Αποσπάσματα από την ομιλία της Ασημίνας Ξηροτύρη στο 3ο Συνέδριο της ΔΗΜΑΡ

Σάββατο, 04 Οκτώβριος 2014 19:27
Εκτύπωση

Η ΔΗΜΑΡ μέσω του συνεδρίου της βρίσκεται υπό πολιτική και οργανωτική ανασυγκρότηση, για την διατήρηση της αυτονομίας της και των ιδρυτικών της αρχών -συμφωνούμε οι περισσότεροι γι’ αυτό-, ώστε να αποτελέσει και πάλι ένα σημαντικό πολιτικό μέγεθος. Αυτό ακούγεται ως ευχολόγιο, μετά από μία περίοδο παρατεταμένης αντιπαράθεσης και αμφιταλαντεύσεων και υποχώρησης της επαφής με την κοινωνία -με ευθύνες και του Προέδρου- για τις προτάσεις διεξόδου από την κρίση και την προοδευτική διακυβέρνηση  της χώρας. Χάσαμε πολύ χρόνο και την εμπιστοσύνη των πολιτών εγκλωβισμένοι στις διεργασίες της νυν Κεντροαριστεράς ή της σοσιαλδημοκρατίας, όπου μάλιστα συμπεριλαμβάνεται και το κυβερνητικό – επαγγελματικά πλέον-  τμήμα ή και του τρίτου πόλου.  

Στο κλίμα αυτό, η άποψη που εξαρχής είχα εκφράσει, ιδιαίτερα μετά το οδυνηρό αποτέλεσμα των Ευρωεκλογών, ότι είναι απαραίτητη η αλλαγή πολιτικής προς μία αριστερή, προοδευτική κατεύθυνση και ότι ο στόχος αυτός δεν επιτυγχάνεται ούτε με τον εγκλωβισμό στην υπάρχουσα κατάσταση και τις διεργασίες της νυν Κεντροαριστεράς, ούτε με τα ευχολόγια της κεντροδεξιάς Κυβέρνησης, ήρθε τελικά -ας ευχηθούμε να μην είναι πολύ αργά- να επιβεβαιώσει με τον πιο εμφατικό τρόπο η πρώτη ημέρα του Συνεδρίου. Να επιβεβαιώσει ότι χρειάζεται αλλαγή της Κυβέρνησης, με Εκλογές! που αναπόφευκτα συνδέονται με την εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας. Γιατί από τον Ιούνιο είχα τονίσει ότι πρέπει να είμαστε ειλικρινείς, ο στόχος για την ώθηση των πολιτικών εξελίξεων προς προοδευτική κατεύθυνση, σήμερα με την πολύπλευρη κρίση δεν επιτυγχάνεται πατώντας σε δύο βάρκες, ούτε εμπλεκόμενοι ως κόμμα στα θέματα του Προέδρου της Δημοκρατίας με τους Δαναούς και Δώρα φέροντες. 

Σήμερα η κυβέρνηση δείχνοντας ολοένα και περισσότερα σημάδια αδυναμίας πελαγοδρομεί μεταξύ μικρών παροχών προεκλογικού χαρακτήρα και προσπάθειας εξόδου (πως;) από το Μνημόνιο. Δυστυχώς γι’ αυτήν οι Ευρωπαίοι εταίροι και η Τρόικα την προσγείωσαν ανώμαλα.

Η μεν Τρόικα σταθερή στις απόψεις της ζητά και άλλα μέτρα που είναι βέβαιο ότι θα αποτελειώσουν την ήδη εξαθλιωμένη ελληνική κοινωνία, ο δε Διοικητής της ΕΚΤ, κ. Ντράγκι δηλώνει ότι η παραμονή σε πρόγραμμα με την Ε.Ε. αποτελεί όρο για την αγορά από την ΕΚΤ ενυπόθηκων τίτλων και καλυμμένων ομολόγων που κατέχουν οι ελληνικές τράπεζες.  Ουσιαστικά δηλαδή η επόμενη ημέρα του μνημονίου θα είναι ένα άλλο μνημόνιο!

Μέσα σ' αυτό το κλίμα της αποτυχημένης πολιτικής, της έλλειψης σαφούς σχεδίου για την κοινωνική και αναπτυξιακή ανασυγκρότηση της χώρας, και της αδυναμίας ουσιαστικής διαπραγμάτευσης για το χρέος, η κυβέρνηση προσέφυγε στο τελευταίο της όπλο που είναι η ψήφος εμπιστοσύνης.

Μία κίνηση που μπορεί να συσπειρώνει τις κοινοβουλευτικές ομάδες των συγκυβερνόντων κομμάτων, σε καμία περίπτωση όμως δεν διαχέεται αυτή η συσπείρωση στην κοινωνία, που βυθίζεταιι ακόμη περισσότερο στην απόγνωση όταν όλα παραμένουν στάσιμα και συντηρητικά. Όπως ήταν η εμφάνιση του Πρωθυπουργού στη ΔΕΘ αφού δεν δεσμεύτηκε  καν για τα άμεσα μέτρα που χρειάζεται η κοινωνία για να μην εκραγεί και δεν έκανε καμία αναφορά σ' ένα πρόγραμμα διακυβέρνησης, με σαφείς στόχους συνδεδεμένο με τις διεκδικήσεις της χώρας για την αναθεώρηση του χρέους και την στήριξη της αναπτυξιακής της προσπάθειας.

Η χώρα έχει απόλυτη ανάγκη από μία νέα προοδευτική και αποτελεσματική για τη διέξοδο από την κρίση  διακυβέρνηση και οι πολίτες το έχουν συνειδητοποιήσει. Και αυτό για να επιτευχθεί χρειάζονται προοδευτικές και αριστερές συμμαχίες και προγραμματικές συγκλίσεις και οπωσδήποτε η διαμόρφωση ενός αξιόπιστου βιώσιμου προγράμματος διακυβέρνησης της χώρας  με  στέρεες και βιώσιμες προτάσεις.

Προτάσεις που έχει επεξεργασθεί συστηματικά και η ΔΗΜΑΡ, η οποία ξεκίνησε με ένα σημαντικό οπλοστάσιο θέσεων και προτάσεων για την προοδευτική και αποτελεσματική διακυβέρνηση της χώρας, θέσεις που με πολλή προσπάθεια τα στελέχη της στην πορεία έχουν επιτυχώς εξειδικεύσει, όπως και η κοινοβουλευτική της ομάδα.

Ένα μεγάλο μέρος αυτών των προτάσεων που η ΔΗΜΑΡ έγκαιρα έχει αναδείξει συγκλίνει με ένα επίσης ένα μεγάλο μέρος των προγραμματικών αξόνων του ΣΥΡΙΖΑ που παρουσιάσθηκαν στη ΔΕΘ και αυτό δημιουργεί τη βάση προγραμματικών συγκλίσεων. Όπως:

Ένα άμεσο πρόγραμμα στήριξης των ευπαθών ομάδων.

Αποκατάσταση της εργασιακής ειρήνης και αμοιβής.

Άμεσα μέτρα επανεκκίνησης της αναπτυξιακής διαδικασίας, με ένα πρόσθετο αναπτυξιακό πρόγραμμα, με στόχευση την ανάσχεση της ανεργίας.

Τόνωση της ρευστότητας και  ο απεγκλωβισμός από την κυριαρχία των Τραπεζών.

Μέτρα στήριξης των ΜμΕ πριν αυτές αποβιώσουν οριστικά.

Θεσμική αναβάθμιση της δημοκρατίας με ένα δίκαιο φορολογικό σύστημα, πάταξη της φοροδιαφυγής, σε βάθος εξυγίανση του πολιτικού συστήματος από την πελατειακή δομή και την κυριαρχία των  μεγάλων  συμφερόντων.

Επείγουσα ανάγκη ενός εθνικού προγράμματος ανασυγκρότησης, συνδεδεμένο με τις διεκδικήσεις της χώρας για την αναθεώρηση του χρέους (μετακύλιση ομολόγων, δραστική μείωση επιτοκίων και κυρίως μείωση αυτού) με στήριξη γι’ αυτό των ευρωπαϊκών μηχανισμών. Λύση μέσα στα όργανα της Ευρώπης που τώρα προβάλλει καθαρά και ο ΣΥΡΙΖΑ.

Μετά από αυτά θεωρώ ότι οι προγραμματικές προσεγγίσεις, οι άξονες και οι προτεραιότητες της ΔΗΜΑΡ με τους κύριους πυλώνες και άξονες του ΣΥΡΙΖΑ όχι μόνο δεν απέχουν πολύ, αλλά συγκλίνουν. Ο τρόπος διεκδίκησης και η εξειδίκευση αυτών έχουν διαφορές. Χρειάζεται γι’ αυτό δουλειά από όλους ώστε όλα να γίνουν πιο στέρεα και βιώσιμα αν θέλουμε να επιτευχθεί ο κοινός βασικός στόχος της προοδευτικής και αποτελεσματικής διακυβέρνησης της χώρας.

Η ηγετική ομάδα και ιδίως ο Πρόεδρος που θα ζητήσει από τους συνέδρους την ευθύνη ανάληψης και διαχείρισης των παραπέρα ενεργειών πρέπει να λειτουργήσει με ειλικρίνεια, φερεγγυότητα και συλλογικότητα και κυρίως προσοχή να μην  επαναληφθούν τα σοβαρά  λάθη  του παρελθόντος, γιατί οι φθορές και οι αντοχές όλων μας είναι στο όριο της κατάρρευσης ή καλύτερα της οριστικής θραύσης. Και μια αλλαγή είναι επιβεβλημένη.