Home Ομιλίες ΑΠΟ ΤΟ ΟΡΑΜΑ ΣΤΗΝ ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΕΝΟΣ ΕΘΝΙΚΟΥ ΣΧΕΔΙΟΥ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ/ Χωρίς αποκλεισμούς, με προστιθέμενη αξία και κοινωνικό πρόσημο

ΑΠΟ ΤΟ ΟΡΑΜΑ ΣΤΗΝ ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΕΝΟΣ ΕΘΝΙΚΟΥ ΣΧΕΔΙΟΥ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ/ Χωρίς αποκλεισμούς, με προστιθέμενη αξία και κοινωνικό πρόσημο

E-mail

ΟΜΙΛΙΑ ΤΗΣ ΑΣΗΜΙΝΑΣ ΞΗΡΟΤΥΡΗ - ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΑΡΗ ΣΤΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ ΓΥΝΑΙΚΩΝ 

Εισαγωγή

Η χώρα δεν μπορεί να πορευθεί χωρίς  εθνικό αναπτυξιακό σχεδιασμό. Αν η ανάπτυξη είναι – ή πρέπει να είναι –μέγα ζητούμενο και διαρκής στόχος για όλες τις οικονομίες και κοινωνίες, για τη χώρα μας είναι σήμερα κάτι πολύ περισσότερο. Είναι προϋπόθεση επιβίωσης.Η πριν ενάμισυ χρόνο, έστω και  στο χείλος του γκρεμού, σημαντική Â κοινοβουλευτική πλειοψηφία υπέρ του τρίτου μνημονίου δεν μπορεί να αφορά Â μόνο μία ακόμη συμφωνία  λιτότητας, νέας φορολόγησης και δημοσιονομικής προσαρμογής, ενώ  η ανάπτυξη θα αναζητά – επί πολύ ακόμη - την συναίνεση για  ένα βιώσιμο  σχέδιο ανάπτυξης  προκειμένου  ναÂαντισταθμισθούν οι περιοριστικές πολιτικές των τριών μνημονίων και να υπαρξει ένα αξιόπιστο υπόβαθρο της χώρας για την ανάκαμψη της οικονομίας και την αποτροπή ενός τέταρτου μνημονίου.

Η κυβέρνηση, η αξιωματική αντιπολίτευση  και οι λοιπές πολιτικές δυνάμεις όφειλαν ταυτόχρονα με την αντιμετώπιση της ανθρωπιστικής κρίσης να είχαν συμφωνήσει για  ένα σχέδιο παραγωγικής ανασυγκρότησης της χώρας εντός της μνημονιακής περιόδου και να μην επαναλαμβάνουν  το μεγάλο λάθος της επ΄ αόριστον μετάθεσής του. Όλες οι Κυβερνήσεις που ανέλαβαν μετά το ξέσπασμα της κρίσης προσπάθησαν μεν να στρέψουν την κοινή γνώμη στην Ανάπτυξη, τελικά  όμως ούτε χρόνο αφιέρωσαν, ούτε προσπάθεια και επιμονή επέδειξαν ώστε να καταφέρουν να συνεννοηθούν για τις κατευθύνσεις, τις προτεραιότητες, τους όρους και οπωσδήποτε τις διαδικασίες εξειδίκευσης και εφαρμογής  ενός  στρατηγικού σχεδίου ανάπτυξης και να μη φθάσουμε  το σχέδιο αυτό\  να τίθεται σε κάθε αξιολόγηση. ως προαπαιτούμενο.

Κατά τη συζήτηση στην Ολομέλεια της Βουλής τον Δεκ. του 2014 για τον προϋπολογισμό του 2015 είχα επισημάνει Âμε έμφαση ότι λείπουν οι εθνικές προτάσεις για ένα στρατηγικό \ πρόγραμμα  ανασυγκρότησης αναφορικά με την πολιτική της επόμενης περιόδου  με κύριο στόχο την ανάσχεση της ανεργίας και την ενίσχυση της πραγματικής οικονομίας, και το οποίο θα  συνδέεται άμεσα με τις διεκδικήσεις της χώρας  για την αναδιάρθρωση του χρέους και τη συνολική, δίκαιη λύση διεξόδου από την κρίση.Ένα στρατηγικό σχέδιο Ανάπτυξης που θα έχει ως στόχο να μετασχηματίσει το παραγωγικό μοντέλο της χώρας με βάση τα συγκριτικά πλεονεκτήματα που διαθέτει στο ανθρώπινο κεφάλαιο, τη γεωγραφική θέση  και το φυσικό περιβάλλον. Χωρίς αποκλεισμούς ιδιαίτερα λόγω φύλου, ισόρροπη, βιώσιμη, με προστιθέμενη αξία ώστε να  δημιουργηθούν  σταθερές θέσεις εργασίας και να εξασφαλίζεται η κοινωνική συνοχή και προστασία.

Από το Όραμα στην Εφαρμογή με βούληση, γνώση  και μέθοδο

Η κρίση που πλήττει τη χώρα μας την τελευταία επταετία ανέδειξε ιδιαίτερα τα ελλείμματα, τις καθυστερήσεις και τους αναχρονισμούς του παραγωγικού της μοντέλου.  Παρά τους υψηλούς δείκτες ανάπτυξης στο παρελθόν σε σύγκριση με τους εταίρους μας στην ΕΕ, η  ανάπτυξη δεν είχε στοιχεία διατηρησιμότητας,  δεν δημιούργησε  σταθερές θέσεις εργασίας, δεν αξιοποίησε ισότιμα το ανθρώπινο δυναμικό, κυρίως τις γυναίκες και τους νέους, και δεν κατένειμε ισόρροπα τα οφέλη και τους πόρους στις Περιφέρειες της χώρας. Το συνολικό ποσοστό ανεργίας της Ελλάδας το 2007 - 8,4%- ήταν το πέμπτο  υψηλότερο στην Ε.Ε.-27. Επιπρόσθετα, τα ποσοστά ανεργίας των γυναικών και των νέων κάτω των 25 ετών ήταν τα υψηλότερα ανάμεσα σε όλες τις χώρες της Ε.Ε. Επομένως, η αγορά εργασίας μάλλον είχε σημαντικά προβλήματα και πριν από την εκδήλωση της κρίσης.

Μια σειρά αλληλοσυνδεόμενων πολιτικών,οικονομικών και κοινωνικών παραγόντων έχει συντελέσει, ήδη πριν την κρίση, στη χαμηλή ανταγωνιστικότητα της οικονομίας μας, στην υστέρηση ξένων επενδύσεων,στη στήριξη σε μια μη βιώσιμη  ζήτηση και σε συνθήκες που όχι μόνο δεν ευνοούν αλλά και, πολλές φορές, αποθαρρύνουν την επιχειρηματικότητα. Όλες αυτές οι αδυναμίες επιδεινώθηκαν κατά τη διάρκεια της κρίσης. Εξελίχθηκαν σε αποδόμηση του παραγωγικού ιστού συνοδευόμενη από σχεδόν πλήρη αποεπένδυση με δραματικές επιπτώσεις στην παραγωγή, στην απασχόληση, στην κοινωνία εν τέλει. Με δραματικότερη έκφανση την τεράστια αύξηση της ανεργίας. «Σβησμένες όλες οι φωτιές, οι πλάστρες μεσ’ στη χώρα», έγραφε ο Παλαμάς ένα αιώνα πριν.

Για να αρθούν λοιπόν έστω και σταδιακά οι αδυναμίες αυτές   είναι αδήριτα αναγκαία η διαμόρφωση και εφαρμογή, ενός«Εθνικού Σχεδίου Ανάπτυξης και εξόδου από την κρίση» που θα καλύπτει το σύνολο της οικονομικής και κοινωνικής ζωής και πορείας της χώρας . Μία και μοναδική λύση η Ανάπτυξη ακούγεται από όλες τις κατευθύνσεις. Χρειάζεται γιαυτό όχι μόνο να εκπονηθείκαι συμφωνηθεί ένα πολυετές «Εθνικό Σχέδιο Ανάπτυξης και εξόδου από την κρίση»,αλλά να αναληφθεί δέσμευση της πλήρους εφαρμογής του μέσω τηςσύνταξης και έγκρισης(και σε επίπεδο Κοινοβουλίου) μιας «Λευκής Βίβλου», κατά το πρότυπο της πρακτικής που εφαρμόζεται στα ευρωπαϊκά-και όχι μόνον- όργανα. Αυτή η «συμφωνία – δέσμευση » θα περιλαμβάνειόλα τα μέτρα που θα ληφθούν (νομοθετικά, δημοσιονομικά, επιχειρησιακά κ.λπ.) συνοδευόμενα, το καθένα, από συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα των βημάτων που θα οδηγούν στην υλοποίησή τους, από τους φορείς που θα υλοποιούν κάθε βήμα και από κοστολόγησή τους.Θα πρέπει επίσης να προβλεφθεί μηχανισμός στο υψηλότερο επίπεδο που θα επιβλέπει την υλοποίηση, θα εισηγείται τυχόν αναγκαίες διορθωτικές ενέργειες κ.λπ.

Προσανατολισμός της ανάπτυξης - Νέο  παραγωγικό μοντέλο

Η ανάπτυξη για να έχει στοιχεία διατηρησιμότητας και για να διαχυθούν οι ωφέλειες στο σύνολο της κοινωνίας θα πρέπει να απαλλαγεί Â από τις παθογένειες του προηγούμενου μοντέλου και να συνδεθεί με τη γενικότερη προσπάθεια ανασυγκρότησης της οικονομίας και του κράτους.  Να στηριχθεί σε ένα κράτος δικαίου, με μια αναδιοργανωμένη δημόσια διοίκηση φιλική προς την αναπτυξιακή διαδικασία και με εκείνες τις παραγωγικές πρωτοβουλίες που θα αναδεικνύουν την προστιθέμενη αξία προϊόντων και υπηρεσιών και θα αξιοποιούν με ίσες ευκαιρίες, χωρίς αποκλεισμούς το ανθρώπινο δυναμικό της χώρας . 

Σχέδια κατά καιρούς έχουν γίνει, ενώ παράλληλα ο εθνικός και περιφερειακός σχεδιασμός και η υλοποίηση με βάση αυτόν τον σχεδιασμό των παλιών και νέων προγραμμάτων ΕΣΠΑ  αποτελούν ένα σημαντικό αναπτυξιακό υπόβαθρο ως προς το σχεδιασμό,  την εφαρμογή και την απόδοση. Στη μεγάλη συζήτηση, αλλά και τις μελέτες που έχουν γίνει από σημαντικούς Âφορείς, όπως και από την Κυβέρνηση και τα πολιτικά κόμματα, φαίνεται ότιυπάρχει σύγκλιση ως προς τις  γενικές κατευθύνσεις, τις βασικές, αναγκαίες μεταρρυθμίσεις, αλλά  και τους συγκεκριμένους κλάδους,στους οποίους η οικονομία και η χώρα μας εμφανίζουν συγκριτικό πλεονέκτημα. Όπως :

Εξυγίανση των δημόσιων οικονομικών και εξασφάλιση της βιωσιμότητας του ασφαλιστικού συστήματος

Αποκατάσταση ομαλής λειτουργίας του τραπεζικού συστήματος .

Αναβάθμιση της παιδείας και η ανταπόκρισή της στις σύγχρονες προκλήσεις με ενίσχυση  έρευνας και τεχνολογίας και   σύνδεση με τον παραγωγικό ιστό .

Προτεραιότητα  σε όλους τους σύγχρονους δυναμικούς κλάδους της οικονομίας και ιδιαίτερα σ’ αυτούς τους οικονομικούς τομείς που η χώρα μας διατηρεί συγκριτικά στρατηγικά πλεονεκτήματα όπως ο πρωτογενής τομέας, το σύμπλεγμα τουρισμός – πολιτισμός, η ναυτιλία, η ενέργεια και υπηρεσίες υψηλής τεχνολογίας, με προώθηση των εν δυνάμει διακλαδικών συνεργειών

Αποδοτικήχρήση των διαθέσιμων πόρων και εργαλείων (ΕΣΠΑ, ΠΔΕ, ΕΤΕπ,Επενδυτικός Νόμος, ΣχέδιοJuncker) και προσέλκυση νέων πόρων και σημαντικών άμεσων ξένων επενδύσεων.

Διαχείριση των πόρων με διαφάνεια και δημοκρατία στο σχεδιασμό, Âβέλτιστη σχέση κόστους οφέλους, διαρκή διαδικασία αξιολόγησης και επανασχεδιασμού  των παρεμβάσεων κ.ά.

Αναζητώντας την επόμενη μέρα της οικονομίας για μία κοινωνία χωρίς απολεισμούς,  με σταθερές θέσεις εργασίας και κοινωνική προστασία.  

Θεωρώ ότι οι κυρίαρχες εθνικές πολιτικές προτεραιότητες  ενός στρατηγικού σχεδίου για την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας  θα πρέπει να είναι:

ü  Η ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΧΩΡΙΣ ΑΠΟΚΛΕΙΣΜΟΥΣ. Ισότιμη αξιοποίηση του ανθρώπινου δυναμικού κατεξοχήν μεταξύ των δύο φύλων ή και ηλικιακά.

ü  ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΜΕ ΠΡΟΣΤΙΘΕΜΕΝΗ ΑΞΙΑ. Ένα «επενδυτικό σοκ» με πολλές  άμεσες επενδύσεις, που θα ενισχύσουν  τη σταθερή  απασχόληση και θα μειώσουν την  ανεργία .

ü  ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΜΕ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΠΡΟΣΗΜΟ.  Διασφάλιση της αναγκαίας κοινωνικής προστασίας, χωρίς την οποία  η ανάπτυξη καθίσταται , κατ’ ουσίαν, κενή περιεχομένου.

Η ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΧΩΡΙΣ ΑΠΟΚΛΕΙΣΜΟΥΣ

Τα κοινωνικά δικαιώματα και τα δικαιώματα των γυναικών είναι οι προϋποθέσεις για την πραγματική ανάπτυξη

Η οικοδόμηση μιας κοινωνίας χωρίς αποκλεισμούς, προϋποθέτει ενεργούς πολίτες χωρίς αποκλεισμούς μεταξύ των δύο φύλων ή και ηλικιακά, με ίσες ευκαιρίες στην οικονομική και δημόσια ζωή μιας χώρας, ώστε να ενισχύεται η  αξιοκρατία και η  δημοκρατική διακυβέρνηση και να ενισχύεται  η εμπιστοσύνη των πολιτών σε αυτή.  Αυτό γίνεται ιδιαίτερα κρίσιμο, σε περιόδους οικονομικής κρίσης και μεγάλης αβεβαιότητας, όπου η κρίση συχνά μετατρέπεται σε κρίση εμπιστοσύνης των πολιτών προς τους θεσμούς ή προς την οικονομία.Έχουν περάσει πάνω από 200 χρόνια αφότου, με τη βιομηχανική επανάσταση εντάχθηκαν οι γυναίκες στην αγορά εργασίας, 150 χρόνια αφότου απέκτησαν πρόσβαση στην ανώτατη εκπαίδευση και περίπου 100 χρόνια από την εποχή που άρχισαν να αποκτούν δικαίωμα ψήφου. Σύμφωνα με την ετήσια έρευνα GlobalGenderGapReport 2014, την οποία διεξάγει το WorldEconomicForum, θα χρειαστούν ακόμη 80 χρόνια – τέσσερις γενιές – μέχρι να αποκτήσουν οι γυναίκες πλήρη ισότητα στην εργασία. Αυτό όμως είναι εντελώς παράλογο, καθώς η οικονομική ανάπτυξη και η ευημερία βασίζεται στη δυνατότητα κάθε οργανισμού, δημόσιου ή ιδιωτικού, να προσελκύει, να αξιοποιεί και να αναπτύσσει τους πιο ικανούς ανθρώπους. Ο αποκλεισμός μέρους μεγαλύτερου του 50% του πληθυσμού από κρίσιμες θέσεις, ισοδυναμεί με χαμένες ευκαιρίες ανάπτυξης.

Πρέπει να αποτελέσει κύρια αναπτυξιακή επιλογή και κεντρικό στόχο του εθνικού η αποδέσμευση των θεμάτων ισότητας από την κατηγορία των περιθωριακών και «ειδικού τύπου» θεμάτων και η ανάδειξη του πολιτικού, οικονομικού, κοινωνικού και αναπτυξιακού χαρακτήρα τους με την άμεση σύνδεσή τους με τις κυρίαρχες εθνικές πολιτικές προτεραιότητες (ανάπτυξη - απασχόληση- κοινωνική συνοχή).

Συνεπώς η διάσταση της ισότητας θα πρέπει να διατρέχει όλες τις τομεακές και περιφερειακές πολιτικές και δράσεις.

Εξάλλου τα τελευταία χρόνια τα θέματα της ισότητας των φύλων και στο επίπεδο της ΕΕ προσεγγίζονται από την σκοπιά του οικονομικού και αναπτυξιακού ενδιαφέροντος που εμπεριέχουν. Η «Ανάπτυξη Χωρίς Αποκλεισμούς – InclusiveGrowth» είναι  σήμερα είναι στο επίκεντρο του διαλόγου σε όλη την Ευρώπη. Ήδη από το 2000, η Διαδικασία της Λισσαβόνας έθεσε στόχους που αφορούν στην βελτίωση της συμμετοχής των γυναικών στην απασχόληση και στην αγορά εργασίας ως στοιχείο ανταγωνιστικότητας της Ευρωπαϊκής Ένωσης και κατ’ επέκταση των εθνικών οικονομιών των κρατών μελών. Αυτή η προβληματική συμπυκνώνεται στη συνέχεια  στα συμπεράσματα της Εαρινής Συνόδου Κορυφής του 2004 στο ότι «οι πολιτικές για την ισότητα των φύλων συνιστούν εργαλεία οικονομικής ανάπτυξης και κοινωνικής συνοχής»

Αν κινητοποιήσουμε τις γυναίκες που εργάζονται θα διευκολύνουμε την έξοδό μας από την κρίση, ενώ περισσότερες γυναίκες με διευθυντικά καθήκοντα είναι καθοριστικός παράγοντας για την οικονομική ανάπτυξη, ανεφέρει σε έκθεσή της η Ευρωπαϊκή Επιτροπή Â τον Μάρτιο του 2010. «Η οικονομία θα αντλούσε οφέλη από την πλήρη εκπροσώπηση ανδρών και γυναικών στις διευθυντικές θέσεις», ισχυρίζεται μία από τις επόμενες  σχετικές  εκθέσεις η Ευρωπαϊκή Επιτροπή αφού  "Διάφορες μελέτες έχουν καταδείξει ότι στις επιχειρήσεις με ισχυρή εκπροσώπηση γυναικών σημειώνεται επίσης ισχυρή οικονομική απόδοση.

Στο πνεύμα αυτό  η Viviane Reding, επίτροπος της ΕΕ αρμόδια για θέματα Δικαιοσύνης, Θεμελιωδών Δικαιωμάτων και Ιθαγένειας, και Αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής τονίζει ότι "Αν η Ευρώπη έχει πραγματικά την πρόθεση να βγει από την κρίση και να γίνει μια ανταγωνιστική οικονομία μέσω ευφυούς και ολοκληρωμένης ανάπτυξης, τότε πρέπει να κάνουμε καλύτερη χρήση των ταλέντων και των ικανοτήτων των γυναικών. Για τον λόγο αυτό, η ισότητα των φύλων ευρίσκεται στο επίκεντρο της στρατηγικής μας για την Ευρώπη του 2020: αν κινητοποιήσουμε τις γυναίκες που εργάζονται θα διευκολύνουμε την έξοδό μας από την κρίση"

Οι γυναίκες στην εργασία ανεβάζουν τον ρυθμό ανάπτυξης μιας χώρας, τονίζει

κινούμενο στο ίδιο πνεύμα το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ) σε αναφορά του  που δόθηκε στη δημοσιότητα πρόσφατα. ÂÂ Η ανάπτυξη, συνεχίζει,  σε μεγάλες οικονομίες μπορεί να αυξηθεί σημαντικά αν αυξηθεί ο αριθμός των γυναικών προστεθεί στο εργατικό δυναμικό και αν κλείσει η ψαλίδα της ανισότητας φύλων στους τομείς της υγείας και της μόρφωσης.

Η αναφορά του ΔΝΤ έρχεται σε μια εποχή αυξανόμενων συζητήσεων για το πώς θα μπορεί να αντιμετωπιστεί η επιβραδυνόμενη παγκόσμια ανάπτυξη και ιδιαίτερα η ανισότητα σε εισοδήματα μεταξύ ανδρών και γυναικών. Η ανισότητα αυτή είναι ψηλότερη σε κράτη αναδυόμενων ή χαμηλών οικονομικών μεγεθών, ακριβώς εκείνα που μπορούν να οφεληθούν και περισσότερο από την αλλαγή. Οι οικονομολόγοι του ΔΝΤ κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι αν βελτιωθεί κατά ένα βαθμό ο δείκτης των Ηνωμένων Εθνών της ανισότητας φύλων - ο οποίος δείκτης υπολογίζει παράγοντες από την θνησιμότητα των μητέρων έως τη μόρφωση και συμμετοχή των γυναικών στην εργασία - θα μπορούσε να βελτιωθεί η ανάπτυξη μιας χώρας κατά μια εκατοστιαία μονάδα. Εαν οι Ηνωμένες Πολιτείες έφταναν το επίπεδο της Σλοβενίας, για παράδειγμα, που είναι πρώτη στον κόσμο σε ισότιμη πληρωμή μεταξύ των φύλων, θα μπορούσε η οικονομία των να αυξηθεί σχεδόν 2,5% γρηγορότερα, σύμφωνα με υπολογισμούς του Ρόιτερς, όταν σύμφωνα με προβλέψεις του ΔΝΤ, η ανάπτυξη στις ΗΠΑ φέτος θα φτάσει τα 2,6%.

ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΜΕ ΠΡΟΣΤΙΘΕΜΕΝΗ ΑΞΙΑ

Ένα «επενδυτικό σοκ» με  πολλές  άμεσες επενδύσεις, που θα ενισχύσουν  τη σταθερή απασχόληση και θα μειώσουν την δραματικότερη συνέπεια της ελληνικής κρίσης , την ανεργία .

Με έμφαση από όλες τις πλευρές και από την Κυβέρνηση πρόσφατα υποστηρίζεται ότι η νέα στρατηγική για την ανάπτυξη θα πρεπει να εστιάζεται απολύτως στην προώθηση επενδύσεων και στη μείωση της ανεργίας στα προ κρίσης επίπεδα (8%), για τα επόμενα δέκα χρόνια. Έχει υποστηριχθεί γιαυτό, χωρίς να αμφισβητηθεί,ότι η οικονομία μας, για να ανακάμψει, χρειάζεται μέσα στην επόμενη πενταετία ένα «επενδυτικό σοκ» 100 δισ. ευρώ,δηλαδή πολλές εγχώριες και ξένες άμεσες επενδύσεις. Που με τη σειρά τους προϋποθέτουν σταθερό μακροοικονομικό και φορολογικό πλαίσιο, πολιτική σταθερότητα και φερεγγυότητα και, γενικότερα, ευνοϊκό περιβάλλον σε ό,τι αφορά θεσμούς, δημόσια διοίκηση, υποδομές, αγορά εργασίας, κατάλληλο ανθρώπινο δυναμικό, υγιές τραπεζικό σύστημα και δυστυχώς, όχιcapitalcontrols.

Ένα αναπτυξιακό πρόγραμμα έκτακτης ανάγκης ικανό να αντιμετωπίσει την ύφεση, να ανατάξει την οικονομία, να δημιουργήσει θέσεις εργασίας και νέα εισοδήματα και να τροφοδοτήσει τα έσοδα του κράτους μέσα από την οικονομική μεγέθυνση. Ζητούμενο σήμερα είναι:

- Η ενεργοποίηση ενός  εθνικού σχεδίου  μεταφοράς της οικονομικής δραστηριότητας σε προϊόντα εμπορεύσιμα, με στροφή στην καινοτομία, εξαγωγικό προσανατολισμό, με προώθηση των εν δυνάμει διακλαδικών συνεργειών (τουρισμός- αγροτοδιατροφικός τομέας, - μεταφορές,πρωτογενήςτομέας-μεταποίηση,ναυτιλία-ασφαλιστικός - χρηματοπιστωτικός κλάδος).

- Η αξιοποίηση του υψηλού μορφωτικού επιπέδου των νέων για τη δημιουργία επιχειρήσεων σε τομείς γνώσης. Ενίσχυση γιαυτό  της εκπαίδευσης, έρευνας και τεχνολογίας και  σύνδεση με τον παραγωγικό ιστό της χώρας .

- Η ενίσχυση της εξωστρέφειας και προώθηση των αναγκαίων συνεργασιών για την αντιμετώπιση των εγγενών αδυναμιών των επιχειρήσεων μικρής  και μεσαίας κλίμακας.

- Η ενίσχυση  επίσης των  δραστηριοτήτων  με μεγάλο εισοδηματικό  πολλαπλασιαστή, που αυξάνουν την παραγωγικότητα, ενισχύουν την  εξωστρέφεια και  δημιουργούν μεγάλο αριθμό  θέσεων εργασίας 

Με τέτοιους κατάλληλους χειρισμούς και σχέδιο, ηΛετονία, με τη στοχευμένη έμφαση στις νέες τεχνολογίες, ανέκτησε μέσα σε δύο χρόνια απώλειες 25% του ΑΕΠ της. 

ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΜΕ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΠΡΟΣΗΜΟ

Η συμβολή του συστήματος κοινωνικής προστασίας στην οικονομική μεγένθυση και ευημερία

Η κρίση έφερε στο προσκήνιο την αδυναμία της σύγχρονης οικονομίας και των θεσμών να προστατέψουν και να φροντίσουν τα πιο αδύναμα μέλη της κοινωνίας, αυξάνοντας τις ανισότητες και τη φτώχεια, με τα ασθενέστερα στρώματα να επηρεάζονται δυσανάλογα και να αποκλείονται από τις ευκαιρίες. Με το ρόλο του κράτους να εξασθενεί λόγω της δραματικής έλλειψης πόρων, το προστατευτικό δίχτυ της οικογένειας, που στην Ελλάδα ήταν το σημαντικότερο στήριγμα της κοινωνίας, δεν είναι πια αρκετό, ενώ τα ποσοστά ακραίας φτώχειας και  ακραίων κοινωνικών φαινομένων δεν μπορούν να περιορισθούν. Είναι καιρός να σκεφτούμε όλοι πως μετράμε την αντοχή και την υγεία της οικονομίας μας και της κοινωνίας και να αποφασίσουμε τι είδους οικονομία και ανάπτυξη θέλουμε. Ας δούμε τις αναλύσεις:

Το κύριο χαρακτηριστικό όλων των κρίσεων είναι ότι οι ανάγκες κοινωνικής προστασίας αυξάνονται, ενώ οι διαθέσιμοι πόροι μειώνονται. Αυτό παρατηρήθηκε και στην Ελλάδα και έτσι  στο διάστημα αυτό έγιναν σημαντικές αλλαγές στον χώρο της κοινωνικής προστασίας με την  αναστροφή της ανοδικής πορείας των κοινωνικών δαπανών και με πολύ μικρότερο ενδιαφέρον ή βαθμό, στην αντιμετώπιση των επιπτώσεων της κρίσης. Επικράτησε η συνήθης αντίληψη ότι η σχέση του συστήματος κοινωνικής προστασίας με την οικονομική μεγέθυνση είναι μονόδρομη, με κατεύθυνση από το ΑΕΠ προς τις κοινωνικές παροχές και έτσι πρέπει να αναμένεται  η αύξηση του ΑΕΠ που θα δημιουργήσει  περισσότερους πόρους, οι οποίοι  στη συνέχεια μπορούν  να δοθούν κοινωνικές παροχές,  και  γιατί, όπως υποστηρίζουν, οι κοινωνικές παροχές δεν έχουν από μόνες τους κάποια ξεκάθαρη και άμεση επίδραση στην οικονομική δραστηριότητα.Σε αντιδιαστολή με την παραπάνω αντίληψη, όπως αναδεικνύεται  σε μελέτη του Ινστιτούτου Εργασίας της ΓΕΣΕΕ Â «το σύστημα κοινωνικής προστασίας είναι αναγκαίο να αντιμετωπίζεται ως δομικό στοιχείο του συνολικότερου μακροοικονομικού συστήματος. Μετά από  αυτό ότι οι δαπάνες για κοινωνική προστασία  μπορούν να παίξουν καθοριστικό ρόλο στην ενίσχυση της οικονομικής μεγέθυνσης. Γιαυτό οι σχετικές αποφάσεις που λαμβάνονονται δεν πρέπει να κρίνονται μόνο βάσει της επίδρασής τους στη φτώχεια και την ανισότητα, αλλά να αντιμετωπίζονται και ως εργαλείο πολιτικής για την επίτευξη αναπτυξιακών στόχων . Έτσι  θα βοηθούσε να αντιμετωπιστεί με μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα το πρόβλημα της παρατεταμένης ύφεσης στην ελληνική οικονομία, όπως επίσης και η βιωσιμότητα του δημόσιου χρέους της χώρας.

Μετά από αυτά θα αναρωτηθούμε όλες και όλοι ποιες είναι οι ενδεδειγμένες αλλαγές στο πεδίο της κοινωνικής προστασίας που θα μπορούσαν να συμβάλουν θετικά στην αναπτυξιακή πορεία της Ελλάδας; Οι απαντήσεις δεν είναι εύκολες. Η έλλειψη διαλόγου και πληροφόρησης, αλλά και η ύπαρξη παγιωμένων συμφερόντων, κάνουν τις επιθυμητές αλλαγές πιο δύσκολες απ’ ό,τι θα μπορούσαν Επειδή η συνάντησή μας αυτή, το συνέδριο μας  αυτό είχε σημαντική Â επιτυχία,  μπορούμε να τολμίσουμε και τις θεματικές ημερίδες με πολιτικούς αλλά και τους ειδικούς στα θέματα που μας απασχόλησαν.Εγώ βέβαια  θα σας πρότεινα  τα παραπάνω πουβθεωρώ πολύ σημαντικά για τοσχεδίου ανασυγκρότησης και ανάπτυξης της χώρας , δηλαδή:

ü  Η ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΧΩΡΙΣ ΑΠΟΚΛΕΙΣΜΟΥΣ. Ισότιμη αξιοποίηση του ανθρώπινου δυναμικού κατεξοχήν μεταξύ των δύο φύλων ή και ηλικιακά.

ü  ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΜΕ ΠΡΟΣΤΙΘΕΜΕΝΗ ΑΞΙΑ. Ένα «επενδυτικό σοκ» με  πολλές άμεσες επενδύσεις, που θα ενισχύσουν  τη σταθερή Â απασχόληση και θα μειώσουν την ανεργία .

ü  ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΜΕ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΠΡΟΣΗΜΟ.  Διασφάλιση της αναγκαίας κοινωνικής προστασίας, χωρίς την οποία  η ανάπτυξη καθίσταται , κατ’ ουσίαν, κενή περιεχομένου.

Αθήνα 28 Μαρτίου 2017