Home Ομιλίες Ομιλία στην εκδήλωση για την ημέρα της γυναίκας της Νομαρχίας Στυλίδας με θέμα :Η Συμμετοχή των γυναικών στην πολιτική διευρύνει τη Δημοκρατία και ενισχύει τον κοινωνικό έλεγχο

Ομιλία στην εκδήλωση για την ημέρα της γυναίκας της Νομαρχίας Στυλίδας με θέμα :Η Συμμετοχή των γυναικών στην πολιτική διευρύνει τη Δημοκρατία και ενισχύει τον κοινωνικό έλεγχο

E-mail
Τα τελευταία χρόνια έχουμε μιλήσει αρκετά για την ανάγκη ίσης συμμετοχής γυναικών ανδρών στα κέντρα λήψεως αποφάσεων. Η ισότιμη και εναλλακτική συμμετοχή των γυναικών σε όλα τα κέντρα αποφάσεων, σε όλες τις διεργασίες του κοινωνικού και πολιτικού βίου, είναι από τις βασικότερες αρχές και προϋποθέσεις για μία δίκαιη και με ποιότητα δημοκρατίας κοινωνία. Η ισότητα των ευκαιριών και για τις γυναίκες είναι πολύτιμο συλλογικό αγαθό και αδιαπραγμάτευτο δικαίωμα, συνυφασμένο πάντοτε με την εξέλιξη του πολιτισμού. Το γυναικείο κίνημα δεν διεκδικεί απλώς κατανόηση και ευαισθησία, επιζητεί να αλλάξει τις δομές και τις ποιότητες στο δημόσιο βίο. Ο αγώνας για: ίση συμμετοχή των γυναικών στα κέντρα λήψης των αποφάσεων ίσες ευκαιρίες στην απασχόληση, μόρφωση, ειδίκευση, επανειδίκευση καταπολέμηση της ανεργίας και της περιθωριοποίησης των γυναικών καταπολέμηση της βίας εις βάρος των γυναικών, που αποτελεί μηχανισμό κοινωνικού ελέγχου έχει μεγάλη πολιτική σημασία, αφού η ισότητα των φύλων: διευρύνει τη δημοκρατία εκπολιτίζει την πολιτική απελευθερώνει τις δυνατότητες των γυναικών αποτελεί προϋπόθεση της βιώσιμης ανάπτυξης. Ο 20ος αιώνας χαρακτηρίσθηκε ως ο αιώνας της ισότητας των φύλων. Ως γνωστόν οι γυναίκες απέκτησαν πολιτικά δικαιώματα, η ισότητα αναγνωρίσθηκε ως συνταγματική αρχή, ο ΟΗΕ και οι άλλοι διεθνείς οργανισμοί ασχολήθηκαν σοβαρά με την εφαρμογή της ισότητας στην πράξη. Οι Ελληνίδες απέκτησαν πολιτικά δικαιώματα ( δικαίωμα εκλέγειν και εκλέγεσθαι) το 1952. Πενήντα τρία χρόνια λοιπόν και οι Ελληνίδες αγωνίζονται ακόμη για το δικαίωμα στη συμμετοχή τους σε όλους τους τομείς και τις βαθμίδες της δημόσιας ζωής. Η Ελλάδα εξακολουθεί να έχει την μικρότερη συμμετοχή γυναικών στη Βουλή, μεταξύ των κρατών-μελών της Ε.Ε. Έχουμε χαρακτηρίσει την υποαντιπροσώπευση των γυναικών στους θεσμούς και στα όργανα της δημοκρατίας, ως ιδιόμορφο δημοκρατικό έλλειμμα , ως δυσμορφία της πολιτικής , της δημόσιας ζωής. Στο αίτημα της συμμετοχής των γυναικών στα κέντρα λήψης των αποφάσεων, στην Αυτοδιοίκηση και βέβαια στο Κοινοβούλιο, συμπυκνώνεται το σύνολο των ιστορικών ανισοτήτων που υπάρχουν ακόμη. Γιαυτό και σήμερα στην αρχή του 21ου η συμμετοχή των γυναικών στα κέντρα των αποφάσεων θεωρείται βασικός δείκτης για τη θέση των γυναικών στην κοινωνία. Δυστυχώς, τα ΜΜΕ δεν διαχέουν στην κοινωνία τα σύγχρονα μηνύματα της ισότητας των φύλων, Οι δραστηριότητες του φεμινιστικού κινήματος απουσιάζουν. Οι πρωτοβουλίες του επίσης. Τα αληθινά προβλήματα των γυναικών έχουν αποσιωπηθεί.. Ο ρόλος των γυναικών πολιτικών-μελών του Κοινοβουλίου και τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του απασχολεί σοβαρά τους γυναικείους φορείς και τις γυναίκες. Πολλοί απαντούν ότι δεν έχει απονεμηθεί στις γυναίκες ιδιαίτερος ρόλος. Μια δεύτερη συχνή απάντηση είναι ότι έχουν ιδιαίτερο ρόλο οι γυναίκες στο βαθμό που θα πρέπει να λειτουργούν ως εκπρόσωποι του φύλου τους και να προωθούν τα ιδιαίτερα αιτήματα των γυναικών. Η δική μας απάντηση είναι ότι οι γυναίκες πολιτικοί αναπτύσσουν δραστηριότητα εφ΄όλης της πολιτικής ύλης, γιατί τα προβλήματα στον κόσμο είναι πολλά, χωρίς όμως να παραλείπουν να τη συνδέουν με τις ανάγκες και τις προτεραιότητες των γυναικών ως κοινωνικό φύλο. Είναι φανερό ότι η συμμετοχή των γυναικών στην πολιτική πρέπει να συνοδευτεί με στόχους και πολιτικές που έχουν ανάγκη σήμερα οι πολίτες. Έτσι θα δικαιωθεί, έτσι θα αποκτήσει δύναμη και κύρος. Χρειάζεται άλλη ηθική ποιότητα στην πολιτική και οι γυναίκες την έχουν και οφείλουν να την εκφράσουν υπηρετώντας έτσι το φύλο τους και την κοινωνία. Το αίτημα επομένως για ισόρροπη συμμετοχή των φύλων-στα κέντρα λήψης των πολιτικών αποφάσεων συνδέεται με την ανανέωση της πολιτικής. Ανανέωση που νοείται όχι μόνο ως διεύρυνση της αντιπροσωπευτικότητας, αλλά και ως εμπλουτισμός του περιεχομένου της πολιτικής, που πρέπει να έρθει κοντά στις καθημερινές ανάγκες των πολιτών, που δυστυχώς οι ανάγκες αυτές γίνονται όλο και πιο πολλές , όλο και πιο σύνθετες. Όπως ξέρετε, το κόμμα μας έχει μια ιστορία πάνω στα θέματα της παρέμβασης στα γυναικεία ζητήματα, και αυτά που απορρέουν από τις ταξικές και κοινωνικοοικονομικές ανισότητες και αυτά που απορρέουν από τη σχέση ανάμεσα στα δύο φύλα. Θεωρούσαμε και θεωρούμε τον αγώνα για την κοινωνική απελευθέρωση των γυναικών αναπόσπαστο τμήμα των δημοκρατικών αγώνων για την κοινωνική αλλαγή, για έναν άλλο κόσμο που πιστεύουμε ότι είναι εφικτός. Αγωνιζόμαστε για την αυτοοργάνωση των γυναικών και τις συλλογικότητές τους. Στηριζόμαστε στις σοβαρές φεμινιστικές επεξεργασίες που έχουν γίνει για τα θέματα της ισότητας, τα θέματα της συμμετοχής των γυναικών στους θεσμούς, για τα κοινωνικά δικαιώματα, για την εξάλειψη της φτώχειας, την εξάλειψη της κοινωνικής περιθωριοποίησης. Το καταστάλαγμα είναι ότι καμία κοινωνική ομάδα δεν μπορεί να απελευθερωθεί και να διεκδικήσει τα δίκαια αιτήματά της αν η ίδια δεν αυτοοργανωθεί. Κι’ αυτό πρέπει να είναι ένα από τα ζητήματα που θα να μας προβληματίσουν. Με τους αγώνες τους, οι γυναίκες επέβαλαν, σε άλλες χώρες περισσότερο, σε άλλες χώρες λιγότερο, το σύστημα των ποσοστώσεων προκειμένου να διορθωθεί γρήγορα μια τεράστια ανισορροπία στην αντιπροσώπευση των φύλων στα κέντρα αποφάσεων. Ο ΣΥΝ από την ίδρυσή του έσπευσε να υιοθετήσει αυτό το μέτρο. Είναι ένα πολύ σημαντικό βήμα, κανείς δεν πρέπει να το υποτιμήσει, το να αντιπροσωπεύονται δηλαδή οι γυναίκες στη Βουλή, στα Υπουργεία, στη διοίκηση των συνδικάτων. Αλλά αυτό δεν είναι αρκετό. Το ζήτημα δεν είναι να υπάρχουν «χαλίφισες» στη θέση του «χαλίφη», οι οποίες θα λειτουργούν με τα ίδια στερεότυπα και με τις ίδιες αντιλήψεις ενός προτύπου το οποίο έχει διαμορφωθεί μέσα από μια ανδροκρατική κοινωνία, το οποίο βλέπει, ειδικά σήμερα, στην εποχή του νεοφιλελευθερισμού και της παγκοσμιοποίησης, την παρουσία στην κοινωνία, σαν μια παλαίστρα, όπου ανταγωνίζονται μέχρι τελικής πτώσης οι διάφορες πλευρές, οι διάφορες αντιμαχόμενες δυνάμεις. Η ανάδειξη στα κέντρα αποφάσεων είναι σημαντικό βήμα, αλλά το δεύτερο βήμα θα πρέπει να είναι οι γυναίκες εκεί να λειτουργούν ως «Αντιγόνες» και όχι ως «Κραίοντες». Να αναδεικνύουν αυτό το πρότυπο, το γυναικείο, της αλληλεγγύης, της τροφού, της προστασίας, της συλλογικότητας, σε αντίθεση με αυτό το πρότυπο το οποίο βλέπουμε να κυριαρχεί στις σημερινές συνθήκες, το πρότυπο της μοναχικότητας, του ατομισμού, του ανταγωνισμού, της εξόντωσης του άλλου. Γιατί μπορεί η έλευση του νέου αιώνα και της νέας χιλιετίας να συνοδεύτηκε από μεγάλες προσδοκίες και να χαιρετίστηκε ως η αρχή μιας νέας ιστορικής περιόδου βιώσιμης ανάπτυξης, δημοκρατίας και ισότητας. Η πραγματικότητα όμως δεν επιβεβαιώνει τις προσδοκίες. Έντονοι είναι οι προβληματισμοί για τις επιπτώσεις της παγκοσμιοποίησης στη γυναίκα , με πρώτο κύριο ερώτημα αν με τον τρόπο που προωθείται η παγκοσμιοποίηση, η ισότητα των φύλων προάγεται στην πράξη. Ο τρόπος όμως που προωθείται σήμερα η «παγκοσμιοποίηση», η απελευθέρωση των αγορών, η τάση για άρση κάθε καθεστώτος προστασίας, ο σκληρός και ανελέητος ανταγωνισμός, η επικράτηση της ιδεολογίας της αγοράς επάνω στην κοινωνία και τους θεσμούς πολιτικής ρύθμισης, καθιστά τον αγώνα των γυναικών για την ισότιμη και ουσιαστική συμμετοχή τους στην πολιτική και στα κέντρα λήψης των αποφάσεων, εξίσου δύσκολο με αυτόν για την θεσμική κατοχύρωση της ισότητας . Δυστυχώς, η παγκοσμιοποίηση του κεφαλαίου και του εμπορίου δεν συνοδεύεται από την παγκοσμιοποίηση των δικαιωμάτων. Όσο περισσότερο η οικονομία μιας χώρας συνδέεται με τη διεθνή αγορά, τόσο παρατηρείται μείωση των κρατικών οικονομικών παροχών και των δαπανών του κοινωνικού τομέα, που είναι άρρηκτα δεμένος με την ισότητα. Τα παραπάνω αποτελούν εκτίμηση του ΟΗΕ κατά τη διαδικασία του «Πεκίνο ’95», της αξιολόγησης δηλαδή της πορείας εφαρμογής των αποφάσεων της Τετάρτης Παγκόσμιας Διάσκεψης του ΟΗΕ για τις Γυναίκες στο Πεκίνο. Η ιδιωτικοποίηση που προωθείται άκριτα στους κρίσιμους για το φύλο τομείς υγείας, παιδείας και κοινωνικής ασφάλισης, θέτει εμπόδια στην ουσιαστική ισότητα. Η απορρύθμιση των εργασιακών σχέσεων και της αγοράς εργασίας αναστατώνει τη ζωή των νοικοκυριών, εισάγει την ανασφάλεια στη ζωή των ζευγαριών. Πολύ περισσότερο όταν στη χώρα μας ο εργασιακός χώρος για το γυναικείο πληθυσμό γίνεται όλο και πιο δυσπρόσιτος, πιο στενός και ο κοινωνικός πιο δυσμενής σε σχέση με τους πολλούς και αντιφατικούς της ρόλους της γυναίκας , εργαζόμενη μέχρι και 12 ώρες την ημέρα, μητέρα και σύζυγος 24 ώρες, πολλές και δύσκολες εργασίες για τις οποίες δεν πληρώνεται. Όταν με θλίψη και αγανάκτηση διαπιστώνουμε λοιπόν ότι η ανεργία χτυπά τους νέους και τις γυναίκες περισσότερο από κάθε άλλη κοινωνική ομάδα στη χώρα μας, και μάλιστα χωρίς την ελάχιστη ουσιαστική στήριξη από την πολιτεία. Η Ελληνίδα σήμερα πέραν της ανισότιμης αντιμετώπισή της από την πολιτεία πλήττεται και από την ψήφιση αντεργατικών νόμων, που : Πλήττουν το σταθερό ημερήσιο χρόνο εργασίας, εφαρμόζουν και επεκτείνουν το μοντέλο της μερικής απασχόλησης, αυξάνουν το όριο της συνταξιοδότησης και μειώνουν την ασφαλιστική εισφορά των εργοδοτών. Αυτή τη στιγμή, σε παγκόσμιο, ευρωπαϊκό, αλλά και σε εθνικό επίπεδο, γίνεται μια αντεπανάσταση απέναντι στα δικαιώματα των γυναικών, στα ήδη κεκτημένα γυναικεία δικαιώματα. Υπάρχει η επίθεση η οποία γίνεται στην εργατική οικογένεια, το βάρος της οποίας πέφτει πρώτα και κύρια στις γυναίκες. Έχουμε απελευθέρωση του ωραρίου των καταστημάτων, έχουμε απελευθέρωση των υπερωριών και των ωρών υπερεργασίας, όταν έχουμε το διευθυντικό δικαίωμα, με το οποίο μπορεί το οποιοδήποτε διευθυντικό στέλεχος ή εργοδότης να καθορίζει το πότε, ποιες μέρες, ποιους μήνες, πόσες ώρες θα δουλέψει η γυναίκα, αλλά και ο άντρας, μέσα στο εργοστάσιο και πότε θα είναι στο σπίτι. Ουσιαστικά, έχουμε μια υπονόμευση της εργατικής οικογένειας, για την επιβίωση της οποίας και σε ό,τι αφορά τα παιδιά, σε μεγάλο βαθμό, η ευθύνη ανήκει στη γυναίκα, η οποία δεν μπορεί να ανταποκριθεί, μαζί με το σύζυγο, βέβαια, στα δικαιώματά της. Σε αυτήν την επίθεση πρέπει να αντισταθούμε. Σε αυτό το περιβάλλον ο αγώνας και η δράση της γυναίκας πολιτικού και ιδιαίτερα όταν προέρχεται από το χώρο της Αριστεράς, γίνεται ακόμη πιο δύσκολος , είναι όμως όσο ποτέ απαραίτητος και αποτελεί στοίχημα ζωής . ΣΤΥΛΙΔΑ , 8 ΜΑΡΤΗ 2006 ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΑΣ. ΞΗΡΟΤΥΡΗ- ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΑΡΗ ΓΙΑ ΤΟ Trafficking=Εμπορία προσώπων για σεξουαλικη εκμετάλλευση Τι κρύβεται πίσω από τον όρο trafficking ; Κρύβονται ιστορίες βασανιστηρίων, εξαθλίωσης, ταπείνωσης χιλιάδων γυναικών Τον Δεκέμβριο του 2000, στο Πρωτόκολλο των Ηνωμένων Εθνών Ενάντια στην παράνομη Διακίνηση Ανθρώπων-ιδιαίτερα Γυναικών και Παιδιών, υιοθετήθηκε ο πιο κάτω ορισμός ο οποίος συμπλήρωσε τη Σύμβαση του ΟΗΕ Ενάντια στο Διεθνές Οργανωμένο Εγκλημα. Ετσι, λοιπόν,το Trafficking είναι: Η Παράνομη διακίνηση γυναικών και παιδιών, στρατολόγηση, μεταφορά, μετακίνηση, παραλαβή ή αποστολή με χρήση απειλής , βίας ή άλλες μορφές εξαναγκασμού, απαγωγής, εξαπάτησης, κατάχρησης εξουσίας της ευάλωτης θέσης ατόμων και ή λήψη χρημάτων από τα διακινούμενα πρόσωπα, με σκοπό την σεξουαλική εκμετάλλευση ή την εκπόρνευση τους, καθώς επίσης για δουλεία ή παρεμφερείς πρακτικές ή για αφαίρεση οργάνων. Στις προτεραιότητες του διεθνούς φεμινιστικού κινήματος η εμπορία γυναικών είναι πλέον μεταξύ των προτεραιοτήτων πάλης. Ο ΟΗΕ και άλλες διεθνείς οργανώσεις χαρακτηρίζουν το φαινόμενο ως εστία του καλά οργανωμένου εγκλήματος. Η εγκληματική αυτή δραστηριότητα υπήρχε πάντα. Τώρα όμως, στις συνθήκες της παγκοσμιοποιημένης αγοράς και της αγοραίας εμπορευματοποίησης των πάντων, προσέλαβε μαζικές διαστάσεις. Τέσσερα εκατομμύρια περίπου γυναίκες -σύμφωνα με τα στοιχεία του OHE- αλλά και παιδιά είναι τα θύματα εμπορίας κάθε χρόνο. Η πορνεία, ο σεξουαλικός τουρισμός, η παιδική πορνογραφία έχουν φθάσει σε εξαιρετικά ανησυχητικά επίπεδα στην Ευρώπη και σε όλο σχεδόν τον πλανήτη. Κάπως λιγότερο στην χώρα μας, σύμφωνα με μελέτη του Ιδρύματος Scelles. Σύμφωνα με τον ΟΗΕ, ο τζίρος σε παγκόσμιο επίπεδο από την εμπορία γυναικών ανέρχεται σε 7.τρισεκατομμύρια δολλάρια ετησίως. Στην Ελλάδα, σύμφωνα- με τις έρευνες του Γρ. Λάζου-τα κέρδη που απέφεραν τα «κορίτσια» του trafficking σε κάποιους εμπόρους είναι 920-940 εκατομμύρια ευρω ετησίως.(2001-2002) Ο δε επίσημος αριθμός αυτών των γυναικών είναι 17.000. Αυτές αγοράζονται και πωλούνται και ξαναπωλούνται μέχρις ότου καταντήσουν ανθρώπινα ράκη και ύστερα πετιούνται.. Σήμερα, εκτιμάται ότι ο αριθμός των γυναικών που εκπορνεύεται αναγκαστικά, είναι στις 6.000 (πως μειώθηκε είναι απορίας άξιο). Ο αριθμός αυτός δεν είναι ένα στατιστικό νούμερο, αλλά είναι ένα εμπόρευμα που συνεχώς ανανεώνεται με «νέο εμπόρευμα».. Οι γυναίκες που διακινούνται ως εμπόρευμα για σεξουαλική εκμετάλλευση, δεν έχουν νομική υπόσταση και οδηγούνται μέσα από απειλές και πολύμορφη βία σε καθεστώς άκρας εξάρτησης από τους εμπόρους-εκμεταλλευτές τους. Στερούνται κάθε στοιχειώδους ανθρώπινου δικαιώματος. Αποτελεί, μία από τις ειδεχθέστερες μορφές βίας και ανθρώπινης δουλείας. Ποιες οι βασικές αιτίες αυτής της σύγχρονης μορφής δουλεία; Οι αιτίες σύμφωνα με όλες τις εκτιμήσεις είναι η φτώχεια, η ανεργία και παλιότερα η άγνοια στις χώρες προέλευσης, έχουν κυρίαρχο μερίδιο στους παράγοντες του φαινομένου. Επίσης η οικονομική κρίση, οι αποτυχημένες οικονομικές αλλαγές στην αγορά εργασίας-οι ιδιωτικοποιήσεις και η απορρύθμιση των εργασιακών σχέσεων, η διαφθορά, σπρώχνουν εκατομμύρια γυναίκες στο κοινωνικό περιθώριο και στην απόγνωση. Επίσης με την συνεχή κίνηση του κεφαλαίου μεταξύ των χωρών και το ελεύθερο εμπόριο, τα νομικά εμπόδια διαβρώνονται, η πορνεία γίνεται νόμιμη. Ολο και περισσότερο προωθείται η ιδεολογία της «ελεύθερης επιλογής» της πορνείας και η αντίληψη, ότι η πορνεία είναι εργασία (sex-workers). «Για παράδειγμα, από τις 9 Ιουνίου-9 Ιουλίου 2006, 12 γερμανικές πόλεις πρόκειται να υποδεχθούν το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου. Αναμένονται περί τα 36 εκατομμύρια θεατές-στην πλειοψηφία τους άνδρες και υπολογίζεται στις 40.000 ο αριθμός εισαγομένων στη Γερμανία γυναικών από την κεντρική και ανατολική Ευρώπη για την «σεξουαλική εξυπηρέτησή τους». Η Γερμανία νομιμοποίησε τη σωματεμπορία και τη βιομηχανία του σεξ το 2002. Όμως, «το σώμα αξία δεν είναι εμπόρευμα για πούλημα». Γνωρίζουμε, ότι αυτή η δραστηριότητα, της βιομηχανίας του σεξ αποφέρει τρομακτικά κέρδη και δεν είναι καθόλου εύκολο να περιοριστεί. Όταν, μάλιστα, διαπλέκεται με άλλες χρυσοφόρες δραστηριότητες, όπως το εμπόριο ναρκωτικών και όπλων. Οι συνθήκες διαβίωσης των γυναικών-θυμάτων αγγίζει τα όρια της πλήρους εξαθλίωσης. Χάνουν την αίσθηση του χώρου και του χρόνου. Δεν γνωρίζουν που βρίσκονται και ποια μέρα είναι. Η βία που ασκείται σε αυτές, είναι βιασμοί, ξυλοδαρμοί, απομόνωση, βασανιστήρια κ.α. οδήγησαν μερικές από αυτές μέχρι την αυτοκτονία. Η εποχή της απόλυτης βαρβαρότητας μετριάστηκε. Οι προαγωγοί βρήκαν πιο σύγχρονες τεχνικές, τις ψυχολογικές για να κρατάνε τα θύματά τους σκλαβωμένα. Τους λένε πως θα σκοτώσουν τα παιδιά ή μέλη από τις οικογένειές τους ή τις ίδιες. Αυτές τις νέες τεχνικές πολλές ΜΚΟ και κρατικοί φορείς τις αποκαλούν ειρωνικά “happy trafficking”. (Λάζος 2006). Από όλα αυτά προκύπτει, ότι όλες οι πράξεις που σχετίζονται με την εμπορία προσώπων για σεξουαλική εκμετάλλευση, αποτελούν κατάφωρη παραβίαση ανθρωπίνων δικαιωμάτων και εγκλήματα κατά της προσωπικής ελευθερίας. Επίσης , βαριές σωματικές βλάβες των γυναικών αυτών, που είναι συνέπεια των βάρβαρων και απάνθρωπων συνθηκών της καταναγκαστικής εκπόρνευσης τους, συνιστούν παραβίαση των αναπαραγωγικών δικαιωμάτων τους. Δικαιώματα που έχουν κατοχυρωθεί από διεθνείς συμβάσεις, τις οποίες έχει υπογράψει και η Ελλάδα. Τι γίνεται με το νομοθετικό πλαίσιο Η αντιμετώπιση της βιομηχανίας του σεξ έχει απασχολήσει κατά καιρούς την Επιτροπή Δικαιωμάτων των Γυναικών στην Ευρωπαϊκή Ενωση. Συμμετέχουν ευρωβουλευτές, εμπειρογνώμονες και εκπρόσωποι της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Όμως η αντιμετώπιση του θέματος από τα κράτη-μέλη δεν είναι η δέουσα, όπως θα περίμενε κάποιος .Για παράδειγμα στην Ολλανδία το 5% των εσόδων του κράτους προέρχεται από την πορνογραφικη βιομηχανία Παρατηρούμε λοιπόν ότι δεν υπάρχει κοινή ευρωπαίκή πολιτική για την αντιμετώπιση του φαινομένου σε όλο του το εύρος. Μπορεί σε εθνικό επίπεδο να έχουμε τον νόμο 3064/2002, αλλά αντιμετωπίζει το φαινόμενο της διεθνούς σωματεμπορίας όχι ως παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, αλλά ως έγκλημα παράνομης διακίνησης πληθυσμών και χρησιμοποιεί κατασταλτικά αντί για προστατευτικά μέτρα υπέρ των θυμάτων. Οφείλουμε να πούμε ότι: · Η έλλειψη ουσιαστικής μεταναστευτικής πολιτικής στην χώρα μας, αποτελεί πρόσφορο έδαφος για την διακίνηση, εκμετάλλευση των γυναικών θυμάτων της διεθνικής σωματεμπορίας. · Δεν διαθέτουμε πόρους για υποδομές και περίθαλψη των θυμάτων αλλά ούτε και πολιτική βούληση για σοβαρή ενασχόληση με αυτό το τεράστιο κοινωνικό πρόβλημα. · Ο ισχύον νόμος δεν εφαρμόζεται, ως όφειλε να εφαρμοστεί και γι αυτό δεν βλέπουμε καταδίκες των εμπόρων διακινητών · Πρέπει να ασκηθεί οργανωμένη πίεση, για την κατάργηση της πορνογραφίας και ιδιαίτερα της παιδικής · Να υιοθετηθούν νομικά εργαλεία, ώστε οι έμποροι των σεξουαλικών ταξιδιών να τιμωρούνται και στον τόπο όπου το έγκλημα γίνεται, όσο και στον τόπο διαμονής του · Σοβαρά σχεδιασμένη μεταναστευτική πολιτική και ελεύθερη μετακίνηση των μεταναστριών/ων ως πολίτες στις χώρες της ΕΕ · Συνεργασία σε όλα τα επίπεδα μεταξύ των χωρών προέλευσης, τράνζιτ και προορισμού.