του περιεχομένου της πολιτικής, που πρέπει να έρθει κοντά στις καθημερινές ανάγκες των πολιτών, που δυστυχώς οι ανάγκες αυτές γίνονται όλο και πιο πολλές , όλο και πιο σύνθετες. Έντονοι είναι οι προβληματισμοί για τις επιπτώσεις στη γυναίκα των πολιτικών που εφαρμόζονται στην εποχή μας. Η ιδιωτικοποίηση που προωθείται άκριτα στους κρίσιμους για το φύλο τομείς υγείας, παιδείας και κοινωνικής ασφάλισης, θέτει εμπόδια στην ουσιαστική ισότητα. Η απορρύθμιση των εργασιακών σχέσεων και της αγοράς εργασίας αναστατώνει τη ζωή των νοικοκυριών, εισάγει την ανασφάλεια στη ζωή των ζευγαριών. Γιαυτό προς τις γυναίκες πολιτικούς αναπτύσσονται προσδοκίες εκ μέρους της κοινωνίας των πολιτών και των ιδίως των γυναικών. Αλλά οι γυναίκες, ιδιαίτερα στην Ελλάδα, όπως αναφέραμε εξακολουθούν να είναι ελάχιστες στο χώρο της πολιτικής., της Αυτοδιοίκησης και γενικά στα κέντρα λήψης των αποφάσεων. Πλήττονται σε υπερδιπλάσιο ποσοστό από την ανεργία σε σχέση με τους άνδρες και πληρώνονται λιγότερο για ίση εργασία. Στη χώρα μας ο εργασιακός χώρος για το γυναικείο πληθυσμό γίνεται όλο και πιο δυσπρόσιτος, πιο στενός και ο κοινωνικός πιο δυσμενής σε σχέση με τους πολλούς και αντιφατικούς της ρόλους της γυναίκας , εργαζόμενη μέχρι και 12 ώρες την ημέρα, μητέρα και σύζυγος 24 ώρες, πολλές και δύσκολες εργασίες για τις οποίες δεν πληρώνεται. Όταν με θλίψη διαπιστώνουμε λοιπόν ότι η ανεργία χτυπά τους νέους και τις γυναίκες περισσότερο από κάθε άλλη κοινωνική ομάδα στη χώρα μας, και μάλιστα χωρίς την ελάχιστη ουσιαστική στήριξη από την πολιτεία. Για να ανταποκριθούν έτσι στα σύνθετα καθήκοντά τους οι γυναίκες και να αποκτήσουν πρόσβαση στην εργασία απαιτούνται ακόμη πολλά ειδικά μέτρα και πολιτικές, πολύ περισσότερο για τις γυναίκες που ζουν στην Περιφέρεια και στις αγροτικές περιοχές Σε αυτό το περιβάλλον ο αγώνας και η δράση των γυναικών γίνεται ακόμη πιο δύσκολος , είναι όμως όσο ποτέ απαραίτητος και αποτελεί θα έλεγα στοίχημα τη ποιότητα και την ισορροπία στη ζωή μας , χωρίς υπερβολή δηλαδή αποτελεί στοίχημα ζωής . ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ 7- 3 - 2007
 

Ομιλία σε εκδήλωση με Θέμα: « Η Βία στα γήπεδα – Η μεταφορά της στο σινεμά»

E-mail Εκτύπωση PDF
Το μεγάλο πρόβλημα της βίας στους αγωνιστικούς χώρους, αφορά κυρίως το ποδόσφαιρο αλλά και όλα τα ομαδικά αθλήματα που διαμορφώνουν σχέσεις ταύτισης με την ομάδα, σε σημείο που να αποτελεί η ταύτιση δηλαδή αυτή και στοιχείο ανάλυσης των επιστημόνων. Σε ένα μεγάλο βαθμό συνδέεται με το πρόβλημα της αξιοπιστίας και της λειτουργίας των θεσμών, με την εμπιστοσύνη των φιλάθλων στα θεσμικά όργανα του ποδοσφαίρου με το επίπεδο των διοικητικών παραγόντων, με τον τρόπο λειτουργίας των συνδέσμων των φιλάθλων αλλά και με τον αθλητικό τύπο. Πρέπει να γίνει κατανοητό ότι η βία είναι ζήτημα κοινωνικό και πολιτικό. Ιδιαίτερα το ποδόσφαιρο το κατ’ εξοχήν λαϊκό άθλημα, πολλές διοργανώσεις γίνονται πεδίο εκδηλώσεων εθνικισμού, ρατσισμού, έλλειψης ανοχής στην πολιτική και εθνική διαφορετικότητα, ενώ αντανακλά και αποτελεί πεδίο εκτόνωσης για βαθιά προβλήματα και ζητήματα της ελληνικής κοινωνίας. Πολλές από τις ταινίες που προβάλλονται αυτές τις μέρες, στις εκδηλώσεις του «σινεμά στη σέντρα» και ιδιαίτερα αυτή που θα δούμε σε λίγο, δηλαδή το εργοστάσιο Ποδοσφαίρου( Τhe football Factory) του Nick Love,στηρίζεται σε ένα μυθιστόρημα που δεν ασχολείται απλά με το θέμα του χουλιγκανισμού αλλά εισέρχεται στα κοινωνικά αυτά προβλήματα και αιτίες που συνδέονται με την βία στο ποδόσφαιρο. Είναι μια ιστορία ανδρών που αναζητούν ,την ταυτότητα τους ,την διαφυγή από ένα άχαρο τρόπο ζωής και μάλιστα σ ‘ ένα μουντό και καταλυτικό από την φύση του βρετανικό περιβάλλον .Σε σημείο τελικά που ο άγγλος οπαδός να αισθάνεται ότι χρειάζεται την βία για να αισθανθεί άνθρωπος.. Αυτός ο βρετανικός χουλιγκανισμός με το πάθος και την ψυχολογία του όχλου που άρχισε να υπάρχει από την δεκαετία του 60 και μεταφέρθηκε αργότερα στην Ευρώπη και την χώρα μας, συνδέθηκε επικίνδυνα με το σύνδρομο του εθνικισμού. Η πίεση των αδιεξόδων του Θατσερισμού και στο βωμό ότι δεν μπορεί να κερδίζουν οι άλλες χώρες βρήκε το τραγικό αποκορύφωμα της στο Χεϊζελ του Βελγίου λίγο πριν την έναρξη του Κυπέλλου Κυπελλούχων Ευρώπης. Σε μικρότερο βαθμό ίσως, αλλά εξίσου επικίνδυνο, βαθύτερες και σύνθετες αιτίες ανέδειξαν και στη χώρα μας τη βία, το μίσος και το ρατσισμό ως μέσα δυναμικής επίλυσης αθλητικών διαφορών. Ως μέσο ανάδειξης της ισχυρής Ελλάδας έχουν δοθεί πολλές φορές προτεραιότητες σε ενέργειες που δεν συνάδουν με το ήθος και τον πολιτισμό στον αθλητισμό, έτσι άλλωστε όπως τα ανέδειξε ο αρχαίος ελληνικός πολιτισμός με το «ευ αγωνίζεσθε» Ένας άλλος σημαντικός παράγοντας που σχεδόν έχει μεταλλάξει τους συνδέσμους των φιλάθλων είναι η εμπορευματοποίηση του αθλητισμού και πολύ περισσότερο του ποδοσφαίρου. Η εμπορευματοποίηση του ελληνικού ποδοσφαίρου έγινε βίαια θα έλεγε κανείς με νόμο το 1979. Αρχίζει μια νέα οικονομική και κοινωνική πραγματικότητα και η πλειοψηφία των συνδέσμων δημιουργεί μια πλατιά δέσμη σχέσεων και αλληλοεξαρτήσεων με τα όργανα των ΠΑΕ και ΚΑΕ . Ο ομφάλιος λώρος είναι κυρίως οικονομικός. Φτηνά εισιτήρια, επιδοτούμενες εκδρομές, εμπορία αθλητικών ειδών, μάνατζερ αθλητών, επαγγελματίες τελικά οπαδών, που όταν συνειδητοποιούν τη δύναμη τους επιχειρούν εκβιαστικά να ασκήσουν διοίκηση στις ΠΑΕ και η πλειοψηφία αυτών των οργανώσεων και συνδέσμων αρνείται να μπει στη διαδικασία εναρμόνισης με τους αθλητικούς νόμους και εφαρμογής των διατάξεων και περιορισμών θέλουν πάντα να απολαμβάνουν προνομίων σε βάρος των υπόλοιπων φιλάθλων και της ηρεμίας στους αθλητικούς χώρους. Όσον αφορά τα μέτρα και τις ρυθμίσεις που έχουν ληφθεί κατά καιρούς, συνεκτιμώντας και τις βαθύτερες αιτίες, που ανέφερα προηγουμένως, έχουμε την αίσθηση ότι μέχρι σήμερα καμία κυβέρνηση εκτός από τα μέτρα καταστολής δεν πήρε ουσιαστικά μέτρα για την πρόληψη της βίας. Βασική προϋπόθεση για να εκλείψει η ψευδαίσθηση συμμετοχής των πολιτών στους αγώνες, θεωρώ ότι είναι η επίτευξη της ενεργούς συμμετοχής των νέων στον αθλητισμό αντί να είναι παθητικοί θεατές. Για να είναι ουσιαστικά τα μέτρα πρόληψης της βίας και εξοικείωσης με το νόημα του ευ αγωνίζεσθε πρέπει να προέρχονται από ένα σύγχρονο και ριζοσπαστικό πλαίσιο για τον αθλητισμό που στηρίζεται στη βασική αρχή ότι η φυσική αγωγή και ο αθλητισμός αποτελούν συστατικό στοιχείο στη διαπαιδαγώγηση και στη διαμόρφωση της νέας γενιάς, πρέπει να έχει ως βασικούς άξονες τον εκδημοκρατισμό των ομοσπονδιών και των συλλόγων, τη διαφάνεια στα οικονομικά, στο σαφή διαχωρισμό μεταξύ ερασιτεχνικού και επαγγελματικού αθλητισμού, και στην ενίσχυση του μαζικού ερασιτεχνικού αθλητισμού. Η εμπειρία της πενταετίας που πέρασε με μια σειρά νόμων για την αντιμετώπιση της βίας στα γήπεδα, τη λειτουργία των ΠΑΕ και ΚΑΕ, τα θέματα των οργανωμένων οπαδών ήταν σημαντική Αποδείχθηκαν και οι αδυναμίες αλλά και ότι στην περίπτωση ορισμένων ΠΑΕ όταν οι διοικήσεις τους αντιμετωπίσουν το θέμα των οργανωμένων οπαδών με διαφορετική φιλοσοφία από αυτή του ιδιωτικού στρατού, με σεβασμό προς το φίλαθλο, οποίος σεβασμός φαίνεται από τις υπηρεσίες που προσφέρονται στο γήπεδο, από το οικογενειακό κλίμα γιορτής, διασκέδασης και πολιτισμού που πρέπει να δημιουργείται τότε τα πράγματα όσον αφορά τα προβλήματα της βίας απλοποιούνται σε σημαντικό βαθμό. Ας δούμε τώρα πως μεταφέρονται όλα αυτά στο Σινεμά. Για μένα λίγο δύσκολο. Λατρεύω το σινεμά, όχι εξίσου το ποδόσφαιρο του οποίου βέβαια μ’ απασχολούν τα προβλήματα του όπως και αυτό της βίας και απολαμβάνω ως απλός θεατής τις πραγματικά όμορφες στιγμές του. Ρίχνοντας μια ματιά στις ταινίες που προβάλλονται αυτή τη βδομάδα, μερικές από τις οποίες είναι γνωστές και έχουν αποτελέσει θέμα συζήτησης και κριτικής, θα τολμήσω να τις κατατάξω σε κατηγορίες: • Ταινίες φτιαγμένες για παιδιά κυρίως, που προβάλλουν τη λαμπερή εικόνα της ομάδας ή των μεγάλων ποδοσφαιριστών Ζιιντάν, Μπέκαμ κ.λ.π. τη ρομαντική πλευρά του αθλητισμού. Όπως η ταινία Real. • Ταινίες που δείχνουν το φανατισμό και την ψύχωση των οπαδών με τις ομάδες τους ή τις Εθνικές τους ομάδες. • Ταινίες όπως το εργοστάσιο ποδοσφαίρου που προσπαθούν μεταξύ των άλλων να αναλύσουν ή να ερμηνεύσουν το φαινόμενο των φανατικών και βίαιων οπαδών και να το συνδέσουν με κοινωνικά, πολιτιστικά και επιβίωσης ακόμα προβλήματα. • Ταινίες όπως οι «Πρωταθλητές» ο «Bandos και η χρυσή μπάλα» που μέσα από τα παρασκήνια του επαγγελματικού ποδοσφαίρου αναλύουν τα όνειρα, τις θυσίες όσων από διάφορες χώρες ονειρεύονται την καριέρα στο ποδόσφαιρο. Κατά άλλα συμμερίζομαι την άποψη του ειδικού κ. Καρπετόπουλου που διατύπωσε σε μία σχετική με το θέμα συνέντευξη: Ότι το ποδόσφαιρο είναι πολύ ιδιαίτερο για να γίνει ταινία. Ένα ματς είναι ταινία από μόνο του, μία ταινία που κάθε φορά έχει και διαφορετικό φινάλε και πλοκή. Ενώ μια κινηματογραφική ταινία είναι από τη φύση της κάτι στέρεο. Τελειώνοντας θέλω να πω ότι ο ελληνικός κινηματογράφος αντιμετωπίζει αρκετά προβλήματα, κατά καιρούς βρίσκει το δρόμο του και μας ικανοποιεί. Το ελληνικό ποδόσφαιρο έχει πολύ πιο σύνθετα προβλήματα, η άκρατη εμπορευματοποίηση οι αντιφατικές και θεσμικές λειτουργίες του επαγγελματικού ποδοσφαίρου σε συνδυασμό, η αδυναμία της ελληνικής πολιτείας, των κυβερνήσεων της δικαστικής εξουσίας ακόμη και του αθλητικού τύπου να δράσουν αποφασιστικά, ιδιαίτερα στα θέματα της πάταξης του φαινομένου της βίας.
 

Ομιλία για την πρόταση της Κυβέρνησης Αναθεώρησης του ʼρθρου 24 του Συντάγματος, στην εκδήλωση των Γεωτεχνικών του ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ στη Θεσσαλονίκη

E-mail Εκτύπωση PDF
Πρόσφατα τους εκατοντάδες επιστήμονες που έλαβαν μέρος στις εργασίες της Διεθνούς Διακυβερνητικής Διάσκεψης του ΟΗΕ για το Κλίμα, είπαν με βεβαιότητα, ότι για το φαινόμενο του θερμοκηπίου, που είναι σήμερα η υπ’ αριθμό ένα απειλή για τον πλανήτη, η ανθρωπογενής δραστηριότητα είναι υπεύθυνη κατά 90% και συμπεραίνουν ότι οι κυβερνήσεις μπορούν και πρέπει να κάνουν πολύ περισσότερα πράγματα για να το επιβραδύνουν . Σημειώνουν δε μεταξύ των άλλων ότι στα προβλήματα των κλιματικών αλλαγών τα δασικά οικοσυστήματα αποτελούν κύριο παράγοντα αντιστροφής του φαινομένου και ρυθμιστή της οικολογικής ισορροπίας. Στο διεθνές πεδίο έχει εδραιωθεί πλέον η πεποίθηση ότι βρισκόμαστε στο σημείο μηδέν για τη προστασία του περιβάλλοντος. Στην Ελλάδα τα κριτήρια για τις επιλογές της Κυβέρνησης είναι σε αντίθετη κατεύθυνση. Η πρόταση της κυβερνητικής πλειοψηφίας για την αναθεώρηση του Συντάγματος επιχειρεί να ανατρέψει το σύστημα που έχει εγκαθιδρύσει το άρθρο 24, το οποίο οργανώνει την προστασία του φυσικού και πολιτιστικού περιβάλλοντος γύρω από τρεις βασικούς άξονες: α)την προστασία των δασών β) τη χωροταξία και γ) την πολεοδομία, τις οποίες καθιστά υποχρέωση του κράτους. Επιχειρεί να ανατρέψει ένα από τα μοναδικά άρθρα που φέρνει όλους μας απέναντι στη βασική αρχή ότι τα έργα, οι δράσεις και οι ρυθμίσεις για την ανάπτυξη, για την εξασφάλιση της κατοικίας, για τον χωροταξικό σχεδιασμό πρέπει να διακρίνονται από την αρχή και τη μέριμνα της αειφορίας, της προστασίας του περιβάλλοντος και της ποιότητας ζωής των πολιτών. Το συμπέρασμα διαβάζοντας την αιτιολογική έκθεση της πρότασης της ΝΔ είναι ότι η πρωτοβουλία της αναθεώρησης των περιβαλλοντικών διατάξεων θα κινηθεί σε πέντε άξονες: Α) Στον αποχαρακτηρισμό δασών και δασικών εκτάσεων που απώλεσαν το δασικό χαρακτήρα τους έως την έναρξη ισχύος του Συντάγματος του 1975 (11.06.1975). Η μετάθεση της ημερομηνίας «ορόσημο», από το έτος 1945, (που υπάρχει και «αποδεικτικό τεχνικό υλικό» δηλαδή οι αεροφωτογραφίες του 1945) στο έτος 1975, με το πρόσχημα της αρχής της εφαρμογής του Συντάγματος, είναι σαφές ότι αφενός αφαιρεί σημαντικές εκτάσεις από την προστασία των δασών και αφετέρου θα δημιουργήσει πλείστα προβλήματα στην απόδειξη του χαρακτηρισμού των εκτάσεων αυτών. Αν συνυπολογισθεί δε ότι δεν ισχύει πλέον το τεκμήριο κυριότητας του Δημοσίου οι δασικές εκτάσεις περνούν στη ιδιοκτησία μικρών και μεγάλων ιδιωτικών συμφερόντων για οικοπεδοποίηση. Β) Στη διάκριση μεταξύ δασών και δασικών εκτάσεων, έτσι ώστε οι τελευταίες να εντάσσονται με μεγαλύτερη ευκολία στο χωροταξικό και πολεοδομικό σχεδιασμό. Με απλά λόγια, να είναι δυνατή η δόμησή τους. Τι αποτελεί δάσος και δασική έκταση καθορίζεται αδιαφιλονίκητα από την επιστήμη της δασικής οικολογίας. Δεν είναι δυνατό να καθορίζεται με βάση κάποιο χρονικό ορίζοντα, είτε αυτός είναι η 11η Ιουνίου 1975, είτε κάποιος άλλος, γιατί κάτι τέτοιο εξυπηρετεί μόνο τις «αναπτυξιακές οικιστικές πολιτικές», που η δικτατορία προώθησε. Το μήνυμα είναι μάλλον σαφές: ο δασικός πλούτος της χώρας είναι έννοια ανοικτή σε διαρκή διαπραγμάτευση. Γ) Στην αντικατάσταση της αρχής της αειφορίας από τη σύνθετη αρχή της βιώσιμης ανάπτυξης. Όπως σημειώνεται χαρακτηριστικά στην πρόταση, «ο δεύτερος όρος χρησιμοποιείται διεθνώς και πρέπει να προκριθεί έναντι του πρώτου»… Επαναφέρεται και πάλι η άποψη ότι "ο τρόπος που το άρθρο 24 προστατεύει το περιβάλλον αποτελεί εμπόδιο στην ανάπτυξη της χώρας". Η αλήθεια είναι εντελώς διαφορετική. Ο σχεδιασμός και η παραγωγή έργων ιδιωτικών ή δημοσίων συναντά προβλήματα εξαιτίας της παντελούς έλλειψης εργαλείων άσκησης πολιτικής γης και όχι λόγω του συντάγματος ή των αποφάσεων των δικαστηρίων και ιδιαίτερα του ΣτΕ. Δ) Στην εξομοίωση από νομική άποψη των ρυμοτομικών απαλλοτριώσεων με τις λοιπές απαλλοτριώσεις του άρθρου 17 Συντ. και, συνακόλουθα, την υπαγωγή τους στο προστατευτικό πλαίσιο της ιδιοκτησίας που κατοχυρώνεται στο εν λόγω άρθρο. Η διατύπωση στην πρόταση αναθεώρησης ότι τα καμένα ή αποψιλωμένα δάση "θα κηρύσσονται και θα παραμένουν υποχρεωτικώς αναδασωτέα με την πρόβλεψη κυρώσεων στον σχετικό εκτελεστικό νόμο", καλύτερα να μην σχολιαστεί Ε) Στην μετατροπή του Ανωτάτου Ειδικού Δικαστηρίου του άρθρου 100 Συντ. σε «Συνταγματικό Δικαστήριο», με σκοπό, παρά τον αδιευκρίνιστο ακόμη ρόλο του, την αποδυνάμωση της λειτουργίας του Συμβουλίου της Επικρατείας ως θεματοφύλακα της περιβαλλοντικής προστασίας. Οι αναθεωρητικές διαθέσεις λοιπόν περιλαμβάνουν μια σαφή υποβάθμιση του Συμβουλίου της Επικρατείας, που ερμηνεύοντας την αρχή της αειφορίας και άλλες διεθνείς και κοινοτικές συμφωνίες έχει συμβάλει σημαντικά στην προστασία των δασών και δασικών εκτάσεων έναντι της διαρκώς υπεκφεύγουσας και παρανομούσας διοίκησης. Η Κυβέρνηση διακηρύσσει ότι η επείγουσα ανάγκη χωροταξικού σχεδιασμού επιβάλλει τη σύνδεση της χρήσης των δασικών εκτάσεων με το αντίστοιχο σχέδιο και, κατ’ επέκταση, τη συνταγματική ρύθμιση της δυνατότητας αυτής. Στην ουσία επιχειρεί μέσα από αυτή τη διαδικασία αναθεώρησης να ανατρέψει τη φυσική και επιστημονική σειρά των πραγμάτων όσον αφορά τον Εθνικό και Περιφερειακό Χωροταξικό σχεδιασμό, τον τομεακό και πολεοδομικό και τα εργαλεία που το άρθρο 24 επιτάσσει να χρησιμοποιηθούν. Τα εργαλεία αυτά είναι το κτηματολόγιο και οι δασικοί χάρτες, που σκόπιμα μέχρι σήμερα καθυστερούν να συνταχθούν, για να διευκολυνθούν, οι μεγαλοεπενδυτές και οικοδομικοί συνεταιρισμοί που διεκδικούν τη θυσία δασών και δασικών εκτάσεων στο βωμό του κέρδους και οι εκάστοτε Κυβερνήσεις στις πελατειακές τους σχέσεις. Επιμένει η Κυβέρνηση, ως να προέκυψε από παρθενογέννηση, ότι η αιτία που δεν υπάρχει Εθνικός και Περιφερειακός Χωροταξικός σχεδιασμός, που δεν προχωράει το κτηματολόγιο και οι δασικοί χάρτες είναι γιατί φταίει το άρθρο 24, χρόνος χαρακτηρισμού και ο τρόπος των δασικών εκτάσεων . Δηλαδή τι προτείνει τελικά ο Χωροταξικός σχεδιασμός, να κρίνει την αποτύπωση και προστασία των δασών και των δασικών εκτάσεων; και ποια χωροταξία; αυτή που μετρά τις γενιές αυθαιρέτων και την αγνόηση τελεσίδικων αποφάσεων των δικαστηρίων; Η έννοια του δημόσιου συμφέροντος, ακόμη και στην αυστηρότερη διατύπωση του άρθρου 24, αποδείχθηκε πολλές φορές ρευστή και εξυπηρέτησε άλλα συμφέροντα και όχι την Εθνική Οικονομία και την αειφόρο ανάπτυξη και οι συχνές τάσεις αναθεώρησης του άρθρου 24 στοχεύουν στη συγκάλυψη των πράξεων αυτών και παραλείψεων της νομοθετικής και εκτελεστικής εξουσίας.
 

Χαιρετισμός στην εκδήλωση – κοπή βασιλόπιτας της Ένωσης δημοσιογράφων – συγγραφέων τουρισμού Ελλάδος

E-mail Εκτύπωση PDF
Αγαπητοί φίλοι, Ευχαριστώ θερμά για την πρόσκληση. Οι υποχρεώσεις μου όμως στη βουλή και συγκεκριμένα η συζήτηση στην επιτροπή οικονομικών υποθέσεων για το έργο της υποθαλάσσιας αρτηρίας Θεσσαλονίκης, δεν μου επιτρέπουν να είμαι μαζί σας στην κοπή της πίττας. Η κοπή πίττας της Ένωσής σας, σίγουρα αποτελεί μια καλή ευκαιρία για συνάντηση και ανταλλαγή απόψεων πάνω στο πάντα επίκαιρο και με ιδιαίτερα προβλήματα τομέα της τουριστικής ανάπτυξης της χώρας μας. Κοινός μας στόχος είναι η Ελλάδα να βελτιώσει ακόμη περισσότερο τη θέση της στον κατάλογο των τουριστικά επίλεκτων χωρών και να αποτελεί επιλογή και για τους 12 μήνες του χρόνου. Έχουμε δώσει και δίνουμε μάχες για μια τουριστική ανάπτυξη που θα συμβάλει ουσιαστικά στην οικονομία της Ελλάδας και παράλληλα θα σέβεται το περιβάλλον και θα αναδεικνύει τον ανθρώπινο παράγοντα. Με τη βεβαιότητα ότι έχουμε κοινούς στόχους ευελπιστώ σε μία μελλοντική συνεργασία μας. Καλή χρονιά και μια θετική εξέλιξη στον ελληνικό τουρισμό. Με εκτίμηση, Ασημίνα Ξηροτύρη - Αικατερινάρη Βουλευτής Α’ Θεσσαλονίκης Συνασπισμός Ριζοσπαστικής Αριστεράς
 
Περισσότερα Άρθρα...


Σελίδα 9 από 24