Παγκοσμοιοποίηση- Γένοβα -Αριστερά Ομιλία της Βουλευτού Ασημίνας Ξηροτύρη -Αικατερινάρη στο φεστιβάλ της Νεολαίας ΣΥΝ στη Θεσ/νίκη

Τρίτη, 25 Σεπτέμβριος 2001 02:00
Εκτύπωση
Θα μπορούσαμε να δώσουμε ένα κοινά αποδεκτό ορισμό για την παγκοσμιοποίηση : Πολύ δύσκολο μετά και και το τρομοκρατικό κτύπημα κατά των ΗΠΑ. Ο όρος έχει νεοφιλελεύθερη προέλευση και η εφαρμογή της παγκοσμιοποίησης προσδιορίζεται από νεοφιλελεύθερες πρακτικές όπως ασυδοσία της αγοράς, θεοποίηση του ανταγωνισμού, έλλειψη κοινωνικού προσανατολισμού. Όπως τα τείχη του αίσχους που υψώθηκαν στη Γένοβα για να χωρίσουν την ανθρωπότητα στα δύο, έτσι και η νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση υψώνει το σύνθημα «Όλες οι εξουσίες στην αγορά και στη θεοποίηση καιτελικά τη θεσμοποίηση του ανταγωνισμού.» Τα κοινωνικά κινήματα, οι δυνάμεις της πολιτικής, της Οικολογίας, της Αριστεράς αντιτάσσουν το διεθνές δικαίωμα στη δημοκρατία, το διαρκές δικαίωμα στο ανθρωπισμό. Η πιο απλά, όπως ο Τζέρεμιν Ρίφκιν σ’ ένα άρθρο του μας συνιστά ν’ ακούσουμε τους διαδηλωτές στη Γένοβα λέγοντας «παντού σ’ όλο τον κόσμο οι τοπικές κουλτούρες αφυπνίζονται, οι οργανώσεις υπερασπίζονται μια μεγάλη ποικιλία πολιτισμικών υποθέσεων», υπερασπίζονται το περιβάλλον, τα απειλούμενα είδη, την αγροτική ζωή, την υγεία, τη διατροφή, τα ανθρώπινα δικαιώματα, τα δικαιώματα των γυναικών, την οικογένεια, την εθνική τους κληρονομιά, τις τέχνες τους . Κρίσιμα είναι τα ερωτήματα: -Με ποιους όρους οικοδομείται η παγκοσμιοποίηση, και επιβάλλεται σήμερα ως νέα ιδεολογία; Η νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση επαναφέρει την κυριαρχία του οικονομισμού επί των πάντων , παραπέμπει σ’ ένα μοναδικό και αναγκαστικό μοντέλο που αντιμετωπίζει τις νέες συνθήκες με τα μοναδικά κριτήρια της ανταγωνιστικότητας και την αναγόρευση της αγοράς ως κινητήριας δύναμης της ζωής. Παραβλέπει έτσι ότι αυτά παραμορφώνουν και την πραγματική εικόνα της οικονομίας και της κοινωνίας και αλλοιώνουν την έννοια της δημοκρατίας. -Είναι θετικές οι επιπτώσεις της παγκοσμιοποίησης στους λαούς; ,π.χ. έφερε ανάπτυξη στις χώρες του τρίτου κόσμου ή αντίθετα τις υποβαθμίζει ακόμη περισσότερο; Το όχι είναι κατηγορηματικό και συνάμα τραγικό. Οι μεγάλες ανισότητες αποτελούν το κυρίαρχο στοιχείο του σημερινού κόσμου. Ενός κόσμου όπως αναφέρει ο Νόαμ Τσόμσκι «που κινείται όλο και περισσότερα στην τροχιά του Αμερικάνικου πάθους που έχει για την απορύθμιση και γενικότερα τις ελεύθερες αγορές». Η έκθεση του ΟΗΕ για την Ανθρώπινη Ανάπτυξη που δόθηκε στη δημοσιότητα το φετινό Ιούλιο , συγκλονίζει με τα στοιχεία της και αποτυπώνει το αποκρουστικό πρόσωπο της παγκόσμιας σημερινής τάξης. Ο μισός σχεδόν πληθυσμός της γης ζει με εισόδημα κάτω από 2 δολάρια την ημέρα ενώ 854 εκατ. ενήλικες είναι εντελώς αναλφάβητοι, σε μια εποχή που τουλάχιστον όλοι δεχόμαστε ως θετική την παγκοσμιοποίηση της γνώσης και τη δυνατότητα πρόσβασης στην πληροφορία , αποτελεί όμως τελικά και αξιοποιείται ως ανθρώπινο δικαίωμα ; Στην ίδια έκθεση αναφέρεται ότι στη δεκαετία που πέρασε, δεκαετία «θριάμβου του νεοφιλελευθερισμού» το εισοδηματικό χάσμα ανάμεσα στο πλουσιότερο 20% και στο φτωχότερο 20% του παγκόσμιου πληθυσμού διευρύνθηκε από 60 προς 1 το 1990 , σε 74 προς 1 του 1997. -Στο ερώτημα στις αναπτυγμένες κοινωνίες οι λαοί τους απαιτούν καλύτερο επίπεδο διαβίωσης, Διαπιστώνεται ότι πέρα από τη διεύρυνση του εκρηκτικού χάσματος Βορρά – Νότου, την χρεοκοπία του νεοφιλελεύθερου μοντέλου υπογραμμίζει το γεγονός ότι και ο «νότος» υπάρχει και αυξάνει μέσα στις ίδιες χώρες του αναπτυγμένου καπιταλισμού. Και δεν αφορά μόνο τα στενά όρια της αύξησης της κατανάλωσης, αλλά το επίπεδο διαβίωσης με στοιχεία ποιότητας ζωής, βελτίωσης της περίθαλψης και της κοινωνικής υποδομής, της παιδείας, της προστασίας του φυσικού και δομημένου περιβάλλοντος. -Σε ό,τι αφορά το εξ ίσου κρίσιμο ερώτημα στο πολιτιστικό επίπεδο η νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση βοήθησε ; Όπως δηλαδή στην ενίσχυση και ανάπτυξη των ιδιαίτερων στοιχείων, των διαφορετικών εθνικοτήτων και πολιτισμών, της συνύπαρξης των λαών και του σεβασμού στη διαφορετικότητα ή αντίθετα επιβάλλει μια βεβιασμένη «ομογενοποίηση» στη βάση και τις αρχές του αμερικάνικου μοντέλου, μέσα από τις διάφορες παγκόσμιες συμφωνίες, την ισχύ της εικόνας που έχει σήμερα η τηλεόραση και τα «λεγόμενα σκουπίδια» που προβάλλει τύπου big brother. Στο σημείο αυτό τα πράγματα μετά το τρομοκρατικό χτύπημα διαμορφώνονται με πολύ δυσμενέστερους όρους. Σήμερα δε διασφαλίζεται πλέον ούτε αυτή η βεβιασμένη ομογενοποίηση, ενώ από πολλές δυνάμεις προετοιμάζεται η σύγκρουση των πολιτισμών. -Για να φθάσουμε έτσι στα πιο κρίσιμα σήμερα ερωτήματα με τη νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση ενισχύεται η παγκόσμια ειρήνη, οι διεθνείς οργανισμοί, το διεθνές δίκαιο ή αντίθετα διαρκώς «φυτρώνουν» και νέες εστίες πολέμου, με κυρίαρχη την παρουσία και τη στρατιωτική επέμβαση των ΗΠΑ και του ελέγχου της σε όλα τα μήκη και πλάτη του πλανήτη. Ποιο είναι το κόστος αυτών των επεμβάσεων σε ανθρώπινες ζωές αθώων πολιτών, σε οικονομική εξαθλίωση λαών, σε ασθένειες και υποσιτισμό; Παγκόσμια και απόλυτη είναι η καταδίκη του τερατώδους εγκλήματος της τρομοκρατικής επίθεσης στη Ν. Υόρκη και Ουάσιγκτον, για την τραγωδία των χιλιάδων ανθρώπινων θυμάτων. Όμως όπως γράφει ο Λεωνίδας Κύρκος στην Αυγή «Η αμερικάνικη ηγεσία κήρυξε παγκόσμια εκστρατεία κατά της τρομοκρατίας, αλλά δεν φαίνεται να κατανοεί ότι η τρομοκρατία δεν θα υπήρχε αν οι ρίζες της δεν ήταν βαθιά χωμένες στην απέραντη απελπισία, τη φτώχεια, την κοινωνική αδικία που μαστίζουν τον πλανήτη μας. Γι ’ αυτό ευθύνεται η πολιτική των ΗΠΑ και των παγκόσμιων εταίρων της. Η γενική γραμμή του ξέφρενου καπιταλισμού που αδιαφορεί για τον ανθρώπινο πόνο και θυσιάζει τα πάντα στο βωμό του κέρδους.» Η καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση δεν παράγει «καλό», μέσα σ’ όλα τα δεινά που επιφέρει στους λαούς, επιφέρει και τρομοκρατία. Αυτό ήταν το τραγικότερο μήνυμα μετά τη Γένοβα. Στη Γένοβα όπου ο ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ με μεγάλη αντιπροσωπεία της πολιτικής του ηγεσίας με επικεφαλής τον πρόεδρό του Νίκο Κωνσταντόπουλο, μέλη της Κοινοβουλευτικής του Ομάδας, της υπέροχης νεολαίας του , αλλά και σημαντικού αριθμού βαθειά πολιτικοποιημένων μελών του , όλοι μαζί και μαζί με πολλές δυνάμεις της Αριστεράς έδωσαν ισχυρό το παρόν, στις διαδηλώσεις και συζητήσεις. Το μήνυμα που δόθηκε από τις συγκλονιστικές κινητοποιήσεις στη Γένοβα είναι ότι τίποτα δεν είναι ίδιο όπως πριν. Η ιστορία παίρνει την εκδίκησή της, καταρρίπτει τους νεοφιλελεύθερους ιδεολογισμούς για το τέλος της πολιτικής, για την επικράτηση της μίας και μόνης σκέψης , όπως της παντοδυναμίας των κερδών πάνω από τον άνθρωπο, την περιφρόνηση της Αριστεράς και την καταστολή των κοινωνικών κινημάτων. Η αντίσταση και η αμφισβήτηση που εκδηλώθηκαν εναντίον των εξωθεσμικών κέντρων που αποφασίζουν για τη μοίρα των λαών αποτελεί πλέον πολύτιμη πηγή έμπνευσης και ιστορική πείρα για τις διεργασίες που φέρνουν ξανά στο προσκήνιο των εξελίξεων την Αριστερά . Οι αξίες της αλληλεγγύης, της ενωτικής δράσης, του νέου διεθνισμού, των δικαιωμάτων, της κοινωνικής αφύπνισης μετά το Σιάτλ, το Γκέτεμποργκ και πολύ περισσότερο μετά τη Γένοβα επανέρχονται στην ημερήσια διάταξη των των προβληματισμών και των σύγχρονων συζητήσεων ,όπως και των προκλήσεων της εποχής μας. Στους δρόμους της Γένοβας έδωσε δυναμικά το παρόν η Ενωμένη Ευρώπη των πολιτών και των κοινωνιών. Μέσα σ’ αυτό το τεράστιο πλήθος των Ευρωπαίων διαδηλωτών αρχίζει να συσπειρώνεται και να αποκτά ισχυρούς δεσμούς με την κοινωνία η Ριζοσπαστική, Ευρωπαϊκή Αριστερά. Εκεί έγινε σε όλους μας συνείδηση , αλλά και ανάγκη ο ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ , ο χώρος Διαλόγου της Αριστεράς, τα κοινωνικά κινήματα, οι πολιτικές κινήσεις να πάρουν πρωτοβουλίες στην Ελλάδα , στην Ερώπη , ώστε αυτό το μεγάλο ρεύμα της νέας Ριζοσπαστικής Αριστεράς, της Οικολογίας και των κινημάτων να διαμορφώσει μια νέα μεγάλη δυναμική. Παράλληλα αυτή η πραγματικότητα θέλει τη σύγχρονη Ευρωπαϊκή Αριστερά να συντονίσει τα βήματά της με το Παγκόσμιο κίνημα και να συμβάλλει σ’ ένα πολιτικό σχέδιο για αλλαγή της πραγματικότητας. Ο Στόχος μας, συνοψίζεται στο σύνθημα «Παγκοσμιοποίησε την αντίσταση». Και η Αριστερά πρέπει να μπει μ’ όλη της την ψυχή και μ’ όλες της τις δυνάμεις σ’ αυτόν τον αγώνα. Το μεγαλύτερο βάρος ευθύνης πέφτει στην Ευρωπαϊκή Αριστερά , για να διαμορφώσει τις νέες συνθήκες , ώστε να γίνει κυρίαρχη η διατυπωμένη βούληση των Ευρωπαίων πολιτών , να γίνει η Ευρώπη η πρώτη μεγάλη δύναμη αμφισβήτησης της νεοφιλελεύθερης Παγκοσμιοποίησης. Ιδιαίτερα σήμερα η Ενωμένη Ευρώπη με μία ισχυρή οικονομία , με τον πολυπολιτισμικό της χαρακτήρα και τις πλούσιες δημοκρατικές της παραδόσεις , ως κοιτίδα της ανθρωπισμού καιτων οραμάτων της κοινωνικής αλληλεγγύης θα έχει να διαδραματίσει εξέχοντα ρόλο για να μην επικρατήσουν σήμερα οι ακραίες τάσεις των ΗΠΑ, αλλά κύριο πεδίο της νέας παγκόσμιας αναμέτρησης να είναι η ενιαία πολιτική Διεύθυνση της Παγκοσμιοποίησης, τα σταθερά βήματα προς μιας δημοκρατική παγκόσμια διακυβέρνηση, με ανανεωμένο το ρόλο του ΟΗΕ και τους θεσμούς του διεθνούς δικαίου. Για να παίξει αυτόν τον εξέχοντα ρόλο η σημερινή Ευρώπη , όπου ισχυρές είναι ακόμη οι φιλελεύθερες δυνάμεις , στις οποίες μετά από σημαντικές αλλοιώσεις και στρεβλώσεις βλέπουμε να ενσωματώνονται και οι δυνάμεις της Σοσιαλδημοκρατίας , πρέπει να δυναμώσουν στην Ευρώπη οι Δυνάμεις της Ριζοσπαστικής Αριστεράς, της Οικολογίας και των κινημάτων. Και αυτός είναι ο μεγάλος στόχος και η μεγάλη πρόκληση για μας, φίλες και φίλοι, συντρόφισσες και σύντροφοι, μετά τη Γένοβα και πολύ περισσότερο μετά το τρομοκρατικό κτύπημα και την αναβίωση του ψυχρού πολέμου. Η ιστορία με έναν τραγικό τρόπο ήρθε να μας δώσει μια άλλη δική της απάντηση, μετά τι Γένοβα τι, έδειξαν την αδυναμία των ισχυρών και τον παραλογισμό των εξαθλιωμένων. Αποδείχθηκε , όπως εύστοχα αναφέρει σε άρθρο του ο Γιάννης Δραγασάκης . ότι σ’ έναν κόσμο ανασφαλή, σ’ έναν κόσμο άνισο στον οποίο δεν ισχύουν αναγνωρισμένοι κανόνες δικαίου, αλλά πρυτανεύει το δίκαιο του ισχυρού και τα κέρδη πάνω από τον άνθρωπο η παρανομία, η τρομοκρατία δεν έχει και αυτή τα όριά της για τη μορφή, τη δράση της και την έκταση. Είναι πολλά βήματα μπροστά. Είναι λοιπόν σήμερα ακόμη μεγαλύτερη ανάγκη το κίνημα της Γένοβας να δυναμώσει και να διευρύνει τα αιτήματα του συνδέοντας ακόμη πιο στενά με τους στόχους της δικαιοσύνης, της ειρήνης και τις παγκόσμιας ασφάλειας. Η Αριστερά δεν μπορεί να αδιαφορεί απέναντι στο φαινόμενο της τρομοκρατίας και στην ανάγκη αντιμετώπισης των εκδηλώσεων, αλλά και των αιτίων που γεννούν την τρομοκρατία και τις άλλες μορφές παγκόσμιας αυθαιρεσίας και εγκληματικότητας. Ο χαρακτήρας όμως των μέτρων κατά της τρομοκρατίας, όπως και η βουλευτής Μπάρμπαρα Λι –που καταψήφισε στο Κογκρέσο- επισημαίνει θα καθορίσουν για μας και για τα παιδιά μας τον κόσμο που θα κληρονομήσουν…..έχουμε πολλούς τρόπους για να επιτύχουμε την πάταξη της τρομοκρατίας, όμως τα μέτρα που γεννούν κι άλλες πράξεις τρόμου ή που δεν συγκεντρώνονται στις πηγές του μίσους, δεν αυξάνουν την ασφάλειά μας.