Home Ομιλίες Ομιλία σε εκδήλωση Παλαιστινίων

Ομιλία σε εκδήλωση Παλαιστινίων

E-mail
Στην Παλαιστίνη συγκρούονται σφοδρά δύο αντίπαλοι εκ των οποίων ο ένας διαθέτει και χρησιμοποιεί όλα τα στρατιωτικά, οικονομικά και κοινωνικά όπλα για την εξόντωση του άλλου και ο άλλος πολεμάει μόνο με την απελπισία του. Για να περιγράψει κανείς αυτό που συμβαίνει μεταξύ Ισραήλ και Παλαιστίνης το σίγουρο είναι ότι δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει τη λέξη πόλεμος. Εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με δύο κράτη που βρίσκονται σε εμπόλεμη κατάσταση. Από τη μια έχουμε ένα κράτος που έχει στρατό και από την άλλη ένα λαό που κάνει αντι - αποικιακή αντίσταση. Η δυσαναλογία μεταξύ των δύο πλευρών είναι τεράστια. Δεν είναι εύκολο να κατανοήσει κανείς σε βάθος το δράμα που εκτυλίσσεται εδώ και πολλά χρόνια στην Παλαιστίνη. Θα πρέπει να ανατρέξουμε στις πολύπλοκες ιστορικές ρίζες της σύγκρουσης, στη γέννηση του σιωνιστικού κινήματος , στην επικράτηση της ιδεολογίας του στο πλαίσιο της ευρωπαϊκής αποικιοκρατικής κουλτούρας των τελευταίων δεκαετιών του 19 ου αιώνα, στην έναρξη της εβραϊκής μετανάστευσης προς την Παλαιστίνη, στη συγκρότηση του κράτους του Ισραήλ, στη βαθμιαία εδαφική του επέκταση, στη βίαιη εκδίωξη και διασπορά του παλαιστινιακού λαού, στη στρατιωτική κατοχή όλων των εδαφών του κοκ Το ιδεολογικό πλαίσιο της μαζικής εγκατάστασης των Εβραίων εποίκων στην Παλαιστίνη που ολοκληρώθηκε με την ανακήρυξη του κράτους του Ισραήλ, εκφράστηκε ως « επιστροφή στην Ιερή γη του Ισραήλ», με πολιτικούς και οικονομικούς όρους δεν ήταν τίποτε άλλο από μια αποικιοκρατική επιχείρηση, ανάλογη με αυτές που έκαναν ευρωπαϊκές κοινότητες στην Αμερική, Αφρική και Αυστραλία. Το 1948 το νεοανακηρυχθέν κράτος του Ισραήλ και η Ιορδανία διαμοίρασαν μεταξύ τους τα εδάφη που η διεθνής κοινότητα προόριζε για δημιουργία παλαιστινιακού κράτους καθώς και την Ιερουσαλήμ. Χιλιάδες Παλαιστίνιοι εκδιώχθηκαν τότε από τις περιοχές της ισραηλινής κυριαρχίας, δημιουργώντας κύματα εξαθλιωμένων προσφύγων. Η δημιουργία του κράτους του Ισραήλ στηρίχθηκε από την αρχή σε μια ιδεολογική επιχείρηση που αργότερα εξελίχθηκε σε συστηματική πολιτική στρατηγική: στην άρνηση της ύπαρξης του παλαιστινιακού λαού. Διόλου επομένως τυχαία δεν ήταν ότι η πρώτη μεγάλη μάχη που υποχρεώθηκαν να δώσουν οι Παλαιστίνιοι μετά τη δημιουργία του κράτους του Ισραήλ , την αντίσταση ενάντια στην ίδια την ιστορική τους εξάλειψη. Για να επιβεβαιώσουν όχι μόνο απέναντι στο Ισραήλ αλλά και απέναντι σε αραβικές χώρες όπως η Αίγυπτος, η Ιορδανία, η Συρία ,τη συλλογική τους ταυτότητα και το δικαίωμα τους στον αυτοκαθορισμό. Το 1967 το Ισραήλ κατέλαβε τα παλαιστινιακά εδάφη της δυτικής όχθης και τον τομέα της Ιερουσαλήμ από την Ιορδανία, τη λωρίδα της Γάζας και τη χερσόνησο του Σινά από την Αίγυπτο και τα υψώματα του Γκολάν από τη Συρία. Την ίδια εποχή η Δύση φοβούμενη τον φιλοσιοβετικό προσανατολισμό των στρατιωτικών εθνικιστικών κινημάτων σε αραβικές χώρες, ανακαλύπτει στο Ισραήλ έναν ικανότατο στρατιωτικό σύμμαχο, που μαζί με το θεοκρατικό καθεστώς της Σαουδικής Αραβίας διασφαλίζει απόλυτο έλεγχο στα κοιτάσματα πετρελαίου στης Μέσης Ανατολής. Στα κατεχόμενα οι άνθρωποι ζουν υπό συνθήκες άγριας καταστολής , χωρίς κράτος να τους φροντίζει και χωρίς δυνατότητες οικονομικής επιβίωσης . Τα χρόνια που ακολούθησαν το Ισραήλ αναδιπλώθηκε από το Σινά και το Γκολάν παραμένοντας στη δυτική όχθη και τη Γάζα. Στα μέσα της δεκαετίας του 90 το Ισραήλ αναγκάζεται να παραχωρήσει τον έλεγχο των περιοχών αυτών στην PLO του Γιάσερ Αραφάτ. Πρόκειται για τη συμφωνία του Όσλο που εισήγαγε για πρώτη φορά στην ιστορία του παλαιστινιακού ζητήματος τη βούληση για αμοιβαία αναγνώριση των δύο εθνικών κινημάτων, καθώς επίσης και την προθυμία τους να επιλυθεί το ζήτημα με πολιτικά μέσα Το Ισραήλ όμως αντιλαμβάνεται την συμφωνία ως εξής. Η Παλαιστινιακή αστυνομία είναι υπεύθυνη για να κάθονται φρόνιμα οι Παλαιστίνιοι, ενώ με την πολιτική των διαρκών εποικισμών οι οδικές προσβάσεις, οι εύφορες περιοχές, οι υδάτινοι πόροι των κατεχόμενων περιοχών παραμένουν υπό ισραηλινό έλεγχο. Οι παλαιστίνιοι δεν μπορούν να μετακινηθούν, δεν μπορούν να έχουν εμπορικές σχέσεις παρά μόνο με το Ισραήλ. Δεν έχουν δικαιώματα πάνω στη γη τους, δεν έχουν παρά υποτυπώδη εκπαίδευση και κοινωνική ασφάλιση. Η χαριστική βολή στην ειρηνευτική διαδικασία που ξεκίνησε πριν δέκα περίπου χρόνια στη Μαδρίτη δόθηκε πριν λίγες μέρες από τον Μπους, κατά τη διάρκεια της επίσκεψης του Ισραηλινού πρωθυπουργού στην Ουάσιγκτον. Με μία μόνο πρόταση του διέγραψε δεκάδες ψηφίσματα του ΟΗΕ καθιστώντας σαφές ότι το Ισραήλ νομιμοποιείται να κρατήσει ένα μέρος των εδαφών που κατέλαβε στον πόλεμο του 1967. Λίγες μέρες μετά το τρομοκρατικό χτύπημα της 11/9/2001, όταν οι ηγέτες των ΗΠΑ ανέπτυσσαν το ιδεολόγημα της «αντιτρομοκρατικής εκστρατείας», θεωρούσαν ως προϋπόθεση για την αντιμετώπισή της τη λύση του Παλαιστινιακού ζητήματος. Ο Σαρόν διαμαρτυρήθηκε ζητώντας οι ΗΠΑ να μην θυσιάσουν τον πιο πιστό τους σύμμαχο, δηλαδή το Ισραήλ, και έσπευσε να χαρακτηρίσει τον πρόεδρο Αραφάτ Μπιν Λάντεν της περιοχής. Οι μετέπειτα εξελίξεις απέδειξαν ότι οι ΗΠΑ όχι μόνο δεν θυσίασαν το Ισραήλ, αλλά αντίθετα στήριξαν και ανέχτηκαν μια πιο επιθετική πολιτική του Σαρόν κατά των Παλαιστίνιων. Αποκορύφωμα αυτής της πολιτικής η στρατιωτική επιχείρηση με την ονομασία «Αμυντικό τείχος» με εισβολή στα παλαιστινιακά εδάφη της Δυτικής όχθης. Μια επιχείρηση που σε ορισμένες περιπτώσεις πήρε χαρακτήρα βιομηχανικής εξόντωσης των Παλαιστινίων. Στόχος : μέσα από μια συστηματική και παρατεινόμενη εκστρατεία να ταπεινωθεί και να καταστραφεί η παλαιστινιακή πολιτική διοίκηση, να υπάρξει αποδέσμευση από κάθε συμφωνία , να ακυρωθούν για μεγάλο διάστημα οι όποιες προϋποθέσεις για επανέναρξη των ειρηνευτικών διαδικασιών. Να σημειώσουμε εδώ ότι η στρατιωτική αυτή επιχείρηση του Ισραήλ εκδηλώθηκε όταν στο πολιτικό και διπλωματικό επίπεδο, κυρίως με το σχέδιο Αμπντάλα, διαμορφώνονταν προϋποθέσεις για ρεαλιστική και βιώσιμη λύση του χρονίζοντος μεσανατολικού προβλήματος. Με τη χρήση στρατιωτικής βίας και στο όνομα της πάταξης της τρομοκρατίας επιχειρείται η δημιουργία δυσμενών για τους Παλαιστίνιους τετελεσμένων με σκοπό τη διαιώνιση της λογικής της σύγκρουσης, που θα δικαιολογεί ισχυρή στρατιωτική ισραηλινή παρουσία σε σημαντικά αστικά κέντρα και περάσματα στη Δυτική όχθη. Από την άλλη πλευρά οι ΗΠΑ χρησιμοποιούν το Παλαιστινιακό ως εργαλείο στην εκστρατεία τους , για τον έλεγχο των πλούσιων ενεργειακών πηγών της περιοχής του κόλπου. Ο πόλεμος στο Ιρακ επιβεβαίωσε με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο ότι οι ΗΠΑ έχουν αναλάβει αυτόκλητα τον ρόλο αυτού που θα υπαγορεύει , ακόμη και με στρατιωτικά μέσα , το πώς θα επιλύονται οι περιπτώσεις κρίσεων ασφαλείας και αναταραχής, και βέβαια το πότε υπάρχει κρίση και αναταραχή μόνο η Αμερική έχει δυνατότητα να το κρίνει. Ο εξαγγελθείς «οδικός χάρτης» για την ειρήνη στο παλαιστινιακό και οι διεθνείς διασκέψεις που συνδέονται με αυτόν κινούνται μέσα σε αυτή τη λογική. Οι τελευταίες εξελίξεις στο Μεσανατολικό δείχνουν πόσο ανεδαφική και απλουστευτική ήταν η στρατηγική εκτίμηση της αμερικανικής κυβέρνησης, σύμφωνα με την οποία το αδιέξοδο στην ισραηλο παλαινιστιακή σύγκρουση θα λυθεί αν ανατραπεί η υπάρχουσα τάξη πραγμάτων στη Μέση Ανατολή, ξεκινώντας από τον πιο αδύναμο κρίκο, το Ιράκ. Ο Αριέλ Σαρόν εισέπραξε την επιλογή του Μπους να πλήξει το Ιράκ και να τοποθετήσει το Παλαιστινιακό σε δεύτερη μοίρα ως δικαίωση της πολιτικής του. Η ισραηλινή Κυβέρνηση δεν χρησιμοποίησε ποτέ το ρήμα αποδέχομαι για τον οδικό χάρτη ενώ φρόντισε να υπενθυμίσει ότι δεν θα σταματήσει την ίδρυση νέων οικισμών ή την επέκταση των ήδη υπαρχόντων. Το σημερινό σκηνικό στη Μέση Ανατολή μοιάζει τραγικά γνωστό, μόνο που αυτή τη φορά όλοι οι δείκτες είναι στραμμένοι προς το χειρότερο. Παίζοντας για μια ακόμα φορά με τη φωτιά, ο Αριέλ Σαρόν επιδιώκει να μετατρέψει την ισραηλοπαλαιστινιακή διένεξη σε μια τυφλή θρησκευτική σύγκρουση που θα εντάσσεται στο γενικότερο μοντέλο του παγκόσμιου πια « πολέμου κατά της τρομοκρατίας», επιχειρεί να μετατρέψει ένα ζήτημα αναγνώρισης του αναφαίρετου δικαιώματος ενός λαού να έχει δικό του κράτος σε θρησκευτική σύγκρουση οικουμενικών διαστάσεων. Η προσχεδιασμένη δολοφονία του θρησκευτικού ηγέτη της χαμάς και των συντρόφων του πυροδότησε για άλλη μια φορά τη βία και την αιματοχυσία ενώ παράλληλα δυναμίτισε κάθε προσπάθεια ειρηνικής λύσης του παλαιστινιακού. Ο Σαρόν, βασισμένος στις πλάτες του Μπους συνεχίζει να ισοπεδώνει κάθε υπόλοιπο συμφωνιών και προσπαθειών για αναζήτηση ειρηνικής προοπτικής, αιχμαλωτίζοντας κυριολεκτικά την περιοχή αλλά και τους συμπατριώτες του στον ατέλειωτο κύκλο αίματος και φρίκης. Στόχος του η ακύρωση , όλων των διεθνών συμφωνιών που έδιναν ελπίδες για την δημιουργία δύο κρατών στην Παλαιστίνη, του Ισραήλ και του κράτους των Παλαιστινίων όπως προέβλεπε και σχετική απόφαση του ΟΗΕ. Η προοπτική μιας τέτοιας λύσης που βασιζόταν στο κοινό περί δικαίου αίσθημα και που συμπυκνώνεται στο απλούστατο αίτημα « Κανένας λαός χωρίς πατρίδα, κανένας άνθρωπος χωρίς θεμελιώδη δικαιώματα», μπορεί να φαινόταν λογική και εφικτή μέχρι χθες . Σήμερα τίποτα πλέον δεν θεωρείται δεδομένο. Οι ισορροπίες που είχαν διαμορφωθεί μέσα σε ένα προηγούμενο πολιτικό και νομικό πλαίσιο αμφισβητούνται και το κριτήριο με το οποίο αναδιατάσσεται η παγκόσμια πραγματικότητα δεν αναφέρεται σε κάποιο διεθνές δίκαιο, σε κάποιες διεθνείς συμφωνίες. Το μόνο κριτήριο είναι η θέληση της μοναδικής υπερδύναμης. Υπέρτατος νόμος η προάσπιση των συμφερόντων της. Οι δραματικές εξελίξεις στο Μεσανατολικό υπογραμμίζουν και τη συνολική αποτυχία του αγώνα κατά της τρομοκρατίας. Από τη στιγμή που καθίστανται ασαφή τα όρια ανάμεσα στους τρομοκράτες από τη μια πλευρά και το σύνολο των Αράβων ή των μουσοουλμάνων από την άλλη πλευρά , γίνεται αδύνατη η προστασία από την τρομοκρατία, γενικεύεται ο φόβος απέναντι σε ενδεχόμενους «τρομοκράτες», περιστέλλονται ατομικά και πολιτικά δικαιώματα και ελευθερίες και βυθίζεται όλος ο κόσμος σε αβεβαιότητα. Ο εξτρεμισμός της Ισραηλινής κυβέρνησης δημιουργεί επικίνδυνα προηγούμενα για την ειρήνη όχι μόνο στη Μ. Ανατολή αλλά και σε ολόκληρο τον κόσμο. Είμαστε όλοι θεατές μιας οξύμωρης πραγματικότητας. Από τη μια πλευρά σήμερα όσο ποτέ άλλοτε, η διεθνής κοινότητα έχει πλέον αποδεχτεί και διακηρύσσει ότι η μόνη προϋπόθεση για την ειρήνευση στην περιοχή αποτελεί η δημιουργία ενός ανεξάρτητου παλαιστινιακού κράτους, που θα συνυπάρχει και θα συμβιώνει με το κράτος του Ισραήλ. Από την άλλη, η ίδια αυτή διεθνής κοινότητα παρέχει ανοχή και ασυλία στην πολεμική μηχανή του Ισραήλ, που καταστρέφει και ισοπεδώνει οτιδήποτε θα μπορούσε να αποτελέσει τη βάση αυτού του Παλαιστινιακού κράτους. Δεν υπάρχουν όμως άλλα περιθώρια για γενικόλογες εκκλήσεις για ειρήνη, ούτε πολύ περισσότερο για «ίσεες αποστάσεις». Η πολιτική Σαρόν ευθύνεται για τη σημερινή εκρηκτική κατάσταση , που απειλεί να καταστρέψει και τα τελευταία απομεινάρια ειρηνευτικής διαδικασίας.Ευθύνεται η πολιτική της στρατιωτικής ισχύος, της περιφρόνησης των αποφάσεων του ΟΗΕ, της συνέχισης του εποικισμού των κατεχομένων, του αποκλεισμού των αυτόνομων περιοχών με τραγικές οικονομικές και κοινωνικές συνέπειες, για τον Παλαιστινιακό πληθυσμό. Αυτή η πολιτική, που στερεί από τον παλαιστινιακό λαό τα στοιχειώδη και διεθνώς αναγνωρισμένα δικαιώματά του, δεν είναι μόνο πολιτικά και ηθικά απαράδεκτη. Είναι καταστροφική και για το ίδιο το Ισραήλ και μεγάλη απειλή για την ειρήνη σε ολόκληρη τη Μ. Ανατολή Ο Ελληνικός λαός νοιώθει ότι τον αφορά άμεσα ο αγώνας του Παλαιστινιακού λαού για Ειρήνη, δικαιοσύνη, ανεξάρτητη πατρίδα και εκφράζει με πολλούς τρόπους την αλληλεγγύη του σε αυτό τον αγώνα. Ο ΣΥΝ από την πρώτη στιγμή στάθηκε στο πλευρό των Παλαιστινίων, καταδικάζοντας τις ενέργειες του Σαρόν, τη στάση των ΗΠΑ και την αδρανή στάση της Ε.Ε. Με παρεμβάσεις του Πρόεδρου του, των ευρωβουλευτών του στην ολομέλεια του ευρωπαϊκού συμβουλίου, με ανάληψη πρωτοβουλιών των βουλευτών του, με επισκέψεις βουλευτών και μελών του στα κατεχόμενα, με διοργάνωση και συμμετοχή σε πορείες στην Ελλάδα, με οικονομικές εξορμήσεις, με συγκεκριμένες προτάσεις που καταθέτει σε ελληνικό αλλά και ευρωπαϊκό επίπεδο για την αποκατάσταση της ειρήνης προσπαθεί ευαισθητοποιώντας και κινητοποιώντας την κοινωνία και τις κυβερνήσεις της Ελλάδας αλλά και των χωρών της Ε.Ε. να συμβάλλει για την άμεση ειρήνευση της περιοχής και λύση στο Μεσανατολικό με δημιουργία Παλαιστινιακού κράτους στη Δυτική όχθη και την Λωρίδα της Γάζας και εγγύηση της ασφάλειας του Ισραήλ.