Home Ομιλίες ΟΜΙΛΙΑ ΤΗΣ ΑΣΗΜΙΝΑΣ ΞΗΡΟΤΥΡΗ - ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΑΡΗ, ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ ΣΤΗΝ Α΄ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΠΕΤΕΙΟ ΤΗΣ ΑΝΑΤΙΝΑΞΗΣ ΤΗΣ ΓΕΦΥΡΑΣ ΤΟΥ ΓΟΡΓΟΠΟΤΑΜΟΥ

ΟΜΙΛΙΑ ΤΗΣ ΑΣΗΜΙΝΑΣ ΞΗΡΟΤΥΡΗ - ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΑΡΗ, ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ ΣΤΗΝ Α΄ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΠΕΤΕΙΟ ΤΗΣ ΑΝΑΤΙΝΑΞΗΣ ΤΗΣ ΓΕΦΥΡΑΣ ΤΟΥ ΓΟΡΓΟΠΟΤΑΜΟΥ

E-mail
Φίλοι και Φίλες Όταν πριν από τρεις περίπου δεκαετίες, νέα και εγώ ξεκινούσα τις σπουδές μου στην Πολυτεχνική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, στο τμήμα Πολιτικών Μηχανικών, ένοιωθα την ίδια αγωνία και συνάμα ικανοποίηση, είχα πολλά όπως κι εσείς προβλήματα να λύσω, ως φοιτήτρια από την επαρχία τη Φθιώτιδα, το κυριότερο όμως ήταν η όρεξη για τις σπουδές και η επιθυμία για τη συλλογική φοιτητική δράση για το καλύτερο για το Πανεπιστήμιο, για τη νέα γενιά για το τόπο. Δυστυχώς στο πρώτο έτος έγινε η δικτατορία και ένα νέος αγώνας για δικαιώματα και ελευθερία ξεκίνησε για μας. Σήμερα όμως μπορώ να σας διαβεβαιώσω ότι η επιλογή της πολιτικής ένταξης και της συλλογικής δράσης, έδωσε πολλά στη γενιά μας. Παρά τους κινδύνους και τις δυσκολίες, που υπήρχαν στα ταραγμένα χρόνια που γνώρισε η Ελλάδα, η πολιτική στράτευση, μας διαμόρφωσε ως ανθρώπους και πολίτες. Μας άνοιξε μεγάλους ορίζοντες της ιστορίας. Μας έκανε ικανούς για προσφορά, για δράση, για αυτογνωσία. Μας έκανε δημιουργικούς. Η δική σας γενιά δεν έχει να αντιμετωπίσει τις ίδιες δυσκολίες. Δεν είναι αντιμέτωπη με την άμεση, την ωμή βία της ανάπηρης ή της γυψωμένης Δημοκρατίας των δικών μας νεανικών χρόνων. Όμως από πολλές άλλες απόψεις η δική σας γενιά είναι αντιμέτωπη με ακόμα μεγαλύτερες δυσκολίες. Με ακόμα μεγαλύτερες προκλήσεις. Ο σύγχρονος κόσμος – όπως αυτός διαμορφώθηκε μετά την παγκόσμια επικράτηση του νεοφιλελευθερισμού, και την επιβολή της μονοκρατορίας των Η.Π.Α. – είναι ένας κόσμος γεμάτος ανασφάλεια και τυφλή βία, γεμάτος ανισότητες και αδικία. Ένας κόσμος στον οποίο απειλούνται άμεσα μεγάλες κατακτήσεις του θεσμικού, πολιτικού και κοινωνικού πολιτισμού. Ταυτόχρονα όμως είναι και ένας κόσμος γεμάτος δυνατότητες. Στις συνθήκες αυτού του αντιφατικού σύγχρονου κόσμου, αποκτά τεράστια αξία για την εξέλιξη των κοινωνιών, η γνώση, η συλλογική δράση και η πολιτική Και είναι η δική σας γενιά αυτή, που καλείται να αποκαταστήσει την πολιτική, στην πραγματική θέση που της αξίζει. Να της δώσει το χαμένο της νόημα. Να την συνδέσει με τις πραγματικές κοινωνικές διεργασίες. Να την αναδείξει σε δύναμη αντιμετώπισης και επίλυσης των μεγάλων σύγχρονων προβλημάτων. Ο δρόμος της γνώσης αλλά και της δραστήριας συμμετοχής στη κοινωνία και την πολιτική είναι δύσκολος, ταυτόχρονα είναι ένας δρόμος της γνώσης, των οραμάτων , της δράσης και των ιδεών. Δρόμος γεμάτος ενδιαφέροντα, γεμάτος προσφορά, γεμάτος από διαρκές αναμετρήσεις με τον εαυτό σας και με τον κοινωνικό σας περίγυρο. Η ανατίναξη της Γέφυρας του Γοργοποτάμου, στις 25-26 Νοέμβρη 1942, έχει καταγραφεί στη μνήμη του λαού μας και έχει αναγνωρισθεί παγκόσμια σαν κορυφαία στιγμή του αντιφασιστικού αγώνα, μια σημαντική συμβολή στη νίκη των λαών κατά του φασισμού. Είναι μια ηρωϊκή στιγμή τιμής και περηφάνιας για την χώρα μας, που σηματοδοτεί την ενότητα του ελληνικού λαού για λευτεριά, ειρήνη, εθνική ανεξαρτησία και κοινωνική δικαιοσύνη… Ο φασισμός δεν ήταν μόνο μια ξένη Δύναμη κατοχής αλλά και μια ιδεολογία του μίσους που απλωνόταν απειλητικά πάνω από την Ευρώπη. Ο αντιφασισμός είναι η ιδεολογία της Αντίστασης, ο κοινός συνδετικός της ιστός. Είναι ένα πνεύμα αντίστασης ενάντια στη Νέα Τάξη πραγμάτων που επιδίωκε να επιβάλει τις αρχές του παντού: την κατάργηση των αντιπροσωπευτικών δημοκρατικών θεσμών, την κατάργηση της βουλής και των συνδικάτων, την καθιέρωση της αρχής του αρχηγού, τη στρατικοποίηση της εργασίας και του κράτους, τις ρατσιστικές εκκαθαρίσεις. Η αντιστασιακή δράση στον Β παγκόσμιο πόλεμο ανάδειξε τον αντιφασιστικό πνεύμα των Ευρωπαϊκών λαών που ενώθηκαν στον κοινό αγώνα πάνω από εθνικές, θρησκευτικές και πολιτικές διαφορές που μας καλεί σε αγώνες για μια Ευρώπη της δημοκρατίας, της κοινωνικής συνοχής, της ειρηνικής συνύπαρξης. Για την Ελλάδα η μεγάλη αλήθεια είναι ότι η Εθνική Αντίσταση υπήρξε η πατριωτική και πολυματωμένη έκφραση του ελληνικού λαού στον Εθνικό Πανελλήνιο σκοπό, τη μαρτυρική και ηρωική εκείνη εποχή, της υπεράσπισης της Εθνικής μας Ανεξαρτησίας και της Ελευθερίας. Είπε ο εθνικός μας ποιητής ότι « εθνικό είναι ό,τι είναι αληθινό» και αυτό επαναλαμβάνουν και θυμίζουν από τότε πολιτικοί, λογοτέχνες και επιστήμονες. Με την έννοια αυτή , αλήθεια είναι ότι η παλλαική και πανεθνική αντίσταση, στα χρόνια της φασιστικής κατοχής στην Ελλάδα, αποτελεί ένα ξεχωριστό κομμάτιο της ελληνικής ιστορίας. Αλήθεια επίσης είναι ότι το μεγαλύτερο μέρος – από άποψη πανελλαδικότητας, μαζικότητας, αποτελεσματικότητας και θυσιών- αυτής της ιστορίας γράφτηκε από και με τους αγώνες του Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου, του ΕΑΜ. Όμως αγαπητές φίλοι και φίλες, η πραγματική ιστορία, η κάθε ιστορία γράφεται από πρωταγωνιστές της με τον αυθορμητισμό, με την τόλμη, με τη δράση, με τις υπερβολές και τις παρεκτροπές, με τα λάθη και τις θυσίες τους και στη χρονική περίοδο που αναφερόμαστε η ιστορία γράφεται από τους αγωνιστές και τις αγωνίστριες του μαρτυρικού αλλά και επικού αγώνα της Εθνικής Αντίστασης. Αυτό όλο το υλικό, όπως π.χ. και τις πολιτικές, στρατιωτικές και τεχνικές λεπτομέρειες της ανατίναξης της γέφυρας του Γοργοποτάμου, στη Φθιώτιδα, με τις μαρτυρίες και τις καταθέσεις ψυχής των επώνυμων και ανώνυμων αγωνιστών, ανδρών και γυναικών περιμένουμε να τα αξιολογήσει νηφάλια η Ιστορική έρευνα. Γιατί είναι αλήθεια ότι η ιστορία της Εθνικής μας αντίστασης κατά μεγάλο μέρος αποσιωπήθηκε από το επίσημο κράτος, χωρίς να διδαχθεί στις νεότερες γενιές. (Η πλούσια και σύνθετη δράση των αντιστασιακών οργανώσεων (ΕΑΜ, ΕΔΕΣ. ΕΠΟΝ, Εθνικής Αλληλεγγύης, Εθνικής Πολιτοφυλακής κλπ), όπως επίσης και οι αγώνες για την επιβίωση, για την προστασία του αγροτικού εισοδήματος, για τους Θεσμούς όπως της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, η θέσπιση και η κατοχύρωση πολιτικών δικαιωμάτων, όπως η ψήφος της γυναίκας και γενικότερα η ισότιμη θέση της στην κοινωνία, αποτελούν πολύτιμη συμβολή της Εθνικής Αντίστασης και δράσης.) Και τα λέω όλα αυτά γιατί μεταπολεμικά σε ολόκληρη την Ευρώπη, η τιμή στην Αντίσταση και τους αντιστασιακούς ήρθε μαζί με την συντριβή του ʼξονα και την Απελευθέρωση. Στην Ελλάδα χρειάστηκαν 30 πέτρινα χρόνια, η θλιβερή εμπειρία της στρατιωτικής δικτατορίας και η άνοδος του δημοκρατικού κινήματος για να αναγνωρισθεί η εθνική Αντίσταση. Κι αυτή η αναγνώριση όχι πάντα με περίσσια καρδιάς. Εκείνο όμως που έχουμε επιτύχει μετά από τόσα χρόνια είναι ότι όλες οι πολιτικές δυνάμεις τιμούν τους αγώνες και τις θυσίες των χιλιάδων επωνύμων και ανώνυμων αγωνιστών. Αναγνωρίζουμε οι περισσότεροι ότι : Σήμερα που η Νέα Τάξη πραγμάτων και το δόγμα των προληπτικών πολέμων του Αμερικανικού ιμπεριαλισμού και των συμμάχων τους απειλούν την παγκόσμια ειρήνη απαιτείται ένα νέο μεγάλο φιλειρηνικό κίνημα ανθρωπιάς και αλληλεγγύης στους δοκιμασμένους λαούς, για την αποχώρηση του κατοχικού στρατού από την Κύπρο και την ειρηνική συμβίωση των δύο κοινοτήτων, για Βαλκάνια ειρήνης και συνεργασίας. Σε μια περίοδο κρίσης αξιών, η εγρήγορση της συλλογικής ιστορικής μνήμης μπορεί και σήμερα να εμπνέει και να διδάσκει τους νέους για τις αξίες της αντίστασης, της ελευθερίας και Εθνικής αξιοπρέπειας. Ας δούμε όμως και πάλι τα γεγονότα από την αρχή και πιο αναλυτικά, ας δούμε πως φθάσαμε στο ηρωικό έπος της ανατίναξης της γέφυρας του Γοργοπόταμου : Μετά τον ηρωϊκό αγώνα Στρατού και λαού το χειμώνα του 1940 έως 41, η κτηνώδης δύναμη του χιτλερικού φασισμού σκλάβωσε τη πατρίδα μας. Όμως «του Έλληνα ο τράχηλος ζυγό δεν υπομένει»΄ Λίγες μόνο βδομάδες από την κατάληψη της Αθήνας, η γερμανική σβάστικα ξηλώθηκε από τον ιερό βράχο της Ακρόπολης και υψώθηκε πάλι η ελληνική σημαία από τους τότε νεολαίους Μανόλη Γλέζο και Λάκη Σάντα, τους πρώτους «επώνυμους» αγωνιστές ήρωες. Νωρίς – νωρίς άρχισαν να συγκροτούνται οι πρώτες ομάδες αντίστασης σε όλες τις περιοχές της κατεχόμενης Ελλάδας. Απλοί στρατιώτες και έφεδροι, κυρίως αξιωματικοί των αλβανικών βουνών, εξόριστοι ή παράνομοι κομμουνιστές και άλλοι δημοκράτες, όπως και η νεολαία σπουδάζουσα ή εργαζόμενοι, αντέδρασαν στη στέρηση της ελευθερίας τους και έδωσαν το εγερτήριο σάλπισμα. Το Σεπτέμβριο του 1941 ιδρύεται η μεγάλη εθνικο – απελευθερωτική οργάνωση το ΕΑΜ, (με κύριο κορμό τα κόμματα Κομμουνιστικό, Σοσιαλιστικό, Αγροτικό, Αριστερών Φιλελεύθερων), λίγο αργότερα γεννήθηκε η νεολαία αυτών η ΕΠΟΝ και παράλληλα συγκροτήθηκε ΕΔΕΣ με αρχηγό τον στρατηγό Ναπολέοντα Ζέρβα. Σήμερα στο μυαλό των περισσότερων, είναι συγκεχυμένα κάποια πράγματα. Οι λέξεις "εθνική αντίσταση" και "εμφύλιος" είναι κάτι μπερδεμένο, κάτι που ίσως δεν πρέπει να το αγγίζουμε αλλά δεν μας ενδιαφέρει κιόλας. Όμως για τους πατεράδες και τους παππούδες μας δεν ήταν έτσι. Αυτοί βίωσαν την ίδια την Ιστορία στη γέννησή της. Έτσι μας περιγράφουν και τη γενναία και λαμπρή επιχείρηση της ανατίναξης της Γέφυρας του Γοργοπόταμου : Πριν από 63 χρόνια, στις 25 Νοεμβρίου 1942 οι αντάρτικες δυνάμεις του Έθνους, οι δυνάμεις του ΕΛΑΣ και του ΕΔΕΣ, σε συνεργασία με τις συμμαχικές δυνάμεις του Στρατηγείου Μέσης Ανατολής, ανατίναζαν τη Γέφυρα του Γοργοπόταμου και απέκοπταν τη γραμμή ανεφοδιασμού της στρατιάς του Ρόμελ στην Αφρική. Συγκεκριμένα : Το 1942 μια ομάδα σαμποτέρ έπεσε με αλεξίπτωτα στην κατεχόμενη Ελλάδα. Αρχηγός της "επιχείρησης Χάρλιγκ" ορίστηκε ο συνταγματάρχης Έντυ Μάγιερ και υπαρχηγός ο ταγματάρχης Κρις Γουντχάουζ. Αντικειμενικός σκοπός της επιχείρησης, η συνεργασία με Έλληνες αντάρτες για την ανατίναξη μιας εκ των σιδηροδρομικών γεφυρών Γοργοποτάμου, Ασωπού, Παπαδιάς, που βρίσκονται στην ορεινή περιοχή της Λαμίας. Με τη μεσολάβηση της κατασκοπευτικής οργάνωσης «ΠρομηθεύςΙΙ» έγινε δυνατή η συνάντηση του Κρις Γουντχάουζ. με το Ναπ. Ζέρβα. Η συνάντηση Κρις – Ζέρβα έγινε όπως είχε προβλεφθεί τελικά έγινε στις 12 Νοέμβρη. Στις 13 Νοέμβρη ο Κρις Γουντχάουζ έστειλε σύνδεσμο στον ʼρη Βελουχιώτη και τον παρακαλούσε να βρίσκεται στις 14 στη Βίνιανη. Ο σύνδεσμος του Κρις βρήκε τον ʼρη στις Φραγκίστες πολύ κοντά στη Βίνιανη. Οι αντάρτες του ΕΔΕΣ, 55 περίπου άντρες με τους Κρις – Ζέρβα - Πυρομάγλου έφθασαν στη Βίνιανη στις 13 προς 14 Νοέμβρη. Τα χαράματα της 14 Νοέμβρη έφθασε κι ο ʼρης με δύναμη 115 περίπου άντρες. Στη Βίνιανη λοιπόν βρισκόταν και οι δυο ανταρτοομάδες με τα στελέχη και τον εξοπλισμό τους. Οι ʼγγλοι στη αρχή προσπάθησαν να αγνοήσουν τελείως τον ΕΛΑΣ και τον αρχηγό του ʼρη, και μόνο όταν, πείστηκαν πως δεν μπορούσαν να προχωρήσουν στην επιχείρηση του Γοργοποτάμου μόνο με τις δυνάμεις του Ναπ. Ζέρβα αναγκάστηκαν όχι μόνο να καλέσουν τον ΕΛΑΣ και τον ʼρη να πάρει μέρος αλλά και να του αναθέσουν ουσιαστικά τη σχεδίαση, την οργάνωση και τη διεύθυνση της επιχείρησης. Την επομένη 15 Νοέμβρη ξεκίνησαν όλοι μαζί από την Βίνιανη για το Μαυρολιθάρι, τελευταίο σταθμό της κάλυψης για το Γοργοπόταμο. Οι αντάρτες ΕΛΑΣ – ΕΔΕΣ μαζί με τον Κρις Γουντχάουζ πέρασαν από τα χωριά Στένωμα, Αγια Τριάδα, Παγκάκια, Γαρδίκι. Ομιλαίων, Κολοκυθιά Μαυρολιθάρι. Οι αντάρτες ειδοποιούσαν τις οργανώσεις των χωριών για το πέρασμα των τμημάτων και εκείνες φρόντιζαν για την τροφοδοσία και τον στρατωνισμό τους. Το Βράδυ στις 18 Νοέμβρη ο Κρις με τον αξιωματικό του Ζέρβα, Μιχ. Μυριδάκη έφτασαν στη σπηλιά της Γκιώνας όπου έμεινε όλο αυτό τον καιρό ο Έντυ Μάγιερ. Στις 20 Νοέμβρη μια ομάδα του ʼρη πήγε στο Μαυρολιθάρι. Ο Δ. Δημητρίου που πήρε μέρος στην αποστολή αυτή διηγείται: « Στις 23 του μήνα, το πρωί ξεκινήσαμε από την Καστριώτισσα φθάσαμε στον Χοντρογιάννη και ξεφορτωθήκαμε. Στην παράγκα είχαν περάσει τη νύχτα οι ʼγγλοι και ο Ζέρβας. Νύχτωσε. Στην κορυφή της Οίτης στο πριόνι του Χοντρογιάννη, ανάμεσα στα θεόρατα έλατα απαγκιάσαμε ». Τα εκρηκτικά (340 κιλά) προωθούνται προς το καλύβι. Γίνεται προσκλητήριο. Έξω από την παράγκα παρατάσσεται η δύναμη του Ζέρβα 45 περίπου. Απέναντι ο ΕΛΑΣ, επτά συγκροτημένες ομάδες και η ομάδα διοίκησης του αρχηγείου με 115 άτομα περίπου. Κατά τις 9 έγινε η εκκίνηση. Μαζί και το συνεργείο των ʼγγλων. Η επιχείρηση έπρεπε να γίνει και μάλιστα χωρίς καθυστερήσεις, γιατί όπως επισήμανε ο ʼρης Βελουχιώτης και συμφώνησε σε αυτό και ο Ναπολέων Ζέρβας, η επιχείρηση Γοργοπόταμος ήταν μέσα στις πραγματικές πολεμικές δυνατότητες του αντάρτικου στρατού, η σημασία της θα ήταν μεγάλη για το συμμαχικό μέτωπο της Αφρικής και θα είχε θετική επίδραση στην ανάπτυξη του εθνικοαπελευθερωτικού κινήματος στην πατρίδα μας. Διαταγή επιχείρησης, όπως την ανακοίνωσε ο ʼρης. - Αντικειμενικός σκοπός : Να καταστραφεί η γέφυρα του Γοργοπόταμου. Ο εχθρός κατείχε το νότιο βάθρο της γέφυρας με 80 άντρες και πλήρη αμυντική οργάνωση, ενώ στο βόρειο βάθρο είχε μια δύναμη από τριάντα άντρες σε αντίσκηνα. Κατά το σχέδιο της επιχείρησης - Τμήμα του ΕΛΑΣ από 4 ομάδες θα προσβάλει το νότιο βάθρο και τμήμα του ΕΔΕΣ θα προσβάλει το βόριο βάθρο. - Δυο ομάδες (με 15 άντρες η καθεμιά) με ένα βρετανό σαμποτέρ σε 1Km από τα άκρα της γέφυρας θα εμπόδιζαν την προσέγγιση εχθρικών ενισχύσεων. - Τμήμα σαμποτέρ από βρετανούς αξιωματικούς βοηθούμενοι από έλληνες αντάρτες θα ήταν για την ανατίναξη της γέφυρας. - Τμήμα του ΕΛΑΣ με το Νικηφόρο θα ήταν η γενική εφεδρεία Διοίκησης ενώ Γενικός αρχηγός της επιχείρησης αναλάμβανε ο αρχηγός του ΕΔΕΣ στρατηγός Ναπολέων Ζέρβας. Λεπτομέρειες για τα σώματα και τις αναγνωρίσεις, η διαδικασία της επιχείρησης ξαναδιαβάστηκε από τον ʼρη, συμφώνησαν όλοι με θάρρος και ενθουσιασμό και ξεκίνησαν. Ώρα οχτώ το βράδυ της 25 Νοέμβρη τα τμήματα συντάχτηκαν χωριστά, πήραν τις τελευταίες οδηγίες και περίμεναν. Η αγωνία κορυφωνόταν όσο πλησίαζε 11. Η επιτυχία της επιχείρησης στηριζόταν στον αιφνιδιασμό της ιταλικής φρουράς, έπρεπε λοιπόν οι αντάρτες να φθάσουν πολύ κοντά χωρίς να γίνουν αντιληπτοί. Ο τόπος τραντάζεται από ριπές πολυβόλων και εκρήξεις χειροβομβίδων. Το σάλπισμα προχωρείτε – προχωρείτε ξάφνιασε τους Ιταλούς και ενθουσίασε τους Έλληνες. Οι Ιταλοί τελικά αιφνιδιάστηκαν και στο νότιο εξουδετερώθηκαν σε 18 λεπτά της ώρας. Στα 23 λεπτά έπεσε η πρώτη φωτοβολίδα, το νότιο βάθρο είχε καταληφθεί. Στο βόρειο βάθρο όμως τα πράγματα δεν προχωρούσαν, όπως έπρεπε. Ο ʼρης ζήτησε αμέσως από το τμήμα της εφεδρείας με το Νικηφόρο να παρέμβει, η εφεδρεία ξεκίνησε σαν αστραπή, έγινε μια μεγάλη σύγκρουση και τελικά οι Ιταλοί υποχωρούν και οι Έλληνες αντάρτες έχουν πια καταλάβει όλη τη γέφυρα. Οι δυναμιτιστές κατέβηκαν στα βάθρα και άρχισαν γρήγορα – γρήγορα τη δουλειά τους. Το τρένο ανηφόριζε από το Λιανοκλάδι προς το Γοργοπόταμο. Ανατίναξη! Αντηχεί από την άκρη της γέφυρας και μια τεράστια φλόγα συνοδεύει την έκρηξη. Η ομάδα βάλλει μέσα στα βαγόνια. Εκείνη τη στιγμή γίνεται η πρώτη ουσιαστική έκρηξη που θα γκρεμίσει τη γέφυρα. Το τρένο πλησιάζει το βόρειο άκρο της γκρεμισμένης γέφυρας, με Ιταλούς στρατιώτες μέσα να απαντούν στα πυρά των ανταρτών. Τελικά το τρένο κάνει όπισθεν ολοταχώς και σε λίγο ακούγεται η δεύτερη έκρηξη και η αριστερή πλευρά της γέφυρας σωριάζεται στη κοίτη του ποταμού. Τρεις φωτοβολίδες κόκκινη – κίτρινη και γαλάζια δίνουν το σήμα της γενικής υποχώρησης. Η αποστολή είχε λήξει. Τρεις τα ξημερώματα. Η Επιτυχία ήταν πλήρης. Για έξι βδομάδες η συγκοινωνία είχε κοπεί, αφού η μόνη σιδηροδρομική γραμμή προς Πειραιά ήταν αυτή. Έτσι αποκόπηκε ο μόνος δρόμος ανεφοδιασμού των χιτλερικών δυνάμεων που μάχονταν στη Β. Αφρική και μάλιστα στην κρίσιμη περίοδο των επιχειρήσεων στο Ελ – Αλαμέϊν, δηλαδή διευκόλυνε τις επιχειρήσεις των συμμάχων στο μέτωπο της Αφρικής. Η νίκη τους έπειτα έδωσε στους Γερμανούς να καταλάβουν ότι το αντάρτικό, που είχαν υποτιμήσει, φούντωνε. Η σημαντικότερη όμως συνέπεια είχε να κάνει με τον κλιμακούμενο αγώνα του ελληνικού λαού. Η ανατίναξη ενίσχυσε το ηθικό των Ελλήνων και τους δημιούργησε την αισιόδοξη βεβαιότητα ότι ενωμένοι θα μπορούσαν να πετύχουν πολλά στον αγώνα εναντίον των κατακτητών.