Home Ομιλίες Ομιλία στην πολιτική εκδήλωση της Παλαιστινιακής Παροικίας Θεσσαλονίκης

Ομιλία στην πολιτική εκδήλωση της Παλαιστινιακής Παροικίας Θεσσαλονίκης

E-mail
ΟΜΙΛΙΑ ΤΗΣ ΒΟΥΛΕΥΤΟΥ ΤΟΥ ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ ΑΣΗΜΙΝΑΣ ΞΗΡΟΤΥΡΗ ΣΤΗΝ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΤΩΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΩΝ 19/5/2002 Το ιδεολογικό πλαίσιο της μαζικής εγκατάστασης των Εβραίων εποίκων στην Παλαιστίνη που ολοκληρώθηκε με την ανακήρυξη του κράτους του Ισραήλ, εκφράστηκε από το σιωνιστικό κίνημα ως « επιστροφή στην Ιερή γη του Ισραήλ». Με πολιτικούς και οικονομικούς όρους ωστόσο , πρόκειται για μια αποικιοκρατική επιχείρηση, ανάλογη με αυτές που έκαναν ευρωπαϊκές κοινότητες στην Αμερική, Αφρική και Αυστραλία. Το 1948 το νεοανακηρυχθέν κράτος του Ισραήλ και η Ιορδανία διαμοίρασαν μεταξύ τους τα εδάφη που η διεθνής κοινότητα προόριζε για δημιουργία παλαιστινιακού κράτους καθώς και την Ιερουσαλήμ. Χιλιάδες Παλαιστίνιοι εκδιώχθηκαν τότε από τις περιοχές της ισραηλινής κυριαρχίας, δημιουργώντας κύματα εξαθλιωμένων προσφύγων. Το 1967 το Ισραήλ κατέλαβε τα παλαιστινιακά εδάφη της δυτικής όχθης και τον τομέα της Ιερουσαλήμ από την Ιορδανία, τη λωρίδα της Γάζας και τη χερσόνησο του Σινά από την Αίγυπτο και τα υψώματα του Γκολάν από τη Συρία. Την ίδια εποχή η Δύση φοβούμενη τον φιλοσιοβετικό προσανατολισμό των στρατιωτικών εθνικιστικών κινημάτων σε αραβικές χώρες, ανακαλύπτει στο Ισραήλ έναν ικανότατο στρατιωτικό σύμμαχο, που μαζί με το θεοκρατικό καθεστώς της Σαουδικής Αραβίας διασφαλίζει απόλυτο έλεγχο στα κοιτάσματα πετρελαίου στης Μέσης Ανατολής. Την ίδια στιγμή οι άνθρωποι στα κατεχόμενα ζουν υπό άθλιες συνθήκες άγριας καταστολής , χωρίς κράτος να τους φροντίζει και χωρίς δυνατότητες οικονομικής επιβίωσης . Τα χρόνια που ακολούθησαν το Ισραήλ αναδιπλώθηκε από το Σινά και το Γκολάν παραμένοντας στη δυτική όχθη και τη Γάζα. Στα μέσα της δεκαετίας του 90 το Ισραήλ αναγκάζεται να παραχωρήσει τον έλεγχο των περιοχών αυτών στην PLO του Γιάσερ Αραφάτ. Πρόκειται για τη συμφωνία του Όσλο την οποία όμως το Ισραήλ αντιλαμβάνεται ως εξής. Η Παλαιστινιακή αστυνομία είναι υπεύθυνη για να κάθονται φρόνιμα οι Παλαιστίνιοι, ενώ με την πολιτική των διαρκών εποικισμών οι οδικές προσβάσεις, οι εύφορες περιοχές, οι υδάτινοι πόροι των κατεχόμενων περιοχών παραμένουν υπό ισραηλινό έλεγχο. Οι παλαιστίνιοι δεν μπορούν να μετακινηθούν, δεν μπορούν να έχουν εμπορικές σχέσεις παρά μόνο με το Ισραήλ. Δεν έχουν δικαιώματα πάνω στη γη τους, δεν έχουν παρά υποτυπώδη εκπαίδευση και κοινωνική ασφάλιση. Σε συνέχεια όλων αυτών έρχονται τα πρόσφατα γεγονότα που η εξέλιξη τους θα κρίνει την εικόνα του κόσμου τα επόμενα χρόνια. Παρακολουθούμε σήμερα με κατάπληξη και οργή αυτά που διαδραματίζονται που παρόλο που μοιάζουν εκ πρώτης όψεως σαν επανάληψη του παρελθόντος, αυτή η μαζική και αποικιοκρατική επίθεση του Ισραήλ κατά του Παλαιστινιακού λαού είναι χειρότερη από τις επιθέσεις του 1971 και του 1982. Η επιχείρηση που βρίσκεται σε εξέλιξη υπό την καθοδήγηση του Σαρόν, την πλήρη κάλυψη των ΗΠΑ και την ανοχή της Ε.Ε. έχει ως στόχο την εξόντωση του Αραφάτ, την κατάληψη των αυτόνομων περιοχών. Την ακύρωση δηλαδή, όλων των διεθνών συμφωνιών που έδιναν ελπίδες για την δημιουργία δύο κρατών στην Παλαιστίνη, του Ισραήλ και του κράτους των Παλαιστινίων όπως προέβλεπε και σχετική απόφαση του ΟΗΕ. Η προοπτική μιας τέτοιας λύσης που βασιζόταν στο κοινό περί δικαίου αίσθημα και που συμπυκνώνεται στο απλούστατο αίτημα « Κανένας λαός χωρίς πατρίδα, κανένας άνθρωπος χωρίς θεμελιώδη δικαιώματα», μπορεί να φαινόταν λογική και εφικτή μέχρι χθες . Σήμερα τίποτα πλέον δεν θεωρείται δεδομένο. Οι ισορροπίες που είχαν διαμορφωθεί μέσα σε ένα προηγούμενο πολιτικό και νομικό πλαίσιο αμφισβητούνται και το κριτήριο με το οποίο αναδιατάσσεται η παγκόσμια πραγματικότητα δεν αναφέρεται σε κάποιο διεθνές δίκαιο, σε κάποιες διεθνείς συμφωνίες. Το μόνο κριτήριο είναι η θέληση της μοναδικής υπερδύναμης. Υπέρτατος νόμος η προάσπιση των συμφερόντων της. Η επίθεση στο Ιράκ είχε σαν πρόσχημα την τυχοδιωκτική πολιτική του Σαντάμ. Η επίθεση στη Γιουγκοσλαβία είχε σαν αφορμή τον Μιλόσεβιτς, το σάρωμα στο Αφγανιστάν είχε δικαιολογία το χτύπημα των δίδυμων πύργων στη Νέα Υόρκη και την πάταξη της παγκόσμιας τρομοκρατίας. Στη συνέχεια, με αυτό το σαθρό επιχείρημα, και βαφτίζοντας τρομοκρατία τον εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα των Παλαιστινίων, εντάθηκε η επίθεση κατά των αυτόνομων εδαφών των Παλαιστινίων και το σάρωμα των διεθνών συμφωνιών. Λίγες μέρες μετά το τρομοκρατικό χτύπημα της 11/9/2001, όταν οι ηγέτες των ΗΠΑ ανέπτυσσαν το ιδεολόγημα της «αντιτρομοκρατικής εκστρατείας», θεωρούσαν ως προϋπόθεση για την αντιμετώπισή της τη λύση του Παλαιστινιακού ζητήματος. Ο Σαρόν διαμαρτυρήθηκε ζητώντας οι ΗΠΑ να μην θυσιάσουν τον πιο πιστό τους σύμμαχο, δηλαδή το Ισραήλ, και έσπευσε να χαρακτηρίσει τον πρόεδρο Αραφάτ Μπιν Λάντεν της περιοχής. Οι μετέπειτα εξελίξεις απέδειξαν ότι οι ΗΠΑ όχι μόνο δεν θυσίασαν το Ισραήλ, αλλά αντίθετα στήριξαν και ανέχτηκαν μια πιο επιθετική πολιτική του Σαρόν κατά των Παλαιστίνιων. Αποκορύφωμα αυτής της πολιτικής Σαρόν είναι η στρατιωτική επιχείρηση με την ονομασία «Αμυντικό τείχος» με εισβολή στα παλαιστινιακά εδάφη της Δυτικής όχθης. Μια επιχείρηση που σε ορισμένες περιπτώσεις πήρε χαρακτήρα βιομηχανικής εξόντωσης των Παλαιστινίων. Στόχος : μέσα από μια συστηματική και παρατεινόμενη εκστρατεία να ταπεινωθεί και να καταστραφεί η παλαιστινιακή πολιτική διοίκηση, να υπάρξει αποδέσμευση από κάθε συμφωνία ( ΟΣΛΟ-ΜΑΔΡΙΤΗ), να ακυρωθούν για μεγάλο διάστημα οι όποιες προϋποθέσεις για επανέναρξη των ειρηνευτικών διαδικασιών. Επίσης και η δημιουργία δυσμενών για τους Παλαιστίνιους τετελεσμένων, όταν και άμα ησυχάσουν τα πράγματα, με διαιώνιση της λογικής της σύγκρουσης, που θα δικαιολογεί ισχυρή στρατιωτική ισραηλινή παρουσία σε σημαντικά αστικά κέντρα και περάσματα στη Δυτική όχθη. Να σημειώσουμε εδώ ότι η στρατιωτική αυτή επιχείρηση του Ισραήλ εκδηλώθηκε όταν στο πολιτικό και διπλωματικό επίπεδο, κυρίως με το σχέδιο Αμπντάλα, διαμορφώνονταν προϋποθέσεις για ρεαλιστική και βιώσιμη λύση του χρονίζοντος μεσανατολικού προβλήματος. Από την άλλη οι ΗΠΑ χρησιμοποιούν το Παλαιστινιακό ως εργαλείο στη νέα εκστρατεία τους , που δεν ξεφεύγει από την πολιτική ελέγχου των πλούσιων ενεργειακών πηγών της περιοχής του κόλπου. Όταν μάλιστα, μέσω της εκστρατείας του Αφγανιστάν φαίνεται να κερδίζουν έδαφος στον έλεγχο των ενεργειακών πηγών της Κασπίας και του Καυκάσου, αλλά και των δρόμων μεταφοράς τους στη Δύση. Και η Ευρωπαϊκή Ένωση μπροστά σε αυτή την ιστορική πρόκληση; Παραμένει για μια ακόμα φορά χωρίς πνευματική, ηθική και πολιτική παρουσία, δεμένη στο άρμα των ΗΠΑ. Ο Σαρόν ταπεινώνει τους Κυβερνήτες της Ευρωπαϊκής Ενωσης που αποδεικνύονται κατώτεροι των περιστάσεων, ανίκανοι να εξασφαλίσουν το περιεχόμενο ζωής των μεγάλων δημοκρατικών αξιών για το μέλλον της ανθρωπότητας. Όταν οι Ισραηλινές επιθέσεις καταστρέφουν την δυνατότητα της Παλαιστινιακής Αρχής να λειτουργεί ως κυβέρνηση. Όταν καταστρέφεται συστηματικά κάθε πλευρά της παλαιστινιακής οντότητας, συμπεριλαμβανομένων των σχολείων, των νοσοκομείων και των μη κυβερνητικών οργανώσεων, το Αμερικανικό κογκρέσο υιοθετεί ψηφίσματα άκριτης υποστήριξης προς το Ισραήλ και η Ευρώπη στέκεται κουφή, τυφλή στο δράμα των Παλαιστινίων, και ανήμπορη να ακούσει τη φωνή των λαών της, την κραυγή της ανθρωπότητας, τη φωνή της ιστορίας και του μέλλοντος. Ενδεικτική της πολιτικής που ακολουθείται από την διεθνή κοινότητα είναι η συμφωνία με την οποία οι ΗΠΑ δέχτηκαν να προστατεύσουν το Ισραήλ από την διεξαγωγή έρευνας του ΟΗΕ στην Τζενίν σε αντάλλαγμα για την άρση της πολιορκίας των αρχηγείων του Αραφάτ στη Ραμάλα. Για μια ακόμα φορά το Ισραήλ με την προστασία των ΗΠΑ αποτελεί την εξαίρεση στην επιβολή του διεθνούς δικαίου. Μπορεί να αψηφά τις αποφάσεις του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ με πλήρη ατιμωρησία, υπονομεύοντας έτσι την εξουσία του. Στο πλευρό όμως των παλαιστινίων στέκονται οι λαοί προσπαθώντας να σώσουν την χαμένη τιμή των κυβερνήσεων τους. Σήμερα οι προοδευτικοί, οι φιλειρηνικοί άνθρωποι στέκονται πλάι στους Παλαιστίνιους. Όχι γιατί εχθρεύονται τους Ισραηλινούς, αλλά γιατί η συμβίωση δύο λαών μόνον ειρηνική μπορεί να είναι. Η ένταση, η εχθρότητα, οι πόλεμοι, η κατοχή, υπονομεύουν την ασφάλεια των απλών ανθρώπων, τους προσφέρουν θύματα στη μηχανή της βίας, γιατί η βία φέρνει περισσότερη βία, και δε θα λύσει τα προβλήματα. Η καταστροφή θα τονώσει και δεν θα εξαλείψει την διάθεση των Παλαιστινίων να αντισταθούν στην Ισραηλινή κυριαρχία. Υπάρχουν βάσιμοι λόγοι να περιμένει κανείς ότι η σύγκρουση θα κλιμακωθεί αν δεν υπάρξει ένα πλαίσιο πολιτικών διαπραγματεύσεων που θα μπορούσε να υποκαταστήσει τη βία των τελευταίων μηνών. Οποιοσδήποτε νομίζει σήμερα ότι όχι μόνο εξαλείφει την τρομοκρατία, αλλά και ότι σαρώνει τις προσδοκίες για ανεξαρτησία ενός ολόκληρου λαού χρησιμοποιώντας τη στρατιωτική του δύναμη, αυτό που τελικά θα καταφέρει είναι να κάνει το Τελ-Αβίβ και τη Χάιφα πεδία μάχης. Όσο για την ασφάλεια της Ιερουσαλήμ αυτή την έχουμε ξεχάσει εδώ και καιρό. Εδώ που έχουν φθάσει τα πράγματα, είναι αμφίβολο αν μπορεί να βρεθεί και να εφαρμοστεί μια βιώσιμη λογική λύση απ΄όσους ζουν στην περιοχή. Οι προσπάθειες για την ίδρυση Ανεξάρτητου Παλαιστινιακού κράτους στα κατεχόμενα από το 1967 εδάφη, μετά και από τους όρους και προϋποθέσεις που θέτει το ειρηνευτικό σχέδιο των αραβικών κρατών υπονομεύεται συστηματικά και βίαια, όπως και η πολυπόθητη ειρήνευση στην περιοχή, που αληθινά συμφέρει και το Ισραήλ μακροπρόθεσμα, γιατί και ο λαός, το Ισραήλ με τα εκατομμύρια θύματα από τη ναζιστική βαρβαρότητα, έχει ανάγκη και δικαίωμα να ζει με ασφάλεια και ειρηνικά. Ο ΣΥΝ από την πρώτη στιγμή στάθηκε στο πλευρό των Παλαιστινίων, καταδικάζοντας τις ενέργειες του Σαρόν, τη στάση των ΗΠΑ και την αδρανή στάση της Ε.Ε. Με παρεμβάσεις του Πρόεδρου του, των ευρωβουλευτών του στην ολομέλεια του ευρωπαϊκού συμβουλίου, με ανάληψη πρωτοβουλιών των βουλευτών του, με επισκέψεις βουλευτών και μελών του στα κατεχόμενα, με διοργάνωση και συμμετοχή σε πορείες στην Ελλάδα, με οικονομικές εξορμήσεις, με συγκεκριμένες προτάσεις που καταθέτει σε ελληνικό αλλά και ευρωπαϊκό επίπεδο για την αποκατάσταση της ειρήνης προσπαθεί ευαισθητοποιώντας και κινητοποιώντας την κοινωνία και τις κυβερνήσεις της Ελλάδας αλλά και των χωρών της Ε.Ε. να συμβάλλει για την άμεση ειρήνευση της περιοχής και λύση στο Μεσανατολικό με δημιουργία Παλαιστινιακού κράτους στη Δυτική όχθη και την Λωρίδα της Γάζας και εγγύηση της ασφάλειας του Ισραήλ. Οι εκδηλώσεις μας συμπαράστασης στο κίνημα αλληλεγγύης στον Παλαιστινιακό λαό είναι σημαντική συμβολή στην αναχαίτιση της επιθετικότητας του Σαρόν, που τορπιλίζει τη διαδικασία ειρήνευσης στην περιοχή, και ταυτόχρονα συμβολίζουν την αντίσταση απέναντι στα κοσμοκρατικά σχέδια των ΗΠΑ που χρησιμοποιούν και το Παλαιστινιακό σαν εργαλείο για τη νέα τους εκστρατεία στην ευρύτερη περιοχή, ενώ παράλληλα θέλουν να αφυπνίσουν τους κυβερνήτες της Ε.Ε. να ακούσουν τη φωνή των λαών τους, την κραυγή της ανθρωπότητας, τη φωνή του μέλλοντος. Υπάρχουν πολλοί τρόποι να προσεγγίσει κανείς το παλαιστινιακό πρόβλημα, ανάλογα με το τι πιστεύει ότι υπερασπίζεται η κάθε πλευρά, ποιους συμμάχους διαθέτει και ποιες μεθόδους χρησιμοποιεί. Με τα επιχειρήματα αυτά μπορεί να διεξαχθούν ατέλειωτες κουβέντες που κάποτε ακουμπάνε και σε θρησκευτικές προκαταλήψεις κατά των εβραίων, πολιτισμικές προκαταλήψεις κατά του Ισλάμ και ενοχές για το ολοκαύτωμα, και από φαινόμενα αντισημιτισμού, ξενοφοβίας και εθνικισμών. Αυτό που έχει σημασία για την Αριστερά είναι το εξής : Στην Παλαιστίνη συγκρούονται σφοδρά δύο αντίπαλοι, εκ των οποίων ο ένας διαθέτει και χρησιμοποιεί όλα τα στρατιωτικά, οικονομικά και κοινωνικά όπλα για την εξόντωση του άλλου και ο άλλος πολεμάει μόνο με την απελπισία του. Η θέση της Αριστεράς βρίσκεται πάντα στο πλευρό των Απελπισμένων.