Home

Την τελευταία εικοσαετία, και ιδιαίτερα μετά τα φαινόμενα που δημιούργησαν την ανάγκη της Εξεταστικής Επιτροπής για τα εξοπλιστικά προγράμματα, βγήκαν στην επιφάνεια τεράστια προβλήματα και δυστυχώς σκάνδαλα

E-mail Εκτύπωση PDF

Τόνισε η Ασημίνα Ξηροτύρη κατά τη συζήτηση του Σχεδίου Νόμου "Ρύθμιση Θεμάτων Υπουργείου Εθνικής Άμυνας" στην Ολομέλεια της Βουλής, συνεχίζοντας: Επιβεβαιώθηκε, δηλαδή, αυτό που λέγαμε οι περισσότεροι. Επαληθεύτηκε το πρόβλημα των δαπανών και των προμηθειών για εξοπλιστικά προγράμματα, ότι το θεσμικό πλαίσιο είναι ατελές και εκτός ελέγχου και ότι η κατάσταση δεν ήταν τυχαία. Ήταν συγκεκριμένη η πολιτική των κυβερνήσεων που στο όνομα δήθεν του απορρήτου και της ευαισθησίας περί τα αμυντικά ζητήματα ήθελαν όλον αυτόν τον τομέα στην αποκλειστική τους διαχείριση. Μέχρι του σημείου να μην εγγράφονται στους προϋπολογισμούς οι σχετικές δαπάνες, να μην υπάρχει ποτέ για κανένα εξοπλιστικό πρόγραμμα καμία λογοδοσία. Και επειδή τα αμυντικά προγράμματα και οι αμυντικές είναι μεγάλο έξοδο της χώρας μας, οι διαδικασίες και η επιλογή γι’ αυτά τα προγράμματα, καθώς και για την εκτέλεσή τους έπρεπε και πρέπει να διακρίνονται από πλήρη διαφάνεια και καλή διαχείριση. Το πλήρες κείμενο της τοποθέτησης έχει ως εξής:

Κύριοι συνάδελφοι, και βέβαια σε ένα παγκόσμιο κλίμα πάρα πολύ δύσκολο, αλλά και κοντά στην περιοχή μας, με πολέμους, με τρομερά φαινόμενα εγκλημάτων, πολέμων και καταστρατήγησης ανθρώπινων δικαιωμάτων, θα πρέπει να συζητάμε το ρόλο και του ΟΗΕ και του ΝΑΤΟ και των άλλων οργανισμών σε κάθε ευκαιρία που μας δίνεται, σε κάθε συζήτηση.

Και σε αυτό το νομοσχέδιο -σε αυτό το ισχνό νομοσχέδιο- πρέπει να συζητήσουμε τα γενικότερα θέματα. Και πόσω μάλλον όταν αυτή την στιγμή ο αρμόδιος Υπουργός λείπει σε μία διάσκεψη του ΝΑΤΟ, η οποία πράγματι θα συζητήσει πολύ σημαντικά ζητήματα και ενδεχομένως ζητήματα τα οποία να επηρεάσουν και πολλά θέματα για τη δική μας χώρα.

Θα ήταν, λοιπόν, καλό, πέρα από τα άλλα προβλήματα που θέσαμε εδώ και που έχει κυρίως το άρθρο 3, να αναβάλαμε αυτήν τη συζήτηση, ούτως ώστε επί τη ευκαιρία αυτού του νομοσχεδίου να είχαμε και μία γενικότερη συζήτηση και ενημέρωση για το τι συμβαίνει αυτή τη στιγμή ή τι συζητείται στο ΝΑΤΟ και για ποια θέματα δεσμεύεται ή δεν δεσμεύεται η χώρα μας.

Έχουμε συζητήσει πάρα πολλές φορές και έχουμε τονίσει ότι το σύστημα των προμηθειών των Ενόπλων Δυνάμεων της χώρας μας, τόσο το θέμα της επιλογής των προμηθειών και των έργων όσο και –κυρίως- της εκτέλεσης αυτών, πάσχει σημαντικά.

Στην τελευταία εικοσαετία και ιδιαίτερα μετά τα φαινόμενα που δημιούργησαν και την ανάγκη της Εξεταστικής Επιτροπής των εξοπλισμών για τα TORM1 και των TPQ 37, πραγματικά βγήκαν στην επιφάνεια τεράστια προβλήματα και δυστυχώς σκάνδαλα.  

Επιβεβαιώθηκε, δηλαδή, αυτό το οποίο λέγαμε οι περισσότεροι. Επαληθεύτηκε ότι το πρόβλημα των δαπανών και των προμηθειών για εξοπλιστικά προγράμματα, το θεσμικό πλαίσιο είναι ατελές και εκτός ελέγχου και ότι η κατάσταση δεν ήταν τυχαία. Ήταν συγκεκριμένη η πολιτική των κυβερνήσεων που στο όνομα δήθεν του απορρήτου και της ευαισθησίας περί τα αμυντικά ζητήματα ήθελαν όλον αυτόν τον τομέα στην αποκλειστική τους διαχείριση. Μέχρι του σημείου –θυμάστε μέχρι πρότινος- να μην εγγράφονται στους προϋπολογισμούς οι σχετικές δαπάνες, να μην υπάρχει ποτέ για κανένα εξοπλιστικό πρόγραμμα καμία λογοδοσία. 

Η Ελλάδα ήταν και είναι στην Ευρωπαϊκή Ένωση και έχει το μεγαλύτερο ποσοστό της τάξεως του 4% έως 5% για τα αμυντικά της προγράμματα, για τις αμυντικές της δαπάνες. Επομένως, αυτό είναι το μεγάλο έξοδο της χώρας μας. Άρα, σε αυτό οι διαδικασίες, η επιλογή γι’ αυτά τα προγράμματα και για την εκτέλεσή τους βεβαίως έπρεπε και πρέπει να διακρίνονται από πλήρη διαφάνεια και καλή διαχείριση.

Και δεν έχει ενεργοποιηθεί -και μετά τα μαθήματα που πήραμε απ’ όλη αυτή την κακοδιαχείριση- όσο πρέπει η Επιτροπή Εξοπλιστικών Προγραμμάτων της Βουλής και βέβαια δεν ενημερώνεται το Κοινοβούλιο. Δηλαδή σήμερα, κύριε Υφυπουργέ, μας διαβάσατε μία τροπολογία που θα φέρετε την επόμενη φορά και εκεί –το είπατε και με στόμφο- δεσμεύεστε ότι κάθε έξι μήνες θα ενημερώνεται η Επιτροπή, το Κοινοβούλιο για το πώς πάνε τα προγράμματα τα εξοπλιστικά κ.λπ.

Είναι δυνατόν να συζητάμε ακόμη και το θέμα της ενημέρωσης μετά τα όσα συνέβησαν στη χώρα; Εγώ ήμουν στην Εξεταστική Επιτροπή το 2005 και τότε –διαβάστε τα πορίσματα όλων των κομμάτων- δεν μπορέσαμε να καταλήξουμε στις ποινικές ευθύνες, γιατί δεν μπορούσαμε να ανοίξουμε τους λογαριασμούς. Αλλά όλα τα πορίσματα –εκτός ίσως του ΠΑΣΟΚ, του κόμματος που έγινε όλη αυτή η διαδικασία- ήταν αμείλικτα όσον αφορά τις πολιτικές ευθύνες ειδικότερα στο ότι αυτό το θεσμικό πλαίσιο το οποίο υπήρχε για τις προμήθειες των Ενόπλων Δυνάμεων και ιδιαίτερα ο θεσμός και το πώς λειτούργησαν τα αντισταθμιστικά ωφελήματα είχαν τεράστια προβλήματα και ότι τελικά αυτή η αδιαφάνεια η οποία υπήρχε έπρεπε να ανατραπεί. Έγινε μία προσπάθεια στη συνέχεια και κυρίως με τον ν. 3883/2010.

Κύριοι συνάδελφοι, όμως, εκείνη η Εξεταστική Επιτροπή αδικήθηκε -γιατί όταν ήρθε η υπόθεση Τσοχατζόπουλου,  τότε οι πολίτες κατάλαβαν τι έχει γίνει-  γιατί τότε δεν μπόρεσε η Επιτροπή να βρει αυτά τα ποινικά θέματα. Τις πολιτικές ευθύνες όμως και το τι έπρεπε να γίνει τα είχαμε βρει και τα είχαμε πει και είπαμε τι πρέπει να γίνει. Διότι πραγματικά ήταν τόσα τα θέματα τα οποία είχαν υπεισέλθει τότε σε αυτή την Επιτροπή, που έλεγε κανείς ότι η χώρα δεν μπορεί να προχωρήσει έτσι στις προμήθειες και στους εξοπλισμούς και να προχωράει με αυτόν τον τρόπο, από τους μεσάζοντες, από το ότι τα αντισταθμιστικά ωφελήματα δεν ήταν τίποτε άλλο -και το λέει και η αιτιολογική έκθεση- παρά ένας τρόπος ούτως ώστε να μπορεί πράγματι να υπάρχει η συναλλαγή, να υπάρχει μία καταστρατήγηση αυτών των συμβάσεων.

Οι περισσότερες συμβάσεις γίνονταν με απευθείας ανάθεση. Υπήρχε ο αποκλειστικός προμηθευτής. Και τα αντισταθμιστικά ωφελήματα δεν ήταν τελικά ωφελήματα για την αμυντική μας βιομηχανία και για τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις γύρω από αυτό το θέμα. Δείτε πού έφτασε η αμυντική μας βιομηχανία. Έκλεισαν τα περισσότερα εργοστάσια. Η ΕΛΒΟ είχε πολλά προγράμματα και από τα TOR-M1 ως αντισταθμιστικά ωφελήματα. Διάβασα την κατάσταση. Τίποτα δεν έχει γίνει. Τίποτα δεν τους έχει δοθεί. Γιατί τώρα θα πάμε σε μια άλλη κατάσταση που θα πω στη συνέχεια.

Άρα, λοιπόν, δεν είχαμε οφέλη, δεν διοχετεύτηκαν οφέλη, αλλά χρησιμοποιήθηκαν για εντελώς άλλους σκοπούς τα αντισταθμιστικά ωφελήματα.

Εγώ συμφωνώ με τον προβληματισμό ότι με τις συμβάσεις που έχουν λήξει πρέπει να δούμε τι θα κάνουμε μέσα σε ένα ορισμένο πλαίσιο. Βέβαια ο ν. 3883 άρθρο 87 προέβλεπε τι πρέπει να γίνει για τις συμβάσεις που έχουν λήξει. Και βέβαια για να εφαρμοστούν οι ρυθμίσεις χρειαζόταν Υπουργική Απόφαση η οποία δεν εκδόθηκε ποτέ. Τι γίνεται τώρα σε αυτό το θέμα; Πρέπει να μας πείτε ορισμένα πράγματα γι’ αυτό, διότι το θέμα είναι πάρα πολύ σοβαρό. Συνεχίζει να ταλανίζει τη ζωή του τόπου και μετά τις μεγάλες αποκαλύψεις του σκανδάλου αυτών των εξοπλιστικών προγραμμάτων που πια έχουν πάρει το δρόμο τους τελεσίδικα στη δικαιοσύνη.

Θα συμφωνούσα, λοιπόν, ότι με τις συμβάσεις που έχουν λήξει πρέπει να δούμε τι μπορούμε να περισώσουμε. Κοιτάξτε, σε πολλές απ’ αυτές τις συμβάσεις δεν υπάρχουν εγγυητικές επιστολές. Το είχαμε πει και τότε. Οι εγγυητικές επιστολές ήταν τραπεζικές. Εάν δεν ήταν οι εγγυητικές με κρατική εγγύηση, δεν έχουν καμία αξία. Ακόμη το κράτος δεν μπορεί να πάρει τις εγγυητικές τους επιστολές ούτε απ’ τα αντισταθμιστικά ωφελήματα του TΟRM1 ούτε ταRaytheon κλπ.

Από την άλλη πλευρά, δεν άσκησε ποτέ το δικαίωμα προαίρεσης το ελληνικό δημόσιο. Έχανε τα χρήματα του, άφηνε το χρόνο και περνούσε, ερχόταν μια άλλη εταιρεία που δεν ήταν στην αρχική σύμβαση –και ξέρετε πώς είναι αυτές οι ερμηνείες των συμβάσεων από τη διαιτησία και πολλές φορές από τα δικαστήρια, από τη διαιτησία κ.λπ. όλα αυτά τα θέματα- και συνεχώς, μα συνεχώς στα θέματα των απαιτήσεων του ελληνικού δημοσίου απέναντι στην εκπλήρωση των υποχρεώσεων των αντισταθμιστικών ωφελημάτων δεν είχαμε κανένα αποτέλεσμα. Αποτελέσματα υπήρχαν κάπου αλλού που μετέφεραν χρήματα στις τσέπες δυστυχώς πολλών ανθρώπων.

Επομένως, εγώ και το κόμμα μου είμαστε πάρα πολύ επιφυλακτικοί με την παράγραφο 1 του άρθρου 3 που λίγο-πολύ ξαναθέτει το θέμα ότι παρότι υπάρχει ευρωπαϊκή οδηγία που μιλάει για την κατάργηση κ.λπ. των αντισταθμιστικών ωφελημάτων, παρά το ένα, παρά το άλλο, τα αντισταθμιστικά ωφελήματα έχουν τη σημασία τους και χρειάζονται. Άρα, αφήνει τώρα τη δυνατότητα -χωρίς όμως να κάνει ένα ολοκληρωμένο πλαίσιο- να επανέλθει το θέμα των αντισταθμιστικών ωφελημάτων και σε νέες συμβάσεις. Δηλαδή, όπως το είπε η Λιάνα Κανέλλη, δημιουργείται τώρα ένα καινούργιο τοπίο σε ένα καινούργιο πλαίσιο.

Και τι λέει η παράγραφος 1; Εσείς, κύριε Υπουργέ, είπατε άλλα, ότι δηλαδή «τα αντισταθμιστικά ωφελήματα θα φροντίσουμε και δεσμευόμαστε να πάνε προς την αμυντική βιομηχανία κ.λπ.». Τι λέει, λοιπόν, το άρθρο 3 σε σχέση με την εφαρμογή της κοινοτικής οδηγίας; Θα το διαβάσω επακριβώς: «Κριτήρια είναι η διασφάλιση της εφοδιαστικής επάρκειας των Ενόπλων Δυνάμεων, η προτεραιοποίηση των αναγκών τους, η εξοικονόμηση πόρων σε σχέση με άλλες πηγές προμήθειας υλικών και υπηρεσιών». Αυτό δεν λέει τίποτα για την εσωτερική βοήθεια της αμυντικής βιομηχανίας. Και κοιτάξτε, αυτό αναφέρεται και στην αιτιολογική έκθεση: «Και η ανάδειξη του ρόλου των μικρών και μεσαίων επιχειρήσεων και της ευρωπαϊκής αμυντικής βιομηχανίας». Πού βλέπετε εσείς της Ελληνικής Αμυντικής Βιομηχανίας; Άρα, από τα καινούργια αντισταθμιστικά ωφελήματα αυτά τα οποία προσδοκάτε είναι για να μπορέσουν να γίνονται κάποια εξαρτήματα, κάποια άλλα πράγματα από τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις που πρέπει να τονωθούν. Εγώ πιστεύω ότι πρέπει να τονωθούν και οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις, αλλά το θέμα της αμυντικής μας βιομηχανίας φαίνεται δυστυχώς ότι έχει λήξει.

Η ΕΛΒΟ τελείωσε, τα Ναυπηγεία έκλεισαν. Επομένως, εγώ δεν θεωρώ ότι υπάρχει ανάγκη αυτή τη στιγμή να ξαναθέσουμε το θέμα, όταν όλο μας το σύστημα είναι διάτρητο, το να υπάρχουν στις καινούργιες συμβάσεις τα αντισταθμιστικά ωφελήματα. Όχι γιατί θέλει να τα καταργήσει η Ευρωπαϊκή Ένωση. Η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν τα καταργεί, αλλά αφήνει -και καλά κάνει- σε κάθε κράτος-μέλος να αποφασίσει το ίδιο. Μας βάζει, όμως, όρους πώς θα χρησιμοποιήσουμε τα αντισταθμιστικά ωφελήματα. Και μας βάζει τέτοιους όρους που τελικά συρρίκνωσαν και συρρικνώνουν ακόμη περισσότερο τις δημόσιες επιχειρήσεις της αμυντικής μας βιομηχανίας στη χώρα μας.

Νομίζω ότι στην αιτιολογική έκθεση αναφέρεται πάρα πολύ καλά το θέμα της διαδρομής που είχε η εφαρμογή των αντισταθμιστικών ωφελημάτων. Από ό,τι διάβασα και τα Πρακτικά της Επιτροπής, στην Επιτροπή Εξοπλιστικών Προγραμμάτων τώρα συζητήθηκε εκτενώς το θέμα των συμβάσεων που έχουν λήξει, αυτές δηλαδή τις συμβάσεις που έθετε ο ν. 3883 με το άρθρο 87.

Αυτές οι συμβάσεις, λοιπόν, δόθηκαν πριν από μια εβδομάδα. Καλό είναι να τις εξετάσουμε και να δούμε, να γίνει μια στατιστική για το τι έφταιξε για όλα αυτά τα πράγματα και ποιες από αυτές μπορούν να περισωθούν και πώς θα κατευθυνθεί η υλοποίηση αυτών των νέων συμβάσεων που έχουν λήξει.

Νομίζω ότι το ελληνικό δημόσιο θα δυσκολευτεί πάρα πολύ να διεκδικήσει αυτά που τόσα χρόνια δεν διεκδίκησε από τα αντισταθμιστικά ωφελήματα. Θεωρώ ότι οι παράγραφοι 2 και 3 του άρθρου 3 θα είναι χρήσιμες, αλλά πρέπει να προκύψουν μετά από μια συζήτηση και μετά από μια επεξεργασία αυτών των συμβάσεων. Γιατί εδώ, κυρία Υπουργέ, κύριε Υπουργέ, δεν μας έχετε πει γιατί τελικά η υπουργική απόφαση του νόμου του 2010 δεν εξεδόθη ποτέ για αυτές τις συμβάσεις που έχουν λήξει. Τι κρύβεται πίσω από αυτό; Εάν κρύβεται μια ανεπάρκεια της πολιτείας, αυτό είναι ακόμη χειρότερο. Αν κρύβεται και τίποτε άλλο, δεν το ξέρω ακόμη χειρότερα.

Από την άλλη πλευρά, το γεγονός ότι το Ελεγκτικό Συνέδριο το 2008 δεν είχε επιτρέψει την αναθεώρηση των συμβάσεων που είχαν λήξει, ήταν και αυτό ένα πρόβλημα το οποίο ήρθε να το λύσει ο ν. 3883. Υπάρχει δηλαδή και μετά από τα τεράστια προβλήματα που διαπιστώσαμε σε όλη αυτή την περίοδο και μέχρι σήμερα μια διαρκώς μετακινούμενη νομοθεσία για τα θέματα των συμβάσεων των αντισταθμιστικών ωφελημάτων που έχουν λήξει. Δηλαδή ακόμη δεν έχουμε κατασταλάξει όλοι τι πρέπει να κάνουμε με αυτές τις συμβάσεις.

Επομένως, για εμάς, θα πρέπει να αποσυρθεί αυτή τη στιγμή το άρθρο 3, να γίνει εκτενέστατη συζήτηση. Έχουμε χρόνο. Υπάρχουν κάποιες δεσμεύσεις από το ν. 3883 για το τέλος του 2014, που θέλετε να τις μεταφέρετε για το τέλος του 2016 για αυτές τις συμβάσεις, αλλά νομίζω ότι προλαβαίνουμε να κάνουμε αυτές τις ρυθμίσεις μέσα σε ένα ή δύο μήνες, να τις δούμε εκτενώς. Νομίζω ότι το θέμα γενικότερα των αντισταθμιστικών ωφελημάτων σε νέες συμβάσεις οι ελληνικές κυβερνήσεις έτσι όπως το χειρίστηκαν μέχρι τώρα και επειδή δεν έχουν αλλάξει το νομοθετικό πλαίσιο όπως θα έπρεπε και στο μέλλον δεν θα μπορούν να διαχειριστούν αυτό το θέμα. Θα διακρίνεται πάντα από σκάνδαλα και συναλλαγές.

 
facebook   youtube

koinovouleytiki-drastiriotita-2012-simera

koin drast2000

dimokratiki_aristera_logo